Sa harap ng mga kahong basang-basang ebidensiya, itinuro nila ako bilang traydor, hanggang lumabas ang pirmang ginamit nila matapos akong umalis
Bahagi 3: Sa harap ng mga kahong basang-basang ebidensiya, itinuro nila ako bilang traydor, hanggang lumabas ang pirmang ginamit nila matapos akong umalis
—Misuse of what?
Si Ma’am Karen ang unang nakapagsalita.
Pero hindi sa akin nakatingin ang mga mata niya.
Kay Sir Renato.
Si Sir Renato naman ay nakatingin kay Bea.
At si Bea, sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi nakatingin sa salamin ng sarili niyang ganda.
Nakatitig siya sa sahig.
Dahan-dahan kong ibinalik ang notice sa folder.
—Bago tayo magpatuloy, kailangan kong kunin ang lahat ng project binders, supplier invoices, delivery receipts, at digital approval logs mula December 28 hanggang January 5.
Umiwas ng tingin si Ma’am Karen.
—Mika, baka puwedeng sa conference room na lang natin pag-usapan. Nakakahiya rito sa loading area. May mga staff.
—Mas nakakahiya po ang ipadala sa mga bata ang defective kits.
Natahimik siya.
May ilang warehouse staff na nagkatinginan. Ang isa sa kanila, si Kuya Nestor, dating messenger na laging uutusan ni Bea bumili ng milk tea, ay tahimik na nakatayo sa tabi ng forklift.
Napansin kong may hawak siyang maliit na brown envelope.
Pero hindi muna ako nagsalita.
Bumalik kami sa conference room.
Pag-upo pa lang namin, sumabog na si Sir Renato.
—Mika, malinaw na malinaw ang ginagawa mo. Gumaganti ka.
—Hindi po.
—Huwag kang magsinungaling. Dahil sa bonus, dahil sa award, dahil hindi ka marunong makisama, ngayon sisirain mo ang kumpanyang nagpakain sa iyo ng pitong taon.
Napatingin ako sa mesa.
Noon, kapag sinisigawan niya ako, nanginginig ang kamay ko. Pinipilit kong huwag umiyak. Iniisip ko kung saan ako nagkulang.
Ngayon, wala na akong naramdaman kundi pagod.
—Sir Renato, hindi ako ang nagpalit ng supplier.
—Pero ikaw ang gumawa ng original matrix!
—Oo.
—Ikaw ang may access sa system!
—Wala na po akong access simula December 27. Nasa clearance report ninyo iyon.
Biglang sumingit si Bea.
—Ate, baka naman nakalimutan mo lang. Ikaw lang naman ang marunong sa dashboard. Baka may naiwan kang approval template.
Napangiti ako nang manipis.
Doon ko naintindihan.
Sinusubukan nilang ihulog sa akin ang buong kahon ng kasalanan.
Kaya pala tawag sila nang tawag kanina.
Hindi lang nila ako kailangan para ayusin ang problema.
Kailangan nila akong bumalik bilang scapegoat.
Kung pumasok ako kaninang umaga bilang dating empleyado, maaari nila akong piliting mag-login, mag-edit ng report, pumirma ng backdated turnover, at sabihing ako ang may hawak ng lahat.
Pagkatapos, kapag sumabog ang audit, ako ang ituturo nila.
Huminga ako nang malalim.
—Ma’am Karen, pakibigay ang copy ng exit clearance ko.
Namula siya.
—Nasa HR file iyon.
—Paki-forward ngayon.
—Hindi ganoon kabilis—
—May soft copy po kayo. Kayo ang nagsend sa akin noong December 27 ng 5:42 PM. Subject: Completed Clearance.
Dahan-dahan siyang bumukas ng laptop.
Halata sa mukha niya na gusto niyang magalit, pero hindi niya magawa.
Lumabas ang email sa screen.
Ipinakita ko sa lahat ang attachment.
Signed by HR.
Signed by Finance.
Signed by IT.
Account deactivated: December 27, 6:00 PM.
Company laptop returned: December 27, 6:18 PM.
Project files transferred to shared drive: December 27, 6:32 PM.
—So paano po ako nag-approve ng supplier substitution noong January 3?
Walang sumagot.
Si Bea ay biglang uminom ng tubig.
Sir Renato naman ay nagtanggal ng salamin at pinunasan ito kahit hindi naman marumi.
Doon pumasok si Kuya Nestor.
Kumatok siya nang mahina.
—Ma’am Mika?
Lahat napalingon.
Nakita kong kabado siya, pero matatag ang tindig.
—Kuya Nestor, may kailangan po kayo?
Inabot niya ang brown envelope.
—Noong December 29 po, pinapapunta ako ni Ma’am Bea sa printing shop sa baba. Pinapaprint niya ito. Akala ko normal lang. Pero noong nakita ko po ang pangalan ninyo sa papel, nagtaka ako kasi sabi ng guard, wala na raw kayo sa company.
Nanginginig ang kamay ni Bea.
—Nestor, huwag kang makialam.
Hindi siya tumingin sa kanya.
Inabot niya sa akin ang envelope.
Sa loob, may tatlong printout.
Supplier substitution form.
Backdated approval memo.
Acceptance pre-clearance sheet.
Lahat may pangalan ko.
Mika Santos.
At sa ibaba, may digital signature ko.
Pero isang tingin ko pa lang, alam kong peke.
Hindi dahil pangit ang pagkakagawa.
Kundi dahil sobrang linis.
Ang totoong digital signature ko noon ay may maliit na blue timestamp watermark sa upper right kapag galing sa official signing platform.
Ito, wala.
Screenshot lang.
Kinopya mula sa dating PDF.
—Sino ang nagpagawa nito? —tanong ko.
Hindi sumagot si Kuya Nestor.
Pero hindi niya kailangang magsalita.
Si Bea ang sumabog.
—Hindi ako lang! Hindi ko alam na mali iyan! Sabi ni Sir Renato, kailangan lang nating habulin ang deadline. Sabi niya, since si Mika naman ang gumawa ng original template, okay lang gamitin ang approval niya habang transition period.
Para siyang bata na nahuling nagnakaw ng kendi.
Pero ang ninakaw niya, hindi kendi.
Pangalan ko.
Reputasyon ko.
Puwede pa akong madamay sa kaso.
Si Sir Renato biglang tumayo.
—Sinungaling ka!
—Sir, kayo ang nagsabi! —iyak ni Bea.
—Ikaw ang project lead!
—Project lead lang sa title! Lahat ng desisyon, kayo ang nag-utos!
Tumayo si Ma’am Karen.
—Tama na! May representative ng client dito!
Napatingin ako sa kanya.
—Ngayon niyo lang po naalala iyon?
Sa sandaling iyon, tumunog ang laptop ko.
Video call mula kay Director Salcedo ng KalingaMart Foundation.
Inilagay ko sa gitna ng mesa ang laptop at sinagot ang tawag.
Lumitaw ang mukha niya sa screen. Katabi niya ang legal officer at procurement head.
—Mika, nasa Alon ka na ba?
—Yes, Director. Nasa conference room po ako kasama sina Mr. Villanueva, Ms. Karen dela Cruz, at Ms. Bea Velasco.
—Good. We received the preliminary photos you uploaded.
Nanigas ang katawan ni Sir Renato.
Hindi niya alam na habang nasa warehouse kami, na-upload ko na ang photos sa secure audit portal.
Director Salcedo tumingin sa kabilang screen, pagkatapos ay nagtanong sa malamig na boses.
—Mr. Villanueva, simple lang ang tanong namin. Sino ang nag-authorize ng paggamit ng digital approval ni Ms. Mika Santos noong January 3, matapos ma-deactivate ang employment access niya noong December 27?
Walang gumalaw.
Walang huminga nang malalim.
Walang nagtapang-tapangan.
Sa loob ng conference room na iyon, lahat ng ingay ng dating opisina ko ay biglang naging katahimikan.
At sa katahimikang iyon, dahan-dahang itinuro ni Bea ang nanginginig niyang daliri kay Sir Renato.
—Siya po.
