Akalain ni Mang Ernesto na Tutol ang Ina ni Nico sa Kanilang Pamilya, Isang Matagal Nang Itinagong Katotohanan ang Nagpabago sa Lahat at Naglapit sa Kanila Bago ang Pinakamahalagang Desisyon
Bahagi 4 – Nang Akalain ni Mang Ernesto na Tutol ang Ina ni Nico sa Kanilang Pamilya, Isang Matagal Nang Itinagong Katotohanan ang Nagpabago sa Lahat at Naglapit sa Kanila Bago ang Pinakamahalagang Desisyon
Tahimik na tumango si Mang Ernesto.
—Sige po.
Lumabas silang dalawa ng opisina at naupo sa maliit na coffee shop sa tapat ng gusali.
Ilang sandali ring walang nagsalita.
Si Aling Lourdes ang unang bumasag sa katahimikan.
—Alam kong baka hindi ninyo ako gusto.
Marahang umiling si Mang Ernesto.
—Wala naman po akong dahilan para ganoon ang isipin.
Napangiti si Lourdes, ngunit halatang mabigat ang loob.
—Meron.
—Dahil noong una, tutol talaga ako sa desisyon ni Nico na ipapangalan kay Angela ang bahay.
Hindi na ikinaila ni Mang Ernesto.
—Narinig ko po ang usapan ninyo noong isang araw.
Nagulat si Lourdes.
Ngunit makalipas ang ilang segundo ay tumawa na lamang siya.
—Kaya pala iba ang tingin ninyo sa kanya nang umalis kayo.
Huminga siya nang malalim.
—Tama kayo.
—Hindi ako pumayag noong una.
—Hindi dahil ayaw ko kay Angela.
—Natakot lang ako.
Tahimik na nakinig si Mang Ernesto.
—Noong kabataan ko, ang lahat ng naipundar namin ng asawa ko ay ipinangalan sa akin.
—Nang pumanaw siya, halos maagaw lahat ng kamag-anak ang mga ari-arian.
—Kung hindi ko ipinaglaban, baka wala ring naiwan sa mga anak ko.
Sandaling tumigil si Lourdes.
—Kaya noong sinabi ni Nico na ipapangalan niya ang bahay sa asawa niya, natakot akong baka siya naman ang mawalan.
Napangiti si Mang Ernesto.
—Pero pumayag din po kayo.
Tumango ang matanda.
—Dahil may sinabi ang anak ko na hindi ko makalimutan.
Napaluha si Lourdes.
—Sabi niya…
—”Ma, kung hindi ko mapagkakatiwalaan ang babaeng pinakasalan ko, bakit ko pa siya pinakasalan?”
Nanahimik si Mang Ernesto.
Hindi niya napansing pati siya ay napapangiti.
Ipinagpatuloy ni Lourdes.
—At may isa pa siyang sinabi.
—”Mas gusto kong mawalan ng bahay kaysa mawalan ng respeto ang asawa ko sa akin.”
Tahimik ang paligid.
Pareho silang nakatingin sa tasa ng kape.
Makalipas ang ilang sandali, inilabas ni Mang Ernesto ang brochure ng townhouse.
—May balak sana akong bumili nito para sa kanila.
Nanlaki ang mata ni Lourdes.
—Buong bahay?
Tumango siya.
—Ibebenta ko ang maliit naming lupa sa Batangas.
—Hindi na rin naman iyon napapakinabangan.
Agad umiling si Lourdes.
—Huwag.
—Huwag ninyong ibenta ang alaala ng pamilya ninyo.
Nagtaka si Mang Ernesto.
—Pero kulang ang pera.
Marahang inilabas ni Lourdes ang isang brown envelope.
Inilapag niya iyon sa mesa.
—Ito ang naipon ko.
—Tatlong daang libong piso.
Nagulat si Mang Ernesto.
—Para saan po iyan?
Ngumiti si Lourdes.
—Para sana sa retirement ko.
—Pero mas gusto kong makita ang apo kong lumaki sa sariling bahay habang malakas pa ako.
Napatingin si Mang Ernesto sa babae.
Noon lamang niya napagtanto na pareho pala silang magulang.
Parehong handang isakripisyo ang halos lahat.
Magkaiba lamang ng paraan.
Sa mga sumunod na araw, tahimik nilang inayos ang mga papeles.
Hindi nila sinabi kina Angela at Nico ang tunay nilang plano.
Sinabi lamang nilang may aasikasuhin silang ilang dokumento.
Samantala, abala rin ang mag-asawa sa pagproseso ng housing loan.
Ilang beses pang sinabi ni Nico kay Angela na kung hindi sapat ang pera, mas mabuting ipagpaliban muna ang pagbili.
—Ayokong mahirapan sina Papa.
—Pwede pa tayong maghintay ng isang taon.
Ngunit hindi alam ni Nico na habang sinasabi niya iyon, papalapit na ang araw na tuluyan nang magbabago ang buhay nilang pamilya.
Makalipas ang halos dalawang linggo, tinawagan ni Arturo si Mang Ernesto.
—Ernesto.
—Handa na ang lahat.
—Pwede na kayong pumirma.
Kasabay ng saya ay may isa pang balitang dumating.
May isang negosyante ang gustong bumili ng townhouse sa presyong mas mataas.
Kung hindi nila kukunin agad ang unit sa loob ng dalawang araw, mawawala ito.
Napatingin sina Mang Ernesto at Lourdes sa isa’t isa.
Pareho nilang alam.
Ito na ang sandaling kailangan nilang kumilos.
Ngunit may isang bagay na hindi nila inaasahan.
Habang papunta sila sa opisina ng developer upang tapusin ang transaksiyon, biglang tumunog ang telepono ni Mang Ernesto.
Si Angela ang nasa kabilang linya.
Umiiyak ito.
—Pa…
—Nandito kami sa opisina ng bangko.
—Hindi naaprubahan ang loan namin.
—At may iba nang kukuha raw ng bahay…
Parang huminto ang oras.
Mahigpit na napisil ni Mang Ernesto ang hawak niyang folder.
Tahimik siyang tumingin kay Lourdes.
Pagkatapos ay ngumiti.
Isang ngiting puno ng kumpiyansa.
—Anak…
—Huwag kayong umalis diyan.
—Darating kami.
At pagdating namin…
May mababalitaan kayong hindi ninyo kailanman inasahan.
(Itutuloy sa Bahagi 5…)