LABINDALAWANG ARAW PA LANG KAMING KASAL NANG DALHAN AKO NG BIYENAN KO NG ABOGADO PARA HATIIN ANG CONDO—PERO ISANG PAPEL LANG ANG NAGPATAHIMIK SA KANILA

LABINDALAWANG ARAW PA LANG KAMING KASAL NANG DALHAN AKO NG BIYENAN KO NG ABOGADO PARA HATIIN ANG CONDO—PERO ISANG PAPEL LANG ANG NAGPATAHIMIK SA KANILA

Labindalawang araw pa lang kaming kasal nang dumating ang biyenan ko sa condo ko kasama ang asawa ko at isang abogado.

Umupo siya sa sofa na binili ng nanay ko, ngumiti, at sinabing kailangan na raw naming pag-usapan ang “paghahati ng ari-arian naming mag-asawa.”

Hindi ako nakipagtalo.

Kumuha lang ako ng isang dokumento, inilapag sa mesa, at sinabing, “Attorney, pakibasa muna po ito.”

Tatlong segundo pa lang siyang nagbabasa nang nagbago ang mukha niya.

At nang yumuko siya para bumulong sa biyenan ko, unti-unting nawala ang ngiti nito.

Pero bago iyon, akala ko simpleng pagiging pakialamera lang ang problema ni Mommy Cora.

Mali pala ako.

Ako si Mara Villanueva.

Nang ikasal ako kay Adrian Reyes, hindi marangya ang handog ng pamilya niya.

Sa totoo lang, wala.

Walang perang ibinigay sa amin para magsimula.

Walang bahay.

Walang sasakyan.

Wala ring anumang malaking regalo mula sa pamilya Reyes.

Hindi iyon naging problema sa akin.

Mahal ko si Adrian.

At hindi ko naman siya pinakasalan dahil sa pera.

Ang nanay ko naman, si Elena, ay matagal nang nag-ipon para sa araw na bubuo ako ng sarili kong pamilya.

Bago ang kasal, ipinasa niya sa pangalan ko ang isang 160-square-meter condominium unit sa Bonifacio Global City.

Binigyan din niya ako ng bagong sasakyan at ₱4.2 milyon na cash fund.

“Hindi ito para ipagyabang mo,” sabi niya noon.

“Para ito may matatakbuhan ka kung dumating ang araw na wala nang ibang kakampi sa iyo.”

Hindi ko naunawaan noon kung bakit napakaseryoso ng tono niya.

Naintindihan ko lang makalipas ang labindalawang araw.

Sa wedding reception pa lang, nagbigay na ng unang senyales si Mommy Cora.

Habang umiikot kami para bumati sa mga bisita, hinawakan niya ang kamay ko at malakas na sinabi:

“Ngayong kasal na kayo, wala nang ‘iyo’ at ‘kanya,’ di ba?”

May mga kamag-anak na tumingin sa amin.

Ngumiti siya.

“Yung condo, kotse at perang ibinigay ng nanay ni Mara, mas mabuti siguro kung pagsasamahin na lang. Ako na ang tumulong humawak para hindi masayang.”

Nanigas ang mukha ng nanay ko.

Ako naman ay ngumiti lang.

Hindi ako pumayag.

Pero hindi rin ako nakipagtalo sa mismong araw ng kasal ko.

Pag-uwi namin, ibinagsak ni Adrian ang coat niya sa sofa.

Pagod daw siya.

Pinulot ko iyon at isinabit.

Ilang minuto ang lumipas bago niya sinabi:

“Huwag mo sanang masamain yung sinabi ni Mama.”

“Diretso lang talaga siyang magsalita.”

Tumango ako.

“Okay.”

Nakita kong gumaan agad ang mukha niya.

Pagkatapos, parang normal na usapan lang, sinabi niya:

“Yung ₱4.2 million pala, gusto ni Mama na siya muna ang humawak.”

Napalingon ako.

“Sabi niya after two years puwede nating gamitin kapag gusto nating mag-business.”

Hindi pa man napupunta sa kanya ang pera ko, may plano na siya kung kailan at saan iyon gagamitin.

Pero hindi pa tapos si Adrian.

“Tsaka si Bianca…”

Si Bianca ang nakababatang kapatid niya.

“Graduating na siya. Baka dito muna siya tumira habang naghahanap ng trabaho.”

May tatlong kuwarto ang condo.

Master bedroom.

Guest room.

At isang silid na ginawa kong home office at library.

“Sa guest room siya,” sabi ko.

Nag-atubili si Adrian.

“Mas gusto sana ni Mama yung office mo. Mas maliwanag kasi.”

Doon ako unang nakaramdam ng kakaiba.

“Adrian, bahay ko ito.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Kasal na tayo, Mara.”

“Bakit parang ang sama pakinggan na bahay mo lang?”

Tumingin ako sa kanya.

“Dahil sa akin nakapangalan.”

Huminga siya nang malalim.

“Minsan kasi masyado kang technical.”

Hindi ko na ipinagpatuloy ang usapan.

Pero ikatlong araw pa lang ng kasal namin, pag-uwi ko galing opisina, may narinig na akong mga boses sa loob.

Pagpasok ko, naroon si Mommy Cora at Bianca.

Nakatayo sila sa sala.

“Ang dilim ng sofa,” reklamo ni Mommy Cora.

“Mas bagay cream.”

Pagkatapos itinuro niya ang painting na personal kong binili sa Singapore.

“Iyan, alisin natin. Ang lungkot tingnan.”

Parang interior designer na kinontrata ko siya.

Sumilip naman si Bianca sa office ko.

“Wow, ang ganda rito!”

Sumunod si Mommy Cora.

“Perfect. Dito ka na.”

Tumigil ako sa pintuan.

“May guest room.”

Napangiwi si Bianca.

“Ang liit noon.”

“May kama at cabinet.”

“Pero madilim.”

Diretsahan niya akong tinignan.

“Mas gusto ko ito.”

“Office ko iyan.”

Napairap siya.

“Ate Mara naman. Ilang oras mo ba ginagamit ’to sa isang araw?”

Sumabat si Mommy Cora.

“Magbigay ka naman. Magkakapamilya na kayo. Hindi pwedeng puro sarili mo.”

Tinawagan ko si Adrian.

Akala ko kahit paano, ipapaalala niyang bahay ko iyon.

Mali na naman ako.

“Nandiyan na pala sila?” sabi niya.

Hindi siya nagulat.

“Gusto nilang kunin ni Bianca ang office ko.”

Sandaling natahimik si Adrian.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Mara, isang room lang naman.”

“Kapag kailangan mong magtrabaho, puwede ka naman sa dining table.”

Napatingin ako sa dining table ko.

Sa sofa ko.

Sa mga kurtinang pinili ng nanay ko.

Sa bahay na araw-araw kong binabayaran ang association dues, utilities at maintenance.

At ngayon ako pa ang kailangang mag-adjust.

“Adrian,” sabi ko. “Isang tanong lang.”

“Ano?”

“Gusto mong ibigay ko kay Bianca ang office?”

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos bumigat ang boses niya.

“Huwag ka nang gumawa ng issue.”

“Pamilya ko sila.”

“Pagbigyan mo na.”

At ibinaba niya ang tawag.

Ngumiti si Mommy Cora.

“See?”

Parang napatunayan niyang wala akong kapangyarihan sa sarili kong tahanan.

Pero tumayo ako sa pintuan ng office.

“Guest room lang ang puwedeng gamitin ni Bianca.”

Nawala ang ngiti niya.

“Hindi mo ba narinig ang asawa mo?”

“Narinig ko.”

“Eh bakit—”

“Dahil hindi siya ang may-ari.”

Tahimik ang buong sala.

Umuwi silang galit.

Pagkatapos noon, ilang araw kaming malamig ni Adrian.

Pero imbes na tumigil, lalo silang naging mapilit.

Noong ikapitong araw, gustong hiramin ni Bianca ang sasakyan ko “pansamantala.”

Noong ikasiyam na araw, tinanong ni Mommy Cora kung puwedeng ilagay sa joint account namin ang cash fund ko.

Noong ikasampung araw, sinabi ni Adrian:

“Mara, mas madali talaga kung lahat ng assets natin shared.”

Doon ko napagtanto.

Hindi ito tungkol sa isang kuwarto.

Hindi ito tungkol sa kotse.

Hindi rin tungkol sa pera lang.

Unti-unti nilang sinusubukang burahin ang salitang “akin” hanggang wala na akong natitirang sariling desisyon.

Pagsapit ng ikalabindalawang araw, alas-diyes ng umaga, tumunog ang doorbell.

Pagbukas ko, naroon si Mommy Cora.

Kasama si Adrian.

At isang lalaking may dalang leather folder.

“Si Attorney Soriano,” sabi ni Mommy Cora.

“Para maayos na natin itong problema.”

Pumasok silang tatlo.

Umupo ang abogado sa sala.

Binuksan niya ang folder.

“Mrs. Reyes,” propesyonal niyang sabi sa akin, “naintindihan ko pong may hindi pagkakaunawaan tungkol sa marital properties at gusto ng pamilya na magkaroon tayo ng malinaw na arrangement.”

Sumandal si Mommy Cora.

Halatang kampante.

“Mas mabuti nang maaga pa lang, malinaw na,” sabi niya.

“Mag-asawa sila. Dapat patas.”

Hindi ko siya sinagot.

Tumayo lang ako.

Pumasok sa bedroom.

Binuksan ang drawer sa tabi ng kama.

At inilabas ang brown envelope na ibinigay sa akin ng nanay ko isang araw bago ang kasal.

Pagbalik ko, kumuha ako ng isang dokumento at inilagay iyon sa harap ng abogado.

“Attorney,” sabi ko.

“Bago tayo mag-usap tungkol sa paghahati…”

“Pakibasa muna po ito.”

Kinuha niya ang papel.

Una niyang binasa ang heading.

Pagkatapos ang unang talata.

Pangatlo.

Bigla siyang umayos ng upo.

Nawala ang propesyonal na ngiti sa mukha niya.

Binalikan niya ang unang pahina.

Pagkatapos ay tumingin kay Adrian.

Kay Mommy Cora.

At muli sa akin.

“Atty. Soriano?” naiinip na tanong ng biyenan ko. “Ano ba ang nakasulat diyan?”

Hindi agad sumagot ang abogado.

Yumuko siya kay Mommy Cora at mahina ngunit malinaw na bumulong:

“Ma’am…”

“May malaking problema po tayo.”

PARTE2

“Ano’ng problema?”

Agad na tumigas ang boses ni Mommy Cora.

Ibinaba ni Attorney Soriano ang dokumento.

“Hindi po maaaring ituring na community property ang mga asset na pinag-uusapan ninyo.”

Napakunot ang noo niya.

“Bakit hindi?”

Itinuro ng abogado ang papel.

“May notarized marriage settlement po sila bago ang kasal.”

Natahimik si Adrian.

Ako naman ay hindi gumalaw.

Nagpatuloy ang abogado.

“Complete separation of property ang pinili nila.”

“Registered din po ang agreement.”

“Bukod doon, ang condominium at sasakyan ay nailipat na sa pangalan ni Mrs. Reyes bago ang kasal. May hiwalay ding dokumentasyon tungkol sa cash fund.”

Parang hindi maintindihan ni Mommy Cora ang naririnig niya.

“Eh mag-asawa na sila!”

“Opo.”

“Hindi ba automatic na kalahati sa anak ko?”

“Hindi po sa ganitong arrangement.”

Namula ang mukha niya.

“Teka.”

Bigla niyang tiningnan si Adrian.

“Anak, alam mo ba ’to?”

Hindi sumagot si Adrian.

Iyon ang sagot.

Napahawak si Mommy Cora sa armrest.

“Alam mo?”

“Mama…”

“Alam mo?!”

Napapikit si Adrian.

“Pinapirma ako bago kami ikasal.”

Napatawa ako nang mahina.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil sa paraan niyang sabihin iyon.

Parang pinilit ko siyang lumagda.

Tumingin ako kay Attorney Soriano.

“Attorney, pakitingnan po ang last page.”

Binaligtad niya ang dokumento.

Naroon ang pirma ko.

Pirma ni Adrian.

Mga witness.

Notarial details.

At petsa.

Dalawang linggo bago ang kasal.

“Walang namilit sa iyo,” sabi ko kay Adrian.

“Tinanong ka ng abogado ng nanay ko kung naiintindihan mo ang kasunduan.”

Hindi siya makatingin sa akin.

Naalala ko nang malinaw ang araw na iyon.

Nasa conference room kami ng law office.

Ipinaliwanag sa amin isa-isa ang bawat clause.

Sinabi pa ng abogado:

“Kapag nagpakasal kayo, ang kasunduang ito ang magiging basehan sa paghihiwalay ng inyong properties.”

Tumawa pa si Adrian noon.

“Sige lang po. Wala naman akong balak kunin ang kay Mara.”

Iyon mismo ang sinabi niya.

Napatingin ako sa kanya ngayon.

“Naalala mo?”

Hindi siya sumagot.

Si Mommy Cora naman ay hindi pa rin sumusuko.

“Fine.”

“Kung sa pangalan niya ang condo, asawa naman niya si Adrian.”

“May karapatan ang anak ko rito.”

Kalmadong sumagot ang abogado.

“Karapatan bilang asawa at property ownership po ay magkaibang usapin.”

“Hindi po puwedeng basta ilipat o hatiin ang titulo dahil lamang kasal sila.”

Doon tuluyang nagbago ang ekspresyon ni Mommy Cora.

Parang ngayong sandali lang niya naintindihan na hindi ako nagpapakipot.

Hindi ako nagpapanggap na matapang.

Wala talaga siyang mahahawakan.

Pero imbes na mahiya, bigla siyang nagalit.

“Mara!”

Tumayo siya.

“Simula pa lang pala wala kang tiwala sa anak ko!”

Napatingin ako sa kanya.

“Kung walang masamang balak ang anak ninyo, bakit problema ang proteksiyon sa sarili kong ari-arian?”

Natahimik siya.

“Mula wedding reception,” pagpapatuloy ko, “pera ko ang gusto ninyong hawakan.”

“Pagkatapos, gusto ninyong tirahan ni Bianca ang office ko.”

“Gusto ninyong gamitin ang kotse ko.”

“Ngayon nagdala kayo ng abogado para pag-usapan kung paano hahatiin ang bahay na ibinigay sa akin ng nanay ko.”

“Sabihin ninyo sa akin…”

“Sa lahat ng ginawa ninyo, alin doon ang dapat magbigay sa akin ng tiwala?”

Bumuka ang bibig ni Mommy Cora ngunit walang lumabas.

Si Adrian ang sumagot.

“Mara, sobra ka naman.”

Napalingon ako.

“Sobra?”

“Pamilya ko sila.”

“Iyon na naman?”

Tumayo rin siya.

“Mama ko ’yan. Kapatid ko si Bianca. Ano bang masama kung tumulong tayo?”

“Walang masama sa pagtulong.”

Tumango ako.

“Ang masama ay ang pagdedesisyon ninyo para sa akin.”

Tinuro ko ang paligid.

“Hindi ninyo ako tinanong kung puwedeng baguhin ang condo.”

“Hindi ninyo ako tinanong kung puwedeng ibigay ang office ko.”

“Hindi ninyo ako tinanong kung gusto kong ipaubaya sa mama mo ang ₱4.2 million.”

“Ang lagi ninyong sinasabi ay, ‘Pamilya tayo.’”

Huminga ako.

“Pero sa pamilyang ipinapakita ninyo sa akin, ako lang ang kailangang magbigay.”

Tahimik si Attorney Soriano.

Halatang gusto niyang mawala sa gitna ng family argument.

Pero may isa pa akong tanong.

“Attorney, maaari ko po bang malaman kung ano mismo ang ipinapagawa sa inyo?”

Napalingon ang lahat sa kanya.

Nag-atubili siya.

Pagkatapos ay tumingin kay Mommy Cora.

“Ma’am, sinabi ninyo pong gusto ninyong malaman kung may paraan para maisama ang unit sa marital assets…”

Namumutla si Adrian.

Nagpatuloy ang abogado.

“…at kung puwedeng mag-execute si Mrs. Reyes ng dokumentong magbibigay kay Mr. Reyes ng fifty-percent interest sa property.”

Parang may kung anong nabasag sa loob ko.

Hindi dahil nagulat ako.

Kundi dahil nakumpirma ang hinala ko.

Tumingin ako kay Adrian.

“Alam mo ito?”

“Mara—”

“Isang simpleng sagot.”

“Alam mo?”

Hindi niya ako matignan nang diretso.

“Gusto lang ni Mama na secure din ako.”

Napangiti ako.

“Secure ka?”

Tumango siya nang bahagya.

“Mag-asawa tayo.”

“Kung sakaling may mangyari—”

“Ano’ng mangyayari?”

Napataas ang boses ko sa unang pagkakataon.

“Labindalawang araw pa lang tayong kasal.”

“Labindalawang araw.”

“At ang iniisip n’yo na agad ay paano magkakaroon ng kalahating share ang pangalan mo sa bahay ko?”

“Mara, mali ang interpretation mo.”

“Then explain it.”

Tahimik.

Ilang segundo.

Wala siyang maipaliwanag.

Doon ko nakita ang bagay na pilit kong hindi pansinin simula noong wedding day.

Hindi lang si Mommy Cora ang problema.

Ang mas malaking problema ay ang lalaking pinakasalan ko.

Dahil sa bawat pagkakataong kailangan niyang pumili sa pagitan ng paggalang sa akin at pagpapasaya sa pamilya niya…

Ako palagi ang hinihingan niyang mag-adjust.

Hindi siya neutral.

Kasama siya.

Bumalik ako sa bedroom.

Narinig kong sumunod si Adrian.

“Mara, ano ba? Huwag mong palakihin.”

Binuksan ko ang cabinet.

Kumuha ako ng maliit na maleta.

Doon siya natahimik.

“Ano’ng ginagawa mo?”

Naglagay ako ng ilang polo niya sa maleta.

“Mara.”

Isinunod ko ang pantalon niya.

“Mara!”

Hinawakan niya ang braso ko.

Agad kong inalis ang kamay niya.

“Huwag.”

Nakita siguro niya sa mukha ko na hindi ito drama.

Hindi ako nananakot.

Tapos na talaga ako sa pakikipagtalo.

“Inalis mo ba ako?” tanong niya.

“Hindi.”

Isinara ko ang maleta.

“Inaalis ko ang ideya na puwede kang manatili rito habang sinusubukan ninyong kunin ang parte ng bahay ko.”

“Bahay din natin ’to!”

“Hindi ayon sa dokumentong pinirmahan mo.”

Nanigas siya.

Inilabas ko ang maleta sa sala.

Si Mommy Cora ay galit na galit.

“Ano ito?”

“Kukunin muna ninyo si Adrian.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Sa inyo muna siya.”

Napatawa siya nang mapanlait.

“Bagong kasal kayo tapos dahil lang sa pera—”

“Hindi pera ang dahilan.”

Naputol ang ngiti niya.

“Hangganan.”

Tumingin ako kay Adrian.

“Respeto.”

Pagkatapos kay Mommy Cora.

“At ang paniniwalang kapag mahal mo ang isang tao, hindi ibig sabihin noon pag-aari mo na rin ang lahat ng mayroon siya.”

Wala nang nagsalita.

Si Attorney Soriano ang unang tumayo.

Maingat niyang isinara ang folder.

“Sa tingin ko po,” sabi niya, “wala na akong legal na kailangang gawin rito ngayon.”

Tumango ako.

“Salamat, Attorney.”

Bago siya lumabas, huminto siya sa pinto.

“Mrs. Reyes.”

“Opo?”

“Keep copies of all these documents.”

Tumango ako.

“Meron po.”

Pagkaalis niya, ilang minuto pang nakatayo si Adrian sa sala.

“Mara…”

Pagod na pagod na ang boses niya.

“Pwede ba nating ayusin ’to?”

Tumingin ako sa kanya.

“Gusto mong ayusin?”

Tumango siya.

“Then start by answering one question.”

“Ano?”

“Kung walang dokumentong iyon…”

“Kung walang prenup…”

“Kung walang papel na pumipigil sa inyo…”

“Papayag ka bang kunin ng mama mo ang pera ko at ipalipat sa pangalan mo ang kalahati ng condo?”

Natahimik siya.

Limang segundo.

Sampu.

Hindi niya masabi ang “hindi.”

At iyon ang huling sagot na kailangan ko.

“Dalhin mo ang maleta mo.”

“Mara…”

“Please.”

Hindi siya umalis agad.

Pero nang makita niyang hindi ako iiyak, hindi ako hahabol at hindi ako uurong, kinuha niya rin ang maleta.

Sumama siya sa kanyang ina.

Pagkasara ng pinto, doon lang ako napaupo.

Nanginginig ang kamay ko.

Masakit.

Siyempre masakit.

Labindalawang araw pa lang ang kasal namin.

Ilang buwan kong pinlano ang wedding.

Ilang taon kaming nagsama bago iyon.

Hindi ganoon kadaling tanggapin na ang lalaking akala mong makakasama mo habang buhay ay maaaring maging estranghero sa loob lamang ng ilang araw.

Tinawagan ko ang nanay ko.

Hindi pa man ako nakakapagsalita nang maayos, tinanong niya:

“Dinala na ba nila ang abogado?”

Napakurap ako.

“Paano mo nalaman?”

Napabuntong-hininga siya.

“Kilala ko ang mga taong ganyan, anak.”

“Kapag hindi gumana ang lambing, susubukan ang guilt.”

“Kapag hindi gumana ang guilt, gagamit ng pressure.”

“At kapag hindi gumana ang pressure…”

“Maghahanap sila ng papel na sa tingin nila pabor sa kanila.”

Napaluha ako.

“Ma…”

“Nasaktan ka ba?”

“Oo.”

“Pero nawala ba ang bahay mo?”

“Hindi.”

“Ang pera?”

“Hindi.”

“Ang pangalan mo?”

Umiyak ako habang tumatawa nang mahina.

“Hindi rin.”

“Then come home tonight,” sabi niya.

“Hindi para tumakas.”

“Kundi para maalala mong may tahanan ka kahit hindi gumana ang tahanang pinili mong buuin.”

Makalipas ang tatlong araw, humingi ng meeting si Adrian.

Nagkita kami sa isang tahimik na café sa Makati.

Mukha siyang hindi natutulog.

Humingi siya ng tawad.

Sinabi niyang na-pressure lang siya ng ina niya.

Sinabi niyang mali ang ginawa nila.

Sinabi niyang handa siyang lumayo muna sa pamilya niya.

Pinakinggan ko siya.

Hindi ko siya sinigawan.

Pero nang matapos siya, tinanong ko:

“Kung hindi nahuli ang lahat sa harap ng abogado, magsisisi ka ba?”

Hindi siya agad sumagot.

Doon ko nalaman na hindi sapat ang sorry.

Hindi lahat ng relasyon kailangang iligtas dahil lang maraming taon ang pinagsamahan.

May mga relasyon na ang pinakamalaking kabutihang magagawa mo ay tigilan bago tuluyan kang maubos.

Naghiwalay kami ng tirahan.

Kumuha ako ng sarili kong abogado para ayusin ang lahat ng maaari at kailangang ayusin sa aming legal na sitwasyon.

Hindi na bumalik si Adrian sa condo.

Hindi rin nakalipat doon si Bianca.

At ang ₱4.2 milyon?

Nanatili kung saan ito dapat manatili.

Sa ilalim ng pangalan at kontrol ko.

Makalipas ang ilang buwan, isang umaga habang nagkakape ako sa dati kong office, napansin kong tumatama ang araw sa bookshelf.

Tahimik ang buong condo.

Walang nagdidikta kung anong sofa ang dapat kong bilhin.

Walang nagsasabing maliit na bagay lang ang sarili kong kuwarto.

Walang nagpapaliwanag sa akin kung bakit dapat akong mahiya sa pagsasabing:

“Akin ito.”

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal ako, tunay akong nakahinga.

Hindi dahil pinili ko ang condo kaysa asawa ko.

Kundi dahil pinili kong huwag manatili sa isang relasyon kung saan ang pagmamahal ay ginagawang dahilan para burahin ang aking mga hangganan.

Mensahe

Ang pag-aasawa ay hindi lisensya para angkinin ang lahat ng pag-aari, desisyon at pagkatao ng iyong kapareha.

Ang tunay na pamilya ay marunong humingi ng pahintulot, gumalang sa hangganan at tumanggap ng salitang “hindi.”

Minsan, ang papel na pinoprotektahan mo ay hindi lang titulo ng bahay o halaga ng pera.

Pinoprotektahan nito ang karapatan mong manatiling ikaw—kahit gaano mo kamahal ang taong nasa tabi mo.