Pulseras na Hindi Dapat Magkapareho
Bahagi 2: Ang Pulseras na Hindi Dapat Magkapareho
Nakatitig ako sa pulso ni Miguel.
Sa ilalim ng ilaw ng hallway, malinaw na malinaw ang pulang pulseras na nakatali roon.
Kapareho.
Hindi lang magkahawig.
Hindi lang parehong kulay.
Kaparehong-kapareho.
Parehong buhol.
Parehong disenyo.
Parehong maliit na hibla sa dulo na hindi pantay ang pagkakaputol.
Parang may malamig na kamay na biglang humawak sa batok ko.
Hindi ako makahinga.
“Althea.”
Napakababa ng boses ni Miguel.
“Makinig ka muna sa akin.”
Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang pagtawa ni Gabriel.
“Makinig ka sa kanya?”
“Matapos niyang magsinungaling sa’yo mula umpisa?”
Mariing napapikit si Miguel.
“Tumahimik ka, Gabriel.”
“Bakit?” malamig na sagot ni Gabriel. “Takot ka bang malaman niya?”
Nanginginig ang kamay kong may hawak ng cellphone.
Tumingin ako kay Miguel.
“Anong ibig sabihin nito?”
Hindi agad siya nakasagot.
Ang dating mahinahon niyang mukha ay puno ng takot ngayon. Hindi galit. Hindi pagtatanggol. Takot.
Takot na mawala ako.
At iyon ang mas lalong nagpagulo sa isip ko.
“Althea,” mahina niyang sabi, “hindi ganoon ang iniisip mo.”
Napangiti ako.
Pero walang saya.
“Alam mo ba kung gaano kasakit pakinggan ang linyang iyan?”
Nanigas ang panga niya.
“Alam ko.”
“Hindi. Hindi mo alam.”
Isinara ko ang tawag.
Sa isang iglap, nawala ang boses ni Gabriel.
Pero hindi nawala ang ingay sa loob ng dibdib ko.
Tanging ulan ang naririnig ko.
Ulan.
Hininga ni Miguel.
At tibok ng puso kong halos sumabog.
Lumapit siya ng kalahating hakbang.
Awtomatiko akong umatras.
Tumigil siya.
Parang may tumama sa mukha niya.
Hindi siya muling lumapit.
“Althea, please.”
“Nagkakilala tayo dahil sa kanya?”
Hindi siya sumagot.
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
“Miguel.”
“Tumingin ka sa akin.”
Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin.
Ang mga mata niya ay pula.
“Sabihin mo ang totoo.”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos, halos pabulong niyang sinabi:
“Oo.”
Parang may nabasag sa loob ko.
Hindi malakas.
Hindi marahas.
Tahimik lang.
Pero ang sakit.
“Alam mo siya ang ex ko bago mo ako ligawan?”
“Oo.”
“Alam mo lahat ng nangyari sa amin?”
“Hindi lahat noong una.”
“Pero tinanong mo siya.”
“Oo.”
Napaatras ako.
Napahawak ako sa dingding para hindi matumba.
“Maya—”
“Althea,” putol ko.
Napatigil siya.
Napakagat siya sa labi.
“Althea.”
Hindi ko alam kung bakit mas masakit iyon.
Noong una kaming magkakilala, natural siyang tumawag sa pangalan ko. Parang walang bahid. Parang walang nakaraan.
Ngayon, ang pangalan ko sa bibig niya ay parang may kasamang kasalanan.
“Bakit?” tanong ko.
“Bakit mo ginawa iyon?”
Tumingin siya sa ulan sa labas ng hallway.
Matagal.
Para bang hinahanap niya rin ang sagot sa ingay ng bagyo.
“Dahil noong una… naawa ako kay Gabriel.”
Natawa ako nang walang tunog.
“Naawa?”
“Kaibigan ko siya,” sabi ni Miguel. “Noong una kaming naging roommates, gabi-gabi siyang umiinom. Hindi siya nagkukuwento, pero minsan kapag lasing siya, inuulit-ulit niya ang pangalan mo.”
Hindi ako gumalaw.
“Nakita ko siyang hawak ang pulseras niya habang tulog. Minsan, sa sobrang lasing, umiyak siya. Hindi niya alam na nakita ko.”
Sumikip ang lalamunan ko.
Ayokong marinig iyon.
Ayokong maawa.
Ayokong lumambot.
Pero kahit gaano ko pigilan, pumasok pa rin sa isip ko ang larawan ni Gabriel—ang dating mayabang na lalaking hindi marunong yumuko—umiiyak mag-isa sa dilim.
“Nagalit ako sa kanya,” patuloy ni Miguel. “Akala ko noon, ikaw ang nang-iwan sa kanya nang walang dahilan. Akala ko ikaw ang sumira sa kanya.”
Tiningnan niya ako.
“Hanggang sa nagsimula akong hanapin kung sino ka.”
Nanlamig ang likod ko.
“Hinabol mo ako dahil gusto mong malaman kung anong klaseng tao ako?”
“Hindi.”
“Sinungaling.”
“Althea, noong una, oo. Gusto kong malaman kung bakit hindi ka niya makalimutan. Pero nang makilala kita…”
Tumigil siya.
Napakuyom ang kamao niya.
“Nang makilala kita, hindi ko na kayang isipin ka bilang parte lang ng kuwento niya.”
Mahina ang ulan sa loob ng hallway, pero sa labas parang walang balak huminto ang bagyo.
Sinabi ni Miguel:
“Hindi ko plinanong mahalin ka.”
“Pero itinago mo ang totoo.”
“Oo.”
“Suot mo pa ang pulseras na iyan.”
Tumingin siya sa pulso niya.
May matinding sakit na dumaan sa mukha niya.
“Hindi ito galing sa’yo.”
“Alam ko.”
“Hindi rin ito galing kay Gabriel.”
Natigilan ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang pulseras.
“Ito ang dahilan kung bakit ko nalaman ang tungkol sa’yo.”
Hindi ako nagsalita.
“Isang gabi,” sabi niya, “lasing na lasing si Gabriel. Tinanggal niya ang pulseras niya at ibinigay sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Sabi niya, ‘Itapon mo. Hindi ko kaya.’”
Hindi ko naramdaman agad ang paghinga ko.
“Kinuha ko. Pero hindi ko itinapon. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil nakita ko kung gaano kahalaga iyon sa kanya.”
“Pero bakit suot mo?”
Napapikit si Miguel.
“Dahil noong nakilala kita, gusto kong ipaalala sa sarili ko na may hangganan ako.”
“Hangganan?”
“Oo. Na hindi ako dapat lumampas. Na ikaw ang babaeng minahal ng kaibigan ko. Na hindi ako dapat mahulog.”
Tumawa ako.
Masakit.
Mapait.
“Pero nahulog ka pa rin.”
“Oo.”
“At hindi mo sinabi sa akin.”
“Dahil duwag ako.”
Diretso niya itong sinabi.
Walang palusot.
Walang pagtatanggol.
“Duwag ako, Althea. Natakot akong kapag nalaman mo ang totoo, aalis ka bago mo pa ako makilala.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero mali iyon.”
“Alam mo ba kung anong mas mali?” tanong ko.
Natahimik siya.
“Pinili mong alagaan ang sarili mong takot kaysa sa karapatan kong malaman ang totoo.”
Namula ang mga mata niya.
“Alam ko.”
“Hindi, Miguel. Hindi mo alam kung gaano ako napagod sa mga lalaking laging may dahilan.”
Bigla siyang napaatras, parang sinampal.
“Si Gabriel, laging may dahilan si Clarisse.”
Huminga ako nang malalim.
“Ikaw, laging may dahilan ang takot mo.”
Tumulo ang luha ko.
Hindi ko napansin kung kailan nagsimula.
“Pareho kayong may dahilan.”
“Pero ako ang laging hindi nabibigyan ng pagpili.”
Tahimik si Miguel.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi niya ako pinigilan.
At sa unang pagkakataon, may bahagi sa akin na nagpapasalamat doon.
“Althea,” mahina niyang sabi, “ano ang gusto mong gawin ko?”
Tiningnan ko siya.
Sa likod niya, umuulan pa rin.
Sa kamay ko, nanginginig pa rin ang cellphone.
Sa dibdib ko, gumuho ang payapang mundong akala ko nabuo ko na.
“Wala.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Althea—”
“Wala kang gagawin ngayon.”
Huminga ako nang putol-putol.
“Hindi ko kailangan ng paliwanag mula kay Gabriel.”
“Hindi ko rin kailangan ng pangako mula sa’yo.”
“Tanging kailangan ko ngayon…”
Napatingin ako sa pulseras sa pulso niya.
“At sa lahat ng kasinungalingang nakatali sa paligid nito.”
“…ay lumayo muna kayo sa akin.”
Nanigas ang buong katawan ni Miguel.
Pero tumango siya.
Kahit halatang durog siya.
Tumango siya.
“Sige.”
Isang salita lang.
Pero narinig ko ang pagbasag sa loob nito.
Tumalikod ako.
Bawat hakbang pabalik sa dorm ay mabigat.
Bago ako tuluyang makapasok, narinig ko ang boses niya mula sa likod.
“Althea.”
Hindi ako lumingon.
Pero tumigil ako.
“Hindi ko hihilingin na patawarin mo ako.”
“Hindi rin kita susundan.”
“Pero isang araw, kapag kaya mo nang marinig ang buong totoo…”
Huminga siya nang malalim.
“Ako mismo ang magsasabi.”
Hindi ako sumagot.
Pumasok ako sa loob.
At nang magsara ang pinto sa likod ko, doon ko lang pinayagang bumagsak ang katawan ko sa sahig.
Kinabukasan, hindi ako pumasok.
Hindi ko sinagot ang tawag ni Miguel.
Hindi ko rin sinagot ang mga text mula sa hindi kilalang numero.
Pero gabi-gabi, sa oras na malakas ang ulan, may dumarating na mensahe.
Hindi mahaba.
Hindi mapilit.
Mula kay Miguel.
“Uminom ka ng tubig.”
“May ulan bukas. Magdala ka ng payong.”
“Hindi ko hihingin na mag-reply ka.”
“Gusto ko lang malaman mong hindi na ako magsisinungaling.”
Mula kay Gabriel naman, ibang-iba.
“May kailangan kang malaman tungkol kay Miguel.”
“Ako ang dapat mong kausapin.”
“Althea, please.”
“Hindi mo alam ang buong kuwento.”
Sa loob ng isang linggo, wala akong sinagot kahit isa.
Hanggang sa isang hapon, habang nakaupo ako mag-isa sa library, may lumapit sa akin na isang babae.
Maputla siya.
Mahaba ang buhok.
Pamilyar ang mukha kahit hindi ko pa siya nakikita nang personal sa loob ng maraming taon.
Ngumiti siya nang mahina.
“Althea?”
Nanigas ako.
“Clarisse?”
Tumango siya.
At sa unang pagkakataon, ang babaeng akala ko dahilan ng lahat ng sakit ko ay tumingin sa akin na parang siya ang mas natatakot.
“Puwede ba tayong mag-usap?”
Tumayo ako.
Dapat tumanggi ako.
Dapat lumayo ako.
Pero bago pa ako makapagsalita, inilabas niya ang cellphone niya.
May pinakita siyang larawan.
Isang lumang litrato.
Ako.
Basang-basa sa ulan sa labas ng school gate tatlong taon na ang nakalipas.
At sa malayo…
May isang lalaking tumatakbo pabalik.
Hindi si Gabriel.
Hindi rin si Miguel.
Kundi isang taong matagal ko nang nakalimutan.
Ang nakatatandang kapatid ni Miguel.
At sa sandaling iyon, naramdaman kong ang kuwentong akala kong alam ko na…
Ay nagsisimula pa lang mabuksan.