TINANGGAP KO ANG ISANG PEKENG ENGAGEMENT DAHIL LANG SA PERA

Hindi ko akalaing galit na galit sa akin ang batang nakatira sa mansyon ng bilyonaryo.

Hanggang sa isang araw, ibinunyag niya ang isang lihim na nagpayanig sa buong pamilya…

Katatanggal ko lang sa trabaho.

Ang laman ng bank account ko ay hindi pa sapat para sa tatlong buwang renta.

At sa mismong panahong iyon, isang estranghero ang nag-alok sa akin ng walong daang libong piso bawat buwan.

Iisa lang ang kondisyon.

Magpanggap akong fiancée niya.

Ako: ?

May ganito palang magandang pagkakataon sa mundo?

Pagkatapos noon, sunod-sunod akong pinagalitan ng mga kamag-anak ko.

“Anong matinong babae ang papatol sa lalaking mas matanda sa kanya?”

“May pamangkin pa raw siyang inaalagaan!”

“Tingnan mo si Noel sa palengke, mabait at walang sabit!”

Agad akong umiling.

Lumayo kayong lahat sa akin.

Huwag ninyong sirain ang pagkakataon kong umasenso!

Isang linggo ang nakalipas.

Customer service representative pa ako noon sa isang travel company.

Sa umaga, natanggal ako sa trabaho.

Sa hapon, siningil ako ng may-ari ng inuupahan kong apartment.

Sa gabi naman, pinapunta ako ng nanay ko para makipag-blind date.

Pang-labinsiyam na lalaki na iyon ngayong buwan.

Nakaupo ako sa isang maliit na karinderya sa tabi ng kalsada habang nakatitig sa malamig na noodles sa harapan ko.

Biglang nag-ring ang telepono.

“Umuwi ka agad sa bahay ng tiyahin mo.”

“Maganda ang lalaking ito.”

“May sarili siyang talyer.”

“At may bahay pa.”

Napabuntong-hininga ako.

“Ma, bente sais pa lang ako.”

“Hindi ka na bata!”

“Noong edad mo ako, dalawa na ang anak ko!”

Agad kong pinatay ang tawag.

Sakto namang may humintong itim na SUV sa harapan ko.

May lalaking naka-suit na bumaba.

“Ikaw ba si Angela?”

Nag-ingat agad ako.

“Sino ka?”

Inabot niya ang isang calling card.

“Ako ang assistant ni Señor Marco Villanueva.”

Hindi ko pa kailanman narinig ang pangalang iyon.

“May kailangan ba siya sa akin?”

Bahagyang yumuko ang lalaki.

“Nais kang makausap ng boss ko.”

“Hindi ko siya kilala.”

“Pero kilala ka niya.”

Akala ko scam iyon.

Paalis na sana ako.

Nagsalita ulit siya.

“Isang oras lang ng pag-uusap.”

“Limampung libong piso ang bayad.”

Agad akong napahinto.

May prinsipyo ang mga mahihirap.

Pero madalas natitinag ang prinsipyo kapag may malaking pera.

Dinala ako sa pinakamagarang hotel sa lungsod.

Pinapasok ako sa isang pribadong silid.

May lalaking nakaupo sa tabi ng bintana habang nagbabasa ng mga dokumento.

Naka-puting polo siya.

Bahagyang nakatiklop ang manggas.

At napakaguwapo niya.

Tipong mahirap paniwalaang totoong tao.

Nang marinig niya ang pagpasok ko, itinaas niya ang ulo niya.

Kalmado ang tingin niya.

“Ako si Marco.”

Umupo ako sa harapan niya.

“Sabi nila gusto mo akong makausap?”

“Tama.”

“Bakit?”

Ilang segundo niya akong tiningnan.

“Dahil ikaw ang hinahanap ko.”

Napakunot-noo ako.

“Para saan?”

Kumuha siya ng isang folder.

At itinulak iyon papunta sa akin.

Apat na salita ang nakasulat sa pabalat.

KONTRATA NG PEKENG ENGAGEMENT.

Muntik akong mabulunan.

“Ano?!”

Parang ordinaryong usapan lang ang tono niya.

“Kailangan ko ng fiancée sa loob ng isang taon.”

“Bilang kapalit, walong daang libong piso bawat buwan ang matatanggap mo.”

Napatingin ako sa kanya.

Pagkatapos sa kontrata.

Pagkatapos ay muli sa kanya.

“Nananaginip ba ako?”

“Hindi.”

“Sa tingin ko rin.”

“Hindi pa ako ganoon kayaman para managinip nang ganito kaganda.”

Bahagyang ngumiti si Marco.

At iyon ang unang beses na nakita ko siyang ngumiti.

“Hindi ako nagbibiro.”

“Bakit ako?”

“Dahil hindi ka mukhang sakim sa pera.”

Agad akong tumutol.

“Sino’ng may sabi niyan?”

“Kung sakim ka, pumirma ka na sana agad nang marinig mo ang halaga.”

Napatahimik ako.

May punto rin siya.

Kalaunan nalaman ko.

Si Marco ang nag-iisang tagapagmana ng isang napakalaking negosyo.

May malubhang sakit ang kanyang lolo.

At ang huling hiling nito ay makita siyang magpakasal.

Samantalang si Marco naman ay walang balak mag-asawa.

Kaya naisip niyang umupa ng pekeng fiancée.

At ako ang napili.

Minalas ba ako?

O sinuwerte?

Depende sa tumitingin.

Binasa ko ang huling pahina ng kontrata.

Halos lahat ng kondisyon ay pabor sa akin.

Libreng tirahan.

May sariling sasakyan.

Buwanang allowance.

Walang gawaing bahay.

Walang pakikisama sa mga kamag-anak.

Walang obligasyong magkaanak.

At pagkatapos ng kontrata…

May sarili pa akong condominium.

Napakunot-noo ako.

“May masama ka bang balak?”

“Wala.”

“May malubha kang sakit?”

“Wala.”

“Bakla ka ba?”

Napatingin si Marco sa akin.

At sa unang pagkakataon sa buhay ko…

Nakakita ako ng bilyonaryong walang maisagot.

Pagkaraan ng tatlong araw.

Lumipat ako sa mansyon niya.

At doon ko nakilala ang isang batang lalaki.

Mga anim na taong gulang.

Guwapo.

Tahimik.

At galit na galit sa akin.

Mahinang sabi ng butler:

“Siya si Lucas.”

“Pamangkin ni Señor Marco.”

“Hindi siya mahilig sa mga estranghero.”

Tumango ako.

Ayos lang.

Hindi rin naman ako mahilig sa mga bata.

Tabla kami.

Pero mula noon.

Araw-araw niya akong pinagti-tripan.

Itinatago ang tsinelas ko.

Kinukuha ang cellphone ko.

Nilalagyan ng asin ang kape ko.

Minsan pa nga ay nagdikit siya ng papel sa pintuan ng kuwarto ko.

“Babaeng mukhang pera.”

Napatawa ako sa inis.

Anim na taong gulang pa lang pero marunong nang mang-insulto.

Sino bang nagturo rito?

Kinagabihan.

Ipinakita ko ang papel kay Marco.

“Tingnan mo nga ang pamangkin mo.”

Binasa niya iyon.

Tahimik sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos ay tumawag siya.

“Mom.”

“Pakiusap, huwag mo nang hayaang magbasa si Lucas ng mga komento sa internet.”

Napatawa ako nang malakas.

At iyon ang unang beses na naisip kong hindi pala ganoon kasama si Marco.

Pero hindi ko alam.

Mula pa sa simula.

Hindi ang lolo ni Marco ang may gustong mapunta ako sa bahay na iyon.

Hindi rin si Marco.

Kundi si Lucas.

Dahil bago pa ako dumating.

May lihim siyang ipinadalang sulat kay Marco.

At iisa lang ang nakasulat doon.

“Alam ko na kung sino ang babaeng nagligtas sa buhay ko noon.”

“Siya iyon.”

Eksaktong sandaling iyon.

Biglang bumukas nang malakas ang pinto ng opisina.

Humahangos na pumasok ang butler.

“Sir!”

“May problema po!”

Agad na tumayo si Marco.

“Ano iyon?”

Namumutla ang butler.

“Nandito ang pamilya Santos.”

“May nahanap daw silang ebidensya.”

“Tungkol sa aksidenteng nangyari limang taon na ang nakalipas.”

“At konektado raw ang lahat kay Angela.”

Sa isang iglap.

Natahimik ang buong silid.

Nabitiwan ko ang hawak kong tasa.

Bumagsak iyon sa sahig.

At nabasag.

Dahil ang aksidenteng nangyari limang taon na ang nakalipas…

Ay ang pinakamalaking lihim na itinago ko sa loob ng maraming taon.

At ang pinakanakakatakot sa lahat…

Hindi ko pa kailanman nakilala si Lucas noon.

O hindi bababa sa…

Iyon ang buong akala ko.
…

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa mga basag na piraso ng tasa sa sahig.

Tahimik ang buong opisina.

Si Marco lamang ang unang nakabawi.

“Ano ang ebidensiya?”

Lumunok nang malalim ang butler.

“Nasa labas po sila.”

Ilang minuto ang lumipas.

Pumasok sa opisina ang tatlong tao.

Isang matandang lalaki.

Isang babaeng nasa limampung taong gulang.

At isang binatang halos kasing-edad ko.

Nang makita ko sila, agad kong namutla.

Hindi dahil kilala ko sila.

Kundi dahil kilala ko ang apelyido nila.

Santos.

Ang pamilyang may-ari ng sasakyang nasangkot sa aksidenteng bumago sa buhay ko limang taon na ang nakalipas.

Tahimik na inilapag ng matandang lalaki ang isang makapal na folder sa mesa.

“Ako si Eduardo Santos.”

“Tapos na kaming maghanap.”

“At alam na namin ang buong katotohanan.”

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

“Anong katotohanan?”

Binuksan niya ang folder.

May mga larawan.

Mga lumang police report.

Mga CCTV screenshots.

At isang litrato ng isang batang nakahiga sa ospital.

Nanlaki ang mga mata ko.

Dahil batang si Lucas iyon.

“Hindi mo siya nakikilala?”

Tanong ni Eduardo.

Mahigpit kong kinuyom ang kamao ko.

“Hindi.”

“Pero kilala ka niya.”

Tumayo si Lucas mula sa likuran ni Marco.

Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, wala ang galit sa mga mata niya.

Sa halip ay luha.

“Ateng Angela…”

Muntik akong mapaatras.

Ateng Angela.

Iyon ang tawag sa akin ng batang iyon.

Parang matagal na niya akong kilala.

Dahan-dahan siyang lumapit.

“Hindi mo ba talaga ako naaalala?”

Tahimik akong napailing.

At saka niya inilabas mula sa bulsa ang isang maliit na pulang bracelet.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil kilalang-kilala ko iyon.

Limang taon na ang nakalipas.

Habang papauwi ako galing trabaho.

May isang sasakyang nawalan ng kontrol sa gilid ng kalsada.

May batang naipit sa loob.

Lahat ay natatakot lumapit.

May usok.

May apoy.

At anumang oras ay maaaring sumabog ang sasakyan.

Pero hindi ko alam kung bakit.

Tumakbo ako.

Binuksan ko ang pintuan.

At iniligtas ko ang bata.

Habang hinihintay ang ambulansya, umiiyak siyang nakahawak sa kamay ko.

Kaya tinanggal ko ang paborito kong bracelet.

At isinuot iyon sa kanya.

Pagdating ng mga rescuer, nawalan ako ng malay.

Nang magising ako sa ospital kinabukasan, nalaman kong nakaligtas ang bata.

At doon natapos ang lahat.

Hindi ko na siya muling nakita.

Hindi ko rin alam ang pangalan niya.

Hindi ko akalaing…

Si Lucas pala iyon.

Unti-unting tumulo ang luha ko.

“Lucas?”

Tumango siya.

“Ateng Angela…”

“Araw-araw kitang hinanap.”

“Tinanong ko si Uncle Marco.”

“Tinanong ko ang mga pulis.”

“Tinanong ko lahat.”

“Pero walang nakakita sa iyo.”

Tahimik ang buong silid.

At saka biglang yumakap sa akin ang bata.

Mahigpit.

Parang natatakot na mawala ulit ako.

“Akala ko hindi na kita makikita.”

Hindi ko napigilang maiyak.

Niyakap ko rin siya.

At sa unang pagkakataon.

Naramdaman kong hindi ko na kayang ituring siyang estranghero.

Ngunit hindi pa tapos ang lahat.

Tahimik na nagsalita si Eduardo.

“May isa pang bagay na kailangan mong malaman.”

Napatingin kaming lahat sa kanya.

Binuksan niya ang isa pang dokumento.

“At ito ang dahilan kung bakit kami nandito.”

Ipinakita niya ang police report.

At ang pangalan ng tunay na may kasalanan sa aksidente.

Nang mabasa iyon ni Marco, agad siyang tumayo.

“Ano?”

Namutla ang mukha niya.

Dahil ang pangalang nakasulat doon ay…

Melissa Villanueva.

Ang sariling ina niya.

Parang sumabog ang mundo.

“Imposible.”

Mahina ang boses ni Marco.

Ngunit tahimik na umiling si Eduardo.

“Hindi aksidente ang lahat.”

“Si Melissa ang nagmamaneho noong gabing iyon.”

“Dahil natatakot siyang masira ang reputasyon ng pamilya, binayaran niya ang ilang tao para itago ang katotohanan.”

“Kasama na ang pagkawala ng babaeng nagligtas kay Lucas.”

Napahawak si Marco sa gilid ng mesa.

Halos hindi siya makapaniwala.

Samantalang ako naman ay tuluyang natulala.

Kaya pala.

Pagkatapos ng aksidente.

May mga estrangherong paulit-ulit na lumalapit sa akin.

May mga taong gustong bilhin ang katahimikan ko.

At may mga dokumentong biglang nawawala.

Akala ko noon ay nagkataon lamang.

Hindi pala.

May taong sadyang gumagawa noon.

Kinagabihan.

Umuwi si Melissa sa mansyon.

Hindi niya inaasahang alam na namin ang lahat.

Nang makita niya ang mga dokumento sa mesa, agad siyang namutla.

“Marco…”

“Makinig ka muna—”

“Hindi.”

Malamig ang boses ni Marco.

“Limang taon.”

“Limang taon kang nagsinungaling.”

“At halos sirain mo ang buhay ng taong nagligtas sa anak ng kapatid ko.”

Tahimik na umiyak si Melissa.

Ngunit huli na ang lahat.

Kinabukasan.

Naglabas siya ng opisyal na pag-amin.

Humingi ng tawad.

At kusang nagbitiw sa lahat ng posisyon niya sa kumpanya.

Lumipas ang ilang buwan.

Unti-unting bumalik sa normal ang lahat.

At ang pinakaunang nagbago ay si Lucas.

Ang batang dating nagtatago ng tsinelas ko.

Ngayon ay halos ayaw nang bumitaw sa akin.

“Ate Angela.”

“Ate Angela.”

“Ate Angela.”

Parang sirang plaka.

Isang umaga.

Habang naghahanda ako ng almusal.

Bigla niyang sinabi:

“Pwede na ba kitang tawaging Mommy?”

Nabitiwan ko ang kutsara.

Kasabay nito ang pagbagsak ng baso ni Marco.

Nagkatinginan kami.

Namula ang mukha ko.

Namula rin ang mukha niya.

At si Lucas?

Masayang-masayang ngumiti.

Makalipas ang isang taon.

Natapos na ang kontrata namin.

Sa papel.

Malaya na akong umalis.

Ngunit noong araw na iyon.

Habang naghahakot ako ng mga gamit palabas ng mansyon.

May biglang humarang sa akin.

Si Marco.

May hawak siyang pamilyar na folder.

Ngumiti ako.

“Dadagdagan mo ba ulit ang sweldo ko?”

Ngumiti rin siya.

At saka binuksan ang folder.

Ngunit hindi iyon kontrata.

Isang marriage certificate application ang laman.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Marco?”

Huminga siya nang malalim.

Sa unang pagkakataon.

Mukha siyang kinakabahan.

“Angela.”

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula.”

“Pero alam kong ayoko nang magpanggap.”

“Ayaw ko nang may expiration date ang relasyon natin.”

“Hindi na kita gustong tawaging fiancée sa kontrata.”

“Gusto kitang tawaging asawa.”

Tahimik ang paligid.

At bago pa ako makasagot.

May sumigaw mula sa likod.

“OO NA ANG SAGOT NIYA!”

Sabay talon ni Lucas.

Napatawa ako habang umiiyak.

At sa wakas.

Tumango ako.

“Oo.”

Sa pagkakataong iyon.

Hindi dahil sa pera.

Hindi dahil sa kontrata.

Hindi dahil sa pangangailangan.

Kundi dahil mahal ko na sila.

At habang mahigpit kaming magkakayakap sa ilalim ng sikat ng araw.

Alam kong ang pekeng engagement na nagsimula dahil sa pera…

Ay naging tunay na pamilya na mananatili habambuhay.