Pagkatapos ng Aksidente, Nagising Akong Walang Alaala ng Sampung Taon, May Asawang Hindi Ko Matandaang Pinakasalan at Isang Lalaking Akala Ko’y Para sa Ate Ko—Hanggang Isang Bata ang Tumawag sa Akin sa Paraang Nagpatigil sa Lahat
Pagkatapos ng Aksidente, Nagising Akong Walang Alaala ng Sampung Taon, May Asawang Hindi Ko Matandaang Pinakasalan at Isang Lalaking Akala Ko’y Para sa Ate Ko—Hanggang Isang Bata ang Tumawag sa Akin sa Paraang Nagpatigil sa Lahat
Bahagi 1
Nawala ang sampung taon ng alaala ko matapos ang isang aksidente.
At ang unang lalaking nakita ko nang magising ako…
ay ang sarili kong asawa.
Ang problema—
tinawag ko siyang:
“Kuya.”
Biglang nanahimik ang buong silid.
Matagal akong tinitigan ng lalaking nakatayo sa may pinto.
Nakasuot siya ng itim na polo, bahagyang nakatiklop ang manggas, at malamig pa rin ang mukha niya gaya ng pagkakatanda ko.
Nakilala ko siya agad.
Si Adrian Reyes.
Isa sa pinakasikat na lalaki sa paaralan namin noong labing-walong taong gulang ako.
Matalino.
Mayaman ang pamilya.
Tahimik.
At higit sa lahat…
halos wala kaming naging koneksiyon noon.
Ang huli kong alaala, labing-walo pa lang ako.
Katatapos lang ng klase.
May nakatago akong liham sa bag ko at naghahanda akong umamin sa lalaking matagal ko nang gusto.
Pagkatapos…
may sasakyang mabilis na paparating.
Nang muli akong magmulat ng mga mata, sinabi ng nurse na dalawampu’t walong taong gulang na ako.
Akala ko nagbibiro siya.
Hanggang sa makita ko ang sarili ko sa salamin.
Ako pa rin iyon.
Pero mas mature na ang mukha ko.
At sa kaliwang kamay ko ay may singsing na may malaking diyamante.
Maya-maya, masayang sinabi ng nurse:
“Ma’am Mara, parating na po ang asawa ninyo.”
Hindi ko pa nga lubos na nauunawaan kung paano ako nagkaroon ng asawa nang bumukas ang pinto.
At pumasok si Adrian.
Kaya isang posibilidad lang agad ang naisip ko.
Baka asawa siya ng stepsister ko.
Dahil noong labing-walo ako, nakita ko mismo kung paano niya pinulot ang pulseras ni Bianca at hinawakan iyon na para bang napakahalaga.
“Kung hindi kita tatawaging Kuya, ano ang dapat kong itawag sa’yo?”
tanong ko.
Biglang nagbago ang tingin ni Adrian.
Hinila niya ang upuan at umupo sa tabi ng kama.
“Wala ka talagang naaalala?”
“Ano bang dapat kong maalala?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, kinuha niya ang cellphone ko mula sa bulsa ng coat na nakasabit sa tabi ng kama.
Binuksan niya iyon gamit ang face recognition at iniabot sa akin.
Umilaw ang screen.
Wedding photo ang wallpaper.
Ako ang bride.
At ang groom…
si Adrian.
Halos mabitawan ko ang cellphone.
“Hindi puwede.”
Pinalaki ko ang larawan.
Nakasuot ako ng puting wedding gown.
Napakalaki ng ngiti ko.
Nakatayo si Adrian sa likod ko, nakayakap sa baywang ko.
Malamig pa rin ang mukha niya.
Pero ang tingin niya sa akin…
sobrang lambing.
Agad kong tiningnan ang petsa.
Pitong taon na ang nakalipas.
Binuksan ko naman ang gallery.
Libu-libong litrato.
Mga mamahaling restaurant.
Mga bakasyon.
Isang malaking bahay.
Mga event.
Mga wedding anniversary.
At sa halos lahat ng litrato…
si Adrian ang nasa tabi ko.
“Tayo…”
napalunok ako.
“Talagang kasal?”
“Pitong taon na.”
Para akong nakatingin sa isang estranghero.
“Nasaan si Bianca?”
Bahagyang nanigas si Adrian.
Mas lalo akong nagtaka.
Binuksan ko ang messages.
Nasa itaas halos ng listahan ang pangalan ng stepsister ko.
Tatlong araw lang ang tanda ng huli niyang mensahe.
May kasamang litrato.
Sa larawan, inalalayan ni Adrian si Bianca habang bumababa mula sa sasakyan.
Napakalapit nila sa isa’t isa.
Sa ilalim ng litrato ay may mensahe.
“Huwag mong sisihin si Adrian. Wala talaga akong ibang matatakbuhan noong gabing iyon.”
Itinaas ko ang cellphone.
“Ipaliwanag mo.”
Tiningnan ni Adrian ang litrato.
“Nadulas siya noong gabing iyon. Dinala ko lang siya sa ospital.”
“Hanggang ngayon, pinapahalagahan mo pa rin siya?”
“Hindi iyon ang iniisip mo.”
Napatawa ako.
Napakapamilyar ng linyang iyon.
Sampung taon na ang nakalipas, nakita ko mismo si Adrian na pinupulot ang pulseras ni Bianca sa school grounds.
Matagal niyang hinawakan iyon sa palad.
At nang mapansin niyang nakatingin ako, agad niya iyong itinago.
Noong araw na iyon, naisip ko:
Kahit pala ang isang lalaking malamig tulad ni Adrian ay marunong ding magkagusto sa isang babae.
Sayang nga lang.
Napakapangit ng taste niya.
Dahil si Bianca ay hindi kailanman kasing bait ng ipinapakita niya.
Pagkamatay ng nanay ko, mabilis nag-asawang muli ang tatay ko.
Pinakasalan niya ang nanay ni Bianca.
Mula noon, ang bahay na dati kong tahanan ay naging lugar kung saan kailangan kong mag-ingat sa bawat kilos.
Magaling si Bianca magmukhang mahina.
Malumanay siyang magsalita.
Bihira siyang sumigaw.
Pero ilang salita lang mula sa kanya, nagagawa niyang magmukhang masama ako sa harap ng lahat.
Minsan, binawasan ng stepmother ko ang allowance ko dahil umiyak si Bianca.
Minsan naman, sinampal ako ng tatay ko dahil sinabi niyang sinadya kong sirain ang damit niya.
Kaya kinasusuklaman ko siya.
At natural lang na hindi ko rin magustuhan ang lalaking minsang nahumaling sa kanya.
Pero ngayon…
ang lalaking iyon ang asawa ko.
“Nasaan ang trabaho ko?”
bigla kong tanong.
Itinuro ni Adrian ang tablet sa mesa.
Binuksan ko iyon.
Nasa napakaraming kontrata ang pangalan ko.
Ako pala ang founder ng isang malaking beauty at fashion company para sa mga babae.
Nang makita ko ang kita ng kumpanya, tatlong beses kong binilang ang mga zero.
May mga property sa pangalan ko.
May shares.
May investments.
May sariling bahay.
Sobrang yaman ko na halos hindi makapaniwala ang labing-walong taong gulang na bersiyon ko.
Pero habang mas marami akong binabasa…
mas nanlalamig ang mga kamay ko.
May ilang email tungkol sa paglilipat ng shares.
At ang pangalan ng tatanggap…
si Bianca.
Bubuksan ko pa sana ang isa sa mga attachment nang biglang kunin ni Adrian ang tablet mula sa akin.
“Sabi ng doktor, huwag mong piliting alamin agad ang lahat.”
Tumingin ako sa kanya.
“O may bagay kang ayaw mong malaman ko?”
Sa unang pagkakataon, parang nabasag ang malamig niyang ekspresyon.
“May mga bagay na baka mas mabuting hindi mo maalala.”
Diretso ko siyang tiningnan.
“Halimbawa?”
Hindi siya sumagot.
Eksaktong sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto.
Isang babae ang pumasok.
Nakilala ko siya agad.
Si Bianca.
Lumipas man ang sampung taon, ganoon pa rin siya.
Maganda.
Malumanay.
Mahinhin.
At mukhang kayang umiyak sa isang matigas na salita.
Pero hindi siya ang agad kong napansin.
Kundi ang batang lalaki na hawak niya sa kamay.
Mga anim na taong gulang siguro.
Nang makita si Adrian, mabilis itong tumakbo.
“Daddy!”
Nanigas ang buong katawan ko.
Mahigpit na niyakap ng bata ang binti ng asawa ko.
Samantala, nanatili si Bianca sa may pinto.
Namumula ang mga mata niya.
Tumingin siya sa akin.
“Sorry.”
Mahina ang boses niya.
“Nadisgrasya ka dahil nalaman mo ang lahat, ’di ba?”
Dahan-dahan akong lumingon kay Adrian.
“Anak nino ang batang ito?”
Humigpit ang kamao niya.
Pero hindi siya sumagot.
Lumapit si Bianca.
May inilapag siyang folder sa kama ko.
Nasa ibabaw ang isang divorce agreement.
At sa pinakailalim…
naroon ang pirma ko.
Sarili kong pirma.
“Tatlong araw na ang nakalipas,” nanginginig niyang sabi, “pumayag ka nang hiwalayan si Adrian.”
Hindi pa ako nakakapagsalita nang buksan niya ang susunod na dokumento.
Isang DNA test.
May maliit na papel na nakatakip sa pangalan ng ama.
Tumingin si Bianca sa akin.
Pagkatapos ay marahan niyang iniabot ang kamay niya para alisin iyon.
Pero biglang hinawakan ni Adrian ang pulsuhan niya.
Malamig ang boses niya.
“Tama na.”
Tinitigan ko silang dalawa.
Ang isa ay asawa ko.
Ang isa ay ang stepsister na pinakakinasusuklaman ko.
May batang tumatawag sa asawa ko na Daddy.
At may DNA result na ayaw na ayaw niyang ipakita sa akin.
Mabilis kong inabot ang folder.
“Bitawan mo.”
Hindi gumalaw si Adrian.
Tiningnan ko siya diretso sa mga mata.
“Kung hindi mo anak ang batang iyon…”
“Bakit takot na takot kang makita ko ang resulta?”
Bago pa siya makasagot, biglang tumingala ang batang lalaki.
Matagal niya akong tinitigan.
Parang sinusubukan niyang kilalanin kung ako nga ba talaga ang babaeng nasa harapan niya.
Pagkatapos…
bigla siyang nagsalita.
At sa isang pangungusap lamang, parang tumigil ang hangin sa buong silid.
“Daddy…”
mahina niyang tanong kay Adrian.
“Hindi na ba talaga ako naaalala ni Mommy?”
BAHAGI 2
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Mommy?”
Inulit ko ang salitang iyon na para bang banyaga sa dila ko.
Tumingin ako sa batang lalaki.
May maliliit siyang mata, tuwid na ilong, at isang munting nunal sa ilalim ng kaliwang kilay.
Hindi ko alam kung bakit, pero nang makita ko iyon, biglang kumirot ang sentido ko.
Isang malabong larawan ang sumagi sa isip ko.
Isang sanggol na umiiyak.
Dalawang kamay kong nanginginig habang kinakabitan siya ng maliit na medyas.
At isang boses na nagsasabing—
“Kamukha mo siya.”
Napahawak ako sa ulo.
“Mara!”
Mabilis na lumapit si Adrian.
Tinulak ko siya.
“Lumayo ka.”
Nagsimulang manginig ang labi ng bata.
“Mommy, galit ka ba sa akin?”
May kung anong pumutok sa loob ko.
Hindi ko siya maalala.
Pero hindi ko kayang makita siyang umiiyak.
Dahan-dahan kong iniabot ang kamay.
“Ano… pangalan mo?”
“Enzo.”
Mahina siyang sumagot.
“Enzo Reyes.”
Bago pa ako makapagtanong, biglang nagsalita si Bianca.
“Anak mo siya.”
Napalingon ako sa kanya.
“Anak namin ni Adrian?”
Tumango siya.
Parang nawalan ako ng lakas.
Agad kong kinuha ang DNA result.
Sinubukan akong pigilan ni Adrian pero huli na.
Hinila ko ang maliit na papel na nakatakip sa pangalan.
Ama: Adrian Reyes.
Ina: Mara Santos-Reyes.
99.99%.
Napatitig ako kay Enzo.
“Kung anak ko siya… bakit ikaw ang kasama niya?”
Hindi agad sumagot si Bianca.
Ako na ang tumingin kay Adrian.
“At bakit tinatawag niyang Daddy ka pero parang sanay na sanay siyang kasama ang kapatid ko?”
“Mara—”
“Sabihin mo lahat.”
Tahimik si Adrian nang ilang segundo.
Pagkatapos ay inilabas niya ang cellphone niya.
May ipinakita siyang video.
Ako ang nasa screen.
Ang sarili kong mukha.
Kuha tatlong araw bago ang aksidente.
Maputla ako.
Namamaga ang mga mata.
At diretsong nakatingin sa camera.
“Kung pinapanood ko ito ngayon, ibig sabihin tama ang hinala ko.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Nagpatuloy ang ako sa video.
“May gumagamit ng pangalan ko para ilipat ang shares ng kumpanya. At may gustong ipakita sa akin na may relasyon sina Adrian at Bianca.”
Napalingon ako kay Bianca.
Namumula ang mukha niya.
Sa video, huminga nang malalim ang dating ako.
“Pero hindi ako sigurado kung sino ang nagsisinungaling.”
“Ang alam ko lang, may taong gustong sirain ang pamilya ko bago ko malaman kung saan napupunta ang pera.”
Tumigil ang video.
“Nasaan ang kasunod?”
tanong ko.
Mahina ang boses ni Adrian.
“Hindi pa namin nakikita.”
Napatingin ako sa divorce papers.
“Ito?”
“Hindi kita pinapirmahan niyan.”
Saglit akong hindi nakahinga.
Si Bianca ang sumagot.
“Hindi rin ako ang nagdala niyan dito.”
Napakunot ang noo ko.
“Pero ikaw ang may hawak.”
“Iniwan iyon ng tatay mo sa bahay kaninang umaga.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Ang tatay ko.
Ang lalaking minsang pinili ang bago niyang pamilya kaysa sa akin.
Bago ako makapagsalita, tumunog ang cellphone ni Adrian.
Isang notification mula sa security system ng bahay namin.
Unauthorized access detected.
Kasunod noon, may pumasok na litrato mula sa CCTV.
Isang lalaking nakasuot ng cap ang nasa loob ng study room.
Binubuksan niya ang safe.
At sa likod niya…
kitang-kita ang tatay ko.
Hindi siya pinipigilan.
Siya pa mismo ang nagtuturo kung nasaan ang mga dokumento.
Biglang namutla si Bianca.
“Hindi puwede…”
Napatingin ako sa kanya.
Bumulong siya.
“Ang lalaking iyon…”
“Kilala mo?”
Tumulo ang luha niya.
“Siya ang lalaking nakita kong sumusunod sa kotse mo noong araw ng aksidente.”
BAHAGI 3
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang malaman na may sampung taon akong hindi maalala—
o ang unti-unting maintindihan na bago ako mawalan ng alaala, may isang taong matagal nang naghihintay na mawalan ako ng kakayahang lumaban.
Agad tumawag si Adrian sa security.
Pero pinigilan ko siyang umalis.
“Hindi.”
Tumingin siya sa akin.
“Anong hindi?”
“Hindi ka pupunta nang wala ako.”
“Mara, kagagaling mo lang sa aksidente.”
“At bahay ko iyon. Kumpanya ko ang pinagnanakawan. Buhay ko ang ginulo.”
“Mara—”
“Kung sampung taon ang nawala sa akin, mas kailangan kong makita kung ano ang nangyayari ngayon.”
Matagal niya akong tinitigan.
Sa huli, siya ang unang umiwas ng tingin.
Isang oras pagkatapos, nasa pribadong silid kami sa ospital kasama ang abogado ng kumpanya at dalawang security officer.
Hindi ako pinayagang umalis, kaya live feed ng bahay ang ipinakita sa laptop.
Doon ko muling nakita ang tatay ko.
Mas matanda na siya.
Mas payat.
Pero hindi nagbago ang paraan ng pagtingin niya sa mga gamit na hindi kanya.
Kasama niya ang lalaking nakasuot ng cap.
Binuksan nila ang safe.
May kinuha silang isang makapal na envelope.
“Zoom.”
utos ko.
Lumapit ang camera.
Nakalagay sa sobre:
Original Share Transfer Documents.
Napatingin ako kay Adrian.
“Bakit nasa bahay natin iyan?”
“Dahil nalaman mong peke ang digital copies.”
Sumingit ang abogado.
“Tatlong buwan na pong may irregularities sa kumpanya. May mga shares na ipinapakitang nailipat kay Ms. Bianca, pero wala pong valid board approval.”
“Kung ganoon, bakit pangalan niya?”
Hindi agad sumagot si Bianca.
Pagkatapos ay inilabas niya ang sariling cellphone.
“Dahil ginagamit nila ako.”
Ipinakita niya sa akin ang mga mensahe.
Galing sa stepmother ko.
Pirmahan mo lang.
Walang mawawala kay Mara.
Pamilya rin naman tayo.
At ang pinakahuli:
Kapag nasa pangalan mo ang shares, saka natin kakausapin ang mga investor.
Parang nasusuka ako.
“Alam mo?”
Umiyak si Bianca.
“Noong una, akala ko legal na family arrangement lang. Sabi ni Mama gusto ka lang protektahan habang buntis ka noon.”
“Buntis?”
Napatingin ako kay Enzo.
Doon muling sumakit ang ulo ko.
Isang ospital.
Isang ultrasound.
Si Adrian na nakahawak sa kamay ko.
At ako, umiiyak habang tumatawa.
“May heartbeat na.”
Napapikit ako.
Mas malinaw iyon kaysa sa unang alaala.
Nang magmulat ako, nakaluhod si Enzo sa tabi ng kama.
“Mommy?”
Hinawakan ko ang pisngi niya.
Hindi ko pa rin maalala ang anim na taon ng buhay niya.
Pero biglang alam kong mahal ko siya.
Hindi dahil sinabi ng DNA.
Hindi dahil kamukha niya ako.
Kundi dahil may bahagi ng katawan kong tila nakakakilala sa kanya kahit hindi kaya ng isip ko.
“Sorry.”
Napahikbi ako.
“Hindi kita naaalala.”
Umiling si Enzo.
“Okay lang.”
“Hindi ka galit?”
“Hindi.”
Saglit siyang nag-isip.
“Pwede naman kitang turuan ulit.”
Doon ako tuluyang umiyak.
Maging si Adrian ay napalingon sa bintana.
Pero hindi pa tapos ang lahat.
Tumunog ang telepono ng abogado.
Nahuli ng security ang dalawang lalaki sa bahay.
Pero wala roon ang stepmother ko.
At ang tatay ko…
tumakas.
Kinagabihan, may natanggap akong mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Kung gusto mong malaman kung bakit ka talaga naaksidente, pumunta ka sa lumang bahay. Mag-isa.
Ipinakita ko iyon kay Adrian.
“Hindi ka pupunta.”
“Siyempre hindi ako pupunta mag-isa.”
Sa unang pagkakataon mula nang magising ako, bahagya siyang ngumiti.
“Mabuti.”
Tatlong araw ang lumipas bago ako pinayagang lumabas ng ospital.
Sa mga araw na iyon, marami akong nalaman.
Hindi pala si Adrian ang unang umamin ng nararamdaman.
Ako pala.
Noong nineteen ako, nagkita kaming dalawa sa isang university event.
Doon ko raw nalaman na ang pulseras na pinulot niya noon ay hindi kay Bianca.
Akin iyon.
Hiniram lamang ni Bianca nang araw na iyon.
Itinago ni Adrian ang pulseras dahil matagal na pala niya akong gusto.
Napatingin ako sa kanya nang marinig iyon.
“Sandali.”
“Ano?”
“So, noong high school…”
“Oo.”
“Hindi mo gusto si Bianca?”
“Hindi.”
“Pero akala ko—”
“Mali ka.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Hindi mo naman ako tinanong.”
Napatitig ako sa kanya.
Sampung taon man ang nawala sa akin, nakakainis pa rin pala ang lalaking ito.
Pero may isa pang bagay akong nalaman.
Ang liham na dala ko noong araw bago ang unang aksidenteng naaalala ko—
ang liham na balak kong ibigay sa crush ko—
ay hindi para sa ibang lalaki.
Para kay Adrian iyon.
Nakita niya iyon makalipas ang isang taon, nang ibalik sa akin ng dati naming adviser ang mga gamit kong naiwan matapos akong maospital noon.
“Hindi ako namatay sa aksidenteng iyon?”
tanong ko.
“Hindi.”
“Pero bakit wala akong maalala pagkatapos?”
“Hindi dahil sa aksidenteng iyon.”
Doon ko nalaman ang totoo.
Hindi pala talaga nawala ang sampung taon dahil lang sa banggaan kamakailan.
Nagkaroon ako ng rare post-traumatic memory disturbance matapos ang pinsala sa ulo.
Ang huling malinaw na memory anchor ko ay ang edad na eighteen.
Kaya doon “bumalik” ang isip ko.
Walang time travel.
Walang pangalawang buhay.
Isa lang itong buhay na may sampung taong biglang nabura sa alaala ko.
Pero naroon pa rin ang ebidensiya ng mga taong minahal ko sa pagitan.
Makaraan ang dalawang linggo, pumunta kami sa lumang bahay.
Hindi ako nag-iisa.
Kasama ko si Adrian, abogado, at mga imbestigador.
Naroon ang tatay ko.
At ang stepmother ko.
Hindi na sila makatanggi.
Nakita sa records na unti-unti nilang ginagamit ang access ni Bianca para gumawa ng pekeng transfers.
Nang magsimulang maghinala ang dating ako, gumawa sila ng mga larawan at mensaheng magmumukhang may relasyon sina Adrian at Bianca.
Ang layunin?
Paghiwalayin kami.
Kapag natuloy ang divorce, mas madali nilang makokontrol ang ilang assets na inilagay ko sa family trust noong ipinanganak si Enzo.
Ang mas masakit—
ang aksidente ko ay hindi simpleng aksidente.
Hindi sila ang direktang bumangga sa kotse ko.
Pero ang lalaking nakita ni Bianca ay inutusan nilang sundan at takutin ako para ibigay ko ang original documents.
Sa pagmamadali kong makatakas, nawalan ako ng kontrol sa sasakyan.
Tahimik ang tatay ko habang binabasa ng imbestigador ang mga ebidensiya.
Tumingin ako sa kanya.
“Bakit?”
Iyon lang ang naitanong ko.
Napabuntong-hininga siya.
“Anak, hindi mo naiintindihan. Pamilya tayo. Sobrang laki ng kumpanya mo. Konting bahagi lang—”
Napatawa ako.
“Pamilya?”
Biglang bumalik sa isip ko ang batang ako.
Ang allowance na binawasan.
Ang sampal.
Ang mga gabing tahimik akong kumakain dahil ayaw kong bigyan sila ng dahilan para pagalitan ako.
At ngayon, sampung taon pagkatapos, pareho pa rin ang dahilan niya.
Pamilya.
Salitang ginagamit niya kapag may gusto siyang kunin sa akin.
“Hindi pamilya ang tawag sa taong hinihintay kang maging mahina para nakawan ka.”
Wala siyang naisagot.
Hindi ako sumigaw.
Hindi rin ako umiyak.
Hinayaan kong ang batas ang gumawa ng natitira.
Si Bianca naman ang unang nagbigay ng formal statement laban sa sarili niyang ina.
Hindi ko siya agad pinatawad.
May mga bagay siyang alam pero pinili niyang huwag sabihin.
May mga papeles siyang pinirmahan nang hindi nagtatanong.
Pero sa unang pagkakataon sa buhay namin, hindi siya umiyak para magmukhang kawawa.
Umamin siya.
“Kasalanan ko rin.”
At sa unang pagkakataon, naniwala ako sa kanya.
Hindi kami biglang naging tunay na magkapatid.
Hindi ganoon kadali ang dalawampung taong sama ng loob.
Pero nagsimula kami sa isang simpleng bagay.
Katotohanan.
Makalipas ang tatlong buwan, bumalik ako sa opisina.
Hindi ko pa rin naaalala ang lahat.
May mga pangalan akong kailangang basahin nang dalawang beses.
May mga litrato kaming mag-asawa na pakiramdam ko’y buhay ng ibang babae.
At may mga gabi na nakaupo ako sa tabi ni Enzo habang kinukuwento niya sa akin ang sarili kong nakaraan.
“Mommy, ito yung first day ko sa school.”
“Mommy, dito tayo nagpunta sa beach.”
“Mommy, ito yung cake na nasunog mo.”
“Hindi ako marunong mag-bake?”
“Hindiii.”
At tatawa siya nang tatawa.
Unti-unti, hindi ko na kinailangang maalala ang lahat para maramdaman na akin ang buhay na iyon.
Isang gabi, habang natutulog si Enzo, nakita ko si Adrian sa balcony.
Lumapit ako.
“May tanong ako.”
“Ano?”
“Bakit hindi mo pinunit ang divorce papers?”
Tumingin siya sa malayo.
“Dahil may pirma mo.”
“Peke pala.”
“Noong una hindi ko alam.”
“Kung tunay iyon?”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Kung iyon talaga ang gusto mo, pipirma rin ako.”
Hindi ko inaasahan ang sagot.
“Hindi mo ako pipigilan?”
“Hindi.”
“Bakit?”
Dahan-dahan niyang sinabi:
“Dahil mahal kita. Hindi kita pag-aari.”
May kung anong mainit na umakyat sa dibdib ko.
Marahil sampung taon na ang nakakaraan, minahal ko ang lalaking ito.
Marahil sa isang bahagi ng utak ko, mahal ko pa rin siya.
Pero ang babaeng ako ngayon ay kailangan siyang kilalanin mula sa simula.
Kaya iniabot ko ang kamay ko.
“Adrian Reyes.”
Napatingin siya sa kamay ko.
“Ano ito?”
“Nice to meet you.”
Bahagya siyang natawa.
Kinuha niya ang kamay ko.
“Mara Santos-Reyes.”
Humigpit nang bahagya ang hawak niya.
“Nice to meet you again.”
Makalipas ang isang taon, hindi bumalik nang buo ang lahat ng alaala ko.
Pero hindi na iyon ang sukatan ko ng isang masayang buhay.
Naayos ang kumpanya.
Naibalik ang lahat ng shares.
Nahatulan ang mga sangkot sa fraud at harassment ayon sa mga ebidensiyang nakuha.
Si Bianca ay lumipat at nagsimulang mamuhay nang hiwalay sa kanyang ina.
Paminsan-minsan, dinadala niya si Enzo sa museum o kumakain kami nang magkakasama.
Hindi kami perpekto.
Pero hindi na kami nagkukunwari.
At sa ikapitong kaarawan ni Enzo, may iniabot siyang maliit na kahon sa akin.
Sa loob noon ay isang lumang pulseras.
“Daddy said sa’yo raw ito.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Talaga?”
Tumango siya.
Parehong pulseras iyon na nakita ko sa kamay niya noong labing-walo ako.
Ang bagay na naging dahilan kung bakit sampung taon kong inakalang mahal niya ang kapatid ko.
Sa ilalim ng pulseras ay may nakatiklop na papel.
Binuksan ko iyon.
Isang lumang liham.
Sulát-kamay ko.
Ang liham na balak kong ibigay noong labing-walo ako.
Sa pinakahuling linya ay nakasulat:
“Adrian, hindi ko alam kung gusto mo rin ako. Pero kung hindi ko sasabihin ngayon, baka pagsisihan ko ito habambuhay.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Ang dramatic ko pala.”
“Very.”
sagot niya.
Siniko ko siya.
Sa likod namin, sumigaw si Enzo.
“Daddy! Kiss Mommy!”
“Enzo!”
Namula ako.
Tumawa si Adrian.
Pagkatapos ay lumapit siya, pero hindi niya ako hinalikan agad.
Tulad ng dati niyang ginagawa, naghintay siya.
Ako ang humakbang palapit.
At sa pagkakataong iyon, malinaw na malinaw sa akin ang isang bagay.
May sampung taon akong hindi maalala.
May mga araw na maaaring hindi na bumalik kailanman.
Pero hindi ibig sabihin noon na nawala ang buhay ko.
Dahil sa harap ko ay ang lalaking minsan kong gustong pagbigyan ng isang liham.
Sa likod ko ay ang batang handang “turuan” akong maging mommy niya ulit.
At sa loob ng bahay ay isang buhay na hindi ko kailangang balikan para piliin.
Maaari ko itong piliin ngayon.
Kaya nang tanungin ako ni Adrian nang gabing iyon—
“Kung mabibigyan ka ng pagkakataong magsimula ulit, pipiliin mo pa rin ba kami?”
Tumingin ako sa kanya.
Pagkatapos kay Enzo.
At ngumiti.
“Hindi ko kailangang bumalik sa nakaraan para malaman ang sagot.”
Hinawakan ko ang kamay nilang dalawa.
“Pipiliin ko kayo ngayon.”
At sa unang pagkakataon mula nang magising ako nang walang sampung taon ng alaala—
hindi ko na naramdaman na may nawala sa akin.
Dahil sa wakas, alam ko na kung saan ako uuwi.
