Babaeng May Boses Ko
Bahagi 2: Ang Babaeng May Boses Ko
Sa sandaling narinig ko ang tunog ng lock sa video, para akong nawalan ng dugo sa buong katawan.
“Click.”
Isang maikling tunog lang iyon, pero sa tainga ko, parang hudyat ng pagbagsak ng buong mundo.
Sa screen ng cellphone, nakita kong unti-unting bumukas ang pinto ng bahay namin. Nakatayo si Nico sa loob, maliit ang katawan, hawak pa rin ang stuffed whale niya. Sa likod niya, nakatayo ang biyenan kong babae, nakangiti. Hindi iyon ngiting mabait. Hindi iyon ngiti ng isang lola na tuwang-tuwa sa apo.
Iyon ay ngiti ng taong matagal nang naghihintay na magtagumpay ang plano.
Mula sa emergency stairwell, lumabas ang isang babae.
Nakasuot siya ng puting blouse na halos kapareho ng suot ko noong umagang iyon. Mahaba ang buhok, nakalugay. Nakayuko siya kaya hindi kita agad ang mukha. Pero nang itinaas niya ang ulo niya, muntik nang mahulog ang cellphone ko.
Hindi siya kamukhang-kamukha ko.
Pero sapat ang pagkakahawig niya para malito ang isang limang taong gulang na bata.
Mas nakakatakot pa, hawig niya ang boses ko.
“Nico,” sabi ng babae sa video, malambing at garalgal, “halika kay Mama.”
Nanlambot ang mga tuhod ko.
Sa mismong harap ko, hawak pa rin ni Rafael ang pulso ko. Nakangiti siya, pero ramdam ko ang lakas ng pagkakahawak niya. Ang kutsara ng sabaw ay halos nakadikit na sa labi ko.
“Inumin mo na,” bulong niya. “Para kumalma ka.”
Bigla akong natauhan.
Kung iinom ako, kahit hindi lason ang sabaw, maaaring may epekto iyon na hindi nakita sa unang test. Maaaring hindi gamot ang ginamit nila. Maaaring halamang pampahina, pampakalma, o anumang bagay na nagpapabagal ng isip. O baka hindi sabaw ang tunay na sandata.
Baka ang layunin lang ay gawin akong mukhang baliw.
Tumingin ako kay Rafael at pilit ngumiti.
“Mahal,” mahinahon kong sabi, “nabuhusan ako.”
Bago pa siya makasagot, binitawan ko ang kutsara. Sinadya kong itabig ang mangkok gamit ang siko ko. Bumagsak ito sa mesa, kumalat ang mainit na sabaw sa tablecloth, sa plato, sa damit niya.
“Damn it!” napasigaw siya.
Iyon ang unang beses na nakita kong nabasag ang maamong mukha niya.
Hindi ko na hinintay na makabawi siya.
Kinuha ko ang wine glass at inihagis ko sa sahig. Nabiyak ang baso, kumalat ang tunog sa buong sala. Sabay akong sumigaw nang pinakamalakas na kaya ko.
“Tulong! May tao sa bahay namin! Tulong!”
Agad na nagbago ang mukha ni Rafael.
Tinakpan niya ang bibig ko, pero kinagat ko ang palad niya. Napasigaw siya sa sakit. Sinipa ko ang upuan para magkaroon ng harang sa pagitan namin, saka ako tumakbo patungo sa pinto.
Pero bago ako makarating doon, narinig ko ang boses ng biyenan kong lalaki mula sa hallway.
“Huwag mong palabasin iyan!”
Kaya pala wala si Nico sa playground.
Kaya pala sinabing “mamaya aakyat.”
Nasa labas pala silang lahat.
Nakaramdam ako ng matinding takot, pero kasabay nito, may isang bagay na kumislap sa isip ko: ang group chat ng mga residente.
Hindi lang ako ang nakakita ng video.
May ibang nakapanood.
May ibang nakarinig.
Mabilis kong pinindot ang emergency button sa smart lock app na nakakabit pa rin sa cellphone ko. Hindi ko alam kung gagana, pero sinubukan ko. Sa app, may option na “security alert.” Pinindot ko iyon nang paulit-ulit.
Sa labas, may biglang tumunog na alarma.
Malakas.
Matinis.
Paulit-ulit.
Nataranta ang lahat.
Narinig ko ang sigaw ng kapitbahay mula sa kabilang unit.
“Anong nangyayari diyan?”
“May bata sa hallway!”
“Tumawag kayo ng guard!”
Sa video na hawak ko pa rin, nakita kong natigilan ang babaeng gumagaya sa akin. Hawak niya na ang kamay ni Nico, pero hindi pa niya nahihila palayo. Luminga-linga siya, halatang hindi inaasahang may alarma.
Sumigaw ako mula sa loob.
“Nico! Huwag kang sasama! Hindi ako iyon!”
Nakita kong umangat ang mukha ng anak ko sa video.
“Mama?”
Narinig niya ako.
Kahit nanginginig, sumigaw pa ako.
“Nico, tumakbo ka kay Kuya guard! Takbo!”
Biglang kumilos si Nico. Bumitaw siya sa babae at tumakbo pababa ng hallway. Hinabol siya ng biyenan kong babae, pero bumukas ang pinto ng kapitbahay namin. Lumabas ang isang matandang babae, hawak ang tungkod.
“Hoy! Anong ginagawa ninyo sa bata?”
Sa kabilang dulo, dumating ang security guard na hingal na hingal.
Doon nagsimulang magkagulo.
Sinubukan ng babaeng may boses ko na tumakas pabalik sa stairwell, pero dalawang residente ang humarang. Ang biyenan kong lalaki naman ay nagkunwaring walang kinalaman, pero nakita sa camera na siya mismo ang nagbabantay sa paligid kanina.
Sa loob ng bahay, si Rafael ay nakatitig sa akin.
Wala na ang ngiti niya.
Wala na ang malambing na asawang naghanda ng anniversary dinner.
Ang kaharap ko ngayon ay isang taong nahuling nakahubad ang maskara.
“Bakit hindi ka na lang uminom?” malamig niyang tanong.
Umatras ako, hawak ang basag na piraso ng wine glass.
“Anong plano ninyo kay Nico?”
Hindi siya sumagot.
Pero sapat na ang katahimikan niya.
Ilang segundo lang ang lumipas, may kumatok nang malakas sa pinto.
“Security! Buksan ninyo ang pinto!”
Hindi kumilos si Rafael.
Kaya ako ang tumakbo sa pinto, tinanggal ang lock, at binuksan iyon.
Pumasok ang dalawang guard, kasunod ang ilang kapitbahay. Nasa likod nila si Nico, umiiyak, yakap ng matandang kapitbahay. Nang makita niya ako, kumawala siya at tumakbo papunta sa akin.
“Mama!”
Niyakap ko siya nang mahigpit. Nanginginig ang maliit niyang katawan. Hinawakan ko ang mukha niya, paulit-ulit na hinalikan ang noo niya.
“Anak, nandito ako. Safe ka na.”
Sa gilid, nakita kong nakaposas na ng mga guard ang babaeng gumagaya sa akin gamit ang plastic restraint na ginagamit nila sa emergency. Ang biyenan kong babae ay sumisigaw, sinasabing misunderstanding lang ang lahat.
“Lola niya ako! Apo ko iyan!”
Pero ang kapitbahay na nagpadala ng video ay matapang na nagsalita.
“Kung apo ninyo iyan, bakit may kasamang babaeng nagpapanggap na nanay niya?”
Walang nakasagot.
Ilang minuto pa, dumating ang pulis.
Doon ko nalaman ang unang bahagi ng katotohanan.
Ang babaeng gumagaya sa akin ay hindi estranghero.
Pangalan niya ay Marissa.
Dating kakilala siya ni Rafael.
At ayon sa isang guard, dalawang beses na raw siyang nakita sa lobby nitong nakaraang linggo, pero palaging sinasabing kamag-anak siya ng pamilya namin.
Tiningnan ko si Rafael.
Kahit hawak na siya ng pulis, kalmado pa rin siya.
Parang sigurado siyang wala akong kayang patunayan.
“Wala kang ebidensya,” sabi niya habang dinadala siya palabas. “Lahat ito, magmumukha lang na pag-atake ng paranoia mo.”
Nagyelo ang dibdib ko.
Tama siya sa isang bagay.
Kung hindi dahil sa video ng hallway, kung hindi dahil sa alarma, kung hindi dahil sa mga kapitbahay, baka ako nga ang magmumukhang baliw.
Pero hindi na ako ang dating madaling mapaniwala.
Nang gabing iyon, habang yakap ko si Nico sa guard station, may isang mensahe akong natanggap mula sa best friend kong si Liza.
“Anong nangyayari? Bakit may nagsabi sa group na may pulis sa unit ninyo?”
Tinitigan ko ang pangalan niya sa screen.
Siya ang nagsabing naghahanda lang si Rafael ng surprise.
Siya ang nagpadala ng screenshot.
Siya ang nagpatahan sa duda ko.
Dahan-dahan kong binuksan ang screenshot na ipinadala niya dati.
Noon ko napansin ang isang maliit na detalye.
Sa itaas ng screenshot, may oras.
Pero mali ang petsa.
Hindi iyon kalahating buwan na ang nakaraan.
Kaninang umaga lang iyon ginawa.
Ibig sabihin, peke ang screenshot.
At biglang pumasok sa isip ko ang pinakamasakit na tanong:
Kasama rin ba si Liza sa plano?