Pinilit akong mag-overtime ng boss ko hanggang hatinggabi. Dahil sa sobrang galit, dumiretso ako sa bahay ng matalik kong kaibigan para makitulog.
Pinilit akong mag-overtime ng boss ko hanggang hatinggabi. Dahil sa sobrang galit, dumiretso ako sa bahay ng matalik kong kaibigan para makitulog. Hindi ko inaasahang maipapadala ko sa boss ko ang lahat ng reklamo ko tungkol sa kanya—at mas lalong hindi ko inaasahang nasa likuran ko lang pala siya. Pero ang isang litrato mula tatlong taon na ang nakaraan ang tunay na nagpatindig sa balahibo ko…
Bahagi 1
Matapos ang tatlong sunod-sunod na shift at isang gabing bumubuhos ang ulan na parang gumuho ang langit, napagtanto ko ang isang bagay.
Dalawa lang pala ang hindi dapat kalabanin sa mundong ito.
Una, ang trapiko kapag rush hour.
At pangalawa…
Ang bago kong supervisor.
Wala pang isang buwan mula nang ilipat sa branch namin ang lalaking iyon, pero halos lahat ng empleyado sa buong palapag ay parang laging naglalakad sa manipis na yelo.
Walang nakakaalam kung ilang taon na talaga siya.
Ang alam lang namin, palagi siyang naka-dark na long sleeves, bihirang magsalita nang higit sa sampung pangungusap sa isang araw, at kaya niyang makakita ng mali sa report nang mas mabilis pa sa automated checking system ng kumpanya.
Nang gabing iyon, sakto sanang matatapos na ang shift ko sa customer service center nang bigla niyang ipatong sa mesa ko ang makapal na bundle ng mga dokumento.
“Ulitin mo ang checking ng lahat.”
Tiningnan ko ang oras.
11:15 ng gabi.
Sa labas ng bintana, walang tigil ang malakas na ulan, na para bang gusto nitong basagin ang salamin ng building.
Pinilit kong ngumiti nang propesyonal.
“Sir, malapit nang mawala ang huling masasakyan ko pauwi.”
Tumingin siya sa akin.
“Kailangan maipadala ang report na ito bukas ng umaga.”
“Pero hindi naman ako ang nagkamali.”
“Ikaw ang naka-assign ngayong araw.”
Napakagat ako sa labi.
“Paano kung wala na akong masakyan pauwi?”
Kalmado siyang sumagot.
“May sleeping area ang kumpanya para sa mga naka-night shift.”
Halos mabali ko ang hawak kong ballpen.
Fine.
Napakaganda.
Nanumpa ako sa sarili ko na kung sakaling maging may-ari ako ng kumpanya balang araw, ang unang gagawin ko ay paalisin ang lalaking ito sa mismong gate.
Alas-una na halos ng madaling-araw nang matapos ko rin sa wakas ang trabaho.
Paglabas ko ng building, bumubuhos pa rin ang ulan.
Pitong porsiyento na lang ang battery ng phone ko at paulit-ulit na lumalabas sa ride-hailing app na walang driver na gustong tumanggap ng booking.
Sa desperasyon, naalala ko ang matalik kong kaibigan na si Bianca, na nakatira sa isang condominium na hindi kalayuan sa opisina.
Agad akong nag-message.
“Pwede bang makitulog sa’yo ngayong gabi?”
Mabilis siyang sumagot.
“Sige lang. Nasa convenience store ako sa baba. Pareho pa rin ang password ng pinto.”
Halos dalawampung minuto pa bago ako nakakuha ng motorcycle ride.
Pagdating ko sa condo, basang-basa ako na para bang kakalabas ko lang ng dagat.
In-enter ko ang password at pumasok sa madilim na unit.
May nakita akong itim na jacket ng lalaki sa ibabaw ng mesa sa sala.
Sinulyapan ko lang iyon bago nagkibit-balikat.
May pinsan si Bianca na lalaki na madalas dumalaw sa kanya.
Siguro sa kanya iyon.
Habang naghuhubad ng sapatos, bumulong ako sa sarili.
“Kapag wala kang pagkain dito, Bianca, kakainin ko pati mesa mo.”
Walang sumagot.
Akala ko hindi pa siya nakakabalik kaya dumiretso ako sa kusina at binuksan ang refrigerator.
May isang maliit na kahon ng cake sa loob.
Halos maiyak ako sa tuwa.
“Talagang best friend kita!”
Kinuha ko ang cake at nagsimulang kumain habang binubuksan ang phone ko.
Sa private group chat ng ilang officemates namin, tuloy-tuloy pa rin ang reklamo tungkol sa supervisor namin.
Agad akong sumali.
“Sinasabi ko sa inyo, walang love life ang lalaking iyon.”
Nag-send ng laughing emoji ang isa kong katrabaho.
Lalo akong ginanahan.
“Araw-araw puro report, error, overtime. Anong normal na tao ang nabubuhay nang ganoon?”
May nag-reply.
“Baka may girlfriend naman siya.”
Napangisi ako.
“Sino naman ang makakatiis sa kanya?”
Matapos ang tatlong segundong pag-iisip, nag-type pa ako.
“Kung ako ang girlfriend niya, makikipag-break ako sa loob ng tatlong araw.”
Send.
Kumuha pa ako ng isang subo ng cake.
Biglang nag-vibrate ang phone ko.
May bagong message.
Pero hindi iyon galing sa group chat.
Mula iyon sa…
Supervisor ko.
“Tatlóng araw?”
Nanigas ako.
Tiningnan ko ang screen.
Pagkatapos ay tiningnan kong muli ang pangalan ng recipient.
Biglang parang naubos ang dugo sa katawan ko.
Maling chat ang napadalhan ko.
Lahat ng sinabi ko kanina…
Diretso kong ipinadala sa kanya.
Nanginig ang kamay ko.
Agad kong sinubukang i-unsend.
Pero huli na.
Nag-message ulit siya.
“Bakit tatlong araw lang ang kaya mong tiisin?”
Gusto kong himatayin.
Matapos ang matinding pakikipaglaban ko sa sarili, nagdesisyon akong magkunwaring patay.
Pinatay ko ang screen.
Hindi ako sumagot.
Bukas sasabihin kong na-hack ang phone ko.
Oo.
Napakamakatwiran.
Ibinaba ko ang phone at ipinagpatuloy ang pagkain ng cake para pakalmahin ang sarili ko.
At doon—
May malamig at mababang boses na nagsalita mula sa likuran ko.
“Na-hack ang phone mo?”
Nahulog ang kutsara mula sa kamay ko.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo ilang metro lamang mula sa akin ang lalaking kinatatakutan ng buong opisina.
Bahagyang basa pa ang buhok niya.
Naka-dark T-shirt lang siya at pambahay na pantalon.
Walang long sleeves.
Walang kurbata.
Wala rin ang karaniwang malamig at seryoso niyang hitsura.
Pero mas lalo akong natakot dahil doon.
Napatalon ako mula sa upuan.
“S-Sir?”
Tiningnan niya ang cake sa kamay ko.
Pagkatapos ang phone ko.
At saka siya tumingin nang diretso sa mga mata ko.
“Sino raw ang walang love life?”
Mabilis akong umiling.
“Hindi po kayo.”
“Kung ganoon, sino?”
“Isang tao pong… kamukha ninyo.”
Tumahimik siya.
Napangiti ako nang pilit.
“Marami naman pong magkakamukha sa mundo.”
Humakbang siya palapit.
Awtomatiko akong umatras.
“Bakit… bakit kayo nandito?”
Iyon ang mas malaking problema.
Condo ito ni Bianca.
Bakit narito ang supervisor ko sa madaling-araw?
At bakit parang nasa sarili niyang bahay lang siya?
Hindi pa siya nakakasagot nang biglang bumukas ang main door.
Pumasok si Bianca, may bitbit na dalawang supot.
Nang makita niya kaming dalawa, napahinto siya.
Agad akong lumapit sa kanya.
“Bianca, ipaliwanag mo! Bakit nandito ang supervisor ko sa bahay mo?”
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos ay sa lalaking nasa likuran ko.
Biglang naging kakaiba ang ekspresyon niya.
“Ako nga ang dapat magtanong sa’yo.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Bakit mo kinakain ang cake sa refrigerator?”
Natigilan ako.
“Hindi ba ikaw ang bumili?”
Agad niyang ibinaba ang mga supot.
“Hindi!”
Biglang natahimik ang buong unit.
Dahan-dahan akong lumingon sa supervisor ko.
Nakatiklop ang mga braso niya habang kalmado akong tinitingnan.
Bahagyang hinaan ni Bianca ang boses niya.
“Yung cake… parang may espesyal na nag-order niyan.”
Napalunok ako.
“Para kanino?”
Hindi pa siya nakakasagot nang biglang tumunog ang doorbell.
Sabay-sabay kaming napalingon.
Lumapit si Bianca sa pinto.
Sa labas ay isang delivery rider na may hawak na malaking bouquet ng bulaklak.
“Excuse me po, nandito po ba ang taong nag-book ng room ngayong gabi?”
Napakunot ang noo ko.
“Book ng room?”
Tiningnan ng delivery rider ang phone niya bago nagsalita.
“May nag-request po na i-deliver ito nang 1:30 ng madaling-araw, may kasama ring message…”
Binuksan niya ang maliit na card.
Hindi ko alam kung bakit biglang mabilis na lumapit ang supervisor ko.
Pero huli na.
Binasa nang malinaw ng rider ang nakasulat.
“Happy anniversary. Sana sa pagkakataong ito, masabi mo na sa kanya ang totoo.”
Nanigas ako.
Namumutla rin si Bianca.
Tiningnan ko ang bouquet.
Pagkatapos ang kalahating cake na kinain ko.
At sa huli…
Tumingin ako sa supervisor ko.
May kakaibang kaba na unti-unting gumapang sa dibdib ko.
“Sir… may pagtatapatan ba kayong gagawin ngayong gabi?”
Hindi siya sumagot.
Biglang napaubo si Bianca.
“Mika… baka mas mabuting pumasok ka muna sa kuwarto.”
Lalo akong naghinala.
“Sandali.”
Tumingin ako sa kanya.
“Bakit parang may alam ka?”
Tumahimik si Bianca.
Tumahimik din ang supervisor ko.
Biglang nag-vibrate ang phone ko.
May bagong message.
Mula sa isang hindi kilalang numero.
Binuksan ko iyon.
Isang larawan lang ang laman.
Sa larawan, ako iyon tatlong taon na ang nakalipas.
Nakatulog ako habang nakayuko sa isang mesa sa maliit na café.
At ang lalaking nakaupo sa tapat ko…
Ay ang supervisor ko ngayon.
Pero hindi iyon ang tunay na nagpakilabot sa akin.
Ang mas nakakatakot ay ang caption sa ilalim ng litrato.
“Hindi mo pa rin ba naaalala kung sino talaga siya?”
Dahan-dahan akong tumingala.
Wala na ang kalmadong ekspresyon ng lalaking nasa harap ko.
Sa unang pagkakataon, nakita kong nagbago ang kanyang mga mata.
“Ibigay mo sa akin ang phone.”
Mahigpit kong hinawakan iyon.
“Kilala ninyo ang nagpadala?”
Hindi siya sumagot.
Umatras ako.
“Nagkita na tayo tatlong taon na ang nakalipas?”
Biglang humarang si Bianca sa pagitan namin.
“Mika, bukas na natin pag-usapan ito.”
“Bakit bukas pa?”
Walang sumagot.
Tiningnan ko silang dalawa.
Isa ang matalik kong kaibigan na pinagkakatiwalaan ko nang maraming taon.
Ang isa naman ay ang boss na isang buwan ko nang kinaiinisan.
At malinaw na pareho silang may itinatago sa akin.
Muling nag-vibrate ang phone ko.
Nagpadala ulit ang hindi kilalang numero.
Isang pangungusap lang.
“Kung gusto mong malaman kung bakit nawala sa alaala mo ang gabing iyon tatlong taon na ang nakaraan, tanungin mo ang lalaking nakatayo sa harap mo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Sa labas ng bintana, biglang kumulog nang napakalakas.
Tumingin ako sa kanya.
“Magpaliwanag kayo.”
Tumigas ang kanyang mukha.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang sinabi,
“Sige.”
Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko.
“Pero bago ko sabihin ang lahat, kailangan mong mangako sa akin ng isang bagay.”
“Ano?”
Dahan-dahang lumipat ang tingin niya patungo sa pinto ng condo.
Bumaba ang tono ng boses niya.
“Anuman ang marinig mo mamaya…”
“Huwag na huwag mong bubuksan ang pinto.”
At sa mismong sandaling iyon—
May tatlong katok na umalingawngaw.
Tok.
Tok.
Tok.
Biglang namutla si Bianca.
Samantalang ang lalaking nasa harap ko ay dahan-dahang naikuyom ang kanyang kamay.
Dahil mula sa kabilang panig ng pinto…
May isang boses na eksaktong kapareho ng boses ko.
“Mika…”
“Buksan mo ang pinto.”
“Nakauwi na ako.”
Bahagi 2
“Nakauwi na ako.”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Hindi dahil sa katok.
Kundi dahil sa boses.
Boses ko iyon.
Parehong-pareho.
Pati ang paraan ng pagbigkas ko sa pangalan ni Bianca kapag pagod ako.
“Mika…”
Muling kumatok ang nasa labas.
“Buksan mo.”
Napahawak ako sa braso ni Bianca.
“Ano’ng nangyayari?”
Namumutla siya.
Bago siya makasagot, mabilis na lumapit ang supervisor ko at pinatay ang ilaw sa sala.
“Walang magsasalita.”
Sa dilim, narinig ko ang sariling tibok ng puso ko.
Tok.
Tok.
Tok.
Pagkatapos ay tumunog ang phone ko.
Isang bagong message mula sa hindi kilalang numero.
Buksan mo ang pinto kung gusto mong maalala ang lahat.
Biglang inagaw ng supervisor ko ang phone mula sa kamay ko.
“Hoy!”
“Mika, makinig ka sa akin.”
Ngayon ko lang narinig na tawagin niya ako sa pangalan.
Hindi “Miss.”
Hindi “ikaw.”
Mika.
Parang matagal na niyang nakasanayang banggitin iyon.
“Hindi multo ang nasa labas,” sabi niya.
Napatigil ako.
“Ano?”
“Recording lang ang boses.”
Nagliwanag ang screen ng sarili niyang phone. Binuksan niya ang security camera sa hallway.
Walang tao sa tapat ng pinto.
Isang maliit na portable speaker lang ang nakapatong sa sahig.
At sa tabi nito…
Isang puting sobre.
Napalunok ako.
“Sino ang gumagawa nito?”
Huminga nang malalim si Bianca.
“May taong gustong pilitin kang maalala ang nangyari tatlong taon na ang nakaraan.”
Tumingin ako sa kanya.
“Alam mo rin?”
Hindi niya ako matingnan.
Doon nagsimulang sumakit ang dibdib ko.
“Bianca.”
“Mika…”
“Tatlong taon kitang pinagkatiwalaan. Alam mong may nawawala sa alaala ko?”
Pumatak ang luha niya.
“Oo.”
Parang may humampas sa akin.
Umatras ako.
“Bakit?”
Sumagot ang supervisor ko.
“Dahil ako ang humiling sa kanya.”
Napalingon ako sa kanya.
“Anong karapatan mo?”
Hindi siya umiwas ng tingin.
“Wala.”
Tahimik ang buong condo.
Pagkaraan ng ilang segundo, lumapit siya sa pinto, kinuha ang sobre at muling isinara ang dalawang lock.
Sa loob ay may lumang memory card at isang note.
Kung hindi mo sasabihin sa kanya ngayong gabi, ako ang magsasabi.
Nanginginig ang kamay ni Bianca.
Samantalang ang supervisor ko ay tila alam na kung sino ang nagpadala.
“Adrian,” mahinang sabi niya.
Napakunot ang noo ko.
“Adrian?”
Doon ako tuluyang natigilan.
Adrian.
Ang pangalan ay parang susi na biglang ipinasok sa isang kandadong matagal nang nakasara sa utak ko.
Isang café.
Malakas na ulan.
Isang payong.
Isang lalaking nakangiti habang inilalapag ang mainit na tsokolate sa harap ko.
At isang boses.
“Kapag nakalimutan mo ako, hahanapin kita ulit.”
Napahawak ako sa ulo ko.
“Mika!”
Bago ako tuluyang bumagsak, sinalo ako ng supervisor ko.
At habang nakasandal ako sa dibdib niya, biglang bumalik sa isip ko ang isang pangalan.
Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang boses ko nang sabihin ko iyon.
“Adrian…”
Tumigas ang buong katawan niya.
Dahan-dahan akong tumingala.
“Adrian Reyes…”
Namula ang mga mata niya.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siyang muli sa opisina…
Ngumiti siya.
“Naalala mo na ang pangalan ko.”
Ngunit umiling ako.
“Pangalan lang.”
Napawi agad ang ngiti niya.
Tumingin siya sa memory card.
“Kung ganoon…”
Inilagay niya iyon sa laptop ni Bianca.
“…oras na para maalala mo ang natitirang bahagi.”
Bahagi 3
May isang video file sa memory card.
Tatlong taon na ang petsa.
Nang pindutin ni Adrian ang play, isang maliit na café ang lumitaw sa screen.
Agad ko iyong nakilala.
Ang lugar sa litrato.
Nakaupo ako malapit sa bintana, mas bata, mas mahaba ang buhok at halatang badtrip.
Pagkatapos ay may lalaking lumapit.
Si Adrian.
Pero ibang-iba siya noon.
Naka-T-shirt lamang, magulo ang buhok at may ngiting hindi ko kailanman nakita sa opisina.
“Hindi mo pa rin ako papansinin?” tanong niya sa video.
Ang dating ako ay sumimangot.
“Kasalanan mo. Tinago mo sa akin na anak ka pala ng may-ari ng kumpanya.”
Napatitig ako sa screen.
“Ano?”
Hindi sumagot ang Adrian sa tabi ko.
Sa video, umupo siya sa harap ko.
“Kung sinabi ko agad, kakaibiganin mo ba ako?”
“Hindi.”
“Kaya nga hindi ko sinabi.”
Napatawa ang dating ako.
At doon ako lalo pang nataranta.
Masaya kami.
Hindi lang magkakilala.
Malapit kami.
Napakalapit.
Sa video, inilabas ni Adrian ang isang maliit na kahon.
Binuksan niya iyon.
May simpleng bracelet sa loob.
“Happy first anniversary.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Anniversary?”
Tumango si Bianca habang umiiyak.
“Kayo na noon.”
Hindi ako makahinga.
Tumingin ako kay Adrian.
“Magkasintahan tayo?”
“Halos isang taon.”
“Bakit wala akong maalala?”
Humigpit ang panga niya.
Sa video, patuloy ang lumang eksena.
Isinuot niya sa akin ang bracelet.
Pagkatapos ay nagsalita ang dating ako.
“Adrian, may sasabihin ako.”
“Ano?”
“May offer akong trabaho sa ibang lungsod.”
Huminto ang ngiti niya.
“Gusto mong tanggapin?”
“Oo.”
“Then tanggapin mo.”
Nagulat ang dating ako.
“Hindi ka magagalit?”
“Bakit ako magagalit sa bagay na makakabuti sa’yo?”
Napayuko ako sa harap ng laptop.
Ang lalaking kilala ko bilang malamig at walang pusong supervisor ay nakatingin sa dating ako na para bang siya ang pinakamahalagang tao sa mundo.
Pagkatapos ay nagbago ang video.
Lumabas kaming dalawa sa café.
Umuulan nang malakas.
May kausap akong tao sa phone habang tumatawid.
At pagkatapos—
Isang ilaw.
Busina.
Sigawan.
Biglang yumanig ang camera.
Napapikit ako.
Tumigil ang video.
Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko.
“Naaksidente ako?”
“Oo,” sagot ni Bianca.
“Hindi naman malubha ang pinsala sa katawan mo,” pagpapatuloy niya, “pero nagkaroon ka ng concussion. Pagkagising mo, may ilang buwan ng alaala na malabo.”
“Kasama si Adrian.”
Tumango siya.
“Karamihan ng alaala mo tungkol sa kanya.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Matagal bago siya sumagot.
“Sinubukan ko.”
“Pero?”
“Tuwing pinipilit mong maalala, sumasakit ang ulo mo. Nagpa-panic ka. Sinabi ng doktor na huwag kang pilitin.”
Huminga siya nang mabigat.
“Nang makita mo ako sa ospital, tinanong mo kung sino ako.”
May sakit sa paraan ng pagkakasabi niya noon.
“At sinabi ko ang pangalan ko. Pero lalo kang natakot.”
Napalunok ako.
“Kaya umalis ka?”
“Oo.”
Galit ang unang naramdaman ko.
“Tatlong taon?”
“Hinding-hindi ako tuluyang umalis.”
Napakunot ang noo ko.
Si Bianca ang sumagot.
“Si Adrian ang nagbayad ng ilang therapy session mo noong nahirapan kang bumalik sa trabaho. Siya rin ang tumulong na makahanap ka ng bagong apartment noon.”
Napalingon ako sa kanya.
“Akala ko ikaw iyon.”
“Pinangako niya sa akin na huwag sabihin.”
“Bakit?”
Sumagot si Adrian.
“Dahil ayokong mabuhay ka na may utang na loob sa akin.”
Napatawa ako nang mapait.
“So ano? Mas mabuting magpakita ka ulit bilang boss ko at pahirapan ako sa trabaho?”
Doon siya tila nahiya sa unang pagkakataon.
“Tungkol doon…”
Tumaas ang kilay ko.
“Ano?”
“Hindi ko sinasadyang pahirapan ka.”
“Tatlong sunod-sunod na shift!”
“Temporary staffing issue.”
“Mga report hanggang hatinggabi!”
“May deadline.”
“Kinukulit mo bawat maliit na error!”
“Dahil…” Natigil siya.
“Dahil ano?”
Tahimik siya.
Si Bianca ang biglang sumingit.
“Dahil kinakabahan siya.”
Napalingon kaming dalawa.
Tinakpan ni Adrian ang mukha niya.
“Bianca.”
“Ano? Tatlong taon ka nang nagpapakabayani. Nakakapagod panoorin.”
Napakurap ako.
“Kinakabahan?”
Tumango si Bianca.
“Bago siya lumipat sa branch mo, ilang linggo siyang nagtatanong sa akin kung ano ang dapat niyang gawin kapag nakita ka ulit.”
Hindi ako makapaniwala.
“Siya?”
Itinuro ko si Adrian.
“Ang taong mukhang kayang magtanggal ng empleyado gamit lang ang isang tingin?”
“Exactly.”
Napahagikgik si Bianca sa gitna ng pag-iyak.
“Practice niya pa sa salamin kung paano ka babatiin.”
Napalingon ako kay Adrian.
Namumula ang tenga niya.
Hindi ko napigilang matawa.
“Mali pala ang practice mo.”
“I know.”
“Napakasama ng first impression.”
“I know.”
“Akala ko galit ka sa lahat ng tao.”
“Sa sarili ko lang kadalasan.”
Doon tuluyang nawala ang tawa ko.
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Hindi ako bumalik para pilitin kang mahalin ako.”
Mas mababa ang boses niya ngayon.
“Gusto ko lang makita kung masaya ka.”
“Pero bakit lumipat ka sa branch namin?”
“Dahil nalaman kong may plano kang mag-resign.”
Natigilan ako.
“Natatakot akong hindi na kita makita.”
Hindi ko alam ang isasagot.
Tatlong taon ng buhay ko ang biglang nagkaroon ng bagong kahulugan.
Iyong mga pagkakataong tila may hindi ko maalalang pangalan sa panaginip.
Iyong pakiramdam na pamilyar ang boses niya noong unang araw niya sa opisina.
Iyong dahilan kung bakit, kahit galit ako sa kanya, parang hindi ko kayang totoong kamuhian siya.
“Yung cake?” tanong ko.
“Para sa’yo.”
“Flowers?”
“Para sa’yo rin.”
“Anniversary?”
Tumango siya.
“Ngayong gabi ang araw na una tayong nagkita apat na taon na ang nakaraan.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Plano mong sabihin sa akin?”
“Hindi ko alam kung kaya ko.”
“Pero may ibang taong gustong pilitin ka.”
Napatingin kami sa note.
Biglang naging seryoso ang mukha niya.
“Alam ko kung sino.”
“Who?”
“Dating business partner ng pamilya ko. Siya rin ang kumuha ng video noong gabi ng aksidente.”
Ipinaliwanag ni Adrian na ilang buwan nang humihingi ng pera ang lalaki kapalit ng lumang files at recordings.
Nang tumanggi si Adrian, sinubukan nitong gamitin ako para takutin siya.
“Kaya alam niya ang boses ko?”
“May recordings mula sa mga lumang video.”
Napahinga ako nang malalim.
Hindi pala multo.
Hindi rin ibang ako.
Isa lamang itong taong sinusubukang manipulahin ang takot ko.
“Tinawagan ko na ang building security,” sabi ni Adrian. “At naipadala ko na rin ang messages sa abogado.”
Tumingin sa akin si Bianca.
“Safe tayo.”
Parang doon lang bumalik ang hangin sa baga ko.
Umupo ako.
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang security personnel at kinuha ang speaker at sobre bilang ebidensiya.
Tahimik kaming tatlo hanggang sumikat ang araw.
Bandang alas-singko, nakatulog si Bianca sa sofa.
Ako naman ay nakaupo sa balcony.
Lumapit si Adrian dala ang dalawang tasa ng kape.
“Para sa’yo.”
Tinanggap ko iyon.
“Salamat.”
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay tinanong ko,
“Mahal mo pa rin ba ako?”
Halos mabilaukan siya.
Hindi ko napigilang ngumiti.
“Supervisor, straightforward question lang.”
Tumitig siya sa tasa.
“Oo.”
Isang salita.
Pero parang mas mabigat kaysa sa lahat ng sinabi niya buong gabi.
“Tatlong taon?”
“Oo.”
“Hindi ka nagkaroon ng girlfriend?”
Umiling siya.
“Grabe.”
Napatingin siya.
“Ano?”
“Sinabi ko kagabi na wala kang love life.”
“I remember.”
“Mukhang tama pala ako.”
Napatawa siya.
Totoong tawa.
At nang marinig ko iyon, may kung anong piraso ng alaala ang biglang bumalik.
Isang araw sa café.
Tumatawa rin siya nang ganoon habang pinupunasan ang whipped cream sa ilong ko.
Napahawak ako sa dibdib.
“Naalala ko.”
Agad siyang tumigil.
“Ano?”
“Yung café.”
Hindi siya gumalaw.
“Sinabi mong pangit akong kumain ng cake.”
“Hindi ko sinabi ‘yon.”
“Sinabi mo.”
“Sabi ko cute.”
Biglang uminit ang mukha ko.
At pareho kaming natawa.
Hindi bumalik lahat ng alaala ko nang isang iglap.
Hindi rin parang pelikula na biglang malinaw ang lahat.
Pira-piraso lamang.
Isang kanta.
Isang payong.
Isang tawag sa telepono.
Isang kamay na palaging naghihintay sa akin sa kabilang gilid ng kalsada.
Pero sapat iyon.
Sapat para malaman kong hindi estranghero ang lalaking nasa tabi ko.
At sapat para malaman kong hindi ko kailangang ibalik agad ang dating pagmamahal.
Maaari kaming magsimula ulit.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Hindi ko maipapangako na babalik lahat.”
“Hindi ko hinihingi.”
“Hindi rin kita mapapangakuang mamahalin kita dahil lang minahal kita noon.”
Tumingin siya sa akin.
“Alam ko.”
“Pero…”
Huminga ako nang malalim.
“Pwede naman siguro tayong magkape minsan.”
Napatitig siya.
“Coffee?”
“Date.”
Napatigil siya.
“Date?”
“Kapag inulit mo pa, babawiin ko.”
“Hindi.”
Mabilis siyang sumagot.
“Hindi ko na uulitin.”
Napatawa ako.
At iyon ang simula.
Hindi dramatic.
Walang fireworks.
Walang biglaang halikan sa ulan.
Isang tasa lang ng kape sa balcony habang sumisikat ang araw.
Pagkalipas ng tatlong buwan, hindi na si Adrian ang direct supervisor ko.
Siya mismo ang humiling ng reassignment para walang conflict sa trabaho.
At oo, naging kami ulit.
Pero ayon sa akin, hindi iyon “pagbabalikan.”
Bagong relasyon iyon.
Bagong simula.
Bagong bersyon naming dalawa.
Isang gabi, matapos ang dinner, binigyan niya ako ng maliit na kahon.
Nasa loob ang bracelet mula sa video.
“Akala ko nawala ito.”
“Iningatan ko.”
Kinuha ko iyon.
“Hindi mo isusuot?”
Umiling ako.
“Kailangan mo muna akong tanungin.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
Ngumiti ako.
“Kung gusto kong maging girlfriend mo.”
Natulala siya.
Pagkatapos ay natawa.
“Mika Santos, gusto mo bang maging girlfriend ko?”
Nagkunwari akong nag-isip.
“May condition.”
“Ano?”
“Walang overtime sa date night.”
Tumawa siya.
“Deal.”
“At bawal mo akong pilitin mag-check ng report pagkatapos alas-sais.”
“Hindi ko na department iyon.”
“Mas maganda.”
Lumapit siya.
“Anything else?”
Tumingin ako sa kanya.
“Meron.”
“Ano?”
“Tatlong araw lang.”
Namutla siya.
“Ano?”
Hindi ko na napigilan ang tawa ko.
“Tatlong araw bago kita pag-isipang hiwalayan kapag masungit ka.”
“Hindi funny.”
“Funny.”
Hinila niya ako palapit.
At bago pa ako makatakbo, hinalikan niya ako sa noo.
Eksaktong lugar kung saan, ayon sa isang lumang video na kalaunan ay ipinakita ni Bianca, palagi niya akong hinahalikan noon bago umalis.
Biglang may kung anong alaala na kumislap sa isip ko.
Ako.
Siya.
Ulan.
At ang boses niyang nagsasabing:
“Kapag nakalimutan mo ako, hahanapin kita ulit.”
Napatingin ako sa kanya.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Naalala ko ang sinabi mo.”
Natigilan siya.
“Alin?”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Na hahanapin mo ako kapag nakalimutan kita.”
Namula ang mga mata niya.
“Matagal kitang hinanap.”
Ngumiti ako.
“Late ka.”
“I know.”
“Napaka-late.”
“I know.”
“Pero…”
Mas hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya.
“…nakarating ka rin.”
Sa pagkakataong iyon, wala nang misteryosong katok sa pinto.
Wala nang hindi kilalang numero.
Wala nang lihim na kailangan kong katakutan.
May isang lalaking naghihintay lamang sa harap ko.
Ang lalaking minsan kong minahal.
Ang lalaking minsang nakalimutan ko.
At ang lalaking pinili kong mahalin muli—
hindi dahil sa nakaraan,
kundi dahil sa kung sino siya sa kasalukuyan.
At tungkol naman sa sinabi kong makikipag-break ako sa kanya sa loob ng tatlong araw?
Tatlong taon na kaming kasal ngayon.
At hanggang ngayon, tuwing nagtatalo kami, lagi niya pa rin akong tinatanong:
“Three days?”
At lagi ko siyang sinasagot:
“Hindi na.”
“Bakit?”
Ngumingiti ako habang ipinapakita sa kanya ang wedding ring ko.
“Dahil mukhang habang-buhay na ang kontrata ko sa’yo.”
At sa unang pagkakataon sa buhay ko…
masaya akong pumirma sa isang kontratang walang deadline.
