Babaeng Hindi Na Tatakbo
Bahagi 4: Ang Babaeng Hindi Na Tatakbo
Lumipas ang dalawang linggo.
Dalawang linggong hindi ako nagpakita sa executive floor. Inilipat ako pansamantala sa legal department habang inaayos ng HR ang request kong reassignment. Hindi ko alam kung si Gabriel ang nag-approve, pero walang nagtanong, walang nagpilit, walang tsismis na umabot sa akin.
Sa kumpanya, tahimik ang lahat.
Masyadong tahimik.
Hanggang sa isang hapon, biglang nagkagulo sa building.
May kumalat na balita: may major shareholder meeting, at may naglalabas ng isyu laban kay Gabriel. Sinasabi nilang hindi siya karapat-dapat maging CEO dahil may conflict sa pamilya, may personal scandal, at gumagamit siya ng empleyado para sa sariling interes.
Nang marinig ko iyon, nanlamig ako.
Alam kong tungkol sa akin iyon.
Sinubukan kong umiwas, pero tinawag ako ng head ng legal.
“Miss Santos, kailangan ka sa boardroom.”
Pagpasok ko sa boardroom, naroon ang buong senior management. Naroon din si Doña Elena, tahimik sa dulo ng mesa. Si Rafael ay nakatayo malapit sa pinto, seryoso ang mukha. At si Gabriel…
Nakaupo siya sa gitna.
Kalmado.
Ngunit alam kong may bagyo sa ilalim ng katahimikan niya.
Isang lalaking shareholder ang tumayo at naglatag ng mga litrato sa mesa. Mga kuha sa hotel hallway. Ako, papasok sa suite ni Gabriel. Ako, lumalabas kinabukasan.
Sumikip ang sikmura ko.
“Is this how the CEO conducts himself?” tanong ng lalaki sa Ingles. “With his own secretary?”
May bulungan sa paligid.
Nanatili akong nakatayo, malamig ang mga kamay.
Tumayo si Gabriel.
“Miss Santos has nothing to do with this.”
“Nothing?” ngumisi ang shareholder. “She entered your room at night and left in the morning. The public will enjoy this.”
Biglang nagsalita si Rafael.
“Then don’t make it public.”
Lumingon ang lahat sa kanya.
Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa.
“Kung may gusto kayong idiin, ako ang idiin ninyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Rafael…” bulong ko.
Tinanggal niya ang salamin niya, pinunasan ito, saka muling isinuot. Parang ginagawa niya iyon para pigilan ang sarili.
“Si Mia ay dati kong nobya,” sabi niya. “Bago pa siya magtrabaho rito. Ang nangyari sa hotel ay bunga ng kalituhan na nilikha ng pamilya namin, hindi ng masamang intensyon niya.”
Nagulat ang lahat.
Nagpatuloy siya, “Kung may personal scandal dito, iyon ay dahil pareho kaming nagkulang ng kapatid ko. Hindi siya.”
Naramdaman kong uminit ang mga mata ko.
Sa unang pagkakataon, hindi ako itinago ni Rafael. Hindi niya itinago ang katotohanan para protektahan ang sarili.
Ngunit ang shareholder ay tumawa lang.
“Touching. Pero hindi sapat. The CEO violated company ethics.”
“Ako ang magre-resign,” biglang sabi ni Gabriel.
Parang huminto ang mundo.
Napatingin ako sa kanya.
“What?” tanong ni Doña Elena, matalim ang boses.
Tumayo si Gabriel, mahinahon.
“Kung ang posisyon ko ang ginagamit para siraan ang isang inosenteng empleyado, then I will step down temporarily until the internal review is done.”
Nanginginig ang boses ko nang magsalita ako.
“Hindi.”
Lahat ay napatingin sa akin.
Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas, pero humakbang ako pasulong.
“Hindi ako inosenteng batang kailangang itago ninyo sa likod ninyo. Ako ang babaeng nasa litrato. Ako rin ang taong may karapatang magsalita tungkol sa nangyari.”
“Mia,” mahina ang boses ni Gabriel.
Hindi ko siya pinansin.
Tumingin ako sa mga nasa boardroom.
“Noong gabing iyon, pumasok ako sa suite dahil trabaho kong dalhan ng gamot ang CEO matapos ang business dinner. Totoo, may personal na nangyari pagkatapos. Pero hindi iyon harassment. Hindi iyon paggamit ng kapangyarihan. At hindi rin iyon dahilan para sirain ang reputasyon ko o ng kahit sino dito.”
Huminga ako nang malalim.
“Kung may ethics review, handa akong humarap. Pero hindi ako papayag na gamitin ninyo ang larawan ko bilang sandata sa corporate politics.”
Tumahimik ang buong silid.
Si Doña Elena ang unang ngumiti.
“Magaling.”
Ang shareholder ay namula sa inis.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, pumasok ang assistant ng legal head at nag-abot ng folder kay Doña Elena.
Binuksan niya iyon at malamig na tumingin sa shareholder.
“Speaking of ethics,” sabi niya, “mukhang kailangan din nating pag-usapan ang illegal surveillance, bribery, at pagtatangkang manipulahin ang board vote.”
Namuti ang mukha ng lalaki.
Doon ko nalaman na matagal na palang iniimbestigahan ni Gabriel ang grupo ng shareholders na gustong agawin ang kontrol sa kumpanya. Ang mga litrato namin ang huling baraha nila.
Ngunit hindi nila inasahang haharap ako.
Hindi nila inasahang magsasalita si Rafael.
At lalong hindi nila inasahang handa si Gabriel na bitawan ang posisyon niya para hindi ako madamay.
Pagkatapos ng meeting, lumabas ako sa rooftop garden ng building. Doon ko pinakawalan ang hingang kanina ko pa pinipigilan.
Ilang minuto lang, sumunod si Gabriel.
“Salamat,” sabi niya.
Hindi ako lumingon. “Hindi ko iyon ginawa para sa’yo.”
“Alam ko.”
“Ginawa ko iyon para sa sarili ko.”
“Mas lalo akong nagpapasalamat.”
Tahimik kami pareho.
Sa ibaba, kumikislap ang ilaw ng lungsod. Malayo ang dagat, pero naamoy ko pa rin ang alat ng hangin.
“Magre-resign pa rin ako,” sabi ko.
Tumigil ang hininga niya.
“Bakit?”
“Dahil hindi ako makakausad kung araw-araw kitang makikita bilang boss ko.”
Matagal siyang walang imik.
Pagkatapos, mahinahon niyang sinabi, “Maiintindihan ko.”
Napatingin ako sa kanya.
Iyon ang bagay na paulit-ulit niyang ginagawa ngayon: hindi niya ako pinipigilan. Hindi niya ako kinukulong. Hindi niya ako minamadali.
At dahil doon, mas lalo siyang pumapasok sa puso ko.
“Gabriel,” sabi ko.
Bahagya siyang natigilan nang tawagin ko siya sa pangalan.
“Hindi pa kita napapatawad.”
Tumango siya. “Alam ko.”
“Pero hindi na rin kita kinamumuhian.”
Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, nakita kong lumambot ang mata niya.
“Then that is more than I deserve.”
Bigla kong naalala si Rafael.
“Nasaan siya?”
“Nasa baba. Hinihintay ka.”
Bumaba ako at nakita si Rafael sa lobby. Hawak niya ang lumang librong minsan kong niregalo sa kanya noong kami pa. Nang makita niya ako, ngumiti siya nang malungkot.
“Proud ako sa’yo,” sabi niya.
“Salamat.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Mia, noong tinanong mo ako kung mahal ba kita o takot lang akong mawala ka… hindi ako nakasagot.”
“Alam ko.”
“Ngayon alam ko na.”
Pinilit kong ngumiti.
“Ano ang sagot?”
“Mahal kita,” sabi niya. “Pero hindi sapat ang pagmamahal ko noon para maging mabuti ako sa’yo. At ngayon, kung totoong mahal kita, kailangan kong tanggapin na hindi na ako ang pahinga mo.”
Nanikip ang lalamunan ko.
“Rafael…”
“Okay lang.” Ngumiti siya, pero basa ang mata. “Matagal akong nagtago sa likod ng takot. Ayokong habang buhay kang magbayad para doon.”
Iniabot niya sa akin ang libro.
“Sa’yo ito. Hindi ko na dapat hawakan ang mga bagay na nagpapaasa sa akin.”
Kinuha ko ang libro.
Sa loob, may lumang sulat na hindi ko noon nakita.
Isang liham na isinulat niya noong kami pa.
Punong-puno ng mga salitang hindi niya nasabi.
Hindi ako malamig dahil hindi kita mahal. Malamig ako dahil natatakot akong kapag hinawakan kita nang buong puso, may masaktan na iba.
Tumulo ang luha ko.
Huli na ang liham.
Pero hindi ibig sabihin ay wala na itong halaga.
“Patawarin mo ako,” sabi niya.
Matagal akong tumingin sa kanya.
“Hindi pa ngayon,” sagot ko. “Pero balang araw.”
Tumango siya.
At sa unang pagkakataon, nang maglakad ako palayo, hindi niya ako hinabol.
Sa labas ng building, umuulan na naman.
Pero ngayon, hindi ako naghintay na may mag-abot sa akin ng payong.
Binuksan ko ang sarili kong payong.
At lumakad ako pauwi.