Hindi ako umiiyak.
Hindi ako sumisigaw.
Ngumiti lang ako—habang unti-unting gumuguho ang lahat sa loob ko.

Sa gabing iyon, dapat sana’y birthday ko.

Akala ko may sorpresa si Adrian para sa akin. Siya lang ang taong nagbigay sa akin ng normal na buhay—malayo sa madugong mundong kinalakihan ko. Kaya kahit pagod, kahit gabi na, dumiretso ako sa lugar na sinabi niya.

Pero pagpasok ko pa lang sa private room, alam kong mali ang pakiramdam ko.

Tahimik.
Masyadong tahimik.

At sa gitna ng katahimikan, nakita ko siya.

Si Adrian…
na may babaeng nakaupo sa kandungan niya—si Bea.

Ang babaeng lagi niyang sinasabing “bestfriend lang.”

May hawak silang iisang baso ng alak.
At habang tumatawa ang mga tao sa paligid, para bang ako lang ang hindi kasali sa eksenang iyon.

“Uy, nandiyan na si ate,” may nagsalita, pilit na magaan ang tono. “Halika, upo ka rito.”

Sa pinakadulong upuan ako pinaupo.

Parang estranghero.

“Adrian,” mahina kong sabi, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses ko, “akala ko sabi mo, walang ibang tao ngayon?”

Hindi pa siya nakakasagot, sumingit na si Bea.

“Ano bang ibig mong sabihin?” nakangiti siya pero matalim ang tingin. “Lahat ng nandito, matagal nang kasama ni Adrian. Ikaw nga ang bago, ‘di ba?”

Tumawa ang iba.

At si Adrian… tahimik lang.

Doon pa lang, may kung anong nabasag sa loob ko.

Pero hindi pa doon natatapos.

“Game ulit tayo!” sigaw ng isa sa kanila, sabay ikot ng isang malaking gulong sa mesa.

Noon ko lang napansin.

Isang… adult game wheel.

Ang mga nakasulat?
Mga parusang malinaw na hindi pang “laro lang.”

May halikan.
May pag-upo sa kandungan.
May mga bagay na hindi ko kailanman gagawin sa harap ng ganitong klaseng mga tao.

“Sumali ka na rin, ate,” sabi ng isa, nanlilisik ang mata sa pananabik.

Gusto kong tumanggi.

Pero bago pa ako makapagsalita, umikot na ang gulong.

At tumigil… sa akin.

“Basahin!” sigaw nila.

Nanlalamig ang mga kamay ko habang tinitigan ang nakasulat:

“Patayuin ang lahat ng lalaki, at mag-perform ng sensual dance para sa kanila.”

Tahimik ako.

Sa loob ng maraming taon, wala pang naglakas-loob na bastusin ako ng ganito.

Hindi nila alam kung sino ako.
Kung saan ako nanggaling.

Pero pinili kong maging normal.
Pinili kong magtiis.

“Anong problema?” tawa ni Bea. “Akala ko ba malakas ka? O baka… hindi ka talaga bagay dito?”

Nagtawanan ulit sila.

Tumingin ako kay Adrian.

Isang salita lang mula sa kanya… titigil ang lahat.

Pero ang sinabi niya lang—

“Relax ka lang, laro lang ‘to.”

Laro lang?

Laro lang ba ‘yung nakikita kong lipstick marks sa leeg niya?

Laro lang ba ‘yung paraan ng pag-upo ni Bea sa kanya?

Biglang tumayo si Adrian.

“Okay na ‘yan,” sabi niya. “Ako na lang ang iinom para sa kanya.”

Palakpakan.

Hero siya.

At ako?
Parang kahihiyan na kailangan niyang iligtas.

Umupo ulit ako.

Tahimik.

Hanggang sa muling umikot ang gulong.

At ngayon—si Bea naman.

Tumigil ito sa:

“Umupo sa kandungan ng opposite sex at gumalaw ng sampung beses.”

Tumawa siya.

Hindi man lang nagdalawang-isip.

At bago pa ako makahinga—hinila siya ni Adrian papunta sa sarili niyang kandungan.

“Dito ka,” mahina pero matigas ang boses niya.

At ginawa nila.

Sa harap ko.

Sa harap ng lahat.

Sa bawat galaw niya, bawat halakhak ng mga tao, bawat tingin ni Adrian na parang wala lang…

May isang bagay sa loob ko ang tuluyang namatay.

Hindi siya nagbago.

Ngayon ko lang siya tunay na nakilala.

Dahan-dahan akong tumayo.

Tahimik.

At sa wakas, nagsalita.

“Adrian… maghiwalay na tayo.”

Natigilan siya.

Tahimik ang buong kwarto.

Pero hindi pa ako tapos.

Ngumiti ako—isang ngiting kahit ako, hindi ko na makilala.

“At since mahilig kayo sa laro…”

Dahan-dahan kong inilapag ang maliit na bagay mula sa bag ko sa mesa.

Isang metal na malamig… at mabigat.

“Mas maganda siguro kung totoong laro ang laruin natin.”

Nag-angat ako ng tingin.

Diretso sa mga mata ni Bea.

“At ang matatalo… tuluyang mawawala sa buhay ni Adrian.”

Biglang nanlaki ang mga mata nila.

At doon ko sinabi ang bagay na magpapabago sa lahat—

“Ay, oo pala… nakalimutan kong magpakilala.”

Tumawa ako nang marahan.

“Hindi ako ‘good girl’ na iniisip niyo.”

Saglit akong tumigil.

At saka ko ibinulong—

“Ako ang nag-iisang anak ng pamilya na kinatatakutan ng buong Southeast Asia.”

…

Hindi agad nagsalita ang kahit sino.

Parang naubusan ng hangin ang buong kwarto.

Si Bea, kanina lang puno ng kumpiyansa, ngayon nanginginig ang kamay habang nakatitig sa bagay sa mesa.

“Anong kalokohan ‘to?” pilit niyang sabi, pero basag na ang boses.

Hindi ako sumagot agad.

Tahimik lang akong tumingin kay Adrian.

Sa unang pagkakataon… nakita ko ang takot sa mga mata niya.

“Lara…” bulong niya, gamit ang pangalan na siya lang ang tumatawag sa akin, “tama na. Hindi na nakakatawa.”

Hindi ako natawa.

Hindi rin ako nagalit.

Napagod lang ako.

“Alam mo ba,” mahina kong sabi, “ilang taon akong nagkunwari para lang maging sapat para sa’yo?”

Walang sumagot.

“Iniwan ko ang lahat. Ang pamilya ko. Ang mundo ko.”
“Pinili kitang mahalin… kahit alam kong hindi ako bagay sa buhay na gusto mo.”

Tumingin ako kay Bea.

“At ikaw—akala mo nanalo ka?”

Hindi siya makasagot.

Lumapit ako sa mesa, kinuha ang metal na bagay—hindi ko man kailangang ipaliwanag kung ano iyon, sapat na ang bigat at lamig nito para maintindihan nila.

“Hindi ko kailangang laruin ‘to,” sabi ko.

At saka ko ito ibinalik sa bag ko.

“Dahil tapos na ako sa mga larong hindi patas.”

Tahimik pa rin.

Walang tumawa.

Walang nagsalita.

“Adrian,” tinawag ko siya sa huling pagkakataon.

Nag-angat siya ng tingin.

“Hindi kita hinihiling na pumili.”

Huminga ako nang malalim.

“Pinili ko na para sa’yo.”

Dahan-dahan akong tumalikod.

Sa bawat hakbang ko papalabas, naririnig ko ang mabilis niyang paghinga sa likod ko.

“Lara—sandali!” sigaw niya.

Pero hindi na ako lumingon.

Hindi na ako ang babaeng papayag na maging pangalawa.
Hindi na ako ang babaeng magpapakumbaba para lang mahalin.

Paglabas ko ng gusali, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi.

At doon—nakaparada ang itim na sasakyan.

Bumukas ang pinto.

Lumabas ang isang lalaking matagal ko nang hindi nakikita.

“Miss,” magalang niyang sabi, “oras na para umuwi.”

Sandali akong natigilan.

At sa unang pagkakataon sa gabing iyon… ngumiti ako nang totoo.

“Uuwi na nga ako.”

Sumakay ako sa sasakyan.

Habang unti-unting nawawala ang lugar na iyon sa likod ko, ramdam ko ang bigat na matagal kong pasan—unti-unting nawawala.

Hindi ko kailangan ng taong hindi kayang igalang ako.
Hindi ko kailangan ng pagmamahal na kailangang ipaglaban sa maling paraan.

Dahil minsan…
ang pinakamalaking panalo—

ay ang marunong kang umalis.