Bagong Pulseras
Bahagi 5: Ang Bagong Pulseras
Lumipas ang dalawang buwan.
Hindi ako agad bumalik kay Miguel.
Hindi rin ako nakipagkita kay Gabriel nang palihim tulad ng kinatatakutan ng iba.
Sa halip, pinili kong bumalik sa sarili ko.
Pumasok ako sa klase.
Nag-aral.
Uminom ng kape mag-isa.
Naglakad sa campus kahit umuulan.
Tinuruan ko ang sarili kong huwag matakot sa tag-ulan.
Dati, kapag bumabagsak ang ulan, pakiramdam ko laging may taong iiwan ako.
Ngayon, kapag umuulan, binubuksan ko ang payong ko.
Mag-isa.
Hindi dahil wala akong kailangan.
Kundi dahil kaya ko.
Minsan, nakikita ko si Gabriel sa court.
Hindi na siya lumalapit.
Kapag nagkakasalubong kami, tumatango lang siya.
May isang beses, nakita ko siyang kasama si Clarisse.
Hindi na tulad noon.
Hindi na nakasandal si Clarisse sa kanya na parang siya lang ang mundo nito.
Magkatabi lang silang naglalakad, may distansya sa pagitan.
Nang makita ako ni Clarisse, yumuko siya nang kaunti.
Hindi ko alam kung patawad na iyon.
Pero tumango ako pabalik.
Siguro may mga sugat na hindi kailangang maging pagkakaibigan.
Sapat nang hindi na sila maging lason.
Si Miguel naman, hindi nangulit.
Hindi siya nagpapadala ng mahabang messages.
Hindi siya sumusulpot sa harap ng dorm.
Hindi niya ako pinipilit kausapin.
Tuwing Biyernes lang, may dumarating na maliit na papel sa locker ko.
Hindi love letter.
Hindi apology letter.
Mga simpleng bagay.
“Hindi ako magaling maghintay, pero natututo ako.”
“Ngayon, sinabi ko ang totoo sa isang tao kahit natakot ako.”
“Nakita ko ang paborito mong kainan. Hindi ako pumasok. Naalala kong hindi lahat ng bagay ay dapat pasukin dahil lang nami-miss mo.”
“Hindi kita hinihintay para patawarin mo ako. Naghihintay ako hanggang kaya ko nang maging taong hindi na kailangang magsinungaling.”
Noong una, hindi ko binabasa lahat.
Inilalagay ko lang sa drawer.
Pero isang gabi, habang malakas ang ulan at brownout sa dorm, binuksan ko ang mga papel isa-isa.
Sa liwanag ng flashlight, binasa ko ang mga salitang hindi perpekto.
Hindi makata.
Hindi matamis.
Pero totoo.
At habang binabasa ko, napagtanto ko:
Hindi lahat ng pag-ibig ay kailangang sumugod.
May pag-ibig na kailangang matutong tumayo sa labas ng pinto.
Hindi para pilitin kang buksan ito.
Kundi para patunayang hindi ito aalis kahit hindi mo pa kaya.
Isang araw, tinawagan ko si Miguel.
Isang ring pa lang, sinagot na niya.
Pero hindi siya nagsalita agad.
Parang natatakot siyang baka panaginip lang iyon.
“Miguel.”
“Althea.”
“Libre ka ba bukas?”
May mahabang katahimikan.
Pagkatapos, maingat niyang sinabi:
“Oo.”
“Magkita tayo sa café malapit sa campus.”
“Sige.”
“Wala kang dalang paliwanag.”
“Okay.”
“Wala ring regalo.”
“Sige.”
“Usap lang.”
Narinig ko ang mahina niyang paghinga.
“Usap lang.”
Kinabukasan, dumating siya nang mas maaga.
Nakita ko siya sa loob ng café, nakaupo sa sulok.
Walang bulaklak.
Walang paper bag.
Walang dramatikong ayos.
Simpleng polo.
Basang buhok dahil sa ambon.
At dalawang baso ng tubig sa mesa.
Nang maupo ako sa harap niya, ngumiti siya nang kaunti.
“Hindi ako umorder. Hinintay kita.”
Simpleng pangungusap.
Pero may bigat.
Dati, siguro iiyak ako roon.
Ngayon, ngumiti lang ako.
“Good.”
Nag-usap kami.
Tungkol sa mga bagay na hindi namin pinag-usapan noon.
Tungkol kay Daniel.
Tungkol sa guilt niya.
Tungkol sa takot kong maging pangalawang piliin.
Tungkol sa paraan ng pagmamahal na hindi dapat ginagawang utang.
Hindi madali.
May mga sandaling nagtaas ang boses ko.
May mga sandaling hindi siya makasagot.
May mga sandaling parehong masakit ang katotohanan.
Pero walang umalis.
Walang tumakas.
Walang tumawag sa ibang tao para iwasan ang usapan.
At nang matapos ang hapon, napansin kong kaya ko na siyang tingnan nang hindi mabigat ang dibdib.
Hindi pa buo.
Pero hindi na durog.
“Althea,” sabi niya habang palabas kami ng café.
“Hmm?”
“May gusto sana akong itanong. Pero kung hindi ka ready, okay lang.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ano iyon?”
“Pwede ba kitang ligawan ulit?”
Natigilan ako.
Hindi ko inaasahan na kahit alam kong darating ito, sasakit pa rin pala ang dibdib ko.
Hindi dahil ayaw ko.
Kundi dahil natatakot pa rin ako.
Napansin niya iyon agad.
“Kahit hindi ngayon,” mabilis niyang sabi. “Kahit matagal. Kahit magsimula tayo bilang dalawang taong nagkakilala ulit. Hindi ko hinihinging bumalik tayo sa dati.”
Lumambot ang tingin ko.
“Hindi na tayo puwedeng bumalik sa dati.”
“Alam ko.”
“Kung may mangyari man sa atin ulit, bago iyon.”
“Oo.”
“Walang sikreto.”
“Wala.”
“Kapag natakot ka, sasabihin mo.”
“Sasabihin ko.”
“Kapag nasaktan ako, hindi mo sasabihing nag-iisip lang ako ng kung anu-ano.”
“Hindi ko sasabihin.”
“Kapag hindi ko kaya, hihinto tayo.”
Tumango siya.
“Hihinto tayo.”
Tiningnan ko ang ulan sa labas.
Mahina lang.
Hindi na bagyo.
Ambon.
Parang pahinga ng langit.
“Sige,” sabi ko.
Nanlaki ang mata niya.
“Sige?”
“Pwede mo akong ligawan ulit.”
Napangiti siya.
Hindi malaki.
Hindi maingay.
Pero iyong ngiting parang matagal niyang pinigilang huminga.
“Salamat.”
“Pero Miguel.”
“Oo?”
“Matagal ito.”
“Handa ako.”
“Baka masaktan ka.”
“Deserve ko.”
Umiling ako.
“Hindi iyon ang sagot.”
Natigilan siya.
“Hindi ka dapat magtiis dahil akala mo parusa iyon.”
Dahan-dahan kong sinabi:
“Kung mananatili ka, manatili ka dahil gusto mo akong mahalin nang tama. Hindi dahil gusto mong pagbayaran ang mali mo.”
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos, tumango siya.
“Tama ka.”
“Matututo pa ako.”
“Matututo tayo,” sabi ko.
At doon siya ngumiti nang totoo.
Isang taon ang lumipas bago ko muling pinayagang hawakan ni Miguel ang kamay ko.
Hindi dahil naging perpekto siya.
Hindi dahil nawala lahat ng takot ko.
Kundi dahil sa loob ng isang taon, pinili niyang maging tapat kahit mahirap.
Kapag nalulungkot siya, sinasabi niya.
Kapag nagseselos siya sa nakaraan ko kay Gabriel, inaamin niya.
Kapag may hindi siya kayang ipangako, hindi niya ipinapangako.
At ako, natuto ring magsabi kapag nasasaktan ako bago pa ito maging sugat.
Isang taon pagkatapos ng araw na iyon, bumalik kami sa memorial park ni Daniel.
May dala kaming dalawang tasa ng kape at isang maliit na kahon.
Sa loob ng kahon ay hindi pulang pulseras.
Kundi dalawang simpleng pulseras na gawa sa hibla ng abaka at maliit na perlas.
Ako ang pumili ng disenyo.
Si Miguel ang nagtali ng unang buhol.
Ako ang nagtali ng pangalawa.
Walang kulay na nagpapaalala sa dugo, sakit, o utang.
Natural lang.
Payak.
Matibay.
Habang nakaupo kami sa harap ng puntod ni Daniel, inilapag ni Miguel ang isang pulseras sa tabi ng vase.
“Kuya,” sabi niya, “hindi ko na siya ililigtas.”
Tumingin siya sa akin.
“Lalakad na lang kami nang magkasama.”
Napangiti ako.
“Good answer.”
Tumawa siya nang mahina.
Pagkatapos, seryoso siyang tumingin sa akin.
“Althea.”
“Hmm?”
“Hindi ko alam kung gaano katagal bago mo masabing mahal mo ulit ako.”
Hinawakan niya ang pulseras sa kanyang kamay.
“Pero gusto kong malaman mo, hindi na ako nagmamadali.”
Tiningnan ko siya.
Ang lalaking minsang nagsinungaling dahil natakot.
Ang lalaking natutong tumigil.
Maghintay.
Umamin.
Magbago.
Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita si Miguel bilang kapalit ng kahit sino.
Hindi siya anino ni Gabriel.
Hindi siya utang ni Daniel.
Hindi siya sagot sa iniwang ulan.
Siya si Miguel.
At ako si Althea.
Dalawang taong sugatan.
Pero piniling gumaling nang hindi sinasaktan ang isa’t isa.
Dahan-dahan kong inabot ang kamay niya.
Siya naman, hindi agad humawak.
Tumingin muna siya sa akin.
Humingi ng pahintulot sa mata.
Tumango ako.
Doon niya lang hinawakan ang kamay ko.
Mainit.
Tahimik.
Tama.
“Miguel,” sabi ko.
“Oo?”
“Hindi pa ito ending.”
Ngumiti siya.
“Alam ko.”
“Pero happy na ako ngayon.”
Napahinto siya.
At sa simpleng pangungusap na iyon, parang nabuhayan ang buong mukha niya.
“Talaga?”
Tumawa ako.
“Oo.”
Mahina ang hangin.
Sa malayo, may mga dahong gumagalaw.
Walang ulan.
Walang bagyo.
Walang kailangang humabol.
Walang kailangang iwan.
Ipinatong ko ang ulo ko sa balikat niya.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nang pumikit ako, hindi ko na narinig ang tunog ng ulan sa gabing iniwan ako.
Ang narinig ko na lang ay ang mahinang tibok ng puso ni Miguel.
Kalma.
Totoo.
Nananatili.
Makalipas ang ilang buwan, inimbitahan kami ni Gabriel sa championship game niya.
Nagulat ako noong una.
Pero pumunta kami.
Hindi para buksan ang nakaraan.
Kundi para patunayang may mga taong puwedeng maging bahagi ng alaala nang hindi na bahagi ng sugat.
Nanalo ang team nila.
Pagkatapos ng laro, lumapit siya sa amin.
Pawis na pawis.
Ngunit magaan ang ngiti.
Wala na ang pulang pulseras sa pulso niya.
Sa halip, may simpleng black wristband.
“Salamat sa pagpunta,” sabi niya.
Tumango ako.
“Congrats.”
Tumingin siya kay Miguel.
Saglit silang nagkatitigan.
Noon, baka nagsuntukan sila.
Ngayon, nagkamayan sila.
“Alagaan mo siya,” sabi ni Gabriel.
Ngumiti ako.
“Hindi ako gamit na ipinapasa.”
Bigla siyang natawa.
“Tama. Sorry.”
Tumingin si Miguel sa akin.
“Hindi ko siya aalagaan dahil sinabi mo.”
Pagkatapos, hinawakan niya ang kamay ko.
“Aalagaan ko siya dahil pinili niya akong payagan.”
Napangiti ako.
Gabriel nodded.
“Good.”
Bago siya umalis, tumingin siya sa akin.
“Althea.”
“Hmm?”
“Masaya ka?”
Hindi ako tumingin kay Miguel.
Hindi ko kailangang humingi ng sagot mula sa iba.
Tumango ako.
“Oo.”
Ngumiti si Gabriel.
May kaunting lungkot pa rin.
Pero mas marami ang kapayapaan.
“Then okay na ako.”
Pagkatapos noon, tuluyan siyang naglakad palayo.
Hindi na ako nasaktan habang pinapanood siyang umalis.
May mga taong minahal natin para matutunan kung gaano tayo kalalim magmahal.
May mga taong nawala para matutunan nating hindi sapat ang pagmamahal kung walang pagpili.
At may mga taong dumating nang mali ang simula…
Pero piniling ayusin ang sarili bago humingi ng panibagong pagkakataon.
Noong gabing iyon, habang naglalakad kami ni Miguel pauwi, biglang pumatak ang ulan.
Huminto siya agad at bubuksan sana ang payong.
Pero pinigilan ko siya.
“Sandali lang.”
Tumingin siya sa akin, nagtataka.
Inilahad ko ang kamay ko sa ulan.
Malamig ang patak sa palad ko.
Pero hindi na ako nanginginig.
Hindi na ako bumabalik sa gabing iyon.
Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa gate.
Ngayon, ako ang babaeng kayang lumakad sa ulan.
May sarili akong payong.
May sarili akong boses.
May sarili akong pagpili.
At sa tabi ko, may lalaking hindi ako hinihila, hindi ako itinatago, hindi ako ginagamit para punan ang kulang sa kanya.
Nakatayo lang siya roon.
Naghihintay.
Handang sumabay.
Tumingin ako kay Miguel.
“Lakarin natin?”
“Sa ulan?”
“Oo.”
Ngumiti siya.
“Sige.”
Magkahawak-kamay kaming naglakad sa ilalim ng mahinang ulan.
Walang pulang pulseras.
Walang lihim.
Walang habulan.
Tanging dalawang taong natutong ang tunay na pag-ibig ay hindi iyong laging nauuna.
Kundi iyong hindi na muling iiwan ka mag-isa.
At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi na ako takot sa tag-ulan.
Dahil hindi na ako naghihintay na may bumalik.
Natutunan ko nang manatili para sa sarili ko.
At sa tabi ko, may taong piniling manatili rin.
Hindi dahil kailangan niya akong iligtas.
Kundi dahil mahal niya ako.
Nang tama.
Nang buo.
Nang malaya.
Wakas.