nang bumagsak ang cellphone ni danica sa sahig ng simbahan, doon nagsimula ang kasalang walang pari, pero may paghuhukom
bahagi 3: nang bumagsak ang cellphone ni danica sa sahig ng simbahan, doon nagsimula ang kasalang walang pari, pero may paghuhukom
Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita.
Parang pati mga kandila sa altar ay tumigil sa pagliyab.
Nakahandusay sa malamig na marmol ang cellphone ni Danica, nakaharap pataas ang screen, at kitang-kita ng lahat ang mensaheng hindi niya naitago.
“danica, bakit may nag-iimbestiga? sinabi ko na sa’yo, kapag lumabas ang forged signature, lahat kayo makukulong.”
Attorney Cruz.
Forged signature.
Lahat kayo makukulong.
Paulit-ulit umalingawngaw sa utak ko ang mga salitang iyon.
Hindi na lang pala ito tungkol sa pagtataksil.
Hindi na lang tungkol sa boyfriend kong pinili ang best friend ko.
Hindi na lang tungkol sa gown ko, singsing ko, simbahan ko, at kasal kong inagaw nila.
May pinirmahan sila gamit ang pangalan ko.
May kinuha sila sa akin.
At mukhang matagal na nila itong pinagplanuhan.
Unang gumalaw si Danica.
Mabilis siyang yumuko para damputin ang cellphone, pero bago pa niya maabot iyon, isang matandang babae sa unang hanay ang napasigaw.
“Huwag mong pulutin! Nakita naming lahat!”
Nagkagulo ang mga bisita.
May mga tumayo.
May mga naglabas ng cellphone para mag-record.
May mga kamag-anak ni Gabriel na biglang nagbulungan, ang ilan ay nagmamadaling lumabas na parang apoy ang upuan nila.
Si Danica, suot ang wedding gown ko, nakaluhod sa sahig, nanginginig ang kamay, basang-basa ng luha ang mukha.
“Hindi iyan totoo,” paulit-ulit niyang sabi. “Hindi iyan totoo. May naninira sa amin.”
Napatingin ako sa kanya.
Noon, kapag umiiyak si Danica, ako ang unang lumalapit.
Ako ang bumibili ng milk tea.
Ako ang nagpapahiram ng damit.
Ako ang nagtatanggol sa kanya kapag may nagsasabing maarte siya.
Ngayon, nakaluhod siya sa harap ko, suot ang gown ko, hawak ang singsing ko, at sinasabi pa rin niyang siya ang biktima.
May kakaibang lamig na kumalat sa dibdib ko.
Hindi galit.
Hindi lungkot.
Kundi pagod.
Pagod sa mga taong sanay masyadong pinapatawad.
Lumapit si Gabriel, pilit kalmadong ngumiti, pero nanginginig ang gilid ng labi niya.
“Marisol, makinig ka. Hindi natin kailangang pag-usapan ito dito.”
“Tama ka,” sagot ko. “Hindi talaga dapat dito pinag-uusapan ang kasinungalingan ninyo.”
Bahagya siyang nakahinga.
Pero itinuloy ko.
“Dapat sa police station.”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Marisol.”
Sa unang pagkakataon sa buong araw na iyon, narinig ko sa boses niya ang takot.
Hindi panghihinayang.
Hindi pagsisisi.
Takot lang.
Tinapakan ko iyon sa loob ng puso ko para hindi ako muling malambot.
“Bakit? Akala mo ba kapag pinahiya n’yo ako sa altar, tatahimik na ako? Akala mo ba kapag pinalitan n’yo ang pangalan sa welcome board, mabubura n’yo rin ang lahat ng binayaran ko? Akala mo ba kapag pinaiyak n’yo ako, hindi ko na maiisip na may krimen kayong ginawa?”
Napaatras si Gabriel.
Ang nanay niya, si Señora Elena Santos, lumapit nang may galit na galit na mukha.
“Krimen? Grabe ka magsalita, Marisol! Isang misunderstanding lang iyan. Pamilya kami. Puwede itong ayusin nang tahimik.”
“Pamilya?” Napangiti ako. “Noong ginamit n’yo ang pera ko para sa reception, pamilya ako. Noong pinapirma n’yo ako ng mga dokumentong hindi ko binasa dahil pinagkatiwalaan ko kayo, pamilya ako. Noong kailangan n’yo ng pambayad sa suit ng anak mo, pamilya ako.”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Pero ngayong nalaman kong ginaya ang pirma ko, bigla n’yo akong gustong patahimikin?”
Namula ang mukha ni Señora Elena.
“Wala kang utang na loob.”
Napatawa si Papa sa likod ko.
Isang maikling tawa.
Mababa.
Mapanganib.
Lumingon ang lahat sa kanya.
Si Papa, na buong buhay kong kilala bilang tahimik na tao, nakatayo sa gitna ng aisle, naka-barong din, ang mukha ay malamig na parang bakal.
“Utang na loob?” sabi niya. “Anong utang na loob ang sinasabi mo sa anak ko, Elena?”
Natigilan si Señora Elena.
“Roberto, huwag kang makialam sa usapan ng mga bata.”
“Mga bata?” Dahan-dahang lumapit si Papa. “Kung bata lang ang anak mo, bakit siya may pekeng kontrata? Kung bata lang sila, bakit may attorney na sangkot? Kung bata lang ito, bakit ang condo title ng anak ko nasa envelope na hawak niya ngayon?”
Tahimik ang buong simbahan.
Napatingin ako sa mga papel sa kamay ko.
Condo title.
Bank transfers.
Contract of assignment.
At ang pirma sa ibaba.
Pirma na halos kahawig ng akin.
Halos.
Kung hindi ko titingnan nang mabuti, baka pati ako magduda sa sarili ko.
Naalala ko bigla ang gabing pinapunta ako ni Gabriel sa condo niya sa Makati. Sabi niya, may kailangan lang daw akong pirmahan para sa booking ng reception. Pagod na pagod ako noon, galing sa meeting sa hotel, hindi pa kumakain, at nagmamadali dahil susunod pa kami sa flower supplier.
Tinuro niya ang mga pahina.
“Dito lang, love. Formality lang.”
Pinirmahan ko.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi ko binasa.
Dahil mahal ko siya.
Dahil fiancé ko siya.
Dahil akala ko, ang pinakamalaking kasalanan ko noon ay ang maging abala sa sarili kong kasal.
Ngayon, hawak ko ang mga dokumentong hindi ko maalalang pinirmahan, at naramdaman kong parang pinunit nila hindi lang ang tiwala ko, kundi pati ang pangalan ko.
“Miss Marisol,” muling nagsalita ang lalaking nagdala ng envelope.
Siya ang dating driver ng pamilya Santos, ayon sa sinabi niya.
Matangkad siya, payat, nasa trenta anyos, may maliit na peklat sa gilid ng kilay. Nakahawak siya sa isa pang folder.
“Ako po si Nestor. Dati po akong driver nila Ma’am Elena. Pinatanggal nila ako noong makita kong may kakaiba sa mga papeles.”
Mabilis na lumingon si Gabriel.
“Nestor, manahimik ka.”
Hindi natinag si Nestor.
“Noong una, akala ko wala akong pakialam. Trabaho lang. Hatid-sundo lang. Pero nang marinig ko na gagamitin nila ang pangalan ni Ma’am Marisol, hindi na ako nakatulog.”
“Tsinismis ka lang ng taong tinanggal namin!” sigaw ni Señora Elena. “Magnanakaw iyan! Sinisiraan kami dahil pinatalsik namin siya!”
Tumingin si Nestor kay Papa.
“Sir, hindi po ako magnanakaw. Ako po ang kumuha ng CCTV copy mula sa sasakyan noong gabing pinag-usapan nila ang papeles.”
CCTV copy.
Muling nag-ingay ang simbahan.
Si Gabriel biglang sumugod kay Nestor, pero hinarangan ulit siya ni Papa. Sa pagkakataong iyon, may dalawang lalaking bisita ang tumayo para tumulong.
“Gab, tama na,” sabi ng isa niyang pinsan. “Kung wala kayong tinatago, hayaan n’yong ipakita.”
“Hindi mo alam ang nangyayari!” sigaw ni Gabriel.
“Hindi nga,” sagot ng pinsan niya, malamig. “Kaya gusto naming malaman.”
Nakita kong nanginginig si Danica sa gilid. Hawak na niya ngayon ang cellphone niya, pero wala na siyang magawa. Masyado nang maraming nakakita.
Nilapitan ko siya.
Bawat hakbang ko, umaatras siya.
“Sol…” bulong niya. “Puwede tayong mag-usap. Tayo lang.”
“Noon pa tayo dapat nag-usap,” sabi ko. “Noong una kang pumasok sa relasyon namin. Noong una mong ginamit ang lungkot mo para kunin ang oras niya. Noong una mong sinabi sa akin na swerte ako kay Gabriel, habang ikaw pala ang kausap niya tuwing gabi.”
Napailing siya, tumulo ang luha.
“Hindi mo naiintindihan. Mahal ko siya.”
“Lahat ng magnanakaw ganyan ang dahilan. Mahal nila ang kinuha nila.”
Napakunot ang mukha niya, parang nasaktan sa sinabi ko.
Hindi ko alam kung paano pa niya nagagawang masaktan.
Siya ang may suot ng gown ko.
Siya ang may hawak ng singsing ko.
Siya ang nasa altar ko.
At siya pa rin ang unang umiiyak.
“Danica,” mahinang sabi ko, “tanungin kita nang diretso.”
Napatingin siya sa akin.
“Ginaya mo ba ang pirma ko?”
Biglang pumuti ang labi niya.
“Hindi.”
“Alam mo ba ang tungkol sa kontrata?”
“Hindi.”
“Alam mo ba na may property na ililipat kay Gabriel gamit ang pangalan ko?”
“Hindi.”
Tatlong hindi.
Tatlong mabilis.
Tatlong walang tingin sa mata.
Kaya ngumiti ako.
“Kung wala kang alam, bakit ka minemessage ni Attorney Cruz?”
Hindi siya sumagot.
Ang tahimik niyang iyon ang unang tunay na sagot niya.
Sa likod ko, nagsalita si Mama.
“Marisol, tumawag na ako sa abogado natin.”
Nagulat ako at napalingon.
May hawak siyang phone, nanginginig pero matatag.
“Papunta na siya. At tumawag na rin ako ng pulis.”
Naging mas magulo ang paligid.
May mga nagsimulang umalis. May mga tumawag sa kung kani-kanino. May mga matatandang nagdasal nang mahina.
Si Señora Elena biglang sumigaw.
“Walang lalabas! Walang magre-record! Privacy ito ng pamilya!”
Isang babaeng bisita ang sumagot.
“Hindi na privacy kapag may forged signature at ninakaw na property.”
May isa pang lalaki ang nagtaas ng cellphone.
“Recorded na lahat, Ma’am.”
Parang tuluyang gumuho ang dignidad ni Señora Elena.
Mula sa isang ina ng groom na mayabang at pormal, naging babae siyang nagkakandarapa sa pagtatakip ng apoy na siya mismo ang nagsindi.
Lumapit siya kay Gabriel at hinawakan ang braso nito.
“Anak, tawagan mo si Atty. Cruz. Ngayon na.”
Pero bago pa makakilos si Gabriel, bumukas ang pinto ng simbahan.
Malakas ang tunog ng ulan sa labas.
Pumasok ang isang lalaking nakasuot ng dark suit, may dalang leather bag, basang kaunti ang balikat dahil sa ulan.
Kilala ko siya.
Si Attorney Mateo Villanueva.
Abogado ng pamilya namin.
Sumabay sa kanya ang dalawang pulis.
Naramdaman kong humigpit ang hawak ni Mama sa kamay ko.
“Attorney,” tawag ni Papa.
Lumapit si Attorney Mateo sa amin, seryoso ang mukha.
“Marisol, huwag kang magsasalita nang wala ako. Ibibigay mo sa akin ang lahat ng dokumento, screenshots, recordings, at ang phone number na nagpadala ng larawan kagabi.”
Tumango ako.
Nakita kong napaatras si Gabriel.
“Attorney, misunderstanding lang ito,” pilit niyang sabi. “Magpapakasal dapat kami. Emotional lang siya.”
Tumingin si Attorney Mateo sa kanya, malamig.
“Kung emotional lang ito, bakit may mensahe tungkol sa forged signature?”
Hindi nakasagot si Gabriel.
Lumapit ang isang pulis.
“Sino po si Danica Ramos?”
Nagtaas ng tingin ang lahat kay Danica.
Parang biglang lumiit ang katawan niya sa loob ng gown ko.
“Ako po,” mahinang sabi niya.
“Kailangan po naming makita ang cellphone ninyo.”
Mahigpit niyang niyakap ang phone niya sa dibdib.
“Bakit? Wala kayong warrant.”
Tumingin ang pulis kay Attorney Mateo, pagkatapos kay Mama.
“Ma’am, hindi namin ito kukunin nang sapilitan ngayon. Pero dahil may public display ng message at may reklamo na kayo, puwede namin kayong imbitahan para magbigay ng statement.”
Si Danica biglang umiyak nang malakas.
“Ako ang biktima rito! Pinapahiya nila ako sa araw ng kasal ko!”
Sa araw ng kasal niya.
May ilang bisita ang napailing.
Ako naman, hindi na nasaktan.
May hangganan pala ang sakit. Kapag sumobra, nagiging malinaw na lang ang lahat.
Lumingon si Gabriel sa akin.
“Marisol, please. Huwag mong gawin ito. Mahal kita.”
Sa dami ng nangyari, iyon ang pinakanakakatawang narinig ko.
Mahal kita.
Sinabi niya iyon habang nakatayo sa tabi ng babaeng nakasuot ng gown ko.
Sinabi niya iyon matapos akong iwan sa ulan.
Sinabi niya iyon matapos niyang sabihing kailangan niya akong pakasalan dahil ako ang may pera para sa condo at reception.
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Mahal mo ako?”
Tumango siya, mabilis, desperado.
“Hindi ko lang alam kung paano ayusin ang lahat. Nagkamali ako. Pero ikaw ang mahal ko.”
“Kung ako ang mahal mo, bakit siya ang nasa emergency contact mo?”
Napalunok siya.
“Laro lang iyon.”
“Bakit birthday ng aso niya ang naalala mo, hindi ang akin?”
“Nasabi ko na, nalito lang ako.”
“Bakit nasa kanya ang singsing ko?”
Hindi siya nakasagot.
“Bakit siya ang nakasuot ng gown ko?”
Tahimik.
“Bakit nasa kontrata ang pekeng pirma ko?”
Mas matagal na tahimik.
Doon ako ngumiti nang walang saya.
“Kita mo, Gabriel? Kahit ang kasinungalingan mo, napapagod na rin.”
Biglang lumuhod si Gabriel.
Sa gitna ng aisle.
Sa harap ng pamilya niya.
Sa harap ng pamilya ko.
Sa harap ng mga bisitang ilang minuto kanina ay dapat papalakpak sa kasal namin.
“Marisol, patawarin mo ako.”
May ilang napasinghap.
Si Danica tumingin sa kanya na parang sinaksak.
“Gabriel?”
Hindi siya nilingon ni Gabriel.
“Mahal, please. Huwag mo akong ipakulong. Huwag mo akong sirain. Pwede kong ibalik ang lahat. Pwede nating ayusin.”
“Natin?” tanong ko.
“Gagawin ko lahat,” sabi niya, gumapang palapit nang bahagya. “Hihiwalayan ko si Danica. Ngayon din. Sa harap ng lahat.”
Parang nabuhusan ng kumukulong tubig si Danica.
“Gabriel!”
Ngunit desperado na siya.
Itinaas niya ang kamay, tinuro si Danica.
“Siya ang may idea! Siya ang nagsabi na mas madali kung maililipat muna sa akin ang property bago kasal. Siya ang kumausap kay Attorney Cruz!”
Nagsigawan ang mga tao.
Nanginginig si Danica.
“Sinungaling ka! Ikaw ang nagsabi na kailangan mo ang condo ni Marisol dahil baon ka na sa utang!”
Utang.
Kumalat na naman ang bagong salita.
Utang.
Napatingin ako kay Gabriel.
“Anong utang?”
Napatakip ng bibig si Señora Elena.
Huli na.
Si Danica, siguro dahil nasaktan sa pagtataksil ng kasabwat niya, tuluyan nang nawalan ng kontrol.
“Huwag kang magpanggap na wala kang alam, Gab! Ikaw ang umutang sa casino sa Parañaque! Ikaw ang nagmakaawa na gamitin muna ang property ni Sol bilang collateral! Ikaw ang nagsabing kapag kasal na kayo, kaya mo na siyang kontrolin!”
Parang may sumabog sa loob ng simbahan.
Casino.
Utang.
Collateral.
Kontrolin.
Hindi ko na halos marinig ang ingay ng mga tao. Para akong nasa ilalim ng tubig, nakatingin lang kay Gabriel na nakaluhod sa harap ko.
Ang lalaking anim na taon kong minahal.
Ang lalaking pinili ko kahit maraming beses akong binalaan ni Mama na masyado siyang komportable sa perang hindi kanya.
Ang lalaking pinagplanuhan ko ng bahay, pamilya, kinabukasan.
Ang lalaking gagamitin pala ang kasal namin para makuha ang pag-aari ko.
“Gabriel,” mahinang sabi ko, “totoo ba iyon?”
Nakatingin siya sa sahig.
Hindi nagsalita.
Minsan, ang hindi pagsagot ang pinakamalinaw na pag-amin.
Lumapit ang pulis kay Gabriel.
“Sir, kailangan po namin kayong imbitahan para sa statement.”
Biglang bumangon si Gabriel.
“Hindi ako sasama.”
“Sir—”
“Wala kayong warrant!”
Sinubukan niyang umatras papunta sa gilid ng altar.
Pero nakaharang si Papa.
Nakaharang si Nestor.
Nakaharang ang ilang bisita.
Doon ko unang nakita si Gabriel na walang maskara.
Wala na ang mabait na fiancé.
Wala na ang responsableng banker.
Wala na ang lalaking ngumiti sa prenup photos habang hawak ang kamay ko.
Ang nasa harap ko ay isang lalaking takot mahuli.
“Marisol,” sabi niya, halos pabulong, pero puno ng galit, “pag ginawa mo ito, hindi ka makakabangon. Sisiguraduhin ko.”
Tahimik ang paligid.
Narinig iyon ng lahat.
Napatingin sa akin si Attorney Mateo.
“Did he just threaten you?”
Hindi ako sumagot agad.
Tiningnan ko si Gabriel.
Sa wakas, ang taong ilang taon kong hinintay na piliin ako, pinili rin ako.
Hindi bilang mahal.
Kundi bilang kaaway.
“Ulitin mo,” sabi ko.
Nanlaki ang mata niya.
“Ano?”
“Ulitin mo ang sinabi mo. Para malinaw sa recording.”
May ilang cellphone na muling itinaas.
Namula ang mukha niya.
Nang hindi siya makapagsalita, biglang tumawa si Danica.
Isang tunog na basag, puno ng galit at luha.
“Ngayon ka tahimik, Gabriel? Noong pinaplano natin kung paano pipirmahan ang papers, ang dami mong sinasabi!”
Tumingin siya sa akin, galit na galit.
“Alam mo ba, Sol? Hindi ka niya minahal. Ginamit ka niya dahil ikaw ang may pamilyang maayos. Ikaw ang may ipon. Ikaw ang may pangalan na malinis.”
Huminga siya nang mabigat.
“At ako? Ako ang mahal niya dahil ako ang pinili niya kapag pagod na siyang magpanggap sa’yo.”
Masakit pa rin.
Kahit na dapat wala na.
Masakit pa rin marinig na pinagpahingahan niya ang sarili niya sa ibang babae, habang ako ang pinagtayuan niya ng maskara.
Pero bago ako makasagot, may tumakbong babae mula sa likod ng simbahan.
Isang wedding coordinator.
Hingal na hingal.
“Ma’am Marisol!”
Lumingon ako.
Namumutla siya, hawak ang tablet.
“May problema po.”
Napatingin si Attorney Mateo sa kanya.
“Ano?”
“Iyong reception sa hotel…” Napalunok siya. “May bagong instruction kagabi. Pinalitan po ang account na tatanggap ng refund at final settlement.”
Nanlamig ang katawan ko.
“Anong ibig sabihin?”
Inabot niya sa akin ang tablet.
Nakita ko ang email thread.
Galing sa address na halos kapareho ng email ko.
Halos.
Isang letra lang ang naiba.
Nakasulat doon na ako raw, si Marisol Reyes, ay pumapayag na ilipat ang lahat ng refund, deposit, at remaining balance sa account ni Gabriel Santos, dahil ako raw ang kusang umatras sa kasal.
Pinindot ni Attorney Mateo ang attachment.
May authorization letter.
May pirma ko.
Pekeng pirma ko ulit.
Napamura si Papa.
Si Mama napahawak sa dibdib.
Ako naman, parang wala nang dugo sa katawan.
Hindi lang condo.
Hindi lang kontrata.
Pati wedding funds.
Pati perang inipon ko at ng pamilya ko.
Pati lahat ng inilagay namin sa kasalang ito.
Sinubukan nilang ilipat lahat.
Habang ako ay nasa ospital kagabi.
Habang nakatayo ako sa ulan.
Habang sila ay nasa pet spa, nagpapakuha ng larawan na parang pamilya.
“Gabriel,” sabi ko, halos hindi ko na makilala ang boses ko. “Gaano karami ang kinuha ninyo?”
Hindi siya sumagot.
Si Danica rin, tahimik na.
Si Señora Elena, nakatingin sa sahig.
Tatlong mukha.
Tatlong kasinungalingan.
Tatlong taong akala yata nila dahil mahal ko sila, wala na akong utak.
Biglang may pumasok na bagong message sa tablet ng coordinator.
Napatingin siya, tapos lalo pang namutla.
“Ma’am…”
“Ano na naman?”
Ipinakita niya sa akin ang screen.
May bagong email mula sa hotel.
subject: confirmation of private reception name change
Binuksan ni Attorney Mateo.
At doon namin nakita ang pinakanakakasukang bahagi.
Hindi lang nila pinalitan ang bride sa simbahan.
Hindi lang nila kukunin ang refund.
Hindi lang nila ginamit ang pirma ko.
Naka-schedule pa rin ang reception mamayang gabi.
May bagong program.
May bagong pangalan ng couple.
gabriel santos & danica ramos
At sa ibaba, may note:
“special thanks to ms. marisol reyes for sponsoring the celebration.”
Sponsoring.
Ako pala ang ninang ng sarili kong kahihiyan.
May sumigaw sa likod.
“Walang hiya!”
May isa pang babae ang umiyak.
Si Mama, sa unang pagkakataon, bumitaw sa braso ni Papa at lumapit kay Danica.
Hindi siya nanampal.
Hindi siya sumigaw.
Tiningnan niya lang ang babaeng nakasuot ng gown ng anak niya at sinabi:
“Hubarin mo ang damit ng anak ko.”
Namumutla si Danica.
“Tita…”
“Hindi ako tita mo.” Nanginginig ang boses ni Mama, pero buo. “Hubarin mo ang gown ng anak ko.”
Humakbang paatras si Danica.
“Hindi puwede. Nasa simbahan tayo.”
“Alam mo palang nasa simbahan tayo,” sabi ni Mama, “pero hindi ka nahiya magsuot ng ninakaw.”
Hindi ko napigilan ang luha ko.
Hindi dahil kay Gabriel.
Hindi dahil kay Danica.
Kundi dahil sa nanay ko.
Sa sakit na ibinigay nila sa pamilyang minahal lang naman sila.
Tumakbo si Danica papunta sa maliit na dressing room sa gilid ng simbahan, humahagulgol.
Sumunod ang dalawang babaeng coordinator.
Si Gabriel, sinubukang sumunod, pero pinigilan siya ng pulis.
“Sir, dito lang po kayo.”
“Wala kayong karapatan!”
“May reklamo na po. At maraming testigo.”
Si Attorney Mateo lumapit sa akin.
“Marisol, kailangan nating kumilos agad. Kapag nakalipat na ang funds sa account nila, mas mahaba ang proseso. Kailangan nating i-freeze ang transactions.”
Tumango ako kahit hindi ko lubusang maintindihan.
Masyado nang maraming nangyari.
Masyado nang maraming mukha ang nahulog.
Akala ko ang pinakamasakit ay ang makita si Danica bilang kapalit kong bride.
Mali pala.
Mas masakit malaman na habang pinipili nila ang isa’t isa, sabay nilang binibilang kung magkano ang mawawala sa akin.
Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang coordinator mula sa dressing room.
Pero wala si Danica.
“Nasaan siya?” tanong ng pulis.
Nanginginig ang coordinator.
“Wala po siya.”
“Ano’ng wala?”
“Lumabas po sa back door.”
Nagkagulo ulit.
Ang isang pulis agad tumakbo palabas.
Si Gabriel biglang nagmura.
“Danica!”
Hahakbang sana siya, pero hinawakan siya ng isa pang pulis.
“Sir, stay here.”
Tumunog ang phone ko.
Unknown number ulit.
Tumingin ako kay Attorney Mateo.
Tumango siya.
“Answer it. Loudspeaker.”
Pinindot ko ang answer.
Tahimik muna.
Pagkatapos, narinig ko ang hinihingal na boses ni Danica.
“Sol…”
Tahimik ang buong simbahan.
“Danica,” sabi ko.
Umiiyak siya.
“Hindi ko ginusto na umabot sa ganito.”
“Pero ginawa mo.”
“Hindi mo naiintindihan. May utang si Gabriel sa maling tao. Kapag hindi niya nabayaran, may mangyayari sa kanya.”
Tumingin ako kay Gabriel.
Namumutla siya.
“Anong maling tao?” tanong ko.
Huminga nang putol-putol si Danica.
“Hindi lang casino iyon. May taong nagpautang sa kanya. Malaking tao. Delikado.”
Si Gabriel sumigaw.
“Tumahimik ka!”
Pero nagpatuloy si Danica.
“Ginamit niya ako. Ginamit niya rin ako, Sol. Sabi niya kapag nakuha niya ang condo mo, babayaran niya lahat, tapos kami na. Pero kagabi nalaman kong may isa pa siyang plano.”
Naramdaman kong tumigil ang tibok ng puso ko.
“Anong plano?”
Humikbi si Danica.
“Kapag natuloy ang kasal ninyo, gagawin ka niyang co-signer sa utang niya. Kapag hindi mo pumayag, may aksidente raw na mangyayari sa’yo pagkatapos ng honeymoon.”
Nagsigawan ang mga tao.
Si Mama napasigaw ng pangalan ko.
Si Papa dumamba kay Gabriel, pero pinigilan siya ng dalawang lalaki.
Ako, hindi gumalaw.
Hindi ako makahinga.
Aksidente.
Honeymoon.
May aksidente raw na mangyayari sa akin.
Ang lalaking pinili kong pakasalan, hindi lang pala ako lolokohin.
Hindi lang pala ako nanakawan.
Pinagplanuhan pa akong mawala.
“Danica,” mahina kong sabi, “nasaan ka?”
Tahimik siya.
“Danica.”
May narinig akong busina.
Ulan.
Hangin.
At boses niyang halos pabulong.
“Nasa hotel ako.”
“Bakit?”
“Dahil nandito ang original documents.”
Nanigas si Gabriel.
“Danica, huwag!”
Napatingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, hindi na siya takot lang.
Mukha siyang desperadong desperado.
Sa kabilang linya, huminga nang malalim si Danica.
“Sol, may safe sa bridal suite. Nandoon ang original forged contract, ang records ng transfer, at ang listahan ng utang ni Gabriel. May isang bagay pa roon na hindi mo pa alam.”
“Ano?”
Umiyak siya nang mahina.
“Hindi ikaw ang unang babaeng ginawa niya nito.”
Tumayo ang balahibo ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Pero bago pa siya makasagot, may narinig kaming malakas na katok sa kabilang linya.
Tatlong beses.
Sunod ay boses ng isang lalaki.
“Danica, buksan mo ang pinto.”
Hindi iyon boses ni Gabriel.
Hindi boses ng pulis.
Hindi boses ng kakilala ko.
Nabigla si Danica.
“Hindi… paano nila nalaman na nandito ako?”
“Danica, sino iyan?” tanong ko.
Humihingal siya.
“Sol, makinig ka. Kung may mangyari sa akin, kunin mo ang brown suitcase sa ilalim ng kama sa bridal suite. Password ay birthday mo. Totoo. June eighteen.”
Mas lumakas ang katok.
“Danica Ramos, buksan mo.”
Narinig ko ang pagkiskis ng kung ano, parang hinihila niya ang mesa para iharang sa pinto.
“Danica!” sigaw ko.
Umiiyak siya.
“Sorry, Sol. Sorry sa lahat. Pero kailangan mong malaman—”
Biglang may malakas na kalabog.
Parang nabasag ang lock.
Sumigaw si Danica.
Pagkatapos ay putol-putol na ingay.
Takbuhan.
Kaluskos.
Cellphone na bumagsak.
At bago tuluyang maputol ang tawag, narinig namin ang boses ng lalaking pumasok sa kuwarto.
Mababa.
Malamig.
Pamilyar.
“Sinabi ko na sa inyo, walang dapat makaalam tungkol sa unang bride.”
Napahawak ako sa upuan.
Dahil ang boses na iyon…
Ay boses ni Attorney Cruz.