BAHAGI 3

Napakahina ng tunog ng pen sa papel.

Pero para kay Rafael, para iyong tunog ng bakal na pinto na tuluyang nagsara.

Ibinaba ni Sofia ang pen.

Agad kinuha ng abogado ang dokumento at humarap kay Rafael.

“Mr. Villamor, simula 8:03 PM ngayong gabi, lahat ng guarantee, bridge credit line, at liquidity support na ibinigay ng Isla Aurora Holdings sa Villamor Gateway ay opisyal nang binabawi.”

Tumingin si Rafael kay Sofia.

“Sofia, hindi mo puwedeng gawin ’to.”

Tiningnan siya ni Sofia.

“Bakit hindi?”

“Dahil kumpanya mo ito?”

Hindi nakasagot si Rafael.

Nagmadaling nagsalita si Doña Gloria.

“Kahit paano, naging manugang ka ng pamilyang ito.”

“Hindi ka puwedeng maging ganito kalupit.”

Napatawa si Sofia.

“Doña Gloria, noong inihagis ninyo sa akin ang ₱15 milyon at pinapaalis ako sa buhay ng anak ninyo, naalala ba ninyong naging manugang ninyo ako?”

Namula ang mukha ni Doña Gloria.

Piliting kinalma ni Camille ang sarili.

“Sofia, personal ang usapan ninyo ni Rafael.”

“Huwag mong idamay ang libo-libong empleyado dahil lang nasaktan ka.”

Tiningnan siya ni Sofia.

“Tama ka.”

“Kaya tatlong buwan ko nang inihanda ang plano para protektahan ang mga empleyado.”

Natigilan si Camille.

Humarap si Sofia sa abogado.

“I-announce ang restructuring plan.”

Binuksan ng abogado ang isa pang folder.

“Direktang kukunin ng Isla Aurora ang tatlong Villamor Gateway projects na may positive cash flow.”

“Lahat ng empleyadong sakop ng tatlong proyektong ito ay mananatili ang suweldo, benefits, at kontrata.”

“Ang personal debts ng pamilya Villamor na ginamit ang company assets bilang collateral ay ihihiwalay para sa imbestigasyon.”

“At ang share transfers kay Ms. Camille Santos nitong nakaraang anim na buwan ay ipapasa sa regulators para sa review.”

Namuti ang mukha ni Camille.

Biglang tumingin sa kanya si Rafael.

“Anong share transfers?”

Nanginginig ang labi ni Camille.

“Ako… sinunod ko lang ang advice ng legal team mo.”

Kumuha si Sofia ng maliit na USB mula sa bag.

Inilapag niya ito sa mesa.

“Huwag na tayong magpanggap.”

“Nandiyan ang emails mo kay Doña Gloria.”

“Nandiyan ang plano ninyong alisin ako sa control ng capital.”

“Nandiyan din ang recording kung saan sinabi mo na kapag napapirma ninyo ako sa annulment, gagamitin mo ang koneksyon ng pamilya mo para patahimikin ang Isla Aurora hanggang matapos ang listing.”

Napatingin agad si Doña Gloria kay Camille.

“Sabi mo wala siyang hawak!”

Pagkalabas ng pangungusap na iyon, nanigas ang buong silid.

Dahan-dahang lumingon si Rafael sa ina niya.

“Ma, alam mo rin?”

Nataranta si Doña Gloria.

“Rafael, gusto ko lang ang ikabubuti mo.”

“May pangalan si Camille.”

“Si Sofia naman…”

“Ako naman, ano?”

Pinutol siya ni Sofia.

“Wala akong magulang sa Senado.”

“Wala akong mukha sa society magazines.”

“Hindi ako marunong magdasal sa chapel tapos tatalikod para manira ng tao.”

Nanginginig sa galit si Doña Gloria.

“Sobra ka na.”

Tiningnan siya nang diretso ni Sofia.

“Mali kayo.”

“Apat na taon akong hindi sumobra.”

Nanigas si Rafael sa sinabi niya.

Bigla niyang naalala ang maraming bagay.

Tuwing may krisis sa kumpanya, ilang minutong nawawala si Sofia para sumagot ng tawag.

Tuwing may mali sa financial documents, isang tingin pa lang niya, nakikita na niya ang butas.

Tuwing may foreign investors na biglang lumalambot ang trato sa Villamor Gateway, laging nangyayari iyon pagkatapos tahimik na lumabas ni Sofia sa function room.

Akala niya noon, suwerte lang.

Akala niya mabait lang siya.

Akala niya hindi siya kayang iwan.

Ngayon niya naintindihan.

Hindi walang pakpak si Sofia.

Tinupi lang niya ang sarili niyang pakpak para makatayo sa tabi niya.

Lumapit si Rafael.

“Sofia, nagkamali ako.”

“Puwede pa tayong mag-usap.”

Tiningnan siya ng babaeng dati niyang asawa.

Apat na taon niyang hinintay ang ganoong paghingi ng tawad.

Pero nang dumating na iyon, wala na siyang naramdaman kundi pagod.

At huli na.

“Rafael.”

“Hindi ka nagkamali dahil may minahal kang iba.”

“Ang pagkakamali mo, noong kailangan mo ako, tinawag mo akong katuwang.”

“Pero noong hindi mo na ako kailangan, tinawag mo akong pabigat.”

Namula ang mata ni Rafael.

“Hindi ko alam kung sino ka talaga.”

Ngumiti nang malamig si Sofia.

“Kung magiging mabait ka lang sa akin kapag nalaman mo kung sino ako, masyadong mura ang kabaitan mo.”

Wala nang naisagot si Rafael.

Sa labas ng mansiyon, malakas pa rin ang ulan.

Huminto ang isang itim na sasakyan sa gate.

Hindi ito flashy na sports car.

Isa itong bulletproof SUV na may diplomatic plate—ang klaseng sasakyan na kilala ng mga nasa mataas na antas ng finance sa Manila.

Binuksan ng driver ang payong at mabilis na pumasok sa porch.

Yumuko siya kay Sofia.

“Madam Chair.”

“Handa na po ang private plane.”

“Magsisimula po ang emergency meeting sa Singapore office sa loob ng apatnapung minuto.”

Nanlaki ang mata ng kasambahay sa gilid ng pinto.

Maging ang guard ng Villamor house, hindi makapagsalita.

Apat na taon nilang inakalang si Sofia ay tahimik na asawa na walang boses.

Walang nakakaalam na ang babaeng naggogrocery tuwing weekend, nagluluto ng sabaw, at nagpupunas ng altar ng Mama Mary sa sala, siya pala ang may hawak sa buhay-pinansyal ng buong pamilya Villamor.

Hinubad ni Sofia ang wedding ring.

Hindi niya ito itinapon.

Lumapit siya sa maliit na altar ng Mama Mary sa sulok ng sala.

Doon siya minsang pinaluhod ni Doña Gloria nang isang oras dahil lang nabasag niya ang wine glass sa isang family dinner.

Inilapag ni Sofia ang singsing.

Kalmado.

Malinis.

Tapos na.

“Ibinabalik ko ang singsing na ito.”

“Hindi dahil natalo ako.”

“Kundi dahil ayoko nang dalhin ang bagay na minsang nagpapaalala sa akin na kalimutan kung sino ako.”

Napaupo si Doña Gloria sa sofa.

Nagmadaling tumawag si Camille sa ama niya.

Pero ilang segundo pa lang, namutla na siya.

Alam na ng pamilyang Santos ang nangyari.

Pinutol nila agad ang koneksyon kay Camille para hindi madamay sa imbestigasyon ng share transfers.

Si Rafael naman, nakatayo sa gitna ng sala, mukhang ngayon lang totoong nawalan ng lahat.

Hindi lang pera ang nawala sa kanya.

Nawala ang taong tahimik na humawak ng langit para hindi siya madurog.

Makalipas ang tatlong araw, laman ng business pages sa Manila ang balitang na-postpone ang listing ng Villamor Gateway.

Pagkalipas ng isang linggo, napilitang bumaba si Rafael sa executive position.

Kinailangang ibenta ni Doña Gloria ang rest house nila sa Tagaytay para bayaran ang personal debt na nabunyag.

Si Camille, biglang nawala sa lahat ng high-society events.

At si Sofia Mercado, humarap sa press conference ng Isla Aurora Holdings bilang Regional Executive Chair para sa Southeast Asia.

Simple ang suot niyang puting suit.

Walang brilyante.

Walang pagpapakitang-yaman.

Hindi niya kailangan ipakilala bilang asawa ng kahit sinong lalaki.

Tinanong siya ng reporter:

“Mrs. Mercado, nagsisisi po ba kayo na minsan kayong nag-invest sa Villamor Gateway?”

Tumahimik siya sandali.

Pagkatapos, sinabi niya:

“Hindi ako nagsisisi na iniligtas ko ang isang kumpanya.”

“Ang pinagsisisihan ko lang, inakala kong kapag nailigtas ko ang kumpanya, maililigtas ko rin ang isang kasal.”

Pagkatapos ng press conference, hinintay siya ni Rafael sa parking area.

Pumayat siya.

Hindi na rin bumabagay sa kanya ang suit niya gaya ng dati.

“Sofia.”

“Puwede ba akong magsimula ulit?”

Tiningnan siya ni Sofia.

“Puwede.”

Bahagyang lumiwanag ang mukha ni Rafael.

Pero ang sumunod na sinabi ni Sofia ang nagpahinto sa kanya.

“Hindi nga lang kasama ako.”

Nilagpasan niya ito.

Binuksan ng driver ang pinto ng sasakyan.

Bago pumasok, lumingon si Sofia sa huling pagkakataon.

“Rafael, tinanong mo dati kung paano ako mabubuhay kapag umalis ako sa bahay ng Villamor.”

“Ngayon sasagutin kita.”

“Mabubuhay ako ayon sa tunay kong halaga.”

“At ikaw, kailangan mong matutong mabuhay nang wala nang taong tahimik na magbabayad para sa pagkakamali mo.”

Umalis ang sasakyan.

Tumila na ang ulan sa Manila.

Sa kalsada, kumikislap ang mga natirang tubig sa ilalim ng ilaw ng siyudad.

Nakaupo si Sofia sa loob ng kotse, tinitingnan ang daliring wala nang singsing.

Sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, gumaan ang kamay niya.

Nagliwanag ang cellphone.

Message mula sa abogado.

Kumpleto na ang capital recall. Protektado ang employees. Opisyal nang nawalan ng control ang pamilya Villamor.

Binasa iyon ni Sofia.

Isang salita lang ang reply niya.

Good.

Pagkatapos, pinatay niya ang phone.

Sa labas ng bintana, maingay pa rin ang Manila.

Buhay pa rin.

Magulo pa rin.

Puno pa rin ng biglaang ulan.

Pero sa pagkakataong ito, wala nang makapagsasabi sa kanya na dapat siyang lumugar.

Dahil mula sa gabing umalis siya sa mansiyong iyon, hindi na si Sofia Mercado ang anino sa likod ng kahit sinong lalaki.

Bumalik na siya sa sarili niya.

At sapat na iyon para maging pinakamagandang paghihiganti.