Unipormeng Hindi Para sa Kanya
Bahagi 2: Ang Unipormeng Hindi Para sa Kanya
Hindi agad ako nakapagsalita.
Nakatayo ako sa gilid ng ballroom, hawak pa rin ang tray ng mga welcome drinks na kanina lang ipinasa sa akin ng isang staff dahil akala niya empleyado ako ng resort.
Sa harap ko, tahimik ang lahat.
Ang mga bisitang kanina ay masayang nagkukuwentuhan ay isa-isang napalingon.
Ang mga camera na dapat nakatutok sa stage ay unti-unting lumihis papunta sa akin.
At sa gitna ng lahat, naroon si Camille.
Nakasuot siya ng napakagandang wedding gown, mahaba ang train, puno ng burda at mumunting kristal na kumikislap sa ilaw. Pero sa sandaling iyon, hindi na iyon ang napansin ko.
Ang nakita ko ay ang biglang pamumutla ng kanyang mukha.
“Sir Roberto…”
Bumilis ang hakbang ng ama ng groom palapit sa lalaking bagong dating.
Ngunit hindi siya pinansin ni Sir Roberto.
Diretso siyang lumapit sa akin.
“Andrea,” ulit niya, mas mababa ang boses ngayon, ngunit sapat para marinig ng mga taong malapit sa amin. “Bakit ka nakasuot niyan?”
Napatingin ako sa suot kong itim na uniporme.
Payak.
Maluwag.
May maliit na name tag na nakasabit pa, kahit hindi ko naman pangalan ang nakalagay doon.
Bago ako makasagot, mabilis na lumapit si Camille.
Halata sa ngiti niya ang kaba, pero pilit niya pa ring inayos ang boses.
“Sir Roberto, misunderstanding lang po. Si Andrea po ay kaibigan ko. Nagkataon lang na tumutulong sila sa amin ngayong araw. Alam n’yo naman po, close friends kami. Parang pamilya.”
Parang pamilya.
Halos matawa ako.
Ilang minuto lang ang nakalipas, narinig ko siyang tawagin kaming libreng serbisyo.
Ngayon, sa harap ng taong mahalaga sa kanya, pamilya na kami.
Hindi ako nagsalita.
Si Sir Roberto ang unang ngumiti, pero walang init ang ngiting iyon.
“Kaibigan mo siya?”
“Opo,” mabilis na sagot ni Camille. “Best friend ko po siya. Actually, bridesmaid ko siya.”
Tumaas ang kilay ni Sir Roberto.
“Bridesmaid?”
Dahan-dahan niyang binalingan ang buong paligid.
Tumingin siya sa mga babaeng nakasuot ng mamahaling champagne-colored dresses na nakatayo malapit sa stage.
Iyon ang mga pinalit ni Camille sa amin.
Mga anak ng business partners ng pamilya ng groom.
Mga taong kanina lang niya ipinakilala bilang “closest girls in my life.”
Pagkatapos, binalik ni Sir Roberto ang tingin sa akin.
“Kung bridesmaid mo siya, bakit siya nakasuot ng uniform ng staff?”
Natahimik si Camille.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Para bang ang buong ballroom ay naghihintay sa sagot niya.
Biglang lumapit ang groom, si Nathan Villareal.
Matangkad siya, maayos ang suot, at halatang sanay na sanay sa mga ganitong okasyon.
“Sir Roberto,” sabi niya, pilit kalmado. “Pasensya na po. Siguro may konting aberya lang sa arrangement. Hindi na po kailangang palakihin.”
Hindi siya tiningnan ni Sir Roberto.
Sa halip, sinabi niya, “Malaki ang proyekto ninyo sa kumpanya namin, Nathan. Kung ganito ninyo tratuhin ang isang project lead na personal kong inendorso, paano pa kaya ninyo tratuhin ang ordinaryong empleyado?”
Parang may malamig na hangin na dumaan sa buong silid.
Project lead.
Personal kong inendorso.
Narinig ko ang mahinang bulungan ng mga bisita.
“Siya pala iyon?”
“Akala ko staff siya.”
“Project lead ng company ni Sir Roberto?”
Ang mukha ni Nathan ay biglang nagbago.
Mula sa pagiging mahinahon, naging seryoso.
Napatingin siya kay Camille.
“Camille,” mahina ngunit matalim ang boses niya. “Ano ang nangyari?”
Mabilis siyang ngumiti.
“Wala, Nathan. Mali lang talaga ang pagkakaintindi nila. Nagbibiro lang kami kanina. Alam mo naman ang mga babae, minsan sensitive.”
Sa likod ko, naramdaman kong gumalaw si Marielle.
Hindi na siya nakatiis.
“Sensitive?” tanong niya. “Camille, pinapirma mo kami sa kasunduang magtrabaho nang walang bayad.”
Nanahimik ang ilang bisita.
Nagpatuloy si Marielle.
“Pinabuhat mo kami ng dekorasyon. Pinapag-ayos mo kami ng registration table. Pinagsuot mo kami ng uniform ng staff. At sinabi mo sa amin na hindi kami bagay tumabi sa iyo sa stage dahil maraming importanteng bisita ang pamilya ng groom.”
“Marielle!” singhal ni Camille.
Pero hindi na tumigil si Marielle.
“Bakit? Hindi ba totoo?”
Lumapit si Bianca, isa pa naming kaibigan.
Mahinahon ang boses niya, pero nanginginig ang kamay niya sa galit.
“Sinabi mo pang sa dulo na lang kami magpa-picture. Para hindi kami makasira sa itsura ng wedding album mo.”
Nagsimulang magbulungan ang mga tao.
Ang ina ni Nathan ay lumapit, halatang hindi makapaniwala.
“Camille, totoo ba ito?”
Umiling si Camille.
“Hindi po ganoon. Alam n’yo naman po, minsan exaggerated sila magsalita. Matagal na po kaming magkakaibigan. May tampuhan lang siguro.”
Tampuhan.
Ang dali niyang gawing maliit ang lahat.
Parang hindi niya kami ikinahiya.
Parang hindi niya kami ginamit.
Parang hindi niya kami ikinulong sa isang gilid habang siya ay nagpapanggap na mabait at mataas ang uri sa harap ng lahat.
Doon ako nagsalita.
“Kung tampuhan lang ito, bakit sinabi mo kanina sa bridal suite na dapat pa kaming magpasalamat dahil minsan lang kami makakadalo sa kasal na ganito ka-sosyal?”
Tuluyang tumigil ang bulungan.
Si Camille ay natigilan.
Wala siyang naisagot.
Hindi ko kailangang magtaas ng boses.
Mas mabisa ang katahimikan.
Mas mabigat ang katotohanang binibigkas nang malinaw.
“Labintatlong taon tayong magkaibigan, Camille. Noong wala kang makain, kasama mo kami. Noong naospital ang papa mo, kami ang tumakbo. Noong sinabi mong wala kang ibang maaasahan, kami ang nandiyan.”
Lumunok siya.
“Andrea, hindi ito ang tamang oras.”
“Tama ka,” sabi ko. “Hindi ito ang tamang oras para maningil ng utang na loob. Kaya hindi ko iyon ginawa.”
Kinuha ko ang folder na nakapatong sa registration table.
Iyon ang folder na kanina pa namin hawak.
Ang “volunteer agreement.”
Inabot ko iyon kay Nathan.
“Pero siguro tamang oras ito para malaman ninyo kung paano niya tinatrato ang mga taong walang pakinabang sa kanya.”
Binuksan ni Nathan ang folder.
Habang binabasa niya, mas lalong nanigas ang mukha niya.
Lumapit ang ama niya.
Kinuha rin ang isa pang kopya.
“Unpaid support?” mababa ang boses nito. “Mandatory duties? No compensation? No guest privileges?”
Napatingin siya kay Camille.
“Pinagawa mo ito sa invited guests?”
Hindi na makatingin nang diretso si Camille.
“Tito, praktikal lang po. Ang mahal po kasi ng wedding expenses—”
“Praktikal?” putol ng ina ni Nathan. “O nakakahiya?”
Doon nagsimulang magbago ang hangin.
Ang mga taong kanina ay humahanga kay Camille ay biglang naging mapagmasid.
Ang mga ngiting puno ng papuri ay napalitan ng pagdududa.
Si Nathan ay tahimik lang.
Pero iyon ang pinakanakakatakot.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya gumawa ng eksena.
Tinitigan lang niya ang papel sa kamay niya, saka dahan-dahang huminga.
“Camille,” sabi niya. “Bakit hindi ko alam ito?”
“Nathan, ayokong problemahin ka pa.”
“Hindi mo ako pinrotektahan,” sagot niya. “Inilagay mo sa alanganin ang pamilya ko.”
Natigilan siya.
Hindi iyon ang inaasahan niyang marinig.
Akala niya siguro, aalagaan ni Nathan ang pride niya.
Ipagtatanggol siya.
Sasabihing misunderstanding lang ang lahat.
Pero ang nasa harap niya ngayon ay hindi lang groom.
Kundi anak ng pamilyang may reputasyong binabantayan.
At kasosyo sa negosyong muntik nang masira dahil sa kanya.
Muling tumingin si Sir Roberto sa akin.
“Andrea, gusto mo bang umalis muna? We can talk somewhere private.”
Tumango ako.
Pero bago ako makahakbang, biglang lumapit si Camille at hinawakan ang braso ko.
“Andrea, please.”
Mahina na ang boses niya ngayon.
Wala na ang yabang.
Wala na ang matamis na ngiti.
“Andrea, huwag mo akong sirain sa araw ng kasal ko.”
Dahan-dahan kong binawi ang braso ko.
“Hindi ako ang sumira nito, Camille.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Ikaw ang gumawa niyan mag-isa.”
Hindi siya nakasagot.
Kasama sina Marielle, Bianca, at Jessa, lumabas kami ng ballroom.
Sa unang pagkakataon mula nang dumating kami roon, nakahinga ako nang maluwag.
Ngunit hindi pa pala tapos ang lahat.
Pagdating namin sa maliit na lounge sa gilid ng resort, agad kaming sinalubong ng manager.
“Ma’am Andrea, pasensya na po talaga. Hindi po namin alam na kayo pala ang project lead. Ang instructions po kasi sa amin, bahagi raw kayo ng volunteer team ng bride.”
“Hindi ninyo kasalanan,” sabi ko.
Si Sir Roberto ay naupo sa tapat ko.
Kasama niya ang legal head ng kumpanya at dalawang assistant.
“Andrea,” sabi niya, seryoso ang boses. “Bago tayo pumasok sa usapin ng proyekto, kailangan kong malaman kung personal ba itong nangyari lamang sa iyo, o may kinalaman sa integrity ng pamilya ng groom.”
Tahimik ako sandali.
Alam kong mabigat ang tanong.
Ang sagot ko ay maaaring makaapekto sa proyekto.
Sa pamilya ni Nathan.
Sa kasal ni Camille.
At sa hinaharap ng lahat ng taong nasa ballroom.
Hindi ako taong gustong mangwasak ng buhay ng iba.
Pero hindi rin ako taong magsisinungaling para protektahan ang taong paulit-ulit akong tinapakan.
Bago ako makasagot, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Nathan.
Wala na ang corsage sa dibdib niya.
Nakaluwag na rin ang kanyang kurbata.
Sa likod niya, humahangos si Camille.
“Andrea,” sabi ni Nathan, diretsong nakatingin sa akin. “Gusto kong marinig mula sa iyo ang lahat.”
“Hindi!” sigaw ni Camille.
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Namumula ang mata niya.
Pero hindi ko alam kung dahil ba sa iyak, hiya, o takot.
“Andrea, kung tunay kang kaibigan, hindi mo gagawin ito sa akin.”
Napangiti ako nang mapait.
“Tunay na kaibigan?”
Tumayo si Jessa.
Siya ang pinakatahimik sa amin mula pa kahapon.
Pero nang magsalita siya, nanginginig ang boses niya.
“Tunay na kaibigan ba ang nagtatago sa amin sa gilid dahil nahihiya siya sa itsura namin?”
Lumapit si Bianca.
“Tunay na kaibigan ba ang nagpapagamit sa amin bilang libreng staff?”
Sumunod si Marielle.
“Tunay na kaibigan ba ang tumatawa habang sinasabing dapat pa kaming magpasalamat?”
Bawat tanong ay parang sampal.
Hindi kay Camille lang.
Kundi sa lahat ng taong nakikinig.
Si Nathan ay nakayuko.
Unti-unti niyang naunawaan ang lahat.
At nang muli siyang tumingala, malamig na ang kanyang mukha.
“Camille,” sabi niya. “May iba pa ba akong dapat malaman?”
Hindi siya sumagot.
Ngunit minsan, ang hindi pagsagot ay mas malinaw pa kaysa anumang paliwanag.
Doon biglang tumunog ang cellphone ni Sir Roberto.
Sinagot niya iyon.
Ilang segundo lang siyang nakinig.
Pagkatapos, tiningnan niya ako.
“Tungkol ito sa contract signing bukas.”
Natigilan si Nathan.
“Sir Roberto…”
Ibinaba ni Sir Roberto ang telepono.
“Dahil sa nangyari ngayong gabi, ipagpapaliban muna namin ang pirmahan.”
Parang huminto ang mundo.
Namumutla si Nathan.
Napaupo ang ina niya sa upuan.
Si Camille naman ay napahawak sa gilid ng mesa.
“Hindi puwede,” bulong niya.
Walang sumagot.
Dahan-dahang tumingin sa akin si Camille.
At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mata niya ang takot na hindi niya kayang itago.
Dahil sa labas ng lounge, nagsimula nang kumalat ang balita.
Ang kasal na dapat maging pinakamarangyang gabi ng buhay niya…
ay unti-unting nagiging iskandalo sa harap ng lahat.
At bago pa man kami makapagsalita muli, biglang pumasok ang wedding coordinator, maputla ang mukha.
“Sir Nathan…”
Nanginginig ang boses niya.
“May problema po.”
“Umalis na po ang ilang principal sponsors.”
“At may mga bisita na pong nagtatanong kung itutuloy pa ang seremonya.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)