Pinilit Ako ni Papa na Magtrabaho sa Kumpanya ng Kaibigan Niya, Pero Nanlambot Ako Nang Malaman Kong ang Batang CEO ang “Online Kuya” na Tatlong Buwan Nang Tumatawag sa Akin na Asawa—Hanggang Ilapag Niya ang Liham ni Mama at Biglang Namutla si Papa…
Pinilit Ako ni Papa na Magtrabaho sa Kumpanya ng Kaibigan Niya, Pero Nanlambot Ako Nang Malaman Kong ang Batang CEO ang “Online Kuya” na Tatlong Buwan Nang Tumatawag sa Akin na Asawa—Hanggang Ilapag Niya ang Liham ni Mama at Biglang Namutla si Papa…
Bahagi 1
Hinarang ni Papa ang lahat ng bank card ko sa mismong araw na nakapag-down payment na ako para sa limang araw na bakasyon.
Isa lang ang iniwan niyang mensahe.
“Kung gusto mong maibalik ang mga card mo, bukas ng umaga pumunta ka sa kumpanya ni Tito Ernesto at magtrabaho ka roon.”
Sa sobrang inis ko, muntik ko nang ihagis ang cellphone ko sa swimming pool.
Dalawampu’t anim na taong gulang na ako.
Nakapagtapos na ako ng kolehiyo.
Nagtrabaho rin ako sa isang communications company nang mahigit isang taon bago ako nag-resign dahil nagsawa ako.
Inaamin ko namang medyo mahilig akong magpakasarap sa buhay.
Pero kailangan ba talagang ipamigay ng sariling ama ang anak niya para magtrabaho sa kaibigan niya para lang gamutin ang pagiging tamad?
Nang gabing iyon, agad kong tinawagan ang nag-iisang taong handang makinig sa lahat ng reklamo ko.
Ang lalaking nakilala ko sa isang chat application tatlong buwan na ang nakalipas.
Hindi ko alam ang tunay niyang pangalan.
“K” lang ang ginagamit niyang pangalan online.
Hindi pa rin kami nagkikita nang personal.
Pero sa loob ng tatlong buwan, halos gabi-gabi kaming magkausap.
May mga pagkakataong umaabot pa kami hanggang alas-dos ng madaling-araw.
Alam niyang ayaw ko ng sibuyas.
Alam niyang kapag naiinis ako, milk tea agad ang hinahanap ko.
Alam niyang takot na takot ako sa kulog kahit palagi kong ipinapanggap na matapang ako.
Alam pa nga niyang mayroon akong maliit na nunal sa likod ng kaliwang tainga.
Nang gabing iyon, nakahiga ako sa kama habang yakap ang unan.
“Magtratrabaho na ako bukas.”
Narinig ko ang mababang tawa niya mula sa kabilang linya.
“Sa wakas, naisipan mo ring kumita ng sarili mong pera?”
“Pinilit ako ni Papa!”
“Kaya maging mabait ka at magtrabaho nang maayos.”
Napangiwi ako.
“Hindi mo man lang ako naaawa.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay biglang bumaba ang tono ng boses niya.
“Naaawa ako.”
“Mas mahal pa nga kita kaysa sa iniisip mo.”
Dalawang pangungusap lang iyon.
Pero sapat na para uminit ang mukha ko.
Bago kami mag-good night, nagpadala pa ako sa kanya ng mensahe.
“Kapag inapi ako ng boss ko bukas, ikaw ang bubuhay sa akin.”
Mabilis siyang sumagot.
“Sige.”
“Buong buhay.”
Niyakap ko ang cellphone ko habang nakangiti na parang tanga.
Hindi ko alam na pagsikat ng araw kinabukasan, literal na sasabog ang mundo ko.
Ang kumpanya ni Tito Ernesto ay nasa loob ng isang malaking gusali na kilala sa pag-aasikaso ng weddings, corporate events, luxury parties at malalaking commercial programs.
Pumasok ako roon na parang taong kusang naglalakad papunta sa sarili niyang sentensiya.
Sa imahinasyon ko, siguradong si Tito Ernesto ay isang lalaking may beer belly, may uban na ang buhok, mahilig sa makukulay na polo at tatawagin si Papa na “pare” kada dalawang minuto.
Pero pagkakita pa lang sa akin ng receptionist, agad itong ngumiti.
“Kayo po ba si Miss Mikaela?”
Tumango ako.
“Opo.”
“Waiting na po sa inyo ang executive director.”
Natigilan ako.
“Hindi po ba si Tito Ernesto ang kakausapin ko?”
Ngumiti ang receptionist.
“Hindi na po siya direktang namamahala sa kumpanya.”
“Anak na po niya ang nagpapatakbo ng halos lahat ngayon.”
Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong kinabahan.
Limang minuto ang lumipas.
Nakatayo na ako sa harap ng glass door sa pinakadulo ng hallway.
Dalawang beses akong kumatok.
“Come in.”
Nanigas ang kamay ko sa door handle.
Ang boses na iyon…
Bakit parang pamilyar?
Sinabi ko sa sarili kong baka dahil lang kulang ako sa tulog kagabi kaya kung anu-ano na ang naririnig ko.
Pero nang buksan ko ang pinto—
Tuluyan akong natigilan.
May lalaking nakaupo sa likod ng malaking mesa at binabasa ang ilang dokumento.
Naka-white long sleeves siya.
Bahagyang nakatiklop ang manggas hanggang bisig.
Isang simpleng metal watch ang nakapalibot sa pulso niya.
Matangos ang ilong.
Malinaw ang jawline.
Matalim pero kalmado ang mga mata.
Walang kahit anong bahagi sa kanya ang mukhang “tito.”
Sa tingin ko, nasa trenta’y dos o trenta’y tres lang siya.
At napakagwapo niya hanggang sa tuluyan kong nakalimutan ang introduction na ilang beses kong inensayo sa elevator.
Iniangat niya ang ulo.
Tumigil ang tingin niya sa mukha ko.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos ay mahinahon niyang ibinaba ang ballpen.
“Mikaela?”
Napalunok ako.
“Opo.”
Tumayo siya.
“Ako si Rafael.”
“Siguro nabanggit na ako ng papa mo.”
Hindi.
Wala siyang sinabi.
Wala talagang sinabi ang tatay kong iyon!
Kung sinabi lang sana niyang may ganito kagwapong anak ang kaibigan niya, sana dinagdagan ko man lang ng tatlumpung minuto ang pagme-makeup ko kanina!
Lumakad si Rafael papunta sa akin.
Habang papalapit siya, lalong bumibilis ang tibok ng puso ko.
Hindi lang dahil sa mukha niya.
Kundi dahil sa boses niya.
Sobrang magkapareho.
Sobrang pamilyar.
Hanggang sa unti-unti akong nakaramdam ng lamig sa gulugod ko.
“Gusto ng papa mo na sumama ka muna sa events department sa loob ng tatlong buwan.”
Sabi niya.
“Kapag maayos ang performance mo, puwede kang umalis kahit kailan.”
Agad akong nagtanong.
“At kapag hindi maayos?”
Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
“Mananatili ka hanggang maging maayos.”
Hindi ako nakasagot.
Eksaktong sandaling iyon, biglang nag-vibrate ang cellphone niya sa ibabaw ng mesa.
May maliit na tunog na sumunod.
Ting.
Agad akong napalingon.
May nakasabit na maliit na silver bell na hugis buwan sa phone strap niya.
Nanigas ako.
Nakita ko na iyon dati.
Hindi sa personal.
Sa video call.
Dalawang linggo ang nakalipas, habang nagvi-video call kami ni K, aksidente niyang naibaba ang camera papunta sa mesa.
Doon ko nakita ang maliit na kampanang iyon.
Tinukso ko pa siya noon.
“Ang tanda-tanda mo na, bakit may cute na charm ang cellphone mo?”
Sumagot siya:
“Galing sa mama ko.”
Biglang naging malungkot ang boses niya noon kaya hindi na ako nagtanong.
Pero ngayon—
Narito ang kaparehong maliit na kampana.
Nasa mismong harapan ko.
Parang huminto ang tibok ng puso ko.
Hindi maaari.
Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin ko kay Rafael.
Napunta naman ang mata ko sa kamay niya.
May manipis na peklat sa ring finger niya.
May ganoon din si K.
Sinabi niya minsan na naputol siya ng basag na salamin noong bata pa siya.
Unti-unting nanghina ang mga tuhod ko.
Tumingin si Rafael sa akin.
“Okay ka lang?”
“Okay na okay!”
Napakalakas ng sagot ko, halos mapasigaw ako.
Bahagyang tinaasan niya ako ng kilay.
Napaatras ako ng isang hakbang.
Iisa na lang ang laman ng isip ko.
Tumakbo.
Kailangan kong umalis.
Ngayon na.
Pero kakatalikod ko pa lang nang marinig ko ang boses niya mula sa likuran.
“Mahimbing ba ang tulog mo kagabi?”
Napatigil ako.
“Ha?”
“Mukha kang kulang sa tulog.”
Huminga ako nang malalim bago humarap muli.
Pinilit kong ngumiti.
“Baka mali lang ang tingin ninyo.”
Hindi sumagot si Rafael.
Kinuha lang niya ang cellphone niya.
Parang nahulog ang puso ko diretso sa sikmura.
Hindi.
Hindi.
Hindi maaari.
Binuksan niya ang screen.
Agad akong umiwas ng tingin.
“May kailangan pa yata akong ayusin sa HR—”
“Mikaela.”
Tinawag niya ang pangalan ko.
Ang parehong boses.
Ang boses na tatlong buwan nang nagsasabi sa akin gabi-gabi ng—
“Good night, baby.”
Gusto ko nang umiyak.
“Hindi ko talaga alam kung ano ang sinasabi ninyo.”
Mahina siyang natawa.
Pagkatapos ay lumapit siya.
Wala pang isang dipang distansiya ang pagitan namin.
“Talaga?”
Iniharap niya sa akin ang cellphone.
Nandoon ang chat application.
Nandoon ang profile picture ko.
Nandoon ang conversation namin.
At naroon mismo ang huli kong mensahe kagabi.
“Kapag inapi ako ng boss ko bukas, ikaw ang bubuhay sa akin.”
Gusto kong mawala na lang sa mundo.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasama.
Dahil sa itaas ng pangalan ko, hindi “Baby” ang nakalagay.
Hindi rin “Mikaela.”
Tatlong salitang halos nagpabagsak sa utak ko ang nakasulat.
Future Mrs. Reyes.
Mabilis akong napatingala.
“Baliw ka ba?!”
Hindi pa man nakakasagot si Rafael, biglang bumukas ang pinto ng opisina.
Pumasok si Papa kasama si Tito Ernesto.
Tiningnan ako ni Papa.
Pagkatapos ay tumingin kay Rafael.
Kalmadong-kalmado ang mukha niya.
“Buti naman at nagkita na kayong dalawa.”
Bigla akong kinabahan.
“Ano ang ibig mong sabihin, Pa?”
Tumawa si Tito Ernesto at tinapik ang balikat ni Rafael.
“Hindi pa ba alam ng bata?”
Walang sumagot.
Binuksan ni Tito Ernesto ang dala niyang leather briefcase.
May inilabas siyang folder.
Inilapag niya iyon sa mesa.
Nasa ibabaw ang litrato ko.
Katabi nito ang litrato ni Rafael.
At sa ilalim ng dalawang litrato, may malalaking letrang nakasulat.
KASUNDUAN NG PAGPAPAKASAL SA PAGITAN NG DALAWANG PAMILYA.
Parang nagyelo ang buong katawan ko.
Pagkatapos ay narinig kong nagsalita si Papa.
“Hindi kita dinala rito para maging assistant.”
“Dinala kita rito para maghanda para sa kasal ninyo.”
Bumagsak nang malakas ang palad ko sa folder.
“Hindi ako magpapakasal!”
Biglang natahimik ang buong opisina.
Nakatayo pa rin sa tabi ko si Rafael.
Matagal niyang tinitigan ang dokumento.
Pagkatapos ay dahan-dahang tumingin kay Papa.
Naglaho ang ngiti sa mukha niya.
“Hindi mo pa pala sinabi sa kanya ang tungkol doon?”
Bahagyang natigilan si Papa.
“Tungkol saan?”
Binuksan ni Rafael ang drawer ng kanyang mesa.
May inilabas siyang lumang brown envelope.
Inilapag niya iyon sa harapan ko.
Sa ibabaw ng sobre—
Nandoon ang sulat-kamay ni Mama.
Ang mama kong maraming taon nang wala.
Biglang nanginig ang mga daliri ko.
Diretsong tumingin sa akin si Rafael.
“Bago pumanaw ang mama mo, iniwan niya ito.”
“Nasa loob ang pangalan ko.”
Hindi pa man ako nakakahawak sa sobre—
Biglang sumugod si Papa.
Inagaw niya iyon mula sa mesa.
Namutla ang mukha niya.
“Huwag mong bubuksan!”
Namatay ang lahat ng ingay sa paligid.
Sa buong buhay ko, iyon ang unang pagkakataong nakita kong ganoon katakot si Papa.
Tinitigan ko siya.
Pagkatapos ay ang lumang sobre na mahigpit niyang hawak.
At sa mismong sandaling iyon, may isang nakakatakot na bagay akong naunawaan.
Ang kasalang ito…
Maaaring hindi talaga nagsimula bilang simpleng pangako sa pagitan ng dalawang pamilya.
Maaaring konektado ito sa isang sikreto—
Isang sikretong buong buhay kong hindi nalaman.
At isang sikretong desperadong itinago sa akin ng sarili kong ama sa loob ng maraming taon.
BAHAGI 2
Mahigpit na hawak ni Papa ang lumang sobre na para bang kapag nabuksan iyon, may isang bagay na tuluyang mawawala sa kanya.
“Pa.”
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Ibigay mo sa akin.”
Hindi siya gumalaw.
“Mikaela, may mga bagay na mas mabuting manatili sa nakaraan.”
Napatawa ako.
Pero wala ni katiting na saya sa tawa ko.
“Nanay ko ang sumulat niyan. Pangalan ko ang nakalagay. Tapos sasabihin mong wala akong karapatang malaman?”
Tahimik si Tito Ernesto.
Samantala, si Rafael ay nakatayo sa tabi ng mesa, mariing nakatingin kay Papa.
Hindi na siya mukhang lalaking ilang minuto lang ang nakalipas ay inaasar ako tungkol sa mga chat namin.
Seryoso na siya.
“Uncle,” sabi niya, “ipinangako ko kay Mama na kapag dumating ang araw na magkikita kami ni Mikaela, ibibigay ko sa kanya ang liham.”
Napalingon ako.
“Sa mama mo?”
Tumango siya.
“Magkaibigan ang mga nanay natin.”
Parang may isa na namang piraso ng palaisipan ang bumagsak sa harapan ko.
Sa wakas, dahan-dahang inilapag ni Papa ang sobre.
Nanginginig ang mga daliri niya.
“Ako na ang magsasabi.”
“Hindi.”
Kinuha ko agad iyon.
“Ako ang magbabasa.”
Sa loob ay may dalawang pirasong papel.
Ang una ay sulat-kamay ni Mama.
Ang ikalawa ay isang lumang dokumento mula sa isang kumpanya.
Binuksan ko ang liham.
Mikaela,
Kung binabasa mo ito, malamang malaki ka na. At malamang galit ka sa papa mo.
Napakurap ako.
Para bang naririnig ko mismo ang boses ni Mama.
Huwag mong isipin na ipinangako kita sa anak ng kaibigan namin bilang kabayaran o utang. Walang sinuman ang may karapatang pumili kung sino ang pakakasalan mo.
Napatingin ako agad kay Papa.
Hindi siya makatingin sa akin.
Nagpatuloy ako.
Ang pangalan ni Rafael ay narito dahil may bagay akong ipinagkatiwala sa pamilya nila.
Noong bata ka pa, halos malugi ang negosyo natin. Ang papa mo ay pumirma sa isang kasunduang maaaring maglipat ng malaking bahagi ng kumpanya sa ibang tao kapag hindi niya nabayaran ang utang.
Napatigil ako.
Kasama sa ikalawang papel ang lumang kasunduang iyon.
May pangalan ni Papa.
May pirma rin ng isang taong hindi ko kilala.
Pero may mas nakakagulat pa.
May isang amendment sa ibaba.
Ang beneficiary ng shares na nakasaad doon ay—
Ako.
“Pa…”
Umangat ang mukha ni Papa.
Namumula ang mga mata niya.
“Hindi pera ang dahilan kung bakit itinago ko sa iyo.”
“Kung ganoon, ano?”
Huminga siya nang malalim.
“Pagkatapos mamatay ng mama mo, may nagtangkang kunin ang shares na iniwan niya sa iyo.”
“Sinong tao?”
Hindi agad siya sumagot.
Si Tito Ernesto ang nagsalita.
“Ang dati ninyong business partner.”
“Siya rin ang dahilan kung bakit halos bumagsak noon ang kumpanya.”
Nanlamig ang palad ko.
“Nasaan siya ngayon?”
Nagkatinginan ang dalawang matanda.
At doon ko napansin—
Biglang tumunog ang cellphone ni Rafael.
Isang notification.
Binasa niya iyon.
Agad nagbago ang mukha niya.
“Ano?” tanong ko.
Hindi niya ako sinagot kaagad.
Sa halip, iniabot niya ang cellphone kay Tito Ernesto.
Isang litrato ang nasa screen.
Kuha mula sa security camera sa lobby.
May isang lalaking nasa edad singkuwenta ang nakatayo sa reception.
Naka-dark suit.
May dalang itim na folder.
At nakatingin diretso sa camera.
Parang alam niyang pinapanood namin siya.
Namutla si Papa.
“Hindi maaari…”
Mahina kong tinanong:
“Sino siya?”
Sumagot si Papa sa nanginginig na boses.
“Ang lalaking dapat hindi na makaalam na nasa iyo pa rin ang dokumentong iyan.”
Bago pa ako makapagtanong—
Kumakatok na ang isang staff sa pinto.
“Sir Rafael…”
“May bisita po kayo.”
“Ang sabi niya…”
Napatingin ang staff sa akin.
“…kailangan daw niyang makausap si Miss Mikaela tungkol sa tunay na dahilan kung bakit namatay ang mama niya.”
BAHAGI 3
Parang biglang nawalan ng hangin ang buong silid.
Hindi ako gumalaw.
Hindi rin nagsalita si Papa.
Pero nakita ko kung paano namuti ang mga daliri niya sa sobrang higpit ng pagkakahawak sa gilid ng mesa.
“Tunay na dahilan?”
Bumaling ako sa kanya.
“Pa, may hindi ka pa rin sinasabi sa akin?”
“Mikaela—”
“May kinalaman ba sa pagkamatay ni Mama ang lalaking nasa labas?”
Hindi siya agad sumagot.
Iyon na ang sagot.
Lumapit ako sa pinto.
Pero mabilis akong hinawakan ni Rafael sa pulso.
“Huwag kang lalabas nang mag-isa.”
Tiningnan ko ang kamay niya.
Pagkatapos ang mukha niya.
“Bitawan mo ako.”
“Mikaela.”
“Hindi ako bata.”
Mahinahon niyang binitiwan ako.
Pero tumayo siya sa tabi ko.
“Hindi kita pipigilan.”
“Sasama lang ako.”
Sa ibang pagkakataon, baka namula pa ako sa paraan ng pagkakasabi niya.
Pero ngayon, wala akong espasyo para kiligin.
Sabay kaming lumabas.
Nasa maliit na conference room ang bisita.
Nang pumasok kami, dahan-dahan siyang tumayo.
Matangkad.
Maayos ang buhok.
Mukhang isang respetadong negosyante.
Kung hindi ko alam ang anumang nangyari, hindi ko iisiping siya ang taong kinatatakutan ng ama ko.
“Mikaela.”
Ngumiti siya.
“Kamukha mo ang mama mo.”
Napahinto ako.
“Kilalang-kilala ninyo siya?”
“Mas matagal kaysa sa inaakala mo.”
Sumunod na pumasok si Papa.
“Victor.”
Unang beses kong narinig ang pangalan.
Napalingon ang lalaki.
“Daniel.”
Nanigas ang panga ni Papa.
“Wala kang karapatang pumunta rito.”
Tumawa nang mahina si Victor.
“Dalawampung taon mo akong pinatahimik. Hindi ba sapat iyon?”
Umupo siya at inilapag ang itim na folder.
“Siguro panahon nang malaman ng anak mo kung sino talaga ang nagsinungaling.”
Naramdaman kong bahagyang lumapit si Rafael sa akin.
Parang tahimik niyang sinasabing naroon siya.
Binuksan ni Victor ang folder.
May mga bank records.
Mga lumang kontrata.
Mga litrato.
At isang kopya ng medical report ni Mama.
“Ang mama mo,” sabi niya, “ang nakadiskubre na may nawawalang pera sa kumpanya.”
Tiningnan ko si Papa.
“Siya?”
Tumango si Victor.
“Ako ang dating finance director. Ang ama mo ang managing partner.”
“Siya ang nag-akusa sa akin ng pagnanakaw.”
Mariing sumagot si Papa.
“Dahil nagnakaw ka.”
Nagbago ang mukha ni Victor.
“Hindi iyon napatunayan.”
“Dahil nawala ang pangunahing witness.”
Tumahimik ang lahat.
Ako ang unang nagsalita.
“Si Mama?”
Hindi sumagot si Victor.
Sa pagkakataong iyon, si Tito Ernesto naman ang pumasok.
May kasama siyang dalawang taong mula sa security.
“Ang mama mo ang witness,” sabi niya.
“Pero bago siya makapagbigay ng buong statement, nagkasakit siya.”
Napailing ako.
“Cancer ang ikinamatay ni Mama.”
“Oo.”
Sagot ni Papa.
“Walang pumatay sa kanya.”
Napahawak ako sa mesa.
Lahat ng tensyon sa katawan ko ay biglang lumuwag nang kaunti.
Pero agad ding nagtanong ang isip ko.
“Kung ganoon, bakit ninyo itinago?”
Napapikit si Papa.
“Dahil bago siya namatay, nalaman naming ginagamit ni Victor ang utang ng kumpanya para kunin ang shares.”
Itinaas ni Victor ang kilay.
“Puro paratang.”
Biglang nagsalita si Rafael.
“Hindi na.”
Lahat kami napatingin sa kanya.
May inilabas siyang maliit na USB drive mula sa bulsa niya.
“Tatlong buwan na naming ina-audit ang lumang corporate records.”
Nanlaki ang mata ko.
“Tatlong buwan?”
Tumango siya.
Eksaktong haba ng panahon na magkakilala kami online.
Biglang may kumirot sa dibdib ko.
“Sandali.”
Tumingin ako sa kanya.
“Tatlong buwan mo na itong iniimbestigahan?”
Hindi siya sumagot.
“Rafael.”
“Alam mo na kung sino ako bago pa tayo nagkakilala online?”
Tahimik siya.
Iyon din ang sagot.
Isang mas matinding galit ang pumalit sa takot ko.
“Ang galing.”
Napatawa ako nang mapait.
“Akala ko aksidente tayong nagkakilala.”
“Mikaela, pakinggan mo muna ako.”
“Ginamit mo ba ako?”
Agad siyang umiling.
“Hindi.”
“Pero alam mong anak ako ni Papa?”
“Oo.”
“Alam mong may dokumentong iniwan si Mama?”
“Oo.”
“Alam mong may usapan tungkol sa atin?”
Saglit siyang tumahimik.
“Oo.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
Bigla kong naalala lahat.
Ang gabing tinanong niya kung ano ang tingin ko sa arranged marriage.
Ang mga pagkakataong hinihingi niya ang opinyon ko tungkol sa pamilya.
Ang mga tanong niya tungkol sa papa ko.
Akala ko simpleng usapan lang.
“Lumapit ka sa akin dahil sa kasunduan?”
“Sa simula…”
Doon ako tuluyang nasaktan.
Napaatras ako.
“Enough.”
“Mikaela.”
“Enough, Rafael.”
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang katotohanang may lihim ang ama ko.
O ang katotohanang ang lalaking pinagkatiwalaan ko gabi-gabi ay may alam palang hindi ko alam.
Kinuha ko ang handbag ko.
“Uuwi ako.”
Sinubukan akong habulin ni Papa.
Pero tinaas ko ang kamay ko.
“Walang susunod.”
Lumabas ako.
Tatlong araw akong hindi sumagot sa kahit anong tawag.
Hindi kay Papa.
Hindi kay Tito Ernesto.
Lalong hindi kay Rafael.
Nag-check in ako sa maliit na hotel malapit sa dagat gamit ang natitirang pera ko.
Nakakatawa.
Iyon dapat ang bakasyon kong pinigilan ni Papa.
Pero ngayon, naroon ako hindi para magsaya.
Kundi para makahinga.
Sa ikatlong gabi, may kumatok sa pinto.
Akala ko room service.
Pagbukas ko—
Si Rafael.
Hindi siya naka-suit.
Simple lang ang suot niyang kulay-abong shirt at maong.
Mukhang hindi nakatulog nang maayos.
“Sino ang nagsabi kung nasaan ako?”
“Wala.”
Ipinakita niya ang phone niya.
“Naalala kong sinabi mong kapag sobrang galit ka, gusto mong pumunta sa lugar na may dagat.”
Napairap ako.
“Creepy.”
“Medyo.”
“Umalis ka.”
Tumango siya.
“Sige.”
Natigilan ako.
Hindi ko inaasahan iyon.
Pero bago siya tuluyang umalis, may inilapag siyang maliit na kahon sa tabi ng pinto.
“Ano iyan?”
“Lahat ng original documents na hawak ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Pati copy ng audit.”
“At isang statement na pinirmahan ko.”
“Statement?”
“Na walang bisa ang anumang kasunduan tungkol sa pagpapakasal natin kung hindi mo kusang pipiliin.”
Hindi ako nakapagsalita.
Nagpatuloy siya.
“Hindi kita pupuntahan ulit.”
“Pero may isang bagay akong gustong malaman mo.”
Naghintay ako.
“Nang una kitang makita sa app, alam kong ikaw si Mikaela.”
Mas lalong sumikip ang dibdib ko.
“Pero hindi ko planong ligawan ka.”
“Gusto ko lang malaman kung anong klaseng tao ka bago ko tanggihan ang kasunduang ginawa ng mga magulang natin.”
“Then why didn’t you?”
Bahagyang ngumiti siya.
Malungkot.
“Dahil sa ikatlong gabi, dalawang oras kang nagkuwento tungkol sa asong nakita mong mag-isa sa ulan.”
“Sa ikapitong gabi, nagalit ka sa akin dahil nagtatrabaho pa ako nang madaling-araw.”
“Pagkaraan ng isang buwan, hindi ko na alam kung kausap pa ba kita dahil sa kasunduan…”
Huminto siya.
“…o dahil hinihintay ko na talaga ang tawag mo gabi-gabi.”
Napalunok ako.
“Hindi sapat iyon para patawarin kita.”
“Alam ko.”
At umalis siya.
Walang pilit.
Walang dramatic na yakap.
Walang pangakong hahabulin niya ako habang-buhay.
Sa unang pagkakataon, binigyan niya ako ng bagay na hindi ibinigay sa akin ng kahit sino mula nang magsimula ang lahat.
Pagpili.
Pagkalipas ng isang linggo, bumalik ako sa kumpanya.
Hindi para kay Rafael.
Para sa sarili ko.
Nalaman kong ang audit file ay sapat para muling buksan ang dating civil case laban kay Victor.
Hindi tungkol sa pagkamatay ni Mama.
Kundi tungkol sa fraud, falsification at diversion ng corporate funds.
May digital backups palang itinago ang nanay ni Rafael kasama ang mga liham ni Mama.
Iyon ang dahilan kung bakit bumalik si Victor nang malaman niyang hawak namin ang original amendment.
Sa loob ng mga sumunod na buwan, humarap siya sa imbestigasyon.
Na-freeze ang ilang assets niya.
At napatunayang ang bahagi ng kumpanyang nakapangalan sa akin ay lehitimong iniwan ni Mama para protektahan ang kinabukasan ko.
Pero mas mahalaga sa akin ang ginawa ni Papa.
Isang gabi, siya mismo ang lumapit sa kuwarto ko.
May dala siyang folder.
“Anak.”
Inilapag niya iyon sa kama.
Transfer documents iyon para sa shares.
“Sa iyo ito.”
Umiling ako.
“Hindi ko hinihingi.”
“Alam ko.”
Namasa ang mata niya.
“Iyon ang dahilan kung bakit panahon nang ibigay ko.”
Umupo siya sa tabi ko.
“Akala ko kapag kontrolado ko ang lahat, mapoprotektahan kita.”
“Pero habang pinoprotektahan kita, nakalimutan kong malaki ka na pala.”
Hindi ako agad sumagot.
Makalipas ang ilang segundo, sumandal ako sa balikat niya.
“Hindi na kita papayagang pumili ng mapapangasawa ko.”
Tumawa siya nang mahina.
“Hindi na.”
“Promise?”
“Promise.”
Tatlong buwan ang lumipas.
Nanatili ako sa kumpanya.
Hindi dahil pinilit ako ni Papa.
Kundi dahil nagustuhan ko pala ang trabaho.
At mas nakakainis—
Magaling pala ako rito.
Ako ang humawak sa isang charity event para sa mga batang nangangailangan ng school supplies.
Nang matapos ang programa, halos alas-onse na ng gabi.
Ako na lang ang nasa ballroom nang mapansin kong may isang tasa ng milk tea sa mesa.
Walang sibuyas.
Siyempre.
May maliit na note sa tabi.
Good job, Ms. Mikaela.
Walang pangalan.
Hindi ko napigilang ngumiti.
Paglingon ko, nasa pintuan si Rafael.
“Akala ko ba hindi mo na ako pupuntahan?”
“Hindi ako pumunta para sa iyo.”
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Talaga?”
“Inspection.”
“Alas-onse ng gabi?”
“Dedicated CEO.”
Napatawa ako.
Unang beses iyon matapos ang ilang buwan na hindi mabigat ang pakiramdam ko kapag kaharap siya.
Lumapit siya ngunit huminto nang may distansya sa pagitan namin.
“May tanong ako.”
“Ano?”
“Wala nang kasunduan.”
Tumango ako.
“Wala na.”
“Wala nang pressure mula sa pamilya.”
“Oo.”
“Hindi na rin kita boss directly.”
“Thankfully.”
Ngumiti siya.
“Kung ganoon…”
Huminga siya.
“Mikaela, puwede ba kitang ligawan?”
Tinitigan ko siya.
Ang lalaking unang nakilala ko bilang isang boses sa dilim.
Ang lalaking nagsinungaling sa akin.
Ang lalaking kalaunan ay natutong humingi ng tawad nang hindi humihingi ng kapalit.
Hindi ko agad sinagot.
Kinuha ko ang milk tea.
Humigop ako.
Pagkatapos ay naglakad papalampas sa kanya.
“Hatid mo ako pauwi.”
Nanlaki nang bahagya ang mata niya.
“Ibig sabihin ba niyan—”
“Huwag kang assuming.”
Ngumiti siya.
“Okay.”
Pagdating namin sa elevator, biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang notification mula sa lumang chat app.
Napatingin ako sa screen.
K: Good night, baby.
Napalingon ako sa kanya.
Nakatayo siyang inosenteng nakatingin sa kisame.
“Rafael.”
“Hm?”
“Katabi lang kita.”
“Online relationship tayo.”
“Gusto mong sapakin kita?”
Tumawa siya.
At sa unang pagkakataon, ako rin.
Makalipas ang isang taon, sa parehong ballroom kung saan ko unang napatunayang kaya kong tumayo sa sarili kong paa, nagdaos kami ng maliit na celebration.
Hindi engagement party.
Hindi kasal.
Anniversary ng unang malaking project na ako mismo ang namuno.
Nasa isang mesa sina Papa at Tito Ernesto.
Nag-aaway tungkol sa pagkain na para bang walang lihim na minsang muntik sumira sa dalawang pamilya.
Lumapit sa akin si Rafael.
May hawak siyang maliit na silver bell na hugis buwan.
Ang parehong charm na unang nagbunyag ng pagkakakilanlan niya.
Inilagay niya iyon sa palad ko.
“Para saan ito?”
“Sa mama ko iyan.”
“Alam ko.”
“Bago siya namatay, sinabi niyang ibigay ko raw ito sa babaeng pipiliin kong makasama.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ba dapat singsing?”
“May dala rin ako.”
Mabilis kong isinara ang kamay ko.
“Huwag.”
Nanigas siya.
Napatawa ako.
“Hindi pa ako tapos.”
Lumapit ako.
“Ayokong pakasalan mo ako dahil sinabi ng mga magulang natin.”
Tumango siya.
“Ako rin.”
“Ayokong pakasalan mo ako dahil may liham si Mama.”
“Okay.”
“At lalong ayokong pakasalan mo ako dahil tatlong buwan mo akong tinawag na future wife nang walang permiso.”
Napakamot siya sa batok.
“Deserve ko iyon.”
Ngumiti ako.
“Kaya kapag tinanong mo ako…”
Huminga ako nang malalim.
“…siguraduhin mong dahil gusto mo.”
Nanatili siyang tahimik nang ilang segundo.
Pagkatapos ay inilabas niya ang maliit na kahon.
Lumuhod siya.
Hindi nagsalita si Papa.
Hindi pumalakpak si Tito Ernesto.
Walang pumilit sa akin.
Walang kasunduan sa mesa.
Walang utang.
Walang lumang pangako.
Si Rafael lang.
At ako.
“Mikaela,” sabi niya, “hindi dahil sinabi ng mga magulang natin.”
“Hindi dahil sa kumpanya.”
“Hindi dahil sa liham.”
“Tatanungin kita dahil sa loob ng mahigit isang taon, ikaw pa rin ang unang gusto kong kausapin kapag may magandang nangyari sa araw ko.”
“At ikaw pa rin ang huling gusto kong marinig bago ako matulog.”
Ngumiti siya.
“Will you marry me?”
Namasa ang mata ko.
Tumingin ako kay Papa.
Tahimik siyang nakangiti.
At sa pagkakataong iyon, wala siyang desisyon para sa akin.
Ako ang may hawak nito.
Bumaling ako kay Rafael.
Iniabot ko ang kamay ko.
“Oo.”
Huminga nang maluwag ang buong silid.
Pero bago niya maisuot ang singsing, hinila ko ang kamay ko.
“Sandali.”
Namutla siya.
“Ano na naman?”
“May kondisyon.”
“Ano?”
“Burahin mo muna ang pangalan ko sa chat.”
Nagkunwari siyang nag-isip.
“Hindi puwede.”
“Bakit?”
Inilabas niya ang cellphone.
Ipinakita sa akin ang screen.
Hindi na Future Mrs. Reyes ang pangalan ko.
Napaltan na iyon.
Mrs. Reyes—Pending Approval.
Napailing ako habang tumatawa.
“Ang kapal ng mukha mo.”
Lumapit siya at mahinang bumulong:
“Pero approved na ba?”
Tiningnan ko ang singsing.
Tiningnan ko ang maliit na kampanang iniwan ng kanyang ina.
At naalala ko ang liham ni Mama.
Ang liham na minsang akala ko ay nagtakda ng buong buhay ko.
Sa huli, hindi pala iyon utos.
Babala iyon.
Paalala na ang pagmamahal ay hindi utang.
Hindi kasunduan.
Hindi obligasyon.
At lalong hindi desisyong ginagawa ng ibang tao para sa atin.
Kaya tumango ako.
“Approved.”
At sa gitna ng tawanan ng mga taong mahal namin, isinuot niya ang singsing sa daliri ko.
Hindi dahil ipinangako ako sa kanya noon.
Kundi dahil pagkatapos ng lahat ng lihim, pagkakamali at pagkakataong puwede kaming tuluyang mawala sa isa’t isa—
Sa pagkakataong ito,
pareho naming pinili ang isa’t isa.
