Iniwan Ako ng Nobyo Ko sa NAIA Para Dalhin ang Pinsan Ko sa World Cup; Kinansela Ko ang Kasal, Pero Tatlong Araw Bago ang Seremonya, Siya Pa ang Nagsabing Hindi Niya Ako Susunduin Dahil sa Anime Convention Nito
Iniwan ako ng nobyo ko sa NAIA nang tatlong oras.
Akala ko na-late lang siya.
Akala ko may nangyari.
Hindi ko inakalang lumipad na pala siya kasama ang pinsan kong babae.
Ako si Lianne Mercado.
Tatlong taon kaming engaged ni Marco Villaseran, ang lalaking lumaki sa tabi ko, ang lalaking minsang nangakong ako raw ang pipiliin niya kahit kalaban ko pa ang buong mundo.
Matagal na naming plano ang biyahe sa Doha para manood ng World Cup. Nag-leave ako ng dalawang linggo sa trabaho. Bumili ako ng bagong maleta. Inayos ko pa ang itinerary namin dahil doon din sana kami kukuha ng prenup photos bago ang kasal namin sa BGC.
Pero noong araw ng flight namin, nakatayo ako sa NAIA Terminal 3 mula hapon hanggang dumilim.
Hindi siya dumating.
Tumawag ako nang tumawag. Walang sagot.
Hanggang alas-siyete ng gabi, saka lang nag-ring ang phone ko.
“Lianne, sorry,” sabi ni Marco, parang simpleng nakalimot lang siyang bumili ng kape. “Nakalimutan kong sabihin sa’yo. Si Celine kasi, gustong-gusto ring manood ng World Cup. Kagabi, hindi siya makatulog sa sobrang excitement. Pinilit niya akong mauna kami. Kakalapag lang namin.”
Natigilan ako.
Si Celine, pinsan kong ulila, na lumaki sa bahay namin.
“Mag-isa ka na lang lumipad, kaya mo naman, ’di ba?” dagdag niya. “Bukas na lang tayo magkita sa stadium. Tayong tatlo.”
Tayong tatlo.
Parang may malamig na kamay na pumisil sa dibdib ko.
Ngumiti ako kahit hindi niya nakikita.
“Enjoy kayo,” sabi ko. “Bigla akong tinamad tumuloy.”
Kinabukasan, nakita ko ang post ni Celine.
Nasa harap siya ng stadium, katabi si Marco. Pareho silang naka-jersey, parehong nakangiti. May hawak pa siyang signed photo.
Caption niya:
Thank you, Kuya Marco, for making my dream come true. Hindi ka talaga nawawala sa lahat ng importanteng araw ng buhay ko.
Pinindot ko ang like.
Pagkatapos, tinawagan ko ang wedding coordinator namin.
“Cancel the wedding,” sabi ko. “Lahat.”
Tahimik ang coordinator sa kabilang linya.
“Ma’am Lianne, sure po kayo? Two weeks na lang po.”
“Oo,” sagot ko. “Mas sigurado pa ako ngayon kaysa noong nag-yes ako sa proposal.”
Pagbalik ni Marco at Celine sa Pilipinas, tatlong araw na lang bago ang kasal.
May dala siyang pasalubong para sa nanay ko, para sa lolo ko, para sa tita ko, para sa mga pinsan.
Para sa akin?
Wala.
“Hindi naman mahilig si Lianne sa mga ganito,” sabi ni Marco nang tanungin siya ni Mama. “Sayang lang pera kung bibilhan ko pa.”
Tumawa si Mama.
“Oo nga naman. Si Lianne kasi, understanding talaga. Si Celine ang mahilig sa cute na bagay.”
Understanding.
Ilang taon kong kinain ang salitang ’yon.
Noong bata kami, kapag may gusto akong damit, kay Celine napupunta. Kapag may paborito akong hair clip, kailangan kong ibigay dahil “kawawa naman siya, wala na siyang parents.” Pati pusang inalagaan ko, napunta sa kanya.
Dati, si Marco ang laging kumakampi sa akin.
“Hindi porket malakas si Lianne, hindi na siya nasasaktan,” minsan niyang sinabi.
Pero hindi ko alam kung kailan nagsimula.
Unti-unti, siya mismo ang naging unang taong nananakit sa akin para lang mapasaya si Celine.
Habang nasa sala kami, masayang ipinapakita ni Celine ang earrings, necklace, scarf, at signed photo na binili ni Marco para sa kanya.
“Ate Lianne,” sabi niya, taas-noo habang hawak ang signed photo, “ang bait talaga ni Kuya Marco. Pinaglaban niya talaga ’to para sa akin.”
Bigla kong naalala noong nakaraang taon.
Nakiusap ako kay Marco na tulungan akong makakuha ng ticket sa art exhibit na sponsor ng company nila.
“Sorry, Li. Ang hirap kumuha,” sabi niya noon.
Hindi pala mahirap.
Hindi lang ako ang taong gusto niyang paghirapan.
Huminga ako nang malalim.
“Ma,” sabi ko, “Marco, may sasabihin ako tungkol sa kasal—”
“Aray!”
Naputol ang boses ko sa tili ni Celine.
Nagasgasan ang daliri niya sa zipper ng maleta. Maliit lang. Halos patak lang ang dugo.
Pero si Marco, parang gumuho ang mundo.
“Celine!” sigaw niya. “Nasaan ang first aid kit?”
Si Mama, si Tita, pati si Lolo, lahat lumapit.
Ako, naiwan sa gitna ng sala, bitbit ang balitang wala nang kasal.
Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas ako ng bahay.
Tumawag si Marco.
“Lianne, umalis ka na? Ano nga ’yong sasabihin mo tungkol sa kasal?”
“Wala,” mahina kong sabi. “Alagaan mo si Celine. Nasugatan siya.”
“Medyo malalim din kasi,” sabi niya, may lambing sa boses. “Hanggang ngayon umiiyak pa. Ang arte talaga ng batang ’to.”
Napangiti ako nang mapait.
“By the way,” dagdag niya, “kung tungkol sa wedding details ’yon, hayaan mo na si Celine. Siya na bahala. Ang galing niya sa romantic setup.”
Hindi ko na sinagot.
Kinabukasan, nagpadala si Celine ng pictures sa family group chat.
Suot niya ang wedding gown ko.
Ang gown na si Marco mismo ang nag-sketch noong twenty years old kami.
Ang gown na sinabi niyang para lang sa akin.
Caption ni Celine:
Ate Lianne, sayang kasi hindi ka nakasama sa prenup sa Doha. Dinala na rin naman ang gown, kaya sinuot ko muna. Bagay ba? Hindi ka naman magagalit, ’di ba?
Sumagot si Marco:
Ang ganda. Sakto sa’yo.
Sakto.
Ang damit na ipinangako niyang gagawin para sa akin, sakto raw sa ibang babae.
Noong gabing iyon, tinawagan ako ng dati kong kaibigan sa kolehiyo, si Rafael Santos.
“Li, nakuha ko na tickets. Three days from now, Mbappé match. Sasamahan kita.”
Napapikit ako.
“Salamat, Raf.”
“Hindi ka dapat iniwang mag-isa,” sabi niya.
Kinabukasan, nadatnan ko si Marco sa bahay, may dalang kahon ng wedding candies.
“Celine picked these,” sabi niya. “Imported nougat. Tikman mo.”
Bago pa ako makatanggi, isinubo niya sa akin ang isa.
May alat.
May lasa ng itlog.
Niluwa ko agad.
“May salted egg ’to,” sabi ko.
Kumunot ang noo niya. “So?”
Napatitig ako sa kanya.
Allergic ako sa egg yolk. Isang kagat lang, namumula na buong katawan ko.
Nakalimutan niya.
Si Celine, agad umarte na maiiyak.
“Ate, sorry! Nakalimutan ko! Kasalanan ko!”
Pero si Marco ang umalo sa kanya.
“Huwag kang umiyak. Hindi mo kasalanan.”
Pagkatapos, hinarap niya ako.
“Lianne, candies lang ’yan para sa guests. Huwag mo na lang kainin. Pinaghirapan ni Celine ’to.”
Tumango ako.
Wala na akong lakas makipagtalo.
Nang gabing iyon, pumasok si Marco sa kuwarto ko.
“May sasabihin ako,” aniya. “Sa araw ng kasal natin, may anime convention si Celine sa MOA. Morning lang naman. Ihahatid ko muna siya, kaya hindi na kita masusundo. Dumiretso ka na lang sa hotel. Darating ako before twelve.”
Tiningnan ko siya.
“Huwag kang late,” sabi ko, “kung may kasal ka pang aabutan.”
Kumunot ang noo niya.
Bago siya makapagsalita, tumunog ang phone ko.
Naka-loudspeaker.
“Ma’am Lianne,” boses ng wedding coordinator, “confirmed na po ba ang revised program? From wedding ceremony to cancellation dinner and personal announcement?”
Nanigas si Marco sa kinatatayuan niya.
“Cancellation… ano?”
PARTE2
Nanigas si Marco sa kinatatayuan niya.
“Cancellation… ano?” ulit niya, mas mababa na ang boses.
Kinuha ko ang phone at mahinahong sumagot.
“Yes, confirmed. Same venue, same time. Pero wala nang wedding march, wala nang vows, wala nang groom entrance.”
“Ma’am, noted po,” sagot ng coordinator. “Ang LED screen po, same file pa rin? The timeline video and receipts?”
“Same file,” sabi ko.
Pagkababa ko ng tawag, parang biglang lumiit ang kuwarto.
Tumingin sa akin si Marco na para bang ako ang may ginawang mali.
“Lianne, ano ’to?”
“Kinansela ko ang kasal.”
Tahimik.
Pagkatapos, tumawa siya. Isang maikling tawa, puno ng inis at disbelief.
“Drama na naman ba ’to? Dahil lang sa World Cup? Dahil lang sa gown? Dahil lang sa candies?”
Dahil lang.
Ang gaan ng mga salitang lumalabas sa bibig niya.
Parang ang tatlong oras kong paghihintay sa airport ay wala lang. Parang ang pangarap naming prenup ay wala lang. Parang ang gown na ipinangako niya sa akin ay tela lang. Parang ang allergy ko ay kaartehan lang.
“Hindi dahil lang,” sabi ko. “Dahil paulit-ulit.”
Lumapit siya.
“Lianne, kasal na natin sa Sabado. Nakapag-invite na ang pamilya. Naka-book na ang hotel. Ano na lang sasabihin ng mga tao?”
“Na walang kasal.”
“Hindi puwede.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi puwede?”
“Hindi ka puwedeng basta magdesisyon mag-isa!”
“Mag-isa rin akong iniwan sa NAIA.”
Natigilan siya.
“Magkaiba ’yon.”
“Magkaiba nga,” sagot ko. “Doon, boyfriend lang ang iniwan mo. Sa kasal, buong buhay ko ang muntik kong ibigay sa taong hindi na ako pinipili.”
Hindi siya nakasagot.
Pero saglit lang.
Bumalik agad ang tapang niya.
“Alam mo, Lianne, kaya ka nahihirapan sa pamilya mo kasi ang kitid ng utak mo. Si Celine, pinsan mo. Ulila. Bakit lagi mo siyang kinaiinggitan?”
Napangiti ako.
“Ikinaiinggit ko siya?”
“Oo. Lahat na lang sa kanya, issue sa’yo.”
Lumapit ako sa drawer at kinuha ang isang maliit na envelope.
Sa loob noon, nandoon ang resibo ng wedding gown, ang down payment sa hotel, ang contract sa photo team, at ang listahan ng expenses.
“Alam mo ba kung magkano ang binayaran ko para sa kasal na ’to?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
“₱1.4 million. Sa savings ko. Hindi sa pamilya mo. Hindi sa pamilya ko. Sa akin.”
Napakurap siya.
“Akala ko hati tayo.”
“Akala mo lang. Tuwing due date, may dahilan ka. May emergency si Celine. May kailangan sa bahay nila Celine. May birthday si Celine. May concert si Celine.”
Humigpit ang panga niya.
“Babayaran naman kita.”
“Hindi ko na kailangan.”
“Then bakit mo gagawing cancellation dinner? Para ipahiya ako?”
Tumingin ako nang diretso sa mata niya.
“Hindi. Para matapos na ang kahihiyan kong ako lang ang nakakaalam.”
Kinabukasan, kumalat sa pamilya ang balita.
Unang tumawag si Mama.
“Lianne, ano na namang ginawa mo? Nakakahiya sa mga bisita! Ang dami nang naka-prepare.”
“Ma, kinansela ko na.”
“Dahil kay Celine?” matalim niyang tanong. “Anak, bakit hindi mo na lang palampasin? Ikaw ang mas matanda. Ikaw ang mas nakakaintindi.”
Napapikit ako.
Ilang taon ko nang naririnig ang linyang iyon.
“Ma, pagod na akong maging mas nakakaintindi.”
Tumahimik siya.
“Si Celine walang magulang.”
“Ako, may magulang,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Pero kailan n’yo ako piniling alagaan?”
Walang sagot.
Ibinaba ko ang tawag.
Sa araw ng dapat sana’y kasal namin, nagising ako nang alas-sais ng umaga.
Wala akong makeup artist. Wala akong bridal robe. Wala akong bridesmaids na nagkakagulo.
Tahimik ang kuwarto ko.
Sa salamin, nakita ko ang sarili kong nakasuot ng simpleng cream dress. Hindi wedding gown. Hindi pang-prinsesa. Pero ako iyon.
Ako, na sa wakas ay hindi na nakikipag-agawan sa pagmamahal.
Alas-diyes, nag-message si Marco.
Papunta na ako sa MOA. Sandali lang ’to. Huwag kang mag-alala, before 12 nasa hotel ako.
Hindi ako nag-reply.
Alas-onse, nagpadala si Celine ng selfie.
Naka-costume siya sa anime convention, katabi si Marco.
Caption sa family group chat:
Last bonding muna bago maging husband si Kuya Marco. Ate Lianne, promise ibabalik ko siya sa’yo before lunch!
May mga tumawang emojis.
Wala akong pinindot.
Alas-dose kinse, nasa hotel ballroom na ang mga bisita.
Wala si Marco.
Alas-dose trenta, wala pa rin.
Sa harap ng ballroom, ang malaking floral arch na dapat sana’y lagusan namin bilang mag-asawa ay pinalitan ng simpleng backdrop:
“A New Beginning.”
Walang pangalan ni Marco.
Walang pangalan ko.
Tumayo ako sa gilid, hawak ang microphone.
Nagbulungan ang mga bisita.
“Nasaan ang groom?”
“Bakit hindi wedding march?”
“Anong nangyayari?”
Alas-dose kwarenta y singko, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Marco, pawisan, kinakabahan, hawak pa ang helmet ni Celine. Sa likod niya, si Celine, naka-costume pa rin, nakangiti nang pilit.
“Sorry!” sigaw ni Marco. “Traffic sa Pasay. Start na tayo.”
Walang pumalakpak.
Lumapit siya sa akin.
“Lianne, ano itong setup?”
Inabot ko sa kanya ang microphone.
“Dumating ka,” sabi ko. “Good. At least hindi ka mawawala sa ending.”
Namuti ang mukha niya.
Umakyat ako sa stage.
“Salamat po sa pagpunta,” panimula ko. “Alam kong karamihan sa inyo ay dumating para saksihan ang kasal namin ni Marco.”
Tahimik ang buong ballroom.
“Pero wala pong kasal na magaganap ngayon.”
May napasinghap.
Si Mama, napahawak sa dibdib.
Si Marco, mabilis na umakyat sa stage.
“Lianne, stop this.”
Hindi ko siya nilingon.
“Kinansela ko po ang kasal dalawang linggo na ang nakalipas. Hindi dahil sa isang maliit na tampuhan. Hindi dahil sa selos. Kundi dahil sa paulit-ulit na pagpili sa ibang tao habang ako ang dapat niyang pakasalan.”
Lumapit siya para kunin ang mic, pero humarang si Rafael.
Oo, nandoon si Rafael.
Hindi bilang kapalit na groom. Hindi bilang lalaking sasalo agad sa basag kong puso.
Nandoon siya bilang kaibigan na hindi ako iniwan sa pinakamahirap na sandali.
Nagpatuloy ako.
“Hindi ko gustong manira. Pero ayoko na ring hayaang ako ang gawing kontrabida sa kuwentong ako ang paulit-ulit na iniwan.”
Tumango ako sa tech booth.
Bumukas ang LED screen.
Unang lumabas ang screenshot ng message ni Marco mula Doha:
Si Celine kasi, pinilit niya akong mauna kami. Mag-isa ka na lang lumipad.
Sumunod ang post ni Celine kasama si Marco.
Sumunod ang picture niya suot ang wedding gown ko.
Sumunod ang reply ni Marco:
Ang ganda. Sakto sa’yo.
Nagbulungan ang mga bisita.
Si Celine, biglang namula.
“Ate, joke lang ’yon!” sigaw niya. “Hindi mo kailangang palakihin!”
Hindi ako huminto.
Lumabas ang resibo ng candies.
May label: salted egg nougat.
Sumunod ang medical note ko tungkol sa egg allergy.
Sumunod ang message ni Marco:
Candies lang ’yan. Huwag mo na lang kainin. Pinaghirapan ni Celine ’to.
May mga tiyahin akong napapikit. May ilang pinsan na napatingin kay Celine.
Si Marco, tuluyan nang namutla.
“Lianne,” mahina niyang sabi, “private ’yan.”
“Private din ang sakit,” sagot ko. “Pero ginawa n’yo akong masama sa harap ng lahat tuwing hindi ako pumapayag.”
Lumapit si Celine, umiiyak na.
“Ate, bakit mo ginagawa ’to sa akin? Wala naman akong magulang. Ikaw na nga ang may lahat.”
Napalingon ako sa kanya.
May lahat?
Ang gown ko, kinuha niya.
Ang biyahe ko, kinuha niya.
Ang atensyon ng pamilya ko, kinuha niya.
Pati lalaking dapat magpakasal sa akin, sinusundo muna siya sa anime convention.
“Celine,” sabi ko, “hindi kasalanan na mawalan ka ng magulang. Pero hindi rin lisensya iyon para kunin lahat ng mahalaga sa ibang tao.”
Tumigil ang iyak niya.
“Simula bata tayo, lahat ng gusto ko, ibinigay sa’yo. Damit. Laruan. Pusa. Oras ng pamilya. Ngayon, pati fiancé ko gusto mong gawing iyo?”
“Hindi!” sigaw niya. “Kuya lang ang tingin ko kay Marco!”
Tumawa ang isang pinsan sa likod. Hindi dahil nakakatawa, kundi dahil wala nang naniniwala.
Si Marco ang nagsalita.
“Lianne, enough. Mali ako. Oo, mali ako. Pero mahal kita.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kung mahal mo ako, bakit kailangan ko pang makipag-unahan kay Celine sa bawat importanteng araw ko?”
Hindi siya nakasagot.
“Bakit noong World Cup, siya ang kasama mo? Bakit noong prenup, siya ang nagsuot ng gown ko? Bakit noong allergic ako, siya ang inalo mo? Bakit sa mismong araw ng kasal natin, siya pa rin ang inuna mo?”
Bawat tanong, parang sampal.
Sa wakas, yumuko siya.
“Akala ko kasi… kaya mong intindihin.”
Napangiti ako, pero may luha nang bumagsak.
“Marco, hindi ako bato. Tao ako. Napapagod din akong intindihin ang lahat habang walang umiintindi sa akin.”
Bumaba ang tingin niya sa sahig.
Si Mama naman ang lumapit.
“Anak…”
Nilingon ko siya.
Ngayon lang siya tumingin sa akin na parang nakita niya talaga ako.
“Sorry,” mahina niyang sabi. “Akala ko dahil tahimik ka, okay ka.”
“Hindi ako okay, Ma. Tahimik lang ako kasi kapag nagsalita ako, ako pa rin ang mali.”
Umiyak siya.
Pero hindi ko na hinintay kung anong susunod niyang sasabihin.
Ibinalik ko ang mic sa stand.
“Today is not a wedding,” sabi ko sa lahat. “This is my goodbye.”
Pagkatapos, bumaba ako sa stage.
Humabol si Marco.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Lianne, please. Bigyan mo ako ng chance. Aayusin ko. Lalayo ako kay Celine. I’ll choose you.”
Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko.
“Dapat noon mo pa ginawa.”
“Please.”
“Marco, hindi ako consolation prize na pipiliin mo lang kapag nawala na ang lahat.”
Sa gilid, humihikbi si Celine. Pero sa pagkakataong iyon, walang agad tumakbo para yakapin siya.
May mga tao nang nakatingin sa akin.
May awa. May guilt. May respeto.
Lumabas ako ng ballroom.
Sa lobby, naghihintay si Rafael, hawak ang maliit na envelope.
“Flight details,” sabi niya. “Tonight, kung gusto mo pa ring manood ng match.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ba nakakahiya? Cancelled wedding, tapos aalis ako?”
Umiling siya.
“Mas nakakahiya kung manatili ka sa buhay na hindi ka pinapahalagahan.”
Sa unang pagkakataon sa araw na iyon, natawa ako.
Mahina lang.
Pero totoo.
Gabi iyon nang umalis ako papuntang airport.
Hindi ako naka-wedding gown.
Hindi ako naka-veil.
Wala akong hawak na bouquet.
Pero habang naglalakad ako sa departure area ng NAIA, magaan ang dibdib ko.
Dati, iniwan ako roon ni Marco.
Ngayon, ako ang kusang umaalis.
Pagdating namin sa Doha, hindi ako umiyak.
Nanood ako ng laban. Sumigaw ako kasama ng crowd. Tumawa ako hanggang sumakit ang pisngi ko. Hindi dahil may bagong lalaking pumalit agad kay Marco, kundi dahil natuklasan kong kaya ko palang maging masaya nang hindi naghihintay na piliin ako ng iba.
Pagbalik ko sa Pilipinas makalipas ang isang linggo, marami nang nagbago.
Si Celine, pansamantalang lumipat sa bahay ng tita namin. Hindi na siya prinsesang laging pinagtatakpan. Natuto rin ang pamilya naming magsabi sa kanya ng “no.”
Si Mama, ilang beses akong pinuntahan.
Hindi ko agad siya pinatawad.
Pero pinakinggan ko siya.
Dahil minsan, ang relasyon ay hindi basta binubura. Inaayos ito kapag parehong handang umamin sa sugat.
Si Marco naman, araw-araw nag-message.
Humingi siya ng tawad. Nagpadala siya ng bulaklak. Sinabi niyang hiniwalay na niya ang sarili kay Celine.
Pero hindi na ako bumalik.
May mga sorry na mahalaga.
Pero hindi lahat ng sorry ay tulay pabalik.
Makalipas ang ilang buwan, nalaman kong umalis si Marco sa family business nila at nagtrabaho sa Cebu. Siguro nagsisimula ulit siya. Siguro natututo. Siguro totoo ang pagsisisi niya.
Pero hindi na iyon ang kuwento ko.
Ang kuwento ko ay nagsimula noong araw na dapat sana akong ikasal, pero pinili kong hindi ituloy ang habang-buhay na paulit-ulit akong iniiwan.
At kung may natutunan ako, ito iyon:
Huwag mong gawing sukatan ng pagmamahal ang dami ng beses mong kayang magtiis. Minsan, ang pinakamalaking pagmamahal sa sarili ay ang pag-alis sa lugar kung saan lagi kang huling pinipili.
