PAGKATAPOS MAKIPAGHIWALAY SA AKING MASIRA NA BOYFRIEND

NALASING AKO AT NAPUNTA SA MALING VIP ROOM

PAGKATAPOS NG ISANG LINGGO, ANG LALAKING NAKASAMA KO NOONG GABI AY NAGING BOSS KO NA…

Ang pinakanakakagalit nang mahuli kong may ibang babae si Adrian ay hindi ang pagtataksil niya.

Kundi ang katotohanang ako pa ang sinisi niya.

— Lagi ka na lang nag-aaral at nagtatrabaho.

— Hindi mo man lang naiintindihan ang kailangan ko.

Napatawa ako.

Tatlong taon kaming magkasintahan.

Habang nag-aaral sa unibersidad, nagtatrabaho rin ako para makatulong sa pamilya.

Ako ang nagbabayad ng renta.

Ako ang bumibili ng pagkain.

Kapag wala siyang trabaho.

Ako rin ang sumasalo sa kanya.

Pero sa huli.

Ako pa rin ang may kasalanan.

Kinagabihan, kinaladkad ako ng matalik kong kaibigan sa isang sikat na karaoke bar.

— Huwag ka nang umiyak!

— Napakaraming lalaki sa mundo!

— Kalimutan na natin ang walang kuwentang iyon ngayong gabi!

Hindi talaga ako marunong uminom.

Pero nang gabing iyon.

Nakaabot ako sa ikalimang baso.

Pagkatapos ay ikaanim.

At wala na akong maalala.

Ang natatandaan ko lang ay gusto kong patunayan sa buong mundo na hindi ako kawawa.

At pagkatapos…

Nagkamali ako ng VIP room.

May isang lalaki sa loob.

Mag-isa siyang nakaupo sa sofa.

Naka-itim na polo.

Nakatiklop ang manggas.

At may mukha siyang sobrang seryoso na parang walang taong nangangahas lumapit sa kanya.

Pero lasing na ako noon.

Itinuro ko siya.

— Ikaw!

Tumingala siya.

Malamig ang tingin niya.

— Ako?

— Oo, ikaw!

Palapit akong naglakad.

— Alam mo bang parang wala nang matinong lalaki sa mundo?

Bahagya siyang napakunot-noo.

— Lasing ka na.

— Hindi!

— Napakalinaw ng isip ko!

Hinampas ko ang mesa.

— Sabihin mo nga sa akin, bakit may mga lalaking napakakapal ng mukha?

Tahimik lang niya akong tiningnan.

Hindi ko rin maintindihan kung bakit.

Pero naupo ako sa tapat niya.

At ikinuwento ko ang buong istorya ng paghihiwalay namin ni Adrian.

Mula sa simula.

Hanggang sa pagtataksil niya.

Habang umiiyak.

At pinipilit siyang makinig.

Mahigit isang oras.

Hanggang sa dumating ang staff ng bar.

At natuklasang nakatulog na pala ako sa mesa.

Kinabukasan.

Nagising ako sa isang mamahaling hotel room.

Parang sasabog ang ulo ko.

Agad akong napabangon.

At nakita ko siyang nakaupo sa tabi ng bintana.

Nagtatrabaho.

Tinatamaan ng sikat ng araw ang kanyang mukha.

Malamig.

Matalim.

At nakakatakot.

Natigilan ako.

— Sino ka?

Tumingin siya sa akin.

— Dapat ako ang nagtatanong niyan.

Kinabahan ako.

— Ako…

— Kagabi pumasok ka sa pribadong silid ko.

— Pinilit mo akong makinig sa kwento mo nang isang oras at dalawampu’t tatlong minuto.

— At pagkatapos ay nakatulog ka.

Gusto kong magpalamon sa lupa sa hiya.

— Pasensya na…

Tumayo siya.

Mas matangkad kaysa sa inaakala ko.

— At natapunan mo rin ng kape ang mahalagang dokumento ko.

Namutla ako.

— Magkano ang babayaran ko?

— Kaya mo bang bayaran?

Natahimik ako.

Tinitigan niya ako sandali.

Pagkatapos ay umiling.

— Kalimutan mo na.

— Ituring mo na lang na gumawa ako ng mabuting gawa.

At umalis siya.

Nakahinga ako nang maluwag.

Iniisip kong hindi ko na siya makikita kailanman.

Pero mali ako.

Makalipas ang isang linggo.

Natanggap ako bilang intern sa pinakamalaking kumpanya sa lungsod.

Pangarap iyon ng bawat graduating student.

Magandang allowance.

At mataas ang posibilidad na ma-regular.

Sa unang araw ko.

Masaya akong pumasok sa conference room.

At nanigas ako.

Nakaupo sa pinakagitna.

Ang lalaking iyon.

Siya mismo.

Malamig niya akong tiningnan.

At gusto ko nang himatayin.

Ilang segundo ang lumipas.

Tahimik ang buong silid.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

— Welcome sa inyong lahat.

— Ako si Marco Villanueva.

— Ang bagong CEO ng kumpanya.

— At ako rin ang direktang mamamahala sa mga intern.

Biglang dumilim ang kinabukasan ko.

Sa mga sumunod na araw.

Parang ako lang ang lagi niyang pinapagawa ng trabaho.

Kung isang report ang ginagawa ng iba.

Tatlo naman sa akin.

Kung alas-sais umuuwi ang iba.

Alas-otso ako nakakaalis.

Sigurado akong pinaghihigantihan niya ako.

Pero kakaiba rin.

Sa tuwing nagkakaproblema ako.

Siya rin ang unang lumalabas para tumulong.

Kapag may kliyenteng nagpapahirap sa akin.

Siya ang sumasalo.

Kapag gabi na akong nagtatrabaho.

May mainit na pagkain na biglang lumalabas sa mesa ko.

Kapag may nagbibintang sa akin.

Siya ang naghahanap ng ebidensya para linisin ang pangalan ko.

Unti-unti.

Hindi ko na maintindihan ang totoong ugali niya.

Hanggang isang gabi.

Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan nila ng assistant niyang si Daniel.

— Sir, handa na po ang proyekto sa ibang bansa.

— Kailan po kayo aalis?

Matagal na hindi sumagot si Marco.

Pagkatapos ay tumingin siya sa direksyon ng opisina ko.

Kung saan ako nag-o-overtime.

At sa unang pagkakataon.

Lumambot ang tingin niya.

— Ipagpaliban muna.

Nagulat si Daniel.

— Bakit po?

Mahina siyang sumagot.

— May mas mahalaga pa akong kailangang tapusin.

Napatigil ako.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Pero kasabay noon.

Tumunog ang telepono niya.

Tiningnan niya ang screen.

At agad nagbago ang ekspresyon niya.

Namutla rin si Daniel.

— Ano pong nangyari?

Mahigpit niyang hinawakan ang telepono.

At malamig na sinabi:

— Bumalik na siya.

— Sino po?

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay sumagot.

— Ang babaeng itinakda ng pamilya ko bilang magiging fiancée ko.

Parang may bumagsak sa dibdib ko.

At eksakto sa sandaling iyon.

Biglang bumukas ang pinto sa likuran ko.

May isang napakagandang babae na may dalang maleta.

Huminto siya.

Tumingin sa akin.

At ngumiti.

— Kaya ikaw pala…

— Ang dahilan kung bakit ipinagpaliban niya ang engagement namin?

Biglang tumigil ang mundo.

Lumapit si Marco.

Sa unang pagkakataon.

Nakita kong may kaba sa mukha niya.

At ako naman.

Natigilang nakatayo sa gitna ng hallway.

Dahil ngayon ko lang napagtanto.

Na ang lahat ng nangyari sa pagitan namin…

Ay simula pa lamang.
…

Tiếp nối câu chuyện, đây là đoạn kết có hậu bằng tiếng Filipino:

Nanatiling tahimik ang buong hallway.

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming tatlo na magkakaharap.

Ako.

Si Marco.

At ang babaeng sinasabi niyang itinakdang mapangasawa niya.

Ngunit ang unang nagsalita ay si Marco.

— Isabella.

Malamig ang boses niya.

— Bakit ka nandito?

Ngumiti ang babae.

Napakaganda niya.

Elegante.

Makinis.

At halatang galing sa isang mayamang pamilya.

— Hindi ba dapat masaya ka?

— Bumalik ang fiancée mo.

Bahagya niyang idiniin ang salitang fiancée habang nakatingin sa akin.

Para bang sinasadya niya.

Para bang gusto niyang ipaalala kung gaano kalaki ang agwat namin.

Naramdaman kong nanikip ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Hindi naman kami ni Marco.

Boss ko lang siya.

At ako ay isang simpleng intern.

Ngunit hindi ko maipaliwanag ang sakit na naramdaman ko nang marinig ko ang salitang iyon.

Tahimik na lumapit si Marco.

— Daniel.

— Ihatid mo si Miss Isabella sa guest suite.

Nagulat si Isabella.

— Hindi mo man lang ako yayayain sa hapunan?

— Pagod ako.

Diretso ang sagot ni Marco.

Nawala ang ngiti sa labi ng babae.

Pero mabilis din niya itong naibalik.

Bago siya umalis ay muli niya akong tiningnan.

At sa pagkakataong iyon.

Nakita ko ang babala sa kanyang mga mata.

Mula nang dumating si Isabella.

Parang nagbago ang buong kumpanya.

Mabilis na kumalat ang balita.

Ang anak ng isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa.

Ang babaeng matagal nang nakatakdang pakasalan ng CEO.

At ang magiging susunod na ginang ng pamilya Villanueva.

Lahat ay excited.

Lahat maliban sa akin.

Sinikap kong umiwas.

Sinikap kong ituon ang isip ko sa trabaho.

At paulit-ulit kong pinaalalahanan ang sarili.

Hindi ka dapat umasa.

Hindi ka dapat masaktan.

Ngunit mas lalo lamang naging magulo ang lahat.

Dahil si Marco mismo ang hindi tumitigil sa paglapit.

Kapag may meeting.

Katabi niya ako.

Kapag overtime.

Kasama ko siya.

Kapag may business trip.

Ako ang pinipili niyang isama.

Hanggang sa isang araw.

Tuluyan nang sumabog ang lahat.

May mahalagang presentation ang kumpanya.

Naroon ang mga investor.

Mga direktor.

At maging ang pamilya ni Marco.

Kasama si Isabella.

Ako ang inatasang magdala ng final files.

Ngunit bago magsimula ang meeting.

Biglang may nagpakalat ng tsismis.

Na ako raw ang dahilan kung bakit ayaw ni Marco sa kanyang fiancée.

Na ginagamit ko raw ang posisyon ko upang akitin ang CEO.

Na isa lamang akong oportunista.

Sa loob ng ilang minuto.

Buong opisina ay nag-uusap tungkol sa akin.

May mga nagtatawanan.

May mga nagbubulungan.

May mga tumitingin na parang isa akong kriminal.

Namumuo na ang luha sa mga mata ko.

Ngunit pinilit kong magpakatatag.

Hanggang sa marinig ko ang boses ni Isabella.

— Hindi ko sila masisisi.

— Kung ako rin naman, mahihirapan akong tanggapin na may isang intern na gustong umakyat gamit ang boss niya.

Biglang tumahimik ang paligid.

Lahat ay nakatingin sa akin.

Parang hinihintay nilang masira ako.

At muntik na nga.

Kung hindi lang dahil sa sumunod na nangyari.

Tumayo si Marco.

Dahan-dahan.

Ngunit sapat para tumigil ang lahat.

Malamig ang tingin niya.

— Tapos ka na ba?

Natigilan si Isabella.

— Marco…

— Tinanong kita.

— Tapos ka na ba?

Biglang namutla ang babae.

Unang beses yata niyang nakita si Marco na ganoon.

Tahimik.

Pero nakakatakot.

Tumalikod si Marco at tumingin sa lahat.

— Makinig kayong mabuti.

— Hindi kailanman ginamit ni Sofia ang posisyon niya para lumapit sa akin.

— Ako ang unang lumapit sa kanya.

Parang tumigil ang oras.

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Pati ako.

Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

Ngunit hindi pa siya tapos.

— At isa pa.

— Walang engagement na nangyari.

— Walang kasal na nakatakda.

— Ang kasunduang iyon ay matagal ko nang tinanggihan.

Nabigla maging ang pamilya niya.

— Marco!

Galit na sigaw ng kanyang ama.

Ngunit hindi siya natinag.

— Hindi ako magpapakasal para sa negosyo.

— Hindi rin ako magpapakasal sa taong hindi ko mahal.

Tumahimik ang buong conference hall.

At sa unang pagkakataon.

Tumingin siya sa akin.

Diretso.

Matatag.

At puno ng damdaming matagal na niyang itinago.

— Sofia.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

— Alam kong hindi ito ang tamang lugar.

— Pero sawa na akong maghintay.

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay ngumiti.

Ang unang totoong ngiting nakita ko mula sa kanya.

— Noong gabing pumasok ka sa maling VIP room…

— Akala ko isa ka lamang istorbo.

Nagtawanan ang ilan.

Ngunit nagpatuloy siya.

— Pero ikaw rin ang unang taong nagsabi sa akin ng totoo nang walang takot.

— Ang unang taong tumingin sa akin bilang ordinaryong tao.

— At ang unang babaeng nagpabago ng lahat ng plano ko.

Tahimik akong nakatitig sa kanya.

Habang unti-unting lumuluha.

— Sofia Reyes.

— Mahal kita.

— Hindi dahil naaawa ako sa’yo.

— Hindi dahil kailangan kita.

— Kundi dahil ikaw ang gusto kong makasama habang buhay.

Napasinghap ang buong silid.

At ako naman ay tuluyang napaluha.

Pagkaraan ng anim na buwan.

Nagtapos ako sa unibersidad bilang isa sa pinakamahuhusay sa batch.

At sa araw ng graduation.

May isang lalaki na mas masaya pa yata kaysa sa akin.

Si Marco.

Bitbit niya ang isang malaking bouquet ng bulaklak.

At isang maliit na kahon.

Agad kong kinabahan.

— Marco…

Ngumiti siya.

— Noong una tayong magkita.

— Pumasok ka sa maling silid.

— Pero sa tingin ko, tama ang napasukan mong puso.

Napatawa ako habang umiiyak.

Dahan-dahan siyang lumuhod.

At inilabas ang singsing.

— Sofia Reyes.

— Handa ka bang samahan ako habambuhay?

Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses dahil sa pag-iyak.

Ngunit nakangiti akong tumango.

— Oo.

— Isang libong beses na oo.

Nagpalakpakan ang lahat.

Habang mahigpit niya akong niyakap.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng sakit na pinagdaanan ko.

Naramdaman kong tama pala ang sinabi ng kaibigan ko noon.

Hindi natatapos ang buhay kapag iniwan ka ng maling tao.

Minsan.

Kailangan lang mawala ang maling tao.

Para dumating ang tamang tao.

At minsan.

Nagsisimula ang pinakamagandang kuwento ng pag-ibig…

Sa isang maling pintuang nabuksan ng isang lasing na babae.