Akala Ko Matandang Lalaki ang Ka-LDR Ko, Pero Nang Dumating Siya sa Bukid Sakay ng Itim na Sports Car, Biglang Nagbago ang Kuwento
Nag-aani ako ng mais nang mag-vibrate ang cellphone ko.
[Baby, nandito na ako.]
Pagtingala ko, may itim na sports car sa gilid ng bukid—at may lalaking naka-black suit na nakatayo roon.
Nanlamig ang batok ko.
Patay.
Mukhang nakipag-online dating ako sa isang mayamang tito.
Ako si Mira de los Reyes, dalawampu’t dalawang taong gulang, taga-Valencia, Bukidnon.
Tatlong buwan na akong may kausap online na gumagamit ng pangalang Ari.
Hindi kami nagpalitan ng litrato. Voice calls, chats at memes lang. Siya ang taong tinatawagan ko kapag pagod ako sa bukid. Ako naman ang kinakausap niya tuwing hindi siya makatulog.
Sa chat, sobrang lambing niya.
“Baby.”
“Miss na kita.”
“Mira, kumain ka na ba?”
Kaya nang sabihin niyang lilipad siya mula Manila para makita ako, pumayag ako.
Pero ngayon…
Tinitigan ko ang lalaking naka-suit sa tabi ng mamahaling sasakyan.
Mabilis akong nag-type.
[Parang hindi tayo bagay. Huwag na lang tayong magkita—]
Bago ko ma-send, may mga salitang biglang lumutang sa harap ng mga mata ko.
Parang comments sa livestream.
[TEKA LANG. Bakit nasa maisan ang eksena?! Hindi ba rich-family romance ito sa Makati?]
[Ito ang panahon bago naging cold at ruthless si Adrian Villareal!]
[Grabe naman ang author. Ang gwapong heir ng Villareal Group, pina-online dating?]
Napakurap ako.
Ano?
Sunod-sunod pang lumitaw ang comments.
[Relax. Hindi rin naman sila magkakatuluyan. Hindi sisipot ang online girlfriend niya.]
[Dahil doon, tuluyang mawawalan ng tiwala sa pag-ibig si Adrian.]
[Pagbalik niya sa Manila, doon na papasok si Selena Ramos, ang totoong female lead.]
Nanigas ako.
Adrian Villareal?
Villareal Group?
Isa sa pinakamayayamang pamilya sa bansa?
At ako…
Isa lang palang side character sa isang nobela?
Dahan-dahan kong itinabi ang dahon ng mais na nakaharang sa mukha ko.
At saka ko nakita nang malinaw ang lalaking bumaba sa sasakyan.
Hindi siya matandang tito.
Hindi rin mukhang thirty-plus.
Mukha siyang nasa early twenties lang.
Matangkad. Mahaba ang mga paa. Maputi ang balat na halos hindi bagay sa init ng Bukidnon. Maayos ang itim na buhok, pero may ilang hiblang nahulog sa noo.
At ang mukha niya—
Lord.
Kung may taong mukhang inilabas mula sa romance webtoon, siya iyon.
Biglang sumabog ang comments.
[SINO ANG GIRL SA MAISAN?!]
[ANG GANDA NIYA?!]
[Straw hat, dalawang braid, simpleng puting blouse—probinsyana visual queen!]
[HUWAG SABIHING SIYA ANG ONLINE GIRLFRIEND?!]
Lumapit sa akin si Adrian.
Pagkakita niya sa akin, parang tumigil ang buong mundo niya.
Ako naman, tinitigan siya mula ulo hanggang paa.
Napansin kong namula ang tenga niya.
Online, ang tapang magsabi ng “baby.”
Personal, parang siya pa ang nahihiya.
Cute.
Pero naalala ko ang comments.
Ayon sa “original story,” ako raw ang dahilan kung bakit magiging emotionally unavailable si Adrian.
Pagkatapos ko siyang i-reject nang walang paliwanag, magsasara raw siya ng puso.
At si Selena, ang future heroine, ang magdurusa nang mahigit isang daang chapters bago siya pagkatiwalaan.
Ayoko ng ganoon.
Ayoko ring agawin ang lalaking “nakalaan” sa iba.
Kaya nakaisip ako ng napakatalinong plano.
O akala ko lang.
Lumapit ako kay Adrian.
“Hinahanap mo si Mira?”
Tumango siya.
Huminga ako nang malalim.
“Sorry.”
“Actually… kuya ko ang ka-online dating mo.”
Natahimik siya.
Nagpatuloy ako nang seryosong-seryoso.
“Mahilig siyang gumawa ng fake account. Nagpapanggap siyang babae para mang-trip ng mga lalaki.”
Sa kabilang barangay, malamang bumahing ang kuya kong si Paolo nang wala sa oras.
Napakunot ang noo ni Adrian.
Ako naman, halos mapangiti.
Perfect.
Magagalit siya.
Aalis siya.
Makakabalik siya sa Manila nang hindi heartbroken.
Hindi na siya magiging cold male lead.
Problem solved.
Pati comments, pumabor sa akin.
[WAIT… hindi kaya siya talaga si Mira pero nagsisinungaling lang?]
[Kung ganito, mas okay. Magagalit lang si Adrian dahil naloko siya. Hindi masasaktan dahil iniwan siya ng taong nagligtas sa kanya noong depressed siya.]
Yumuko ako nang bahagya.
“Pasensya na talaga sa ginawa ng kuya ko.”
Tinalikuran ko siya.
Isang hakbang.
Dalawa—
May humawak sa pulso ko.
Napahinto ako.
Mahina ang pagkakahawak ni Adrian, parang takot siyang masaktan ako.
Paglingon ko, pula ang ilalim ng mga mata niya.
“Bakit?”
Natigilan ako.
“Ha?”
“Bakit pagkatapos mong makita ako…” Mahina ang boses niya. “Ayaw mo na agad sa akin?”
Parang may humampas sa ulo ko.
Paano niya nalaman?!
Hindi ko naman kailanman pinadala sa kanya ang litrato ko!
“Hindi ako—”
“Hindi mo ba gusto ang suot ko?”
Tumingin siya sa sarili niyang damit.
“Akala ko mas okay kung presentable ako.”
Tumawa siya nang pilit.
“Kung ayaw mo ng ganitong style, papalitan ko.”
Hindi ako makapagsalita.
Mas lalo siyang kinabahan.
“Buhok ko ba?”
“Masyadong formal ba ako?”
“Mira, sabihin mo lang.”
“Kung may hindi ka gusto sa akin… pwede ko namang baguhin.”
Namutla ako.
Sa harap ko, tuluyang nagwala ang comments.
[NASAN ANG COLD CEO?!]
[Ito ba iyong future tyrant ng business world?! Bakit parang abandoned puppy?!]
[Of course! Hindi pa siya nasasaktan ni Mira rito!]
[Bet ko kung sabihin ni Mira na mahilig siya sa bad boys, magpapanggap pa itong bad boy.]
Napatingin ako sa comment.
Ah.
Ganun?
Kung gagawin kong sobrang pangit ang ugali ko, baka siya na mismo ang mawalan ng gana.
Umayos ako ng tindig.
“Fine.”
“Ako nga si Mira.”
Biglang lumiwanag ang mga mata niya.
“Pero…”
Ngumisi ako.
“Hindi ako mabait.”
Nawala ang ngiti niya.
Good.
“Mahilig ako sa gwapo.”
Tumango siya.
“Okay.”
“Mahilig ako sa guys na confident.”
Tumango ulit siya.
“Okay.”
Nainis ako.
“Kaya kong mag-scroll nang isang oras sa videos ng gym influencers.”
Doon siya napakunot-noo.
Yes!
Tinamaan!
“Mas gusto ko iyong medyo bad boy. Hindi iyong sobrang disente at madaling mamula.”
Tahimik siya.
May comment na lumutang.
[Ayan! Tatakbo na iyan!]
Dinagdagan ko pa.
Lumapit ako nang kaunti at inayos ang kuwelyo ng suit niya.
“Kaya tingin ko hindi tayo bagay.”
“Mas type ko iyong lalaking kayang magpakitang-gilas para mapansin ko.”
Tahimik pa rin siya.
Then finally, nagsalita si Adrian.
“Ganun ba?”
Tumango ako.
“Tama.”
Dahan-dahan niyang hinubad ang suit jacket.
Nalaglag ang panga ko.
Tinupi niya ang manggas ng puting polo hanggang siko.
Namula na naman ang tenga niya, pero diretso ang tingin sa akin.
“Hindi ko alam kung paano maging bad boy.”
Lumunok siya.
“Pero pwede kong matutunan.”
“A-at…”
“Kung magpapakitang-gilas ako para sa’yo…”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“…hihinto ka na bang manood ng ibang lalaki?”
Patay.
Hindi ito kasama sa plano!
Bago pa ako makasagot, binuksan niya ang passenger door ng sports car.
“Mira.”
Mahina ngunit seryoso ang boses niya.
“Sumakay ka.”
“May gusto akong ipakita sa’yo.”
Kasabay noon, umilaw ang cellphone niya sa dashboard.
Isang pangalan ang nakita ko sa screen.
SELENA RAMOS.
At sabay-sabay na sumabog ang comments sa harap ko.
[DUMATING NA ANG TUNAY NA FEMALE LEAD!]
PARTE2
Napatitig ako sa pangalang Selena Ramos sa cellphone ni Adrian.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Ito na.
Ayon sa comments, siya ang babaeng tunay na nakalaan para kay Adrian.
Ang babaeng makakasama niya sa Manila.
Ang babaeng magiging sentro ng original story.
Kaya nang hawakan ko ang pinto ng sasakyan, bigla ko ulit itong binitawan.
“Hindi na lang.”
Napatingin si Adrian sa akin.
“Bakit?”
“May tumatawag sa’yo.”
Tumingin siya sa screen.
Pagkakita sa pangalan, agad niyang pinindot ang decline button.
“Hindi importante.”
Halos mapasigaw ako.
Hindi importante?!
Female lead mo iyan!
“Baka kailangan ka niya.”
“Hindi.”
“Mukhang kilala mo siya.”
“Kilala.”
“Close kayo?”
“Hindi.”
Bawat sagot niya, isang salita.
Parang ako pa ang nang-iinterrogate sa witness.
Sa huli, kinuha niya ang phone at inilagay sa bulsa.
“Si Selena ay anak ng business partner ng lolo ko.”
“Ah.”
“May gusto ka pa bang itanong?”
Marami.
Pero hindi ko puwedeng sabihin:
Hello, boyfriend, may invisible readers akong nakikita at sinasabi nilang magiging asawa mo ang babaeng iyon pagkatapos kitang sirain emotionally.
Kaya umiling ako.
Biglang may sigaw mula sa likod.
“Mira!”
Napalunok ako.
Parating ang kuya kong si Paolo, may basketball jersey pa at hawak ang helmet ng motor.
Pagkakita niya sa itim na sports car, bumagal ang lakad niya.
Pagkatapos, tumingin siya kay Adrian.
Pagkatapos, sa akin.
“Mira… sino ‘yan?”
Bago ako makasagot, lumapit si Adrian.
“Paolo?”
Tumango si Kuya.
“Yeah?”
Iniunat ni Adrian ang kamay.
“Ako si Adrian.”
Nakipagkamay si Kuya.
“Ah. Kaibigan ni Mira?”
Saglit na tumingin sa akin si Adrian.
May kung anong malamig na kislap sa mga mata niya.
“Ang sabi niya… ikaw daw ang ka-online dating ko.”
Nabulunan si Kuya.
“ANO?!”
Pumikit ako.
Goodbye, world.
“Mira!”
Tumuro si Kuya sa sarili niya.
“Ako?! Online boyfriend ng lalaking ‘to?!”
“Kuya—”
“Ni hindi ko nga alam paano palitan password ng Facebook ko!”
Nagsimulang magwala ang comments.
[HAHAHAHA NAHULI!]
[MIRA, TAKBO!]
[ANG SAMA NG TINGIN NI ADRIAN!]
Pero hindi tumawa si Adrian.
Hindi rin siya sumigaw.
Mas masahol.
Tahimik lang siya.
“At hindi ka gumagawa ng fake girl account?” tanong niya kay Paolo.
“Bro, may girlfriend ako.”
Agad akong pinagtaksilan ni Kuya.
“At eight years na kami. Ayokong mamatay nang maaga.”
“Paolo!”
“Ano? Bakit ako ang ginawa mong shield?”
Doon nawala ang huling dahilan ko.
Nakaharap ko si Adrian.
Ilang minuto kanina, mukha siyang lalaking handang gawin ang kahit ano para lang hindi ko siya iwan.
Ngayon, walang mabasa sa mukha niya.
“Mira.”
Mahina ang boses niya.
“Kung ayaw mo sa akin, sabihin mo.”
Masakit.
Mas masakit kaysa kung nagalit siya.
“Huwag mo lang akong pagsinungalingan.”
Biglang nawala lahat ng biro ko.
“Adrian…”
“Tatlong buwan.”
Tumingin siya sa akin.
“Tatlong buwan tayong nag-usap halos gabi-gabi.”
Noon ko lang napansing nanginginig nang bahagya ang kamay niya.
“Alam mo kung kailan namatay ang nanay ko.”
Tumahimik ako.
Alam ko.
Dalawang taon na ang nakalipas.
Pero kahit matagal na, sinabi niyang minsan nagigising pa rin siya sa madaling-araw na parang may mabigat na nakadagan sa dibdib niya.
Ako ang unang taong pinagsabihan niya na natatakot siyang dumating ang araw na wala na siyang maramdaman.
“Alam mo kung bakit ayokong umuwi sa bahay namin.”
“Alam mo kung bakit ayokong sumagot sa lolo ko.”
“Alam mo kung ilang gabi akong gising.”
Tumigil siya.
“Pero pagdating ko rito, hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataong magsalita.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Lumitaw ang comments.
[Ito na ang eksenang dahilan ng trauma niya.]
[Mira, huwag mo siyang itulak palayo!]
Tinitigan ko ang mga salita.
Kanina, sumusunod ako sa kanila.
Ngayon, bigla akong nainis.
Sino ba sila?
Bakit sila ang magdedesisyon kung sino ang dapat mahalin ni Adrian?
Bakit sila ang magsasabi kung ano ang magiging buhay ko?
Huminga ako nang malalim.
“Hindi kita tinatanggihan dahil ayaw kita.”
Napatigil si Adrian.
“Natakot lang ako.”
“Sa akin?”
“Hindi.”
Napatingin ako sa mga comments na siya lang ang hindi nakakakita.
“Sa ideya na baka mali akong tao para sa’yo.”
Kumunot ang noo niya.
“Who decides that?”
Hindi ako nakasagot.
Lumapit siya.
“Ang pamilya ko?”
Umiling ako.
“Kaibigan mo?”
Umiling ulit ako.
“Then who?”
Wala akong sagot.
Tahimik niya akong pinagmasdan.
Pagkatapos ay sinabi niya ang linyang parang tumama diretso sa dibdib ko.
“Mira, buhay ko ito.”
“Kung ayaw mo sa akin, tatanggapin ko.”
“Pero huwag mo akong itulak sa ibang tao dahil lang iniisip mong mas bagay sila sa akin.”
Napatitig ako sa kanya.
At sa unang pagkakataon mula nang lumitaw ang mga comments…
Wala akong pakialam sa sinasabi nila.
Kinagabihan, hindi bumalik si Adrian sa Manila.
Nag-book siya sa maliit na hotel sa bayan.
Hindi rin niya ako kinulit.
Isang message lang ang natanggap ko.
[Hindi kita pipilitin. Pero nandito ako bukas hanggang tanghali. Kung gusto mong magsimula ulit nang walang kasinungalingan, magkita tayo.]
Hindi ako nakatulog.
Alas-diyes ng umaga kinabukasan, pumunta ako sa café sa tabi ng public market.
Nandoon na siya.
Hindi na naka-suit.
White shirt, maong, sneakers.
Normal.
Mas lalong gwapo.
Bad trip.
Pagkaupo ko, may babaeng lumapit sa mesa.
Matangkad, elegante, naka-cream blazer at sunglasses.
Halos tumigil puso ko nang tanggalin niya ang salamin.
Selena Ramos.
Sumabog ulit ang comments.
[FEMALE LEAD!!!]
[MIRA, TUMABI KA NA!]
Pero hindi ako gumalaw.
Lumapit si Selena kay Adrian.
“At last, nakita rin kita.”
Tiningnan siya ni Adrian na parang may headache.
“Paano mo nalaman na nandito ako?”
“Your grandfather.”
Umupo si Selena sa tabi ko.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“So ikaw si Mira?”
Napakurap ako.
“Paano mo—”
“Tatlong buwan ka nang binabanggit ng lalaking ito.”
Nalingon ako kay Adrian.
Umubo siya.
“Hindi naman palagi.”
Ngumisi si Selena.
“Every family dinner.”
Napanganga ako.
Hindi ito ang sinabi ng comments.
Napansin ni Selena ang mukha ko.
“Akala mo ba may something sa amin?”
Hindi ako sumagot.
Tumawa siya.
“Please.”
Tinuro niya si Adrian.
“Parang kapatid ko ‘yan.”
Biglang nag-glitch ang comments.
[HA?]
[WAIT. ANO?!]
[Hindi ba sila endgame sa original novel?!]
Napatingin ako kay Selena.
“Pero sabi—”
Muntik ko nang mabuking ang sarili ko.
“Pero… may balita tungkol sa inyong dalawa.”
Umikot ang mga mata niya.
“PR nonsense.”
Ipinaliwanag niyang ilang taon nang gustong pagsamahin ng matatanda sa pamilya nila ang negosyo.
May mga tsismis tungkol sa engagement.
May mga litrato silang magkasama sa events.
Kaya inakala ng mga tao na may romance.
Pero wala.
Zero.
“Besides,” sabi ni Selena, “may fiancé ako.”
Nalaglag yata kaluluwa ko.
“Ha?”
“Three years na.”
Inilabas niya ang cellphone at ipinakita ang wallpaper niya—isang nakangiting lalaking nasa Cebu.
“Hindi lang public dahil ayaw naming gawing circus ang relationship namin.”
Sa harap ko, nagkakagulo ang comments.
[BAKIT WALA ITO SA NOVEL?!]
[SO MISUNDERSTANDING LANG LAHAT?!]
[TEKA—baka limited point of view ang original story!]
Doon ko naintindihan.
Ang tinatawag nilang “original story” ay hindi batas ng mundong ito.
Kuwento lang iyon.
Isang bersyon ng mga pangyayari.
At maaaring hindi alam ng mga mambabasa ang buong katotohanan.
Sa original timeline, iniwan ko si Adrian nang hindi man lang nagpapakita.
Bumalik siyang wasak sa Manila.
Nakilala niya si Selena at madalas silang makitang magkasama.
Kaya inakala ng lahat na siya ang babaeng magpapagaling sa puso nito.
Pero baka hindi sila kailanman nagmahalan.
Baka ang buong “romance” na pinaniniwalaan ng comments ay interpretasyon lang.
Tumingin ako kay Adrian.
Tahimik siyang naghihintay.
Hindi niya ako minamadali.
At bigla kong naalala ang lahat ng gabing magkausap kami.
Hindi niya ako minahal dahil bahagi ako ng isang plot.
Hindi ko siya pinasaya dahil side character ako.
Dalawang totoong tao lang kami na nagkataong nagkakilala sa maling panahon, sa kakaibang paraan.
Tumayo si Selena.
“Okay. Na-deliver ko na ang message ng lolo mo. Umuwi ka kapag gusto mo. Hindi kita babysitter.”
Tumingin siya sa akin bago umalis.
“Mira?”
“Yes?”
“Good luck.”
Ngumiti siya.
“Matigas ulo niyan, pero mabuting tao.”
Pagkaalis niya, kaming dalawa na lang ni Adrian.
Huminga ako nang malalim.
“Sorry.”
Tumingin siya sa akin.
“Sa pagsisinungaling?”
“Oo.”
“At?”
“Sa paggawa kay Kuya Paolo na fake girlfriend.”
Napatawa siya.
Unang beses mula kahapon.
Hindi ko napigilang matawa rin.
Pagkatapos ay seryoso akong tumingin sa kanya.
“Hindi ko kayang ipangako na magiging perfect akong girlfriend.”
“Hindi rin ako perfect.”
“Hindi ako bagay sa mundo mo.”
“Hindi rin ako marunong mag-ani ng mais.”
Napangiti ako.
“Adrian.”
“Mira.”
Tahimik kaming nagtitigan.
“Sisimulan ba natin ulit?”
tanong ko.
“From zero?”
Umiling siya.
“Hindi.”
Bumagsak ang sikmura ko.
Ngunit pagkatapos, ngumiti siya.
“Sayang iyong three months.”
Hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.
“Start tayo mula doon.”
Anim na buwan ang lumipas.
Hindi ako lumipat sa Manila.
Hindi rin niya iniwan ang trabaho niya.
Nag-LDR kami.
Tunay na LDR this time—walang fake identity, walang drama tungkol kay Kuya Paolo.
Minsan siya ang pumupunta sa Bukidnon.
Minsan ako ang lumilipad sa Manila.
Tinuruan ko siyang mamili ng pinakamatamis na mais.
Tinuruan niya akong huwag mahilo kapag nakikita ko ang presyo ng pagkain sa BGC.
At tuwing may lumulutang na comments—
[Hindi ito dapat mangyari.]
[Nasaan ang original plot?]
[Side character lang si Mira!]
Unti-unti kong natutunang huwag pansinin.
Isang hapon, bumalik kami sa parehong maisan kung saan kami unang nagkita.
Nakatayo ang itim niyang sports car sa parehong lugar.
May dala siyang dalawang iced coffee.
“Ingat,” sabi ko. “Baka magasgasan kotse mo.”
“Okay lang.”
“Magkano nga ulit iyan?”
“Don’t ask.”
“Adrian.”
“Mira, please.”
Tumawa ako.
Lumapit siya sa akin.
“May tanong ako.”
“Ano?”
“Kung hindi mo nakita iyong kung anu-anong iniisip mo noong araw na iyon…”
“…tatakbuhan mo pa rin ba ako?”
Napaisip ako.
Tiningnan ko ang mukha niyang minsang inakala kong mukha ng isang “tito.”
“Siguro.”
Napangiwi siya.
“Grabe.”
“Pero hahabulin mo naman ako, ‘di ba?”
Tumingin siya sa akin.
Ngumiti.
“Hanggang saan?”
“Hanggang dulo ng maisan.”
“Hindi.”
“Hanggang airport?”
“Hindi.”
“Hanggang Manila?”
Umiling siya.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Hanggang pumayag kang sabihin sa akin ang totoong dahilan kung bakit ka tumatakbo.”
Biglang tumahimik ang comments.
Isa-isa silang nawala.
Hanggang isang linya na lang ang natira.
[Siguro… hindi kailangang sundin ng isang tao ang kuwentong isinulat para sa kanya.]
Ngumiti ako.
Sa pagkakataong iyon, hindi ko na kailangang sumagot sa kanila.
Pinisil ko ang kamay ni Adrian.
At sabay kaming naglakad pauwi sa pagitan ng matataas na hanay ng mais.
Hindi siya naging malamig na tagapagmana na nawalan ng tiwala sa pag-ibig.
Hindi ako naging walang pangalang babaeng sumira sa kanya.
At si Selena ay hindi naging “babaeng nakatakda” para sa lalaking hindi naman niya mahal.
Dahil sa totoong buhay, kahit gaano karaming tao ang magsabi kung ano ang “dapat” mangyari sa atin…
tayo pa rin ang may karapatang pumili kung sino ang mamahalin natin, kung sino ang patatawarin natin, at kung anong klase ng tao ang gusto nating maging.
Mensahe
Minsan, hindi ibang tao ang pinakamalaking hadlang sa pagmamahal—kundi ang takot nating baka hindi tayo karapat-dapat sa magandang bagay na dumating sa buhay natin.
Huwag hayaang opinyon ng iba, lumang sugat, o sinasabing “tadhana” ang magdesisyon para sa puso mo.
Ang tunay na relasyon ay hindi nabubuo dahil nakasulat na ang ending. Nabubuo ito dahil dalawang tao ang paulit-ulit na pinipiling maging tapat, makinig, at manatili.
