Presyong Hindi Kayang Bilhin ng Pera
Bahagi 3: Ang Presyong Hindi Kayang Bilhin ng Pera
Hindi itinuloy ang seremonya sa oras na nakatakda.
Habang nagkakagulo ang mga bisita sa ballroom, dinala muna sa isang pribadong conference room ang pamilya ng groom, ang management ng resort, at ilang kinatawan ng kumpanya ni Sir Roberto.
Ako at ang tatlo kong kaibigan ay tahimik na naupo sa pinakadulong bahagi ng silid.
Hindi kami nagsasalita.
Pagod na kaming magpaliwanag.
Sa kabilang dulo naman ay nakaupo sina Camille at Nathan.
Hindi na magkatabi ang dalawa.
May isang upuang bakante sa pagitan nila.
Hindi iyon malaking distansiya.
Pero sapat na upang ipakitang may nabuo nang lamat sa pagitan nila.
Huminga nang malalim si Nathan bago nagsalita.
“Andrea.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hihingi ako ng paumanhin sa nangyari.”
Umiling ako.
“Hindi ikaw ang dapat humingi ng tawad.”
“Pero responsibilidad ko rin ito.”
Tahimik ang buong silid.
Pagkaraan ng ilang segundo, nagsalita ang ama ni Nathan.
“Camille.”
“May gusto kaming itanong.”
Tumango siya nang mahina.
“Alam ba ng pamilya mo ang ginawa mong pagpapapirma sa mga kaibigan mo bilang volunteer?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkaraan ng ilang sandali ay umiling siya.
“Hindi po.”
“Alam ba nilang pinagsuot mo sila ng uniporme ng staff?”
Muli siyang umiling.
“At ang sinabi mo tungkol sa kanila?”
Napayuko siya.
“Hindi rin po.”
Napabuntong-hininga ang matandang lalaki.
“Hindi pera ang problema rito.”
“Ang problema ay ang pagtingin mo sa mga taong minsang tumulong sa iyo.”
Ilang sandali pa, dumating ang wedding coordinator.
May dala siyang isang makapal na folder.
“Sir.”
“Inihanda ko po ang lahat ng records.”
Isa-isang inilapag sa mesa ang mga dokumento.
Listahan ng mga volunteer.
Mga instruction na ipinadala sa event team.
Mga screenshot ng chat.
Mga email.
Habang binabasa iyon ng lahat, lalo lamang luminaw ang katotohanan.
Hindi nagkamali ang resort.
Hindi rin nagkamali ang event coordinator.
Lahat ng utos ay diretsong nanggaling kay Camille.
Siya mismo ang naglagay ng pangalan naming apat sa listahan ng volunteer staff.
Siya rin ang nag-utos na huwag kaming isama sa official bridal entourage.
Tahimik na napapikit si Camille.
Hindi na siya makahanap ng dahilan.
Pagkatapos ng mahigit isang oras na pag-uusap, tumayo si Sir Roberto.
“Gusto kong linawin ang isang bagay.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Ang project ng kumpanya ay ibinabatay sa integridad ng magiging partner.”
“Hindi kami basta-basta umatras dahil lamang sa personal na alitan.”
“Pero kailangan naming tiyaking ang mga taong kausap namin ay marunong tumupad sa salita at gumalang sa kapwa.”
Napatingin siya kay Nathan.
“Sa ngayon, ipagpapaliban muna ang pagpirma.”
“Hindi ito kanselado.”
“Pero kailangan muna naming suriin ang sitwasyon.”
Tumango si Nathan.
“Nauunawaan ko.”
Hindi siya nagtalo.
Hindi siya nagalit.
Mas lalo tuloy akong naniwala na wala siyang alam sa mga ginawa ni Camille.
Habang papalabas kami ng conference room, may humawak sa aking braso.
Si Camille.
Namumugto ang mga mata niya.
“Andrea…”
Huminto ako.
“Ano pa?”
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Tumingin ako sa tatlo kong kaibigan.
Tumango sila.
“Lalabas muna kami.”
Nang kami na lang dalawa, ilang segundo siyang hindi makapagsalita.
Bigla siyang umiyak.
“Hindi ko sinasadya.”
Tahimik akong nakinig.
“Noong una…”
“Gusto ko lang talagang maging perpekto ang kasal.”
“Lahat ng nakikita ko sa social media, engrande.”
“Lahat ng kakilala ko, puro magaganda ang kasal.”
“Natakot akong mapahiya.”
Napangiti ako nang mapait.
“Kaya kami ang pinahiya mo?”
Napayuko siya.
“Hindi ko napansin na ganoon na pala ako.”
Hindi ako sumagot.
Dahil alam kong hindi iyon nangyari sa isang araw.
Unti-unti niya iyong pinili.
Araw-araw.
Desisyon pagkatapos ng desisyon.
Hanggang sa dumating siya sa puntong hindi na niya nakilala ang sarili.
Kinabukasan ng umaga, nag-check out na kaming apat.
Habang hinihintay namin ang sasakyan sa lobby, lumapit si Nathan.
May dala siyang apat na maliit na kahon.
“Para sa inyo.”
Hindi namin agad tinanggap.
“Pasensya na.”
“Hindi nito mababawi ang nangyari.”
“Pero ayokong umalis kayo rito na dala lang ang masasamang alaala.”
Binuksan ni Marielle ang kahon.
Sa loob ay isang simpleng souvenir na dapat sana’y ibibigay sa principal sponsors.
May nakalagay na maliit na sulat-kamay.
“Salamat sa pagpunta.”
Napangiti si Bianca.
“Ikaw ba ang nagsulat nito?”
Tumango siya.
“Kaninang madaling-araw.”
“Inisip kong kahit paano, kailangan kong magsimula sa tama.”
Tinanggap namin ang munting regalo.
Hindi dahil nabura na ang sakit.
Kundi dahil hindi naman siya ang taong nanakit sa amin.
Bago kami tuluyang sumakay sa sasakyan, may isang pamilyar na boses ang tumawag.
“Andrea.”
Paglingon ko, si Camille iyon.
Wala na siyang suot na wedding gown.
Simpleng blouse at pantalon na lang.
Wala ring makeup.
Mukha siyang ilang taong tumanda sa loob lamang ng isang gabi.
Lumapit siya nang dahan-dahan.
May iniabot siyang puting sobre.
“Ano ito?”
“Listahan.”
“Ng lahat ng perang naitulong ninyo sa amin noon.”
Napakunot-noo ako.
“Hindi ko kailangan iyan.”
“Pero kailangan ko.”
Nanginginig ang boses niya.
“Lahat ng taon na inisip kong ako ang gumawa ng sarili kong tagumpay…”
“…nakalimutan kong may mga taong unang humawak sa akin noong wala pa akong lakas tumayo.”
Tumulo ang luha niya.
“Hindi ko hinihingi ang kapatawaran ninyo ngayon.”
“Alam kong wala akong karapatan.”
“Pero gusto kong simulan ang pagbabayad ng utang ko.”
Hindi ko kinuha ang sobre.
“Camille.”
“Tandaan mo.”
“Ang pinakamalaking utang ay hindi pera.”
“Kundi tiwala.”
Tahimik siyang tumango.
Alam niyang tama ako.
Hindi iyon mababayaran ng tseke.
Hindi rin ng mamahaling regalo.
Habang umaandar ang sasakyan palabas ng resort, tahimik kaming apat.
Hanggang sa magsalita si Jessa.
“Sa tingin ninyo…”
“Itutuloy pa kaya nila ang kasal?”
Walang nakasagot.
Dahil wala kaming alam.
At wala na rin kaming balak makialam.
Akala namin, iyon na ang huling kabanata ng lahat.
Hindi namin alam…
na pagsapit ng gabing iyon, may isang desisyong gagawin si Nathan na tuluyang magbabago sa kapalaran nilang dalawa.
At ang desisyong iyon…
ang magiging simula ng pinakamatinding pagsubok na haharapin ni Camille sa buong buhay niya.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)