Akala Ko Ayaw Niya Akong Isakay Dahil Mahal Niya Ako—Hanggang Makita Kong Ang Helmet na Pinapangarap Ko ay Para Pala sa Matalik Kong Kaibigan
Dalawang taon akong naniwalang ayaw akong isakay ni Gabriel sa motorsiklo niya dahil takot siyang may mangyari sa akin.
Pero isang gabi, nakita kong siya mismo ang nagsuot ng helmet sa matalik kong kaibigan.
At saka niya sinabi sa harap ko:
“Hayaan mo na si Mika. Huwag mo siyang pansinin.”
Doon ko unang naisip na baka hindi pala ako ang babaeng gusto niyang protektahan.
Baka ako lang ang babaeng ayaw niyang isama.
Matagal nang mahilig sa big bikes si Gabriel Alcantara.
Bago pa kami magkakilala, regular na siyang sumasama sa weekend rides papuntang Tanay, Marilaque at kung saan-saan pang lugar na puro kurbada at malamig ang hangin.
Noong bago pa lamang kami, gustong-gusto kong maranasan iyon kasama siya.
“Gabe, kailan mo naman ako isasakay?” biro ko minsan habang nakasandal sa balikat niya. “Kahit isang beses lang. Gusto kong makita kung bakit gustong-gusto mo ang sunrise ride.”
Pare-pareho ang sagot niya.
“Delikado ang pillion riding.”
Minsan, hahaplusin pa niya ang buhok ko.
“Ang liit mo pa naman. Kapag may nangyari sa atin, hindi kita mapapatawad.”
Kaya naniwala ako.
Una, makulit pa ako.
Pangalawang beses, nagtanong ulit ako.
Pangatlo.
Pang-apat.
Hanggang isang araw, halatang nainis na siya.
“Mika, hindi biro ang motor. Tumigil ka na.”
Masakit iyon, pero naisip kong tama naman siya.
Mula noon, hindi na ako nagtanong.
Hindi ko na hinawakan ang mga helmet niya.
Hindi ko na rin binanggit ang pangarap kong makasama siyang umakyat sa bundok bago sumikat ang araw.
Hanggang isang linggo ang nakalipas.
Pag-uwi ko sa condo namin sa Pasig, may nakita akong bagong puting full-face helmet sa tabi ng shoe cabinet.
Napahinto ako.
Kilala ko ang modelong iyon.
Ilang buwan ko iyong naka-save sa online shopping app ko.
Simple lang ang design, pearl white, may smoked visor at compact shell. Lagi kong sinasabi noon na kung sakaling pumayag si Gabriel na isakay ako, iyon ang gusto kong helmet.
Tumayo ako roon nang halos isang minuto.
At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, may kung anong pag-asang bumalik sa dibdib ko.
Naalala niya.
Siguro gusto niya akong sorpresahin.
Siguro sa wakas, isasama niya na ako.
Kinabukasan, dumating ang matalik kong kaibigan na si Trina Mendoza.
May sarili siyang susi sa unit.
Hindi ko alam na meron siya.
Pagpasok niya, agad niyang nakita ang helmet.
“Finally!”
Kinuha niya iyon at mabilis na isinuot.
“Tamang size na.”
Napatitig ako.
“Tamang size?”
Habang inaayos niya ang chin strap, kaswal siyang sumagot.
“Oo. Yung dati kasi ang luwag. Kapag nasa zigzag road kami, gumagalaw-galaw sa ulo ko.”
Parang may biglang humigpit sa dibdib ko.
“Yung dati?”
Doon lang siya tumingin sa akin.
Sandaling nagbago ang expression niya.
Pero mabilis din siyang ngumiti.
“Ah… extra helmet lang ni Gabe.”
Hindi na ako nagtanong kung ilang beses na siyang sumakay.
Hindi ko na kailangang itanong.
Sa paraan ng pagsasalita niya, malinaw na hindi iyon minsan lang.
Inalis niya ang helmet.
Napansin ko ang maliit na silver sticker sa gilid.
Isang iris flower.
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Rainy Iris” ang username ni Trina sa social media.
Tatlong taon na ang nakalipas, ako pa mismo ang tumulong kay Gabriel pumili ng iris-shaped brooch para sa birthday niya.
Hindi niya iyon ibinigay.
Ang sabi niya noon, hindi raw mahilig si Trina sa mamahaling regalo.
Ngayon ko naisip na baka hindi presyo ang problema.
Baka ayaw lamang niyang makatanggap ng regalong ako ang tumulong pumili.
“Mika?”
Kumaway si Trina sa harap ko.
“Okay ka lang?”
Ngumiti ako.
“Okay lang.”
Sakto namang bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel, suot ang black riding jacket, hawak ang dalawang kape.
At ang unang taong hinanap ng mga mata niya ay hindi ako.
Si Trina.
“Dumating na?”
Agad na ngumiti si Trina.
“Sakto! Ang ganda ng fit.”
Lumapit si Gabriel.
Kinuha niya ang helmet at siya mismo ang nagsuot nito kay Trina.
Inayos niya ang padding sa gilid ng tenga.
Hinila nang kaunti ang strap sa ilalim ng baba.
“Hindi masyadong mahigpit,” paalala niya. “Last time sumakit ang sentido mo dahil sobra mong hinigpitan.”
Napakasanay ng kilos niya.
Masyadong sanay.
Samantalang sa loob ng dalawang taon namin, ni minsan hindi niya ako sinuotan ng helmet.
Saka lang niya ako napansin.
“Nandito ka na pala.”
“Nag-message ako.”
Bahagya siyang napakunot-noo na parang hindi niya maalala.
Pagkatapos, ibinigay niya ang isang kape kay Trina.
“Hot. Less sugar.”
Tumawa si Trina.
“Ikaw talaga ang nakakaalala.”
Napatingin ako sa dalawang cup.
Walang para sa akin.
“May lakad kayo?”
“Oo,” sagot ni Gabriel. “Aakyat kami sa Tanay.”
Huminga ako nang malalim.
“Pwede akong sumama?”
Biglang tumahimik ang sala.
Si Trina ang unang ngumiti.
“Sure! Mas masaya kung marami.”
Pero agad nagsalita si Gabriel.
“Hindi pwede.”
“Bakit?”
“Gabi. Mahirap ang daan.”
“Tapos?”
“Wala kang experience.”
Napatingin ako kay Trina.
Naka-riding pants siya, gloves, padded jacket at riding boots.
Hindi iyon mukhang gamit na binili kahapon.
“Si Trina meron?”
Sumagot si Gabriel na parang napakasimple ng lahat.
“Nakasama ko na siya ilang beses.”
Napakagat ako sa loob ng labi.
“Akala ko delikado ang umangkas.”
“Mika…”
“Yan ang sinabi mo sa akin nang dalawang taon.”
“Magkaiba kayo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Paano?”
“Marunong siyang humawak. Marunong siyang kumilos sa likod. Ikaw kahit bisikleta natatakot.”
Napangiti si Trina nang bahagya.
“Baka nag-aalala lang talaga siya sa’yo.”
“Tama,” sabi ni Gabriel. “Kaya huwag nating palakihin.”
“Pero siya,” tanong ko, “hindi mo inaalala?”
Nag-iba ang mukha niya.
“Mika, huwag kang magsimula.”
Tahimik na hinawakan ni Trina ang manggas niya.
“Gabe, huwag na lang kaya tayo tumuloy? Mukhang upset si Mika.”
At doon ko nakita ang bagay na hindi ko na kayang lokohin ang sarili ko tungkol dito.
Sa akin, malamig ang boses niya.
Pero pagharap niya kay Trina, biglang lumambot ang mukha niya.
“Hindi.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Hayaan mo na siya.”
Parang may malamig na abo na bumagsak sa loob ng dibdib ko.
Makalipas ang sampung minuto, umalis silang dalawa.
Narinig ko ang tunog ng motor mula sa parking level.
Hanggang sa tuluyan itong nawala.
Mag-isa akong naiwan sa condo.
Matagal akong nakatayo sa harap ng pinto.
Pagkatapos, may naalala ako.
Naka-login pa ang shopping account ni Gabriel sa tablet namin.
Binuksan ko iyon.
Una, gusto ko lang malaman kung kailan niya binili ang puting helmet.
Pero sa search history, ibang bagay ang nakita ko.
“Best riding jacket for petite women.”
“Full-face helmet for long hair.”
“Passenger backrest modification.”
“Best intercom for rider and pillion.”
Lahat ng search na iyon nagsimula anim na buwan na ang nakalipas.
At eksaktong alam ko kung anong araw nagsimula.
Birthday ko.
Araw na dalawang oras akong naghintay sa restaurant dahil sinabi niyang may emergency sa trabaho.
Araw na mag-isa kong hinipan ang kandila sa cake ko.
Nanginginig ang daliri ko nang buksan ko ang order history.
May binili siyang riding gloves.
Women’s size small.
May intercom set.
May replacement passenger footpeg.
At sa ibaba, may button na nakasulat:
“View linked photo review.”
Pinindot ko iyon.
Lumabas ang isang litrato.
Si Trina.
Nakasakay sa likod ni Gabriel sa Marilaque.
Nakayakap ang dalawang braso niya sa baywang nito.
At sa sulok ng larawan, malinaw ang petsa.
Birthday ko.
Pero hindi iyon ang pinakamasakit.
Dahil nang i-swipe ko ang screen sa susunod na larawan, nakita kong nakasandal si Trina sa balikat niya habang hawak ni Gabriel ang birthday cake na dapat sana ay nasa harap ko.
At sa ibabaw ng cake, isang pangalan lang ang nakasulat.
TRINA.
PARTE2
Matagal akong nakatitig sa litrato.
Hindi ko agad naintindihan kung bakit may cake si Trina sa araw ng birthday ko.
Pareho kami ng birth month, pero alam kong tatlong linggo pa bago ang birthday niya.
In-zoom ko ang larawan.
May maliit na sulat sa cake sa ilalim ng pangalan niya.
“First Sunrise Ride.”
Hindi pala birthday cake.
Celebration cake iyon.
Para sa unang beses na isinama siya ni Gabriel sa ride.
Sa araw mismo na iniwan niya akong mag-isa sa restaurant.
Biglang naging malinaw ang lahat.
Ang riding jacket.
Ang helmet.
Ang intercom.
Ang bagong passenger footpeg.
Ang paulit-ulit niyang pagsasabi sa akin na wala siyang oras.
Hindi pala trabaho ang kumukuha sa oras niya.
May ibang taong pinaglalaanan niya nito.
Nagpatuloy ako sa pagtingin.
May isa pang larawan.
May video.
Sa video, nasa isang overlooking café sila sa Tanay.
Nakaharap sa camera si Trina habang tumatawa.
“Gabe, next time Batangas naman!”
Mula sa likod ng camera, narinig ko ang boses ni Gabriel.
“Kung hindi ka reklamador.”
“Grabe! Ako pa?”
“Last time dalawang oras kang nagreklamo sa helmet.”
“Kasalanan mo. Pangit size.”
Tumawa si Gabriel.
Iyong klaseng tawa na matagal ko nang hindi naririnig kapag kasama niya ako.
Hindi ko namalayang basa na pala ang mukha ko.
Pero kakaiba.
Hindi ako humagulgol.
Parang pagkatapos ng napakaraming maliliit na hiwa, dumating ang puntong wala nang bagong sakit.
Pagod na lang.
Bumalik ako sa home screen.
Doon ko napansin ang messaging app na naka-sync din sa tablet.
Hindi ko kailangang buksan.
Pero may preview notification sa ibabaw.
Trina: Nakarating na tayo. Don’t worry, hindi ko sasabihin kay Mika.
Nakatitig lang ako roon.
Ilang segundo.
Pagkatapos, binuksan ko.
Hindi ko binasa ang buong history.
Hindi ko na kailangan.
Sapat ang huling tatlong buwan.
May mga mensaheng tungkol sa rides.
Tungkol sa gamit.
Tungkol sa cafés na pupuntahan nila.
Pero sa pagitan ng lahat ng iyon, may mga linyang hindi na kayang tawaging simpleng pagkakaibigan.
Trina: Kung hindi lang kayo ni Mika…
Gabriel: Huwag nating pag-usapan.
Trina: Ako naman lagi mong kasama sa mga bagay na mahal mo.
Mahabang pagitan.
Pagkatapos, sagot niya:
Gabriel: Alam ko.
Isa pang gabi.
Trina: Hindi ka ba napapagod na lagi mong kailangang mag-adjust para sa kanya?
Gabriel: Mabait si Mika.
Trina: Hindi iyon ang tinanong ko.
Halos limang minuto bago ang sagot.
Gabriel: Pagod na ako.
Ibinaba ko ang tablet.
Napakasimple pala.
Hindi niya kailangang halikan si Trina sa harap ko para pagtaksilan ako.
Hindi niya kailangang umamin na may relasyon sila.
Bawat sikreto.
Bawat oras na ninakaw sa amin.
Bawat bagay na sinabi niyang “hindi pwede” sa akin pero malayang ginawa kasama siya—
iyon na mismo ang sagot.
Tumayo ako.
Pumasok ako sa kuwarto.
Kinuha ko ang maleta ko.
Hindi ko isinilid ang lahat.
Damit lang para sa ilang araw.
Laptop.
Documents.
Mga personal kong gamit.
May condo unit akong inuupahan dati sa Mandaluyong bago kami nagsama. Ilang buwan ko pa iyong hindi pina-cancel dahil ginagamit ko minsan bilang work studio.
Doon ako pumunta.
Bago ako umalis, may inilapag akong bagay sa mesa.
Ang duplicate key ng condo.
Hindi ako nag-iwan ng mahabang sulat.
Apat na salita lang.
Nakita ko na lahat.
Bandang alas-dose y medya ng gabi, sunod-sunod ang tawag ni Gabriel.
Hindi ko sinagot.
Alas-una.
May message.
Gabe: Mika, nasaan ka?
Pagkatapos:
Gabe: Umuwi ka. Mag-usap tayo.
Makalipas ang ilang minuto:
Gabe: Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano. Walang nangyayari sa amin ni Trina.
Napangiti ako nang mapait.
Pamilyar ang linyang iyon.
Kapag ang unang depensa ng isang tao ay “walang nangyayari,” ibig sabihin alam niyang may bagay nang kailangang ipaliwanag.
Kinabukasan, alas-siyete ng umaga, nasa labas na siya ng studio.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang address.
Marahil sinabi ng kapatid ko.
Hindi ko siya pinapasok.
Binuksan ko lang nang bahagya ang pinto.
Mukhang hindi natulog si Gabriel.
“Mika.”
“Ano?”
“Kailangan nating mag-usap.”
“Sige.”
“Pwede ba akong pumasok?”
“Hindi.”
Natigilan siya.
Sa dalawang taon namin, iyon yata ang unang pagkakataong tumanggi ako nang diretso sa kanya nang hindi nagpapaliwanag.
“Yung nakita mo—”
“Alin?”
Napatahimik siya.
“Yung pictures.”
“Pictures lang ba?”
“Mika…”
“Yung messages?”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Ilang segundo siyang walang masabi.
Sapat na iyon.
“Hindi ko sinasadyang itago.”
Napatawa ako.
“Gabriel, kailangan mong mag-effort para maitago ang isang bagay nang anim na buwan. Hindi aksidente iyon.”
“Friends lang kami.”
“Hindi ko tinanong kung naghalikan kayo.”
“Mika, wala kaming affair.”
“Tama.”
Tumango ako.
“At alam mo kung ano ang mas malala?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko kailangang patunayan kung natulog kayo sa iisang kama.”
Napalunok siya.
“Ang kailangan ko lang malaman ay kung bakit ang mga bagay na ipinagkait mo sa akin dahil ‘delikado’ raw ay naging normal kapag siya ang kasama mo.”
Tahimik siya.
“Bakit sa birthday ko?”
Napapikit siya.
“Mika…”
“Bakit sa mismong birthday ko, Gabe?”
“Kailangan niya ng kasama.”
Napatawa ako sa sobrang absurd.
“At ako? Hindi ko ba kailangan ng kasama?”
“May pinagdadaanan si Trina noon.”
“Lagi siyang may pinagdadaanan kapag kailangan ka niya.”
Hindi siya nakasagot.
“Tinanong kitang isakay ako nang ilang beses?”
“Mika, hindi ito tungkol—”
“Ilang beses?”
Hindi niya alam.
Ako ang sumagot.
“Labing-apat.”
Naalala ko dahil bawat pagtanggi niya noon, sinasabi ko sa sarili kong iyon na ang huli.
“Labing-apat na beses mo akong tinanggihan dahil delikado.”
Napatitig siya sa sahig.
“Tapos siya, ilang beses?”
“Hindi ko binilang.”
“Exactly.”
Umiling ako.
“Kasi sa kanya, hindi mo kailangang magbilang.”
Doon unang namula ang mga mata niya.
“Takot ako kapag ikaw.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
“Kapag ikaw ang nasa likod ko, takot akong may mangyari sa’yo.”
“Pero kapag si Trina?”
“Mas experienced siya.”
“Hindi siya rider.”
Tahimik.
“Passenger din siya.”
Wala pa ring sagot.
At saka ko naintindihan ang isang katotohanang matagal ko nang iniiwasan.
Hindi siya takot para sa akin.
Komportable lang siya kay Trina.
Si Trina ang gusto niyang isama sa mundong mahal niya.
At ako ang gusto niyang iwan sa ligtas na bahagi ng buhay niya para hindi ko guluhin ang ibang bahagi.
“Gabe,” sabi ko nang mahina, “mahal mo pa ba ako?”
Mabilis siyang tumingin sa akin.
“Oo.”
“Pero mas gusto mong kasama siya.”
Hindi siya sumagot agad.
Tatlong segundo.
Apat.
Lima.
Minsan, hindi “hindi” ang pinakamasakit na sagot.
Kundi ang katahimikan bago nito.
Isasara ko na sana ang pinto nang may marinig kaming yabag.
Si Trina.
Nakatayo siya sa hallway.
Namamaga ang mata.
“Mika, pwede ba tayong mag-usap?”
Napatingin ako kay Gabriel.
Hindi ko na kinailangang itanong kung sino ang nagsabi sa kanya kung nasaan ako.
“Hindi mo kailangang pumunta rito,” sabi ni Gabriel.
“Gusto kong ayusin.”
Tumawa ako nang mahina.
“Ayusin?”
Lumapit si Trina.
“Hindi ko gustong masira kayo.”
“Pero gusto mong malaman kong may helmet ka sa bahay namin.”
Namutla siya.
“Hindi ganon.”
“Gusto mong malaman kong madalas kang sumasakay sa likod niya.”
“Mika—”
“At kahapon, ikaw mismo ang nagsabi ng tungkol sa lumang helmet.”
Natahimik siya.
Tinignan ko siya nang diretso.
“Hindi iyon aksidente, Trina.”
Sa unang pagkakataon, nawala ang mahinahon niyang expression.
“Siguro napagod lang ako.”
“Ano?”
“Napagod akong magkunwari na wala akong lugar sa buhay niya.”
Napalingon si Gabriel.
“Trina.”
Pero tuloy siya.
“Lagi mo namang alam, Mika.”
Napakurap ako.
“Alam ang ano?”
“Na mas marami kaming parehong gusto.”
Napatawa siya nang mapait.
“Rides. Music. Road trips. Hiking. Hindi ko kailangang pilitin si Gabe na gawin ang mga bagay na gusto niya.”
“Enough,” matigas na sabi ni Gabriel.
Pero parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling iyon.
“Kapag kasama ka niya, lagi siyang nag-aalala. Kapag kasama ako—”
“Masaya siya?” tinapos ko.
Hindi siya sumagot.
Hindi na kailangan.
Tumingin ako kay Gabriel.
“Yan ba ang iniisip mo?”
“Mika, huwag kang makinig—”
“Yan ba?”
Napahawak siya sa noo.
“Hindi ko alam.”
At sa tatlong salitang iyon, tuluyan akong natauhan.
Hindi ako iniwan ni Gabriel dahil may kulang sa akin.
Hindi rin ako natalo ni Trina.
Matagal lang akong nakikipaglaban para sa relasyong ang isang tao ay tahimik nang umatras.
“Kailan mo balak sabihin sa akin?”
“Mika…”
“Kailan?”
“Hindi ko alam.”
“Kapag handa ka?”
Tahimik.
“O kapag may bago ka nang siguradong sasalo?”
“Mali ang ginawa ko.”
“Oo.”
“Pero pwede nating ayusin.”
Umiling ako.
“Hindi lahat ng nasisira kailangang ayusin.”
Lumapit siya.
Napaatras ako.
Agad siyang huminto.
At doon yata niya unang naintindihan na tapos na talaga.
“Mika, two years tayo.”
“Exactly.”
Tumango ako.
“Dalawang taon kong pinaniwalaan ang lahat ng dahilan mo.”
Pinunasan ko ang luha sa pisngi ko.
“Hindi ako aalis dahil sa isang helmet.”
Tumingin ako sa kanilang dalawa.
“Aalis ako dahil sa bawat pagkakataong ginawa n’yo akong tanga habang sabay n’yong tinatawag itong friendship.”
Walang nagsalita.
Pagkaraan ng dalawang linggo, kinuha ko ang natitira kong gamit sa condo.
Wala si Trina roon.
Si Gabriel lang.
Nasa parehong lugar pa rin ang puting helmet.
Hindi nagalaw.
“Hindi na kami nag-uusap,” sabi niya.
Hindi ako nagtanong.
“Hindi ko ginawa ito para makasama siya,” dagdag niya.
“Alam ko.”
Nagulat siya.
“Hindi mo kailangang makipagrelasyon sa kanya para mawala ako.”
Mas masakit yata para sa kanya ang sagot na iyon.
Bago ako umalis, sinabi niyang ibinenta niya ang bike.
Napatingin ako.
“Bakit?”
“Hindi ko na kayang sakyan.”
Hindi ko alam kung gusto niya akong maawa.
Pero wala akong naramdaman kundi lungkot.
Hindi dahil wala na kami.
Kundi dahil minsan, minahal ko talaga ang taong iyon.
“Mali ang binenta mo,” sabi ko.
Napakunot ang noo niya.
“Hindi motor ang problema.”
Pagkatapos ay umalis ako.
Lumipas ang walong buwan.
Isang Sabado, niyaya ako ng pinsan kong si Nico sa isang beginner motorcycle safety course sa Clark.
Tumawa ako noong una.
“Ako? Motor?”
“Passenger course lang. Para mawala takot mo.”
Doon ko lang napagtanto na hindi naman talaga ako takot sa motor.
Tinuruan lang akong maniwalang hindi ako bagay roon.
Nagsuot ako ng helmet.
Black iyon.
Hindi puti.
Hindi katulad ng pinangarap ko noon.
At nang umandar ang motor sa training track, hindi ako napasigaw.
Hindi rin ako kumapit dahil sa takot.
Huminga lang ako.
Mainit ang araw.
Malakas ang hangin.
At sa unang pagkakataon, naintindihan ko kung bakit gusto ko noon ang pakiramdam na iyon.
Hindi dahil gusto kong nasa likod ni Gabriel.
Kundi dahil gusto kong maranasan ang mundo sa labas ng takot na itinayo niya para sa akin.
Pagkatapos ng course, may picture akong ipinost.
Ako, naka-helmet, nakangiti.
Walang cryptic caption.
Walang pagpaparinig.
Tatlong salita lang.
“Sa wakas, ako naman.”
Hindi ko alam kung nakita iyon ni Gabriel.
Hindi na mahalaga.
Dahil may mga relasyon na hindi natatapos dahil may dumating na mas magandang tao.
Natatapos sila sa sandaling maintindihan mong matagal ka nang hinihingang tanggapin ang kakaunti, habang buong-buo nilang ibinibigay sa iba ang bagay na matagal mong hinihingi.
At kung may isang bagay akong natutunan, ito iyon:
Kapag mahal ka talaga ng isang tao, hindi ka niya ikukulong sa mga dahilan habang binubuksan niya ang pinto ng buong mundo para sa iba. Ang pagmamahal ay hindi dapat ipinagmamakaawa—at ang respeto, kapag kailangan mo pang habulin, ay malamang matagal nang nawala.
Minsan, ang pinakamatapang na pag-alis ay hindi iyong may sigawan.
Kundi iyong araw na tahimik mong pinili ang sarili mo—at hindi ka na muling lumingon.
