AKALA KO AKO ANG BIDA SA KUWENTO NG PAG-IBIG NIYA

Hanggang sa araw na hinawakan niya ang kamay ng roommate ko sa harap mismo ng mga mata ko.

At isang anonymous na mensahe ang biglang humila sa amin papasok sa isang nakakatakot na sabwatan…

Ang pinakasikat na tagapagmana sa aming unibersidad ay nahulog agad ang loob sa roommate ko nang unang makita siya.

Nag-post siya ng litrato nito sa isang sikat na group chat ng mga mayayamang estudyante.

【May nakakakilala ba sa babaeng ito? Magbabayad ako ng limampung libong piso para sa account niya.】

Ilang minuto lang ang lumipas, may sumagot agad.

【Ako.】

Ngunit nagkamali siya ng naibigay na account.

At ang naibigay niya ay akin.

Dahil doon, tatlong buwan akong umibig.

Hanggang sa araw ng aming pagkikita.

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay sinabi niya:

— Pasensya ka na.

— Hindi ikaw ang taong hinahanap ko.

1

Ako si Mara.

Lumaki ako sa isang maliit na bayang malapit sa dagat.

Para makapag-aral sa unibersidad sa lungsod, kailangan kong pagsabayin ang pag-aaral at pagtatrabaho.

Sa umaga, pumapasok ako sa klase.

Sa gabi naman, nagtatrabaho ako sa isang café.

Pambayad sa matrikula.

Pambayad sa dormitoryo.

Pambili ng gamot ng nanay ko.

Lahat ng iyon ay pasan-pasan ko.

Kaya nang makatanggap ako ng friend request mula sa isang taong sikat gaya ni Gabriel Villanueva, inakala kong biro lamang iyon.

Kilala siya ng buong campus.

Nag-iisang anak ng isang malaking negosyante.

Gwapo.

Mayaman.

Matalino.

At pangarap ng halos lahat ng babae sa paaralan.

Kasama na ako.

Madalas ko siyang makita noon mula sa malayo.

Sa library.

Sa auditorium.

O kaya sa basketball court.

Ngunit hindi ko kailanman naisip na siya mismo ang lalapit sa akin.

Isang araw, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

【Hello.】

【Ako si Gabriel.】

【Nakita kita kanina at gusto sana kitang makilala.】

Matagal kong tinitigan ang mensaheng iyon.

Parang lalabas ang puso ko sa sobrang kaba.

Mula noon.

Nagsimula kaming mag-usap.

2

Tatlong buwan.

Araw-araw kaming magka-chat.

Gabi-gabi kaming magkausap sa tawag.

Ikinukuwento niya ang buhay niya.

At ikinukuwento ko naman ang tungkol sa nanay ko.

Sa mga gabing umuuwi akong pagod mula sa trabaho.

Sa mga pangarap na hindi ko pa nasasabi kahit kanino.

Palagi siyang nakikinig.

Mapagpasensya.

Mabait.

May mga gabing nakakatulog ako habang magkausap kami.

Kinabukasan, makikita ko pa rin ang mensahe niya.

【Matulog ka nang mahimbing, munting babae.】

Akala ko noon, natagpuan ko na ang taong para sa akin.

Hanggang sa unang araw ng bagong semestre.

Niyaya niya akong magkita.

Sa loob ng campus.

Maaga akong naghanda.

Isinuot ko ang pinakamaganda kong damit.

Bumili pa ako ng bagong lipstick kahit kapos ako sa pera.

Ngunit nang makita niya ako…

Biglang nawala ang ngiti sa mukha niya.

Natigilan siya.

Puno ng pagtataka ang kanyang mga mata.

At maya-maya, naging pagkadismaya.

Agad kong naramdaman na may mali.

3

Pagkaraan ng sampung minuto.

Nalaman ko ang buong katotohanan.

Ang babaeng hinahanap niya ay ang roommate ko.

Si Sofia Reyes.

Maganda.

Masayahin.

Palakaibigan.

Iyong tipo ng babaeng agad napapansin ng lahat.

At ako?

Isa lamang akong taong laging nasa likod.

Isang simpleng pagkakamali ang naging dahilan kung bakit napunta sa akin ang account na dapat ay sa kanya.

At dahil doon.

Tatlong buwan siyang nagkamaling mahalin ang maling tao.

Yumuko siya.

— Pasensya ka na.

— Hindi ko sinasadya.

Pinilit kong ngumiti.

Ngunit parang may humahawak sa puso ko at unti-unting pinipiga iyon.

Lahat ng mga pag-uusap.

Lahat ng pag-aalala.

Lahat ng masasayang alaala.

Hindi pala para sa akin.

4

Ilang araw matapos iyon.

Nagsimula nang ligawan ni Gabriel si Sofia.

Naging usap-usapan sila sa buong campus.

Bagay na bagay sila.

Isang sikat na tagapagmana.

At isang campus beauty queen.

Samantalang ako.

Tahimik lang sa tabi.

Parang nanonood ng sarili kong kuwento habang ibang tao ang gumaganap bilang bida.

Ngunit isang gabi.

May natanggap si Sofia na malaking bouquet ng bulaklak.

Walang pangalan ng nagpadala.

May kasama lamang na maliit na card.

【Huwag kang magtiwala kay Gabriel Villanueva.】

Akala niya ay may naiinggit lamang.

Hindi niya iyon pinansin.

Ngunit kinabukasan.

May isa na namang dumating.

Isang maliit na kahon.

At sa loob nito ay isang USB.

Walang pangalan.

Walang mensahe.

Walang anumang palatandaan kung sino ang nagpadala.

5

Kinagabihan.

Binuksan namin ang USB sa dormitoryo.

May lumabas na video.

Malabo ang kuha.

Parang lihim na kinunan.

Isang marangyang silid ang nasa video.

At ang taong nakita namin…

Ay si Gabriel.

Ngunit hindi siya nag-iisa.

May kasama siyang babae.

Isang babaeng hindi pa namin kailanman nakita.

Nanlamig si Sofia.

Pati ako ay natigilan.

Ngunit ang mas nakakatakot pa ay ang sumunod na usapan.

Tumingin ang babae kay Gabriel.

— Paano kung malaman niya ang lahat?

Ngumiti si Gabriel.

Ngunit ibang-iba ang ngiting iyon sa lalaking nakilala namin.

— Hindi niya kailanman malalaman.

— Dahil mula sa simula hanggang sa huli, isa lang siyang piyesa sa laro.

Biglang natahimik ang buong silid.

Nanginig ang kamay ni Sofia.

Muntik nang mahulog ang USB.

At eksakto sa sandaling iyon.

Tumunog ang cellphone niya.

Lumabas ang pangalan ni Gabriel Villanueva.

Ngunit bago pa niya masagot ang tawag…

May dumating na bagong mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.

【Kung gusto mong malaman ang buong katotohanan tungkol kay Gabriel…】

【Pumunta ka bukas ng alas-otso ng gabi sa pinakatuktok ng abandonadong gusali sa likod ng campus.】

【Mag-isa ka lang pumunta.】

【At huwag mong ipaalam kay Gabriel.】

Kasama ng mensahe ang isang litrato.

Kuhang-kuha ito ilang minuto pa lamang ang nakalilipas.

Nasa loob kami ng dormitoryo ni Sofia.

At diretsong nakatingin sa camera.

Parang may taong matagal nang nagmamasid sa amin.

Mula sa labas ng bintana.

At sa mismong sandaling napagtanto namin iyon…

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa silid.
…

6

Napatili si Sofia.

Agad kong hinawakan ang kanyang kamay.

Pareho kaming napaatras nang mamatay ang ilaw.

Ngunit makalipas ang ilang segundo, bumukas muli ang emergency light sa pasilyo.

Namumutla si Sofia.

“Ano’ng nangyayari, Mara?”

Hindi rin ako makasagot.

Mabilis kong isinara ang mga kurtina at siniguradong nakalock ang pinto.

Halos hindi kami nakatulog nang gabing iyon.

Kinabukasan, buong araw naming pinag-isipan kung pupunta ba kami sa abandonadong gusali.

Sa huli, nagdesisyon kami.

Pupunta kami.

Pero hindi mag-isa.

At hindi rin namin sasabihin kay Gabriel.

Eksaktong alas-otso ng gabi, dumating kami sa gusali.

Tahimik ang paligid.

Tanging hangin lamang ang maririnig.

Habang paakyat kami sa pinakamataas na palapag, lalo akong kinakabahan.

Pagdating namin sa rooftop, may isang lalaking nakatalikod sa amin.

Suot niya ang itim na hoodie.

Nang marinig niya ang mga yabag namin, dahan-dahan siyang lumingon.

Nanlaki ang mga mata ni Sofia.

“Ikaw?”

Kilalang-kilala namin siya.

Si Ethan.

Ang matalik na kaibigan ni Gabriel.

Ang mismong taong nagkamaling ibigay ang account ko noon.

7

“Ikaw ang nagpadala ng USB?”

tanong ko.

Tumango siya.

Pagkatapos ay may inilabas siyang makapal na folder.

“Patawad.”

“Matagal ko nang gustong sabihin ang totoo.”

Napakunot ang noo namin.

At doon niya ibinunyag ang isang lihim na yumanig sa aming dalawa.

Anim na buwan na pala siyang nagsisiyasat laban sa pamilya ni Gabriel.

Hindi dahil masama si Gabriel.

Kundi dahil may ibang taong gumagamit sa pangalan nito.

“Ang lalaking nasa video ay hindi si Gabriel.”

Parang tumigil ang oras.

“Ano?”

Natahimik kami.

Naglabas siya ng ilang litrato.

Mga dokumento.

Mga report.

At isang DNA test.

May kambal pala si Gabriel.

Isang kambal na itinago ng pamilya sa loob ng maraming taon.

Ang pangalan nito ay Gavin.

Lumaki ito sa ibang bansa.

Ngunit bumalik kamakailan.

At lihim nitong ginagamit ang pagkakahawig nila para gumawa ng mga ilegal na transaksyon.

Lalong nanlamig ang katawan ko.

Bigla kong naalala.

Totoo nga.

Sa video, parang may kakaibang bagay sa kilos ng lalaki.

Ngunit dahil magkamukha sila, hindi namin napansin.

“At si Sofia…”

tumingin si Ethan sa kanya.

“Ikaw ang susunod niyang target.”

8

Hindi pa man kami nakakabawi sa pagkabigla ay may narinig kaming yabag.

Maraming yabag.

Sunod-sunod.

Biglang bumukas ang bakal na pinto ng rooftop.

At pumasok ang limang lalaki.

Kasama nila ang isang pamilyar na mukha.

Gavin.

Eksaktong mukha ni Gabriel.

Ngunit puno ng galit ang kanyang mga mata.

Napaatras si Sofia.

Ngumiti si Gavin.

“Ang dami mong nalaman.”

Mabilis niyang inutusan ang mga tauhan niya.

Ngunit bago sila makalapit, tumunog ang sirena ng pulis.

Sunod-sunod na ilaw ang lumitaw sa ibaba ng gusali.

At may isa pang taong tumakbo papunta sa amin.

Si Gabriel.

Humihingal.

Namumula ang mga mata.

Diretso siyang tumingin kay Sofia.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

“Mara.”

“Sofia.”

“Sorry kung nahuli ako.”

Nagkagulo ang buong rooftop.

Sinubukan ni Gavin na tumakas.

Ngunit agad siyang nahuli ng mga pulis.

Sa loob lamang ng ilang minuto, tuluyan nang bumagsak ang lahat ng plano niya.

9

Lumipas ang ilang linggo.

Naging malaking balita ang kaso.

Lumabas ang lahat ng katotohanan.

Si Gavin pala ang nasa likod ng pananakot.

Pandaraya.

At paggamit sa pagkakakilanlan ni Gabriel.

Siya rin ang nagpadala ng mga bulaklak at mensahe upang manipulahin si Sofia.

Nang matapos ang lahat, unti-unting bumalik sa normal ang buhay namin.

Ngunit may isang bagay na hindi na bumalik sa dati.

Si Gabriel.

Hindi na siya palaging nasa tabi ni Sofia.

Sa halip…

Madalas ko siyang makitang naghihintay sa labas ng café kung saan ako nagtatrabaho.

Minsan may dalang kape.

Minsan sandwich.

At minsan simpleng payong kapag umuulan.

Isang gabi, hindi ko na napigilang tanungin siya.

“Bakit mo ginagawa ito?”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos ay ngumiti nang mapait.

“Dahil ngayon ko lang naunawaan kung sino talaga ang taong nakausap ko sa loob ng tatlong buwan.”

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

10

“Gabriel…”

Mahina akong nagsalita.

Ngunit umiling siya.

“Hayaan mo muna akong magsalita.”

Huminga siya nang malalim.

“Noong una, akala ko si Sofia ang gusto ko.”

“Dahil sa litrato.”

“Dahil sa unang tingin.”

“Pero habang tumatagal, may isang bagay na hindi ko maintindihan.”

Tumingin siya sa akin.

“Kapag kausap kita noon, pakiramdam ko may taong tunay na nakakaintindi sa akin.”

“Lagi kong inaabangan ang mga mensahe mo.”

“Kapag hindi ka nagrereply, hindi ako mapakali.”

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko.

“Pero nang makita kita sa unang pagkakataon…”

yumuko siya.

“Naduwag ako.”

“Pinaniwala ko ang sarili kong mali lang ang lahat.”

“At nasaktan kita.”

Tahimik kaming dalawa.

Naririnig lamang ang mahinang ulan.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang cellphone.

Ito pala ang teleponong ginamit niya noong tatlong buwang magkausap kami.

Hindi niya kailanman binura ang mga mensahe.

Isa-isang ipinakita niya ang mga iyon.

Lahat.

Mula sa unang “Hello.”

Hanggang sa huling “Goodnight.”

At sa wakas ay bumigay ang mga luha ko.

11

Ilang buwan matapos iyon.

Nagtapos ako bilang isa sa pinakamahusay sa aming batch.

Nakatanggap ako ng scholarship para sa master’s degree.

Naging maayos din ang kalusugan ni Mama matapos siyang maoperahan.

Samantala, si Sofia ay nakahanap ng sarili niyang pagmamahal.

Hindi kay Gabriel.

Kundi kay Ethan.

Ang lalaking tahimik na nagprotekta sa kanya sa buong panahon.

At para kay Gabriel…

Hindi na niya kailangang habulin ang maling tao.

Dahil sa pagkakataong ito, alam na niya kung sino talaga ang mahalaga.

Sa araw ng graduation, nakatayo kami sa ilalim ng maliwanag na sikat ng araw.

Bigla niyang iniabot sa akin ang isang maliit na kahon.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Gabriel…”

Ngumiti siya.

Hindi gaya ng ngiting nakilala ng buong campus.

Kundi ngiting para lamang sa akin.

“Mara.”

“Sa pagkakataong ito, sigurado na ako.”

“Hindi na ako nagkakamali ng tao.”

At sa harap ng lahat ng aming mga kaibigan, pamilya, at mga pangarap na sabay naming binuo…

Marahan niyang sinuot ang singsing sa aking daliri.

Habang pumapalakpak ang mga tao sa paligid.

Napangiti ako sa pagitan ng mga luha.

Dahil minsan, may mga maling simula.

May mga pagkakamaling nakakasakit.

May mga pag-ibig na tila hindi nakalaan para sa atin.

Ngunit kapag dumating ang tamang katotohanan sa tamang panahon…

Ang taong nakatakda para sa iyo ay babalik.

Hindi bilang isang pagkakamali.

Kundi bilang tahanan.

At sa pagkakataong iyon, alam naming pareho.

Ito na ang simula ng aming tunay na kuwento.