Sa Pagitan ng Dalawang Magkapatid
Bahagi 2: Sa Pagitan ng Dalawang Magkapatid
Patuloy ang malalakas na katok sa pinto.
“Buksan mo ang pinto, Mia.”
Ang boses ni Rafael ay malamig, pero naririnig ko ang bahagyang panginginig sa dulo ng bawat salita. Kilala ko ang boses na iyon. Noong kami pa, bihira siyang magalit. Bihira rin siyang magsalita nang malakas. Kahit noong nakipaghiwalay ako, kahit noong paulit-ulit ko siyang tinanggihan, hindi siya sumigaw.
Pero ngayon, sa kabilang panig ng pinto, ramdam kong ibang Rafael ang naghihintay.
Ang kamay ni Gabriel ay nakapatong pa rin sa bewang ko. Hindi mahigpit, pero sapat para ipaalam sa akin na ayaw niya akong pakawalan.
Tumingin ako sa kanya.
“Bakit?” pabulong kong tanong. “Bakit mo ginawa ito?”
Hindi siya umiwas ng tingin. Ang mukha niya ay kalmado pa rin, ngunit sa ilalim ng katahimikan niya, may isang bagay na halos hindi na niya mapigilan.
“Dahil ikaw ang unang babaeng nakita kong pinili ang kapatid ko, kahit hindi ka niya kayang mahalin nang tama.”
Para akong nasampal.
“Hindi mo ako kilala.”
“Hindi ba?” ngumiti siya nang bahagya, ngunit walang saya sa ngiting iyon. “Isang taon kang naging nobya ni Rafael. Isang taon ko ring naramdaman ang lahat.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Ang kakaibang koneksyon nilang dalawa.
Naisip ko iyon kanina sa tawag, pero hindi ko pa rin lubos matanggap.
“Lahat?” halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.
Tumango siya.
“Tuwing natutuwa siya dahil sa’yo, nararamdaman ko. Tuwing nahihirapan siyang pigilan ang sarili niya, nararamdaman ko. Tuwing umiiyak ka dahil iniisip mong hindi ka niya mahal, nararamdaman ko rin ang sakit niya.”
Napakagat ako sa labi.
Sa labas, muling kumatok si Rafael.
“Gabriel, alam kong gising ka. Buksan mo.”
Tumigas ang panga ni Gabriel.
“Hindi mo siya pag-aari, Rafael.”
Sumikip ang dibdib ko. Bigla kong hinila ang kumot pataas at tumayo mula sa kama. Nanghina ang tuhod ko, ngunit pinilit kong manatiling matatag. Hindi ako bagay na pinag-aagawan. Hindi ako premyo sa away ng magkapatid.
Kinuha ko ang robe na nakasabit sa upuan at mabilis na isinuot. Pagkatapos, nilapitan ko ang pinto.
“Mia,” tawag ni Gabriel.
Hindi ako lumingon.
“Ako ang magbubukas.”
Pagkabukas ko ng pinto, tumambad sa akin si Rafael.
Nakatayo siya sa labas, basang-basa ang balikat ng coat niya dahil sa ulan. Wala siyang payong. Nakasuot pa rin siya ng salamin, at sa likod ng lente, namumula ang mga mata niya. Hindi ko alam kung dahil sa ulan, pagod, o galit.
Nang makita niya ako, parang may nabasag sa mukha niya.
Bumaba ang tingin niya sa robe ko. Pagkatapos, lumipat sa likuran ko, kung saan nakatayo si Gabriel, tahimik at malamig.
“Mia,” mahina niyang sabi.
Sa isang salita lang, bumalik ang lahat.
Ang gabi-gabing tawag niya matapos kaming maghiwalay.
Ang mga mensaheng hindi ko binasa.
Ang paulit-ulit niyang paghingi ng tawad.
Ang isang taong relasyon na tila wala, pero marahil para sa kanya ay sobra-sobra palang pagpipigil.
Hindi ko alam kung sino ang dapat kong sisihin.
Siya, dahil hindi niya ako minahal sa paraang kailangan ko?
Si Gabriel, dahil alam niyang nagkakamali ako ngunit hinayaan pa rin niya?
O ang sarili ko, dahil naniwala ako sa mukha at alaala, hindi sa katotohanan?
“Magsuot ka,” sabi ni Rafael. “Uuwi tayo.”
Umigting ang kamay ko sa gilid ng robe.
“Hindi ako sasama kahit kanino.”
Pareho silang natigilan.
Tumingin ako kay Rafael, saka kay Gabriel.
“Kayong dalawa, pareho kayong may kasalanan. Ikaw, Rafael, dahil noong tayo pa, hinayaan mo akong maramdaman na hindi ako mahalaga. At ikaw, Gabriel…”
Nilingon ko siya. Sa unang pagkakataon, nakita kong may kumirot sa malamig niyang mata.
“Alam mong hindi ikaw ang iniisip ko kagabi. Alam mong kapatid mo ang akala kong kasama ko. Pero hindi mo sinabi.”
Hindi sumagot si Gabriel.
Iyon ang mas masakit.
Dahil kung nagsinungaling siya, baka mas madali ko siyang kamuhian. Ngunit ang katahimikan niya ay pag-amin.
Pumikit ako at huminga nang malalim.
“Lalabas ako. Bibigyan ninyo ako ng oras magbihis. Pagkatapos, babalik ako ng Maynila nang mag-isa.”
“Mia—” sabay nilang tawag.
Napangiti ako nang mapait.
“Ngayon lang kayo nagkakaisa.”
Lumabas ako sa kwarto at pumasok sa katabing suite ko. Pagkasara ng pinto, saka lang ako bumagsak sa sahig.
Hindi ako umiyak agad.
Sa halip, nakatitig lang ako sa sarili kong nanginginig na kamay.
Isang gabi lang.
Isang pagkakamali lang.
Pero pakiramdam ko, ang buong buhay ko ay nagbago.
Pagbalik ko sa lungsod, nag-file ako ng leave. Hindi ko kayang makita si Gabriel sa opisina. Hindi ko rin kayang sagutin ang tawag ni Rafael.
Tatlong araw akong nanatili sa maliit kong apartment. Patay ang ilaw, nakasara ang kurtina, at ang tanging kasama ko ay ang tunog ng electric fan at ulan sa labas.
Sa ikaapat na araw, dumating ang pinsan kong si Liza.
Hindi niya ako tinanong agad. Pumasok lang siya, nagdala ng mainit na lugaw, at naupo sa tabi ko.
“Alam mo,” sabi niya habang hinahalo ang pagkain, “ang problema sa mga gwapong lalaki, minsan mukha silang biyaya, pero parang bagyo ang dala.”
Mahina akong natawa. Pero kasabay nito, tumulo ang luha ko.
Doon na ako tuluyang napaiyak.
Ikinuwento ko sa kanya ang lahat. Mula sa relasyon ko kay Rafael, hanggang sa trabaho ko kay Gabriel, hanggang sa gabing nagkamali ako.
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos, maingat niyang sinabi, “Mia, may isang tanong ako.”
“Ano?”
“Noong nalaman mong hindi si Rafael ang kasama mo… ang unang naramdaman mo ba ay pagsisisi dahil hindi siya iyon, o takot dahil mali ang nangyari?”
Natigilan ako.
Hindi ako agad nakasagot.
Dahil sa kaibuturan ng dibdib ko, may sagot na ayaw kong aminin.
Takot.
Gulat.
Hiya.
Pero pagsisisi?
Hindi ko alam.
At marahil iyon ang pinaka-nakakatakot.
Kinabukasan, pinilit kong bumalik sa opisina. Akala ko kaya kong maging propesyonal. Akala ko kung itataas ko ang baba ko at magpapanggap na walang nangyari, lilipas din ang lahat.
Ngunit pagpasok ko sa executive floor, nakita ko agad si Gabriel.
Nakatayo siya sa dulo ng hallway, suot ang itim na suit, walang salamin, walang ngiti. Parang hindi siya natulog nang ilang gabi.
Nang makita niya ako, humakbang siya palapit.
“Miss Santos.”
Pormal ang tawag niya. Para kaming dalawang estranghero.
Masakit pala iyon.
“Sir.”
Huminto siya sa harap ko.
“May meeting tayo mamayang sampu.”
Tumango ako. “Na-prepare ko na ang files.”
Tahimik.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi, “Kumain ka na ba?”
Hindi ko inaasahan iyon. Napatingin ako sa kanya.
“Hindi na po kasama sa trabaho ko ang sagutin iyan.”
May bahagyang kirot na dumaan sa mukha niya.
“Tama ka.”
Aalis na sana ako, pero bigla siyang nagsalita.
“Mia.”
Nanigas ako.
“Gabriel,” malamig kong sagot. “Sa opisina, Miss Santos.”
Tumango siya. “Miss Santos, pagkatapos ng meeting, may kailangan akong ipaliwanag.”
“Kung tungkol iyon sa nangyari sa hotel—”
“Tungkol iyon sa kapatid ko.”
Napalingon ako.
Sa mga mata niya, may bigat na hindi ko pa nakikita noon.
“May dahilan kung bakit naging ganoon si Rafael sa’yo. At may dahilan kung bakit hindi ko na kayang manatiling tahimik.”
Bago ako makasagot, bumukas ang elevator sa likuran ko.
Lumabas si Rafael.
Suot niya ang simpleng polo at slacks, tila galing siya sa unibersidad. Ngunit ang lamig sa mata niya ay halos kapareho na ng kay Gabriel.
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos kay Gabriel.
“Good morning, kuya.”
Hindi sumagot si Gabriel.
Ngumiti si Rafael nang manipis.
“May meeting pala kayo.”
Lumapit siya sa akin, dahan-dahan, parang takot akong matakot. Pero nang magsalita siya, malinaw ang bawat salita.
“Mia, kailangan nating mag-usap.”
Humigpit ang hawak ko sa folder.
Bago ko pa masabi ang sagot ko, nagsalita si Gabriel.
“Hindi dito.”
Tumingin si Rafael sa kanya.
“Bakit? Takot ka bang marinig niya ang buong katotohanan?”
Dumilim ang mukha ni Gabriel.
“At ikaw? Handa ka na bang sabihin sa kanya kung bakit mo siya iniwan sa lamig sa loob ng isang taon?”
Namayani ang katahimikan sa buong hallway.
Ang mga empleyadong dumaraan ay agad yumuko at nagmamadaling umalis, ramdam ang tensyon sa pagitan ng dalawang lalaking halos magkapareho ang mukha ngunit magkaibang-magkaiba ang sugat.
Dahan-dahan akong umatras.
“Hindi ako makikipag-usap dito. Hindi ngayon.”
Lumakad ako palayo, pero ang puso ko ay parang hinahabol ng dalawang anino.
Akala ko ang problema ko ay kung sino sa kanilang dalawa ang dapat kong piliin.
Ngunit habang papalayo ako, unti-unti kong naunawaan.
Bago ako pumili ng kahit sino, kailangan ko munang malaman kung sino talaga ang nagsasabi ng totoo.
At kung alin sa kanila ang minahal ako…
Hindi dahil sa pag-aari.
Kundi dahil ako ako.