Babaeng Bumangon Muli
Part 4: Ang Babaeng Bumangon Muli
Ang paggaling ay hindi kasing ganda ng ipinapakita sa pelikula.
Walang background music.
Walang montage na bigla kang makakalakad habang umiiyak ang lahat sa tuwa.
Sa totoong buhay, masakit ang bawat galaw.
May umagang paggising ko, hindi ko maalala kung anong araw na.
May gabing bigla akong nanginginig dahil naririnig ko sa panaginip ang tunog ng preno na hindi naman talaga ginamit.
May mga therapy session na gusto kong sumuko, hindi dahil mahina ako, kundi dahil nakakapagod maging matatag araw-araw.
Pero sa bawat pagkakataong gusto kong huminto, iniisip ko ang sarili ko sa video.
Ang babaeng may hawak na paper bag ng gamot.
Ang babaeng walang kamalay-malay na ang sasakyang papalapit ay may dalawang taong parehong nabigo siyang kilalanin nang maaga.
Si Andrea, ang babaeng galit sa kanya.
At si Miguel, ang lalaking hinayaan ang lahat lumala.
“Isa pa,” sabi ng physical therapist ko.
Nakahawak ako sa parallel bars, pawis na pawis kahit ilang hakbang lang ang ginawa ko.
“Hindi ko na kaya,” hingal kong sabi.
“Kaya mo pa isa.”
Tiningnan ko siya nang masama.
“Alam mo, kung hindi ka therapist, sasabihin kong toxic positivity ito.”
Tumawa siya.
“Kung hindi ka pasyente, sasabihin kong ang sungit mo.”
“Fair.”
Humakbang ako.
Isa.
Masakit.
Dalawa.
Mas masakit.
Tatlo.
Napamura ako sa Tagalog at English nang sabay.
Pero nakarating ako sa dulo.
Pumalakpak si Ate Liza mula sa gilid.
“Ganyan! Next week, tatakbo ka na papunta sa korte.”
“Hindi ako tatakbo,” sabi ko. “Maglalakad ako nang elegante para mas dramatic.”
Sa mga linggong iyon, unti-unting umusad ang kaso.
Si Andrea ay kinasuhan ng reckless driving resulting in serious physical injuries, at kalaunan ay nadagdagan pa ng mas mabigat na kaso nang lumabas ang mga mensahe at audio recording na nagpapakitang may malinaw na intensyon siyang takutin ako.
Hindi naging madali ang lahat.
May mga taong nagsabing baka raw emosyonal lang siya.
May nagsabing kawawa naman daw, bata pa.
May nagsabing huwag ko raw sirain ang buhay ng babae dahil lang sa isang pagkakamali.
Noong mabasa ko iyon, gusto kong tumawa.
Isang pagkakamali?
Ang pagkakamali ay paglalagay ng asin sa kape.
Ang pagkakamali ay pagkalimot sa payong sa araw ng ulan.
Ang pagmamaneho nang mabilis, paglabag sa red light, at pagsalpok sa tao matapos sabihin na “kapag nawala siya, wala nang kasal” ay hindi pagkakamali.
Desisyon iyon.
At may kapalit ang bawat desisyon.
Si Miguel naman, habang hindi pangunahing akusado sa pananagasa, naharap sa imbestigasyon ng ospital kung saan siya nagtatrabaho. Dahil sa eskandalo, pansamantala siyang nasuspinde. Lumabas din na ginamit niya ang koneksyon niya para subukang mapadali ang pagkuha ng affidavit of forgiveness mula sa akin.
Hindi sapat iyon para makulong siya.
Pero sapat para gumuho ang imaheng matagal niyang iningatan.
Ang mabait na doktor.
Ang responsableng anak.
Ang lalaking laging may kontrol.
Unti-unti, nakita ng mga tao ang totoo:
Hindi lahat ng mahinahong magsalita ay mabuti.
Hindi lahat ng umiiyak ay inosente.
At hindi lahat ng nagpapatawad ay marangal.
Minsan, ang hindi pagpapatawad ang unang hakbang para mabuhay muli.
Isang hapon, habang nasa rehabilitation center ako, may dumating na bisita.
Hindi si Miguel.
Hindi si Andrea.
Isang lalaki na may dalang maliit na bouquet ng puting bulaklak at isang paper bag ng prutas.
Matangkad siya, moreno, maaliwalas ang mukha, at may suot na simpleng polo.
Siya ang traffic investigator na unang kumuha ng pahayag ko noong nasa ospital pa ako.
“Ms. Reyes,” bati niya. “Pasensya na sa abala. Officer Daniel Cruz.”
Napatingin ako sa bulaklak.
“May bagong paraan na ba ang pulisya ngayon? May flowers kapag follow-up investigation?”
Bahagya siyang natawa.
“Hindi po. Off duty ako ngayon.”
“Mas kahina-hinala.”
Ngumiti siya.
“Actually, dinala ko ito bilang pasasalamat. Dahil sa pahayag ninyo, may isa pang kaso kaming na-reopen. May nauna palang insidente si Andrea na halos kapareho nito, pero na-settle dati ng pamilya niya.”
Nawala ang biro sa mukha ko.
“May iba pa siyang nasaktan?”
“Hindi kasing lala ng sa inyo. Pero oo. May pattern.”
Napahawak ako sa bar.
Sa sandaling iyon, mas lalo kong natiyak na tama ang hindi ko pagpayag sa settlement.
Kung nanahimik ako, baka may susunod pa.
Baka may ibang babaeng tatawid sa ulan, may dalang gamot para sa taong mahal niya, at hindi na makakauwi.
“Salamat at sinabi mo,” mahinang sabi ko.
Tumango siya.
“Mas dapat kaming magpasalamat sa inyo.”
Ilang beses pa kaming nagkita ni Daniel pagkatapos noon, kadalasan dahil sa kaso. Minsan sa korte. Minsan sa opisina ng abogado. Minsan sa ospital para sa karagdagang dokumento.
Hindi siya tulad ni Miguel.
Hindi siya nagsasalita na parang laging tama.
Hindi siya nagmamadaling iligtas ang lahat.
Hindi rin siya pumapasok sa buhay ko na may dalang pangako.
Tahimik lang siyang nariyan.
Kapag kailangan kong umupo, hinahanap niya ang upuan.
Kapag pagod ako, hindi niya sinasabing “kaya mo iyan” na parang inuutos niyang maging matatag ako.
Ang sinasabi niya:
“Puwede kang magpahinga. Hindi ibig sabihin noon talo ka.”
Isang araw, pagkatapos ng hearing, umulan nang malakas.
Nasa lobby kami ng courthouse.
Si Ate Liza ay nasa parking area na, sinusubukang ilapit ang kotse.
Ako naman ay nakaupo sa gilid, hawak ang tungkod ko.
Nilapitan ako ni Daniel at iniabot ang payong niya.
“Gamitin mo muna.”
“Tapos ikaw?”
“Sanay ako sa ulan.”
Tiningnan ko siya.
“Linyahan ba iyan?”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay natawa.
“Hindi. Pero kung gumana, puwede na rin.”
Sa unang pagkakataon matapos ang aksidente, tumawa ako nang walang pait.
Hindi dahil may bago akong pag-ibig.
Hindi pa.
Hindi ako ganoon kabilis maglagay ng ibang tao sa puwang na iniwan ng dating sakit.
Pero sa pagtawang iyon, naramdaman kong may bahagi sa akin na bumabalik.
Hindi ang dating Sofia na bulag magmahal.
Kundi ang Sofia na marunong nang pumili.
Marunong nang umalis.
Marunong nang magsabing:
Hindi sapat na mahal ka.
Dapat ligtas ka rin.
Pagkaraan ng ilang buwan, nakalakad ako nang walang tungkod.
Mabagal.
Hindi perpekto.
Pero mag-isa.
Nandoon si Ate Liza, umiiyak habang kunwari’y may allergy.
Nandoon si Attorney Ramos, pumapalakpak na parang nasa graduation.
At nandoon si Daniel, nakatayo sa likod, tahimik na nakangiti.
Nang makarating ako sa dulo ng hallway, huminga ako nang malalim.
Sa labas, maliwanag ang araw.
Walang ulan.
Walang sasakyang paparating.
Walang Miguel na kailangang hintayin.
Sa pagkakataong iyon, ako ang naglakad papunta sa sarili kong buhay.