Tatlong taon matapos akong tahimik na umalis sa Manila dahil sa pagtataksil ng matalik kong kaibigan at nobyo
Tatlong taon matapos akong tahimik na umalis sa Manila dahil sa pagtataksil ng matalik kong kaibigan at nobyo, bumalik ako sakay ng mamahaling sasakyang inakala nilang nirentahan ko lang—hanggang sa yumuko sa akin ang Bise Presidente ng Aurelia sa gitna ng BGC at binanggit ang isang tawag na ikinaputla nilang dalawa…
Bahagi 1
Tatlong taon na ang nakalipas, umalis ako sa Manila sa gitna ng isang maulang gabi.
Walang farewell party.
Walang mensahe ng pamamaalam.
Tahimik ko lang hinila ang maleta palabas ng inuupahan kong condo sa Makati, isinara ang pinto, at sumakay sa gabing flight papuntang Singapore.
Simple lang ang dahilan.
Nakita ko mismo ang nobyo kong si Miguel Villanueva na nakayuko, inaayos ang sintas ng sapatos ng matalik kong kaibigang si Bianca Reyes sa parking lot.
Nakangiti si Bianca habang nakapatong ang kamay niya sa balikat ni Miguel.
Nakangiti rin si Miguel.
Sa paraan ng pagtitig nila sa isa’t isa, bigla kong naramdaman na ako ang taong hindi dapat naroon.
Matagal ko nang niloloko ang sarili ko bago pa man mangyari iyon.
“Hindi sinasadya” ni Bianca na kumapit sa braso ni Miguel kapag tumatawid kami.
“Napadaan lang” kaya nagpapahatid siya kay Miguel pauwi.
“Takot lang sa horror movie” kaya palagi siyang sumisiksik sa tabi nito.
“At hindi lang napansin” kaya minsan ginagamit niya ang baso ni Miguel para uminom.
Sa tuwing nagpapakita ako ng pagkainis, agad namumula ang mga mata niya.
“Mara, ganoon ba talaga kasama ang tingin mo sa akin?”
At si Miguel naman ang laging unang nagtatanggol sa kanya.
“Napakasensitibo mo naman.”
Noong gabing iyon, saka ko tuluyang naintindihan.
Hindi ako masyadong sensitibo.
Sadyang nasanay lang silang dalawa na parang walang halaga ang nararamdaman ko.
Kaya umalis ako.
Tatlong taon ang lumipas.
Bumalik ako sa Pilipinas.
Pagkalapag ng eroplano sa NAIA, agad kong pinalitan ng Philippine SIM ang telepono ko.
Wala pang isang minuto, tumunog na ito.
Video call mula kay Bianca.
Tinitigan ko muna ang screen nang ilang segundo bago ko sinagot.
“MARA!”
Halos mapasigaw siya sa tuwa, na para bang walang anumang nangyari sa pagitan namin.
“Diyos ko, sa wakas! Tatlong taon kang biglang nawala! Halos mabaliw kami ni Miguel sa kakahanap sa’yo!”
May pamilyar na mukha na sumilip sa screen.
Si Miguel.
Halos wala siyang ipinagbago.
Plantsado ang polo.
Maayos ang buhok.
At ganoon pa rin ang tono niya—parang lagi siyang may karapatang manghusga.
“Mara, tungkol doon sa nangyari dati… aksidente lang namang nabura ni Bianca ang presentation file mo.”
“Sinabi pa nga niyang tutulungan ka niyang gawin ulit.”
Napatawa siya.
“Sa skill level mo noon, masuwerte ka na ngang isang kagaya ni Bianca—na manager na ngayon—ang kusang tumulong sa’yo.”
Marahang sinuntok ni Bianca ang balikat niya.
“Huwag mo namang pagsalitaan nang ganyan si Mara!”
Pagkatapos ay ngumiti siya sa akin nang napakatamis.
“Ay, oo nga pala. Nakalimutan kong sabihin.”
“Pareho na kaming nagtatrabaho ni Miguel sa Aurelia Holdings!”
Bahagya akong nagtaas ng kilay.
Aurelia Holdings.
Isa sa pinakamalalaking retail at real-estate conglomerate sa Pilipinas.
Nagpatuloy si Bianca, halatang ipinagmamalaki ang sarili.
“Napakahirap makapasok. Ang daming interview at assessment.”
Sumingit si Miguel.
“Siguro mga mid-sized company lang ang napasukan ni Mara sa abroad. Baka hindi niya naiintindihan kung gaano kalaking bagay ang makapasok sa Aurelia.”
Napangiti ako.
Napakagandang pagkakataon naman.
Dahil makalipas lamang ang tatlong araw, opisyal akong uupo bilang Chief Operating Officer para sa Regional Strategy ng Aurelia Holdings.
Mismong si Chairman Ramon de la Cruz ang personal na nag-imbita sa akin mula Singapore.
Pero wala akong sinabi.
“Congratulations,” maikli kong tugon.
Bahagyang natigilan si Bianca.
Malamang inaasahan niyang mas hahanga ako.
“O, kakabalik mo lang, ’di ba? Mag-dinner tayo. Treat namin.”
Tumawa si Miguel.
“Sa executive restaurant na lang ng Aurelia Tower. Para naman makita ni Mara kung ano ang totoong corporate life.”
Kunwaring sinaway siya ni Bianca.
“Hoy, huwag kang ganyan. Baka wala pa ngang trabaho si Mara.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin nang may pamilyar na awa sa mga mata.
“Kung gusto mo, pwede kitang i-refer sa administrative department.”
“Hindi naman mahirap ang trabaho.”
“Siguro kakayanin mo.”
Hindi pa ako nakakasagot nang kumunot ang noo ni Miguel.
“Huwag kang basta magre-refer. Nasa evaluation period ka pa para maging Senior Manager.”
Mabilis na tumango si Bianca.
“Sabagay.”
Pagkatapos ay natawa siya nang mahina.
“Tatlong taon na, puro airport lang ang pinapakita ni Mara sa camera. Baka ayaw niyang makita natin kung ano na itsura niya ngayon.”
Eksaktong sandaling iyon, may pumasok na mensahe.
Galing sa executive assistant ng Chairman ng Aurelia.
“Ms. Santos, naghihintay na ang sasakyan sa Bay 6. Makikipagkita sa inyo si Chairman De la Cruz nang alas-kuwatro ng hapon.”
Pinatay ko agad ang notification.
“Hindi ko kailangan ng referral.”
“At hindi rin kailangang ilibre ninyo ako.”
Tinakpan ni Bianca ang bibig niya habang tumatawa.
“Huwag kang mahiya. Mahigpit ang security ng Aurelia. Hindi basta nakakapasok ang outsiders sa executive floors. Kapag gusto mong bumisita, sabihin mo lang sa akin. Ipapasyal kita.”
“Sa susunod na lang.”
Papatayin ko na sana ang tawag nang biglang mamula ang mga mata ni Bianca.
“Mara… galit ka pa rin ba sa nangyari tatlong taon na ang nakalipas?”
Agad na tumigas ang mukha ni Miguel.
“Mara, kailangan mo ring matutong maging mature.”
“Nabura lang ang file. Pwede namang gawin ulit. Hindi mo pwedeng sisihin si Bianca kung bakit hindi ka nakapasa sa Management Trainee program.”
“Tatlong taon na. Hanggang ngayon ba, nagtatanim ka pa rin ng sama ng loob?”
Tahimik ako nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay natawa ako.
“Sama ng loob?”
“Ano bang dapat kong ikagalit sa kanya?”
“Na tuwing tatlo tayong kumakain, lagi siyang pumipuwesto sa tabi ng boyfriend ko?”
“O noong nag-Boracay tayo, sinabi niyang takot siya sa dagat kaya niyakap niya si Miguel sa harap ko?”
“O noong birthday ko, nalasing siya at dalawang oras na nakasandal sa balikat ni Miguel?”
Nanigas ang mukha ni Bianca.
Nagpatuloy ako.
“Noong una, oo, nagalit ako.”
“Pero kalaunan, hindi na.”
“Kasi bagay na bagay naman kayong dalawa.”
Pinatay ko ang tawag.
Makalipas ang limang minuto, sunod-sunod na nag-message si Bianca.
“Ang sosyal ng sinakyan mong kotse kanina.”
“Grabe, high-end na rin pala ngayon ang mga airport transfer service.”
May isa pang sumunod.
“Concerned pa rin sa’yo si Miguel. Huwag ka nang masyadong childish, okay?”
Isang linya lang ang sagot ko.
“Tatlong taon nang hindi ko boyfriend si Miguel.”
Tatlong question mark ang isinagot niya.
Hindi ko na binuksan pa.
Tatlong araw ang lumipas.
Bonifacio Global City.
Isang luxury boutique sa loob ng One Serendra.
Kakapasok ko pa lamang nang marinig ko agad ang boses ni Bianca.
“Forty-eight thousand pesos para sa isang dress?”
“Niloloko n’yo ba ako?”
Pagharap niya—
Nakita niya ako.
“Mara?”
Parang napako sa kinatatayuan si Bianca.
Dahan-dahang dumulas ang tingin niya mula sa maiksi kong buhok, pababa sa cream-colored trench coat at leather bag na hawak ko.
Napatingin din si Miguel, na kanina’y nakaupo sa sofa.
Agad siyang tumayo.
Hindi niya maalis ang tingin sa akin.
“Ikaw… ibang-iba ka na.”
Mabilis na ngumiti si Bianca.
Pero halatang pilit iyon.
“Ang laki ng improvement ng fashion sense mo.”
Lumapit siya at hinawakan nang bahagya ang manggas ng coat ko.
“Ganito na kaganda ang mga replica ngayon?”
Sapat ang lakas ng boses niya para marinig ng buong boutique.
Napalingon ang dalawang customer sa malapit.
Nagpatuloy si Bianca.
“Send mo sa akin ang link ha.”
“May mga babae kasi sa office namin na mahilig bumili ng fake para lang makapag-post ng sosyal na pictures sa BGC.”
Ngumiti siya na parang inosente.
“Hindi naman ikaw ang tinutukoy ko, Mara.”
Kumunot ang noo ni Miguel.
“Bianca, tama na.”
Isang pangungusap lang iyon.
Pero lalo nitong pinangit ang ekspresyon ni Bianca.
Hindi pa ako nakakapagsalita nang mabilis na lumabas mula sa loob ang boutique manager.
Pagkakita sa akin, agad siyang yumuko nang bahagya.
“Good afternoon, Ms. Santos.”
Nanlaki ang mga mata ni Bianca.
Ngumiti ang manager.
“Narito na po ang buong limited collection na pina-reserve ninyo mula Paris.”
“At ayon sa request ng Chairman’s Office ng Aurelia, eksklusibong naka-reserve para sa inyo ang buong VIP floor ngayong hapon.”
Biglang tumahimik ang paligid.
Tumingin si Miguel sa akin.
Tumingin si Bianca sa manager.
Pagkatapos ay muli niya akong tinitigan.
Namutla ang mukha niya.
Ngunit eksaktong sandaling iyon—
Isang lalaking naka-dark suit ang pumasok sa boutique.
Si Arturo Mendoza, Vice President for Human Resources ng Aurelia Holdings.
At siya rin mismo ang direktang nangangasiwa sa promotion evaluation nina Bianca at Miguel.
Pagkakita niya sa akin, mabilis siyang lumapit.
“Ms. Santos, finally. Mabuti at naabutan ko kayo.”
Pagkatapos, sa harap ng nanlalaking mga mata nina Bianca at Miguel, magalang siyang ngumiti.
“Nakahanda na po ang Board of Directors para sa meeting.”
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay napatingin sa dalawang taong nasa likuran ko.
“By the way…”
“Mga empleyado po ba natin ang dalawang iyon? Kakilala ninyo?”
Hindi pa ako nakakasagot—
Biglang sumugod si Bianca at hinawakan ang braso ni Vice President Mendoza.
Nanginginig ang boses niya.
“Sir, nagkakamali po kayo!”
“Siya ay isa lang—”
Bahagi 2
“Siya ay isa lang—”
Hindi natapos ni Bianca ang sasabihin niya.
Dahan-dahang ibinaba ni Vice President Arturo Mendoza ang tingin sa kamay nitong nakakapit sa kanyang braso.
“Ms. Reyes,” malamig niyang sabi, “pakibitawan ako.”
Parang napaso si Bianca.
Agad niyang binawi ang kamay.
“Sir, ang ibig ko lang sabihin… baka nagkamali kayo ng pagkakakilanlan.”
Tahimik ang buong boutique.
Nakatayo si Miguel sa likuran niya, maputla ang mukha.
Tiningnan ni Mendoza si Bianca, saka ako.
“Magkamali?”
Bahagya siyang natawa.
“Paano ko mapagkakamalan ang bagong Chief Operating Officer ng Aurelia Holdings?”
Parang may sumabog sa gitna ng katahimikan.
Nanlaki ang mga mata ni Miguel.
“C-COO?”
Si Bianca naman ay tuluyang nawalan ng kulay.
“Hindi maaari…”
Hindi ko siya pinansin.
Lumapit ang boutique manager at iniabot sa akin ang tablet para kumpirmahin ang delivery.
Habang pumipirma ako, narinig kong nauutal si Miguel.
“Mara… ikaw ang bagong COO?”
Tumango si Mendoza para sa akin.
“Hindi lamang iyon. Si Ms. Mara Santos ang nanguna sa regional expansion project na nagdagdag ng tatlong bagong Southeast Asian markets sa partner network natin.”
Napatingin siya kina Miguel at Bianca.
“Isa sa mga dahilan kung bakit siya personal na inimbitahan ni Chairman De la Cruz na bumalik sa Pilipinas.”
Hindi makapagsalita si Bianca.
Ilang minuto lang ang nakalipas, tinawag niya akong walang trabaho.
Tinawag niyang replica ang suot ko.
At ngayon, ang taong akala niyang kailangang tulungan niyang makapasok sa Aurelia ay magiging isa sa pinakamataas niyang executive.
Biglang lumapit si Miguel.
“Mara, maaari ba tayong mag-usap?”
Hindi ko siya nilingon.
“May board meeting ako.”
“Limang minuto lang.”
May desperasyon na sa boses niya.
“Mara, hindi ko alam na—”
Doon ako tumingin sa kanya.
“Kung alam mong magiging COO ako, iba ba sana ang trato mo sa akin?”
Natahimik siya.
At sapat na iyon bilang sagot.
Napayuko ako nang bahagya.
“Exactly.”
Lumakad ako palabas ng boutique kasama si Mendoza.
Ngunit bago tuluyang magsara ang pinto, narinig ko ang nanginginig na boses ni Bianca.
“Mara!”
Huminto ako.
“Pasensya na.”
Ngumiti ako nang mahina.
“Hindi mo kailangang humingi ng tawad dahil COO ako.”
“Kung hihingi ka ng tawad, gawin mo dahil mali ang ginawa mo kahit wala akong titulo.”
Pagkatapos ay umalis ako.
Kinabukasan, unang araw ko sa Aurelia Tower.
Pagbukas ng elevator sa executive floor, sinalubong ako ng mahigit dalawampung senior executives.
Sa dulo ng conference room, nakangiting tumayo si Chairman Ramon De la Cruz.
“Welcome home, Mara.”
Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, naramdaman kong tama nga ang salitang iyon.
Home.
Hindi dahil bumalik ako sa Manila.
Kundi dahil hindi na ako iyong babaeng kailangang humingi ng permiso para paniwalaan ang sarili niya.
Pagkatapos ng orientation, may inilapag na folder sa harap ko si Mendoza.
“May kailangang malaman ka tungkol kina Bianca Reyes at Miguel Villanueva.”
Hindi ko agad binuksan.
“Kung tungkol ito sa nangyari kahapon, ayokong gamitin ang posisyon ko para gantihan sila.”
Umiling siya.
“Hindi ito personal.”
Binuksan niya ang folder.
May mga reklamo.
Internal emails.
Expense reports.
At performance evaluations.
Unti-unting nawala ang ngiti ko.
Lumilitaw na ilang buwan nang may reklamo laban kay Bianca dahil sa pagkuha ng credit sa trabaho ng junior employees.
Si Miguel naman ay iniimbestigahan dahil sa manipulasyon ng sales projections upang mapaganda ang performance ng kanyang team.
Mas nakakagulat ang huling dokumento.
Isang lumang HR archive mula tatlong taon na ang nakalipas.
Nandoon ang pangalan ko.
At ang Management Trainee presentation na akala ko noon ay tuluyang nabura.
May backup copy pala sa company server.
Binuksan ni Mendoza ang evaluation report.
“Mara…”
Napatingin siya sa akin.
“Hindi ka bumagsak noon dahil mahina ang presentation mo.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Kung ganoon, bakit?”
Inilapag niya ang isang email sa harap ko.
Tatlong taong gulang na.
Galing sa account ng isang dating recruitment coordinator.
At naka-forward kay—
Bianca Reyes.
Isang linya lamang ang tumatak sa mata ko:
“As requested, we removed Mara Santos from the final shortlist.”
Hindi ako makahinga.
Akala ko tapos na ang kuwento ng nakaraan.
Hindi pa pala.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako tatakbo.
Itinaas ko ang tingin kay Mendoza.
“Schedule an internal review.”
“At Arturo…”
“Yes, Ms. Santos?”
Isinara ko ang folder.
“Walang espesyal na pabor.”
“Walang paghihiganti.”
“Kung ano ang katotohanan, iyon lang ang gusto kong makita.”
Sa labas ng salaming pader ng conference room, tanaw ko ang buong skyline ng Manila.
Tatlong taon na ang nakalipas, umalis akong pakiramdam ko wala akong lugar sa lungsod na ito.
Ngayon, bumalik ako para malaman na may isang bagay pa pala akong kailangang harapin.
Hindi si Bianca.
Hindi si Miguel.
Kundi ang katotohanang matagal nilang itinago sa akin.
