Tatlong Araw Bago ang Kasal, Ibinigay ng Nobyo Ko ang Ballroom Namin sa Kaarawan ng Ibang Babae—Sa Araw ng Hatid-Sundo, Doon Nila Nalamang Hindi Na Ako ang Babaeng Kaya Nilang Apakan
Tatlong araw na lang bago ang kasal namin, kinansela ng nobyo ko ang reception na tatlong taon kong pinaghandaan.
Hindi dahil nagkaproblema ang hotel.
Hindi dahil wala kaming pera.
Kundi dahil gusto ng kababata niyang babae na doon magdiwang ng kaarawan.
Hawak ko noon ang isang lalagyan ng mainit na sabaw pampahulas ng amats. Nasa labas ako ng VIP room ng Hiyas ng Maynila Hotel, balak ko sanang sunduin si Marco Villareal dahil ilang gabi na naman siyang umiinom kasama ang barkada niya.
Pero bago pa man ako kumatok, narinig ko na ang boses ng kaibigan niyang si Paolo.
“Marco, seryoso ka ba? Ibinigay mo talaga ang Mayumi Ballroom kay Selina? Ballroom ’yon ng kasal ninyo ni Althea!”
May isa pang sumabat. “Tatlong taon ’yang pinlano ni Althea. Siya mismo pumili ng tela ng table runner, menu, bulaklak, pati kulay ng ilaw. Tapos gagawin mong birthday party ng ibang babae?”
May sandaling katahimikan.
Pagkatapos, tumawa si Marco.
“Ano ba kayo? Mahal na mahal ako ni Althea. Noong nasunog ang warehouse, siya ang sumalo sa akin. Halos mapaso ang buong likod niya para lang mailigtas ako. Sa tingin n’yo ba magwawala siya dahil lang sa isang ballroom?”
Nanigas ang mga daliri ko sa hawakan ng lalagyan.
Narinig ko pang ibinagsak niya ang baso sa mesa.
“Tsaka lagi naman niyang sinasabi, basta ako ang pakakasalan niya, kahit saan daw puwede. O, ngayon malalaman natin kung totoo.”
Nagtawanan ang mga kaibigan niya.
May isa pang nang-asar. “Aminin mo na, bro. Hindi mo lang talaga matiis si Selina. Bata pa lang kayo, lahat ng gusto niya, binibigay mo.”
“Tumahimik kayo,” sabi ni Marco, pero wala sa tono niya ang galit. “Huwag n’yong ipaparinig kay Althea. Kapag nagdrama ’yon, kayo ang bahala.”
“Naku, hawak mo naman siya sa leeg,” natatawang sagot ng isa. “Kahit anong gawin mo, babalik pa rin sa’yo ’yon.”
Hindi ako pumasok.
Hindi ako umiyak.
Tahimik lang akong tumalikod at bumaba sa lobby.
Tatlong taon.
Tatlong taon kong pinag-ipunan, pinagpuyatan, at pinagtiyagaan ang kasal na iyon. Labimpitong beses akong bumalik sa hotel para tikman ang menu. Ako mismo ang nakipagtawaran sa florist. Ako ang nagdisenyo ng entrance arch na may sampaguita at puting rosas dahil minsan sinabi ni Marco na gusto niya raw ng “simple pero elegante.”
Noong hiningi ko sa kanya na dagdagan namin ng handmade dessert corner, sumimangot siya.
“Eight thousand pesos para sa kendi at cupcake? Althea, hindi pinupulot ang pera. Hindi kailangang magpabongga.”
Kaya pumayag ako sa mas murang option.
Akala ko praktikal lang siya.
Hindi pala.
Hindi siya kuripot.
Hindi lang ako ang babaeng karapat-dapat pagkagastusan niya.
Sa lobby, sinalubong ako ng manager na si Ms. Reyes.
“Ma’am Althea, aalis na po kayo? Nasa taas pa po si Sir Marco.”
Inabot ko sa kanya ang lalagyan ng sabaw. “Pakibigay na lang po sa kanya.”
Nag-alangan siya. “Ma’am… tungkol po sa wedding reception ninyo…”
Tiningnan ko siya.
“May instruction po kasi na ang Mayumi Ballroom ay gagamitin na para sa birthday ni Ms. Selina Reyes. Ang sabi po ni Sir Marco, pumayag na raw kayo.”
“Pumirma ba ako?”
Namuti ang mukha niya. “May electronic confirmation po na ipinadala ng assistant ni Sir Marco.”
“Kopya ng pirma ko?”
Hindi siya nakasagot agad.
Dahan-dahan akong ngumiti. Hindi dahil natutuwa ako, kundi dahil sa wakas, malinaw na ang lahat.
Kinuha ko sa bag ko ang isang lumang calling card at inilapag sa front desk.
Nang makita ni Ms. Reyes ang gintong tatak sa ibaba, nanginig ang kamay niya.
“M-Ma’am… kayo po pala ang—”
“Walang ibang makakaalam muna,” mahinang sabi ko. “Bukas ng alas-nuwebe ng umaga, gusto kong makita ang lahat ng record. Sino ang nag-request. Sino ang nag-approve. At sino ang gumamit ng pirma ko.”
Tumango siya agad. “Opo, Ma’am.”
Paglabas ko ng hotel, nag-vibrate ang cellphone ko.
Post ni Selina.
Larawan ng Mayumi Ballroom, kumikinang sa ilalim ng crystal chandelier.
Caption: Iba talaga kapag ikaw ang pinipili. Walang kailangang ipaglaban.
Si Marco ang unang nag-like.
Sa sasakyan, tinanong ako ng driver, “Ma’am, sa bahay po ng Madrigal tayo?”
“Hindi.”
“Saan po?”
Ibinigay ko ang address ng maliit kong condo malapit sa city hall.
Tumahimik siya, saka maingat na nagsalita. “Tumawag po si Doña Corazon. Sabi niya, kapag hindi raw kayo umuwi, siya mismo ang pupunta sa kasal para kunin kayo.”
Napatingin ako sa mga ilaw sa labas ng bintana.
“Sabihin mo kay Lola, hindi na niya kailangang pumunta.”
Huminga ako nang malalim.
“Ako na mismo ang uuwi.”
Pagdating ko sa condo, nadatnan ko ang best friend kong si Mika sa sala. Yakap niya ang wedding gown ko na para bang siya ang iniwan sa altar.
“Althea! Saan ka galing? Anim na beses kitang tinawagan!”
“Naghatid ako ng sabaw kay Marco.”
“Sabaw?” Tumayo siya bigla. “Alam mo na ba?”
Tumango ako.
Napatakip siya ng bibig. “Hayop siya.”
Tinanggal ko ang singsing sa daliri ko at inilapag sa mesa.
Matagal ko itong tinitigan.
Noong gabing iyon, hindi ako natulog. Tinawagan ko ang abogado ng pamilya. Tinawagan ko si Lola. Tinawagan ko rin ang isang lalaking matagal ko nang tinanggihan dahil naniwala ako noon na si Marco ang pipili sa akin sa huli.
Kinabukasan, pumunta ako sa city hall.
Tahimik ang seremonya.
Walang bulaklak.
Walang banda.
Walang pekeng pangako.
Pero sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi mabigat ang puso ko.
Dumating ang araw ng kasal.
Habang ang buong pamilya ni Marco ay naghihintay sa bridal car, sunod-sunod ang tawag niya.
“Althea! Nasaan ka? Hinihintay ka na ng lahat! Huwag kang mag-inarte ngayon!”
Tumingin ako sa bintana ng mansyon ng Madrigal, kung saan nakatayo na ang lola ko, ang abogado, at ang lalaking hawak ang kamay ko.
Sinagot ko ang tawag.
“Marco,” sabi ko nang mahinahon, “huwag mo na akong hintayin.”
Sumigaw siya sa kabilang linya. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
Tiningnan ko ang singsing sa bago kong daliri.
“Kasal na ako.”
…
Tumahimik ang kabilang linya.
Sa unang pagkakataon, walang lumabas na kayabangan sa boses ni Marco.
Pagkatapos ng ilang segundo, tumawa siya nang pilit.
“Althea, hindi nakakatawa. Alam kong galit ka dahil sa ballroom. Sige, pag-usapan natin. Ililipat natin ang birthday ni Selina. Ibabalik ko ang Mayumi Ballroom. Basta pumunta ka na rito.”
Ang dali niyang magsalita.
Parang ang tatlong taon kong paghihintay ay isang dekorasyong puwedeng ibalik sa kahon.
Parang ang kahihiyang ginawa niya sa akin ay isang maliit na abala lang sa schedule.
“Hindi ito tungkol sa ballroom,” sabi ko.
“Kung hindi tungkol doon, tungkol saan?”
Tiningnan ko si Rafael Montemayor, ang lalaking katabi ko. Tahimik lang siyang nakatayo, hindi ako minamadali, hindi ako kinokontra. Noong mga panahong pinipilit kong ipagtanggol si Marco sa lahat, si Rafael ang palaging tahimik na naghihintay sa gilid.
Hindi niya kailanman sinabing tanga ako.
Sinabi lang niya noon, “Kapag napagod ka nang masaktan, may bahay kang babalikan.”
Ngayon, narito ako.
“Nagkamali ka, Marco,” sabi ko. “Akala mo dahil minahal kita, wala na akong dignidad.”
Biglang naging matigas ang boses niya.
“Nasaan ka?”
“Sa bahay.”
“Anong bahay?”
“Bahay ng Madrigal.”
Muli siyang natahimik.
Narinig ko ang ingay sa paligid niya. May nagtatanong kung nasaan na ang bride. May matatandang kamag-anak na nagrereklamo. May staff ng hotel na paulit-ulit na nagsasabing hindi na maaaring gamitin ang ballroom.
“Althea,” mahina niyang sabi, “anong kinalaman mo sa mga Madrigal?”
Sa likod ko, marahang ibinaba ni Lola Corazon ang tasa ng tsaa.
“Sabihin mo sa kanya,” malamig niyang sabi. “Matagal na niyang dapat malaman kung sino ang babaeng nilait niya.”
Huminga ako nang malalim.
“Ang Hiyas ng Maynila Hotel ay pag-aari ng pamilya ko.”
Parang may nabasag sa kabilang linya.
“Imposible.”
“Mas imposible siguro para sa’yo na ang babaeng pinagsabihan mong magtipid sa cupcake ay apo ng taong nagmamay-ari ng buong building na pinagreregaluhan mo kay Selina.”
“Althea, makinig ka—”
“Hindi pa ako tapos.”
Tumayo ang abogado namin at inilapag sa mesa ang makapal na folder. Nasa loob ang hotel records, electronic logs, forged confirmation, pati ang instruction na galing mismo sa opisina ni Marco.
“Ginamit mo ang pekeng authorization ko para kanselahin ang sarili kong kasal. Pinagamit mo ang pangalan ko para ibigay sa ibang babae ang ballroom na ako ang nagbayad at nagplano. Alam mo ba kung ano ang tawag doon?”
Hindi siya sumagot.
“Ako ang magsasabi,” pagpapatuloy ko. “Panloloko.”
Maya-maya, narinig ko ang sigaw ni Selina sa background.
“Marco, ano’ng nangyayari? Bakit sinasabi nilang hindi na raw puwede ang party ko?”
Napangiti ako nang mapait.
So nandoon na siya.
Sa araw na dapat ako ang ikakasal, dumating siya sa hotel na nakasuot ng silver gown para ipagdiwang ang pagiging “pinili.”
“Althea, puntahan kita,” sabi ni Marco. “Mag-usap tayo nang harapan.”
“Hindi na kailangan.”
“Hindi puwede! Ikakasal tayo ngayon!”
“Hindi na, Marco. Ikaw ang unang nagkansela ng kasal. Ako lang ang tumapos.”
Pinatay ko ang tawag.
Pero hindi doon natapos ang lahat.
Makalipas ang kalahating oras, dumating si Marco sa mansyon ng Madrigal. Hindi na siya mukhang groom. Gusot ang tuxedo, namumula ang mata, at halatang hindi niya matanggap na may pintuang hindi na bumubukas para sa kanya.
Tinangka siyang pigilan ng guard, pero inutos ni Lola na papasukin siya.
“Mas mabuting dito niya marinig ang hatol,” sabi niya.
Pumasok si Marco sa sala at agad akong nakita.
Hindi sa wedding gown na pinili ko para sa kanya.
Kundi sa simpleng ivory dress, nakatayo sa tabi ni Rafael.
Napako ang tingin niya sa singsing ko.
“Tinotoo mo?” garalgal niyang tanong.
“Oo.”
“Kanino?”
“Sa lalaking hindi kailangang saktan ako para malaman kung mahal ko siya.”
Tumawa siya nang mapait at tinuro si Rafael. “Siya? Siya ang pinalit mo sa akin? Isang abogado ng pamilya ninyo?”
Hindi gumalaw si Rafael. “Hindi ako pinalit. Matagal na akong nandito. Ikaw lang ang masyadong abala sa ibang babae para mapansin na unti-unti mo siyang nawawala.”
Lumitaw ang galit sa mukha ni Marco.
“Althea, pitong taon tayo. Pitong taon! Nailigtas kita sa sunog—”
“Baliktad,” putol ko. “Ako ang nagligtas sa’yo.”
Natigilan siya.
Hinawakan ko ang gilid ng balikat ko. Hanggang ngayon, umaabot sa likod ko ang peklat na iniwan ng apoy noong gabing iyon.
“Ginamit mo ang sugat ko bilang patunay na hinding-hindi kita iiwan. Pero hindi mo naalala kung bakit ako nasugatan. Hindi dahil utang ko sa’yo ang buhay ko. Kundi dahil minsan, minahal kita nang higit pa sa sarili ko.”
Nanlambot ang ekspresyon niya.
“Althea…”
“Pero ang pagmamahal na ginagamit mong tali ay hindi pagmamahal. Bilangguan iyon.”
Mula sa likod niya, biglang pumasok si Selina. Hindi na siya kumikislap gaya ng post niya. Hawak niya ang laylayan ng silver gown, galit na galit.
“Marco! Pinahiya nila ako sa harap ng lahat! Sinabi ng hotel staff na invalid daw ang reservation ko. Sabihin mo sa kanila na ako ang guest mo!”
Nang makita niya ako, nanigas siya.
“Althea… ikaw?”
Lumapit siya na tila siya pa ang naagrabyado.
“Hindi ko alam na ganito kalaki ang issue sa’yo. Birthday ko lang naman iyon. Sabi ni Marco, okay lang daw sa’yo.”
“Tinanong mo ba ako?”
Namula siya. “Hindi na kailangan. Fiancé mo siya.”
“Eksakto. Fiancé ko siya. Hindi ikaw.”
Napayuko siya, pero saglit lang. Mabilis bumalik ang tapang niya.
“Kung mahal ka talaga niya, hindi niya ibibigay sa akin ang ballroom.”
Natawa ako nang mahina.
“Salamat, Selina. Ikaw mismo ang nagsabi ng katotohanan.”
Lumingon ako kay Marco.
“Kung mahal mo talaga ako, hindi mo kailangang subukan kung hanggang saan ako magtitiis.”
Doon unang bumagsak ang mukha niya.
Lumapit siya sa akin, pero humarang si Rafael.
“Althea, please,” sabi ni Marco. “Nagkamali ako. Pero kasal lang ’yon. Magpaplano tayo ulit. Kahit saan mo gusto. Kahit gaano kamahal. Babawi ako.”
“Hindi mo naiintindihan,” sagot ko. “Hindi ko hinahanap ang mas mahal na kasal. Hinahanap ko ang respeto.”
Tumulo ang luha niya, pero hindi na ako natinag.
Ilang beses ko nang hinintay ang luhang iyon noon. Noong nakalimutan niya ang anniversary namin. Noong iniwan niya ako sa hospital check-up dahil sinundo niya si Selina sa airport. Noong sinabihan niya akong huwag magselos dahil “kapatid lang” ang turing niya rito.
Ngayon dumating ang luha niya, pero huli na.
Tumayo si Lola Corazon.
“Marco Villareal,” sabi niya, mababa ngunit matalim ang boses, “simula ngayong araw, tinatapos ng Madrigal Group ang lahat ng negosasyon sa kompanya ninyo. Ang hotel ay maghahain din ng reklamo tungkol sa forged authorization. Hindi dahil gusto naming maghiganti, kundi dahil ang taong kayang pekein ang pirma ng babaeng pakakasalan niya ay hindi mapagkakatiwalaan sa negosyo.”
Namilog ang mata ni Marco.
“Doña Corazon, please. Puwedeng mapag-usapan ito.”
“Napag-usapan na,” sagot ni Lola. “Tatlong taon siyang nakipag-usap sa’yo sa pamamagitan ng pasensya niya. Hindi ka nakinig.”
Napaluhod si Marco sa harap ko.
“Althea, huwag mo akong iwan. Hindi ko kayang mawala ka.”
Noon ko nakita ang lalaking minahal ko.
Hindi ang lalaking mayabang sa VIP room.
Hindi ang lalaking unang nag-like sa post ng ibang babae.
Kundi ang lalaking minsan kong pinangarap makasama habang-buhay.
Masakit pa rin.
Pero hindi lahat ng masakit ay dapat balikan.
Dahan-dahan akong lumuhod upang pantayan ang tingin niya.
“Marco, hindi mo ako nawala noong nagpakasal ako sa iba. Nawala ako noong una mong inisip na hindi ako aalis kahit durugin mo ako.”
Wala siyang naisagot.
Umalis siya sa mansyon na parang naiwan ang buong buhay niya sa sahig.
Si Selina naman ay tahimik na sumunod, hindi na prinsesa sa ilalim ng chandelier, kundi babaeng nabulag sa pakiramdam na siya ang pinili—hanggang sa malaman niyang ang pagiging pinili sa maling paraan ay kahihiyan din.
Kinagabihan, tinawagan ako ni Ms. Reyes mula sa hotel.
“Ma’am Althea, na-clear na po ang Mayumi Ballroom. Ano po ang gagawin sa mga dekorasyon?”
Matagal akong hindi sumagot.
Naalala ko ang puting rosas. Ang sampaguita. Ang dessert table na hindi ko nakuha. Ang upuang may pangalan ko at pangalan ni Marco.
“Alisin ang initials namin,” sabi ko. “Iwan ang bulaklak.”
“Para saan po, Ma’am?”
Tumingin ako kay Rafael, na tahimik na nag-aayos ng shawl sa balikat ko dahil alam niyang malamig ang gabi.
Ngumiti ako.
“Para sa bagong simula.”
Hindi kami nagdaos ni Rafael ng malaking kasal nang araw na iyon. Wala akong lakas para magpanggap na masaya sa harap ng maraming tao.
Sa halip, dinala niya ako sa hardin ng bahay. Nandoon si Lola, si Mika, ang ilang taong tunay na nagmahal sa akin, at isang maliit na mesa na may simpleng cake.
Walang chandelier.
Walang orchestra.
Walang engrandeng programa.
Pero nang hawakan ni Rafael ang kamay ko at sabihin, “Hindi mo kailangang patunayan sa akin kung gaano mo ako kamahal sa pamamagitan ng pagtitiis,” doon ako unang umiyak.
Hindi dahil sa sakit.
Kundi dahil sa ginhawa.
Minsan pala, ang tunay na pag-ibig ay hindi maingay. Hindi ka ipapahiya para lang subukan ka. Hindi ka gagawing option habang pinaparamdam sa iba na siya ang priority.
Ang tunay na pag-ibig, pinapauwi ka sa sarili mo.
Makalipas ang ilang buwan, kumalat sa social media ang nangyari sa dapat sana’y kasal namin ni Marco. Hindi ko na kailangang magsalita. Ang CCTV ng hotel, ang forged records, at ang mga taong nakarinig ng usapan sa VIP room ang nagsalita para sa akin.
Marami ang naawa kay Marco.
Mas marami ang nagsabing deserve niya.
Ako, wala na akong pakialam.
Dahil sa araw na pinili niyang ibigay sa iba ang lugar na pinaghirapan ko, hindi lang siya nawalan ng bride.
Nawalan siya ng babaeng minsang handang masunog para sa kanya.
At ako?
Natutunan kong ang sugat sa likod ay gumagaling sa panahon.
Pero ang sugat sa dignidad, gumagaling lamang kapag pinili mong huwag nang bumalik sa taong paulit-ulit kang sinusunog.
Mensahe:
Huwag mong gawing sukatan ng pagmamahal ang dami ng kaya mong tiisin. Ang taong tunay na nagmamahal sa’yo, hindi ka susubukang durugin para lang malaman kung mananatili ka. Minsan, ang pinakamalaking tagumpay ay hindi ang makaganti—kundi ang makaalis nang buo pa ang respeto mo sa sarili.
