MATAGAL KO NANG LIHIM NA MINAMAHAL SIYA SA LOOB NG ANIM NA TAON.

HANGGANG SA NALAMAN KONG GINAGAMIT PALA NIYA ANG MGA LARAWAN KO PARA MANLOKO AT KUMITA NG PERA ONLINE.

AT NANG ARAW NA IYON, NAKITA NA AKO NG “BOYFRIEND” NIYA SA INTERNET…

Ang lalaking lihim kong minahal sa loob ng anim na taon ay ginagamit pala ang mga larawan ko para kumita ng pera sa internet.

Nagpapanggap siya bilang ako.

Nakikipag-chat sa isang mayamang lalaki.

Tumatanggap ng mga regalo.

Tumatanggap ng pera.

At pati mga pagtatapat ng pag-ibig.

Nang makuha niya ang halagang kailangan niya, plano na niyang mawala na lang.

May isang kaibigan na nag-aalalang nagtanong:

— Paano kung malaman ng lalaking iyon ang totoo?

— Paano kung mahanap niya si Sofia?

Ngumiti si Marco.

Malamig ang kanyang boses.

— Ayos lang iyon.

— Magtatapat siya ng nararamdaman sa akin mamayang gabi.

— Kapag nangyari iyon, kahit ano pa ang mangyari, kakampi siya sa akin.

Nakatayo ako sa labas ng pinto.

Narinig ko ang bawat salita.

At dahan-dahang nadurog sa aking kamay ang liham na dapat sana’y ibibigay ko sa kanya.

01

Gabing iyon ang graduation party namin.

Pagkatapos ng entrance exams sa kolehiyo.

Nagrenta ang buong batch ng isang resort sa tabing-dagat.

Maaga akong dumating.

Suot ang kulay kremang bestidang pinag-ipunan ng nanay ko sa loob ng isang buwan.

Paulit-ulit akong tumingin sa salamin.

Paulit-ulit kong sinasabi:

“Mahal kita.”

Pagkatapos ay mamumula.

Maiilang.

At magsisimula ulit.

Sa loob ng anim na taon.

Akala ko napakaswerte ko.

Lumipat ang pamilya namin mula sa probinsya patungo sa lungsod para maghanapbuhay.

Sa unang araw ko sa paaralan.

Iniiwasan ako ng mga kaklase ko.

Dahil mahirap kami.

Dahil iba ang punto ko.

Dahil wala akong mamahaling cellphone.

Si Marco ang unang tumulong sa akin.

Mula noon.

Minahal ko siya.

Minahal ko siya nang sobra.

Alam iyon ng lahat.

Maliban sa kanya.

O baka nagpapanggap lang siyang hindi niya alam.

Huminga ako nang malalim.

Hawak ang liham.

At papasok na sana sa venue.

Nang marinig ko ang tawanan mula sa loob.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

At ang boses na iyon ang nagpahinto sa akin.

Si Marco.

Ang lalaking mahal ko.

02

— Sa wakas, sapat na.

Masayang sabi ni Marco.

— Mahigit isang milyong piso rin ito.

Nag-ingay ang buong silid.

— Ang galing mo!

— Isang babae lang ang ginamit mo pero milyon ang kinita mo!

— Talagang nahulog nang husto sa iyo ang lalaking iyon.

Napatigil ako.

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

May nagtanong:

— Kaninong larawan ba ang ginamit mo?

Ngumiti si Marco.

— Kay Sofia.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Sofia.

Pangalan ko iyon.

Nagpatuloy ang isa:

— Iyong babaeng laging sumusunod sa iyo?

— Oo.

— Napakadaling utuin noon.

— Kahit anong litrato ang hingin ko, ipinapadala niya.

Tumawa silang lahat.

At doon ko naunawaan.

Sa loob ng dalawang taon.

Lahat ng larawang ipinadala ko kay Marco.

Mga selfie.

Mga larawan sa beach.

Mga birthday picture.

Mga litrato kong nakadamit nang maganda.

Lahat iyon.

Ipinadala niya sa ibang lalaki.

03

— Hindi ba siya naghinala?

Kibit-balikat ni Marco.

— Hindi.

— Baliw na baliw siya kay Sofia.

— Lahat ng sabihin ko, pinaniniwalaan niya.

— Bumibili pa nga ng bahay para sa akin.

Tumawa ulit ang lahat.

May sumipol.

— Kaya ano’ng plano mo ngayon?

— Mawawala ka na lang?

— Siyempre.

Uminom si Marco ng beer.

— Kumpleto na ang pera.

— Binlock ko na siya.

— Binura ko na rin ang account.

May isang kaibigan na biglang sumeryoso.

— Narinig kong napakalakas ng pamilya ng lalaking iyon.

— Delikado iyon.

— Kapag nalaman niya…

Hindi na siya pinatapos ni Marco.

— Hindi niya malalaman.

— Lahat ng bakas ay kay Sofia mapupunta.

— Kapag hinanap niya ang may sala, si Sofia ang makikita niya.

Tumahimik ang buong silid.

May isang mahinang nagsabi:

— Hindi ba’t napakadelikado niyan para sa kanya?

Ngumisi si Marco.

— Hindi.

— Mahal na mahal niya ako.

— Kahit anong mangyari, hindi niya ako isusumbong.

Parang may bumara sa lalamunan ko.

Hindi ako makahinga.

At gusto kong umiyak.

04

Tumakbo ako.

Hindi ko alam kung gaano katagal.

Nang tumigil ako.

Nasa tabing-dagat na ako.

Malakas ang hangin.

Malakas ang hampas ng alon.

Tiningnan ko ang liham sa aking kamay.

Tatlong buwan ko iyong isinulat.

Bawat salita.

Bawat pangungusap.

Bawat damdamin.

At isa-isa kong pinunit.

Hanggang sa tangayin ng hangin ang lahat.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Si Marco.

“Nandito ka na ba?”

“Hinihintay ka namin.”

“Huwag kang magtago.”

Kung dati.

Isang mensahe lang niya.

Masaya na ako buong araw.

Pero ngayon.

Natatawa na lang ako sa sarili ko.

Biglang tumunog ang telepono.

Hindi kilalang numero.

Nag-atubili ako.

Pero sinagot ko rin.

Tahimik ang kabilang linya.

Napakatagal.

Hanggang sa may nagsalita.

Mababang boses.

Malamig.

— Sa wakas, sinagot mo rin.

Natigilan ako.

— Sino ka?

Bahagyang tumawa ang lalaki.

— Ang boyfriend na iniwan mo tatlong araw na ang nakalipas.

Nanlamig ang buong katawan ko.

05

Biglang parang tumahimik ang buong dalampasigan.

Naririnig ko ang sariling tibok ng puso ko.

Muling nagsalita ang lalaki.

— Sofia.

— Tatlong araw kitang hinanap.

Napaatras ako.

— Hindi kita kilala.

Tumahimik siya.

Pagkatapos ay tumawa.

Sa pagkakataong ito.

Mas malamig.

Mas nakakatakot.

— Ayos lang.

— Magkikita rin tayo.

Sa mismong sandaling iyon.

Isang itim na SUV ang huminto sa harap ko.

Bumukas ang pinto.

Lumabas ang apat na lalaking naka-itim na suit.

Lahat sila ay nakatingin sa akin.

Nakahawak pa rin ako sa telepono.

Marahan niyang sinabi:

— Huwag kang tumakbo.

— Nahanap na kita.

Natigilan ako.

Dahil may isa pang lalaking bumaba mula sa sasakyan.

Matangkad.

Malamig ang tingin.

At matalim ang mga mata.

Sa cellphone na hawak niya.

Nasa screen ang selfie na ipinadala ko kay Marco tatlong araw na ang nakalipas.

Tumingin siya nang diretso sa akin.

Dahan-dahang umangat ang sulok ng kanyang labi.

At sinabi niya:

— Sa wakas…

— Nakita na rin kita, mahal ko.

At sa mismong sandaling iyon.

May sumigaw mula sa likuran ko.

— Sofia! Lumayo ka sa kanya!

Si Marco iyon.

Ngunit nang makita niya ang lalaki.

Biglang namutla ang kanyang mukha.

Parang nakakita siya ng pinakamalaking bangungot sa buhay niya…
…

Tiếp nối câu chuyện, đây là đoạn kết có hậu bằng tiếng Filipino:

Namutla si Marco na para bang naubusan ng dugo ang buong katawan niya.

Hindi siya makapaniwala sa taong nasa harapan niya.

Samantalang si Ethan Castillo ay nakatingin lamang sa kanya nang malamig.

Walang galit.

Walang sigaw.

Ngunit iyon mismo ang mas nakakatakot.

Dahil kilala ng lahat si Ethan.

Ang tagapagmana ng isa sa pinakamalalaking grupo ng negosyo sa bansa.

At higit sa lahat.

Hindi siya kailanman nagpapatawad sa mga taong nanloloko sa kanya.

Tahimik na lumakad si Ethan palapit.

Tumigil sa harap ko.

At maingat na hinubad ang kanyang suit jacket.

Ipinatong iyon sa aking mga balikat.

Parang natatakot siyang lamigin ako.

Samantalang ako naman ay hindi pa rin makapagsalita.

Magulo ang isip ko.

Masakit pa rin ang pagtataksil ni Marco.

At hindi ko rin alam kung paano haharapin ang lalaking ito.

Ang lalaking dalawang taon palang akong “kilala.”

O mas tama sigurong sabihing…

Dalawang taon niyang minahal ang isang taong hindi naman talaga ako.

Napansin ni Ethan ang takot sa aking mga mata.

Mahina siyang ngumiti.

Sa unang pagkakataon.

Nawala ang lamig sa kanyang mukha.

— Sofia.

— Hindi kita sasaktan.

Parang may kung anong bumigat sa dibdib ko.

— Hindi ako ang taong kausap mo sa loob ng dalawang taon.

Nanginginig kong sabi.

— Hindi ako ang nagpadala ng mga mensahe.

— Hindi ako ang humingi ng pera.

— Hindi ako…

Hindi ko na natapos.

Dahil marahan niyang hinawakan ang aking kamay.

— Alam ko.

Natigilan ako.

Lahat kami natigilan.

Pati si Marco.

— A-Anong ibig mong sabihin?

Tanong ko.

Tumingin siya sa akin.

Pagkatapos ay bumuntong-hininga.

— Tatlong buwan na ang nakalipas, nagsimula na akong maghinala.

— Hindi nagtutugma ang mga mensahe at ang mga litrato.

— Masyadong magkaiba.

— At noong ipinahanap ko ang pinagmulan ng account…

— Natuklasan kong may ibang taong gumagamit ng identidad mo.

Parang tumigil ang oras.

Kung ganoon…

Alam na pala niya.

Matagal na.

— Kung alam mo na…

— Bakit hindi mo agad sinabi?

Mahinang tanong ko.

Tumawa siya.

Ngunit may lungkot sa kanyang mga mata.

— Dahil gusto kong malaman kung sino talaga ang nasa likod nito.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Marco.

At muling naging malamig ang kanyang ekspresyon.

— At ngayong gabi, nakuha ko na ang sagot.

Biglang nanghina ang mga tuhod ni Marco.

— Ethan…

— Makinig ka muna…

— Kaya kong ibalik lahat ng pera…

Hindi siya pinansin ni Ethan.

Lumapit ang isa sa mga bodyguard.

At inilapag ang isang makapal na folder sa hood ng sasakyan.

Binuksan iyon.

Nakita ko ang mga screenshot.

Mga bank transfer.

Mga chat logs.

Mga audio recording.

Pati mga litrato.

Lahat ng ebidensya.

Walang natira.

Walang maitatanggi.

Parang nawalan ng lakas si Marco.

Hindi na siya makapagsalita.

Samantalang ang mga kaibigan niyang kanina lang ay nagtatawanan.

Isa-isang umatras.

Walang gustong madamay.

— Hindi…

— Hindi ito puwede…

Bulong niya.

Ngunit huli na ang lahat.

Kinabukasan.

Kumalat ang buong iskandalo.

Nalaman ng lahat ang ginawa niya.

Pati ang mga negosyo ng pamilya nila ay naapektuhan.

Ang mga taong dati’y humahanga sa kanya.

Sila rin ang unang tumalikod.

At sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon.

Wala na akong naramdamang sakit.

Pagod na lang.

At katahimikan.

Makalipas ang isang linggo.

Nasa bahay ako nang may kumatok.

Pagbukas ko ng pinto.

Nandoon si Ethan.

May dala siyang kahon.

— Ano iyan?

Tanong ko.

Iniabot niya iyon.

Pagbukas ko.

Nakita ko ang lahat ng liham.

Lahat ng larawan.

Lahat ng printout ng mga mensaheng ipinadala ko kay Marco noon.

Nanlaki ang mga mata ko.

— Saan mo nakuha ito?

Bahagya siyang ngumiti.

— Nasa storage ng account.

— Akala ko gusto mong makita.

Dahan-dahan kong hinawakan ang mga iyon.

At saka ko napansin.

May isa pang sobre sa ilalim.

Nakahiwalay.

At may nakasulat na pangalan ko.

— Ano ito?

Tanong ko.

Bahagyang namula si Ethan.

Unang beses kong nakita iyon.

— Sulat ko.

Natigilan ako.

— Sulat?

Tumango siya.

— Isang taon ko nang sinusulat.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero bigla akong kinabahan.

Binuksan ko ang sobre.

At nagsimulang magbasa.

Ang bawat pahina ay puno ng mga salitang hindi ko inaasahang mababasa.

Hindi para sa babaeng nasa internet.

Hindi para sa pekeng kasintahan.

Kundi para sa akin.

Para kay Sofia.

Sa totoong Sofia.

Sa babaeng nasa mga litrato.

Sa babaeng laging nakangiti habang kasama ang pamilya.

Sa babaeng tumutulong sa mga batang kapitbahay.

Sa babaeng may pangarap para sa kanyang mga magulang.

Hindi niya minahal ang katauhan sa chat.

Minahal niya ang taong nakikita niya sa likod ng mga larawan.

At sa bawat pahinang binabasa ko.

Pakiramdam ko ay unti-unting natutunaw ang sugat na iniwan ng nakaraan.

Lumipas ang mga buwan.

Nagsimula akong mag-aral sa unibersidad.

Nagbukas si Ethan ng scholarship foundation.

At hindi ko inaasahan.

Pinangalan niya iyon sa akin.

Libu-libong estudyanteng mula sa probinsya ang natulungan.

Katulad ko noon.

Tuwing may libreng oras siya.

Dinadalaw niya ako.

Minsan may dalang pagkain.

Minsan may dalang libro.

Minsan wala.

Siya lang.

At unti-unti.

Hindi ko namalayang hinihintay ko na ang bawat pagdating niya.

Isang gabi.

Eksaktong isang taon matapos ang graduation party.

Bumalik kami sa parehong dalampasigan.

Tahimik ang dagat.

Maliwanag ang buwan.

At malamig ang hangin.

Tumayo kami sa lugar kung saan unang huminto ang itim na SUV.

Napangiti ako.

— Nakakatawa.

— Akala ko noon katapusan na ng buhay ko.

Napatawa si Ethan.

— Ako naman akala ko tatakbo ka.

— Gusto ko nga sana.

— Pero sobrang nakakatakot mo.

Mas lalo siyang natawa.

Pagkatapos ay biglang tumahimik.

At dahan-dahang lumuhod sa harap ko.

Tumigil ang mundo.

Nanlaki ang mga mata ko.

May maliit na kahon sa kanyang kamay.

At sa loob nito.

Isang singsing.

— Sofia Reyes.

Bahagyang nanginginig ang boses niya.

— Ang pinakamasayang aksidente sa buhay ko.

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko.

— Hindi ko pinagsisisihang naloko ako.

— Dahil kung hindi nangyari iyon…

— Hindi kita makikilala.

Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko.

Ngumiti siya.

Katulad ng unang gabing sinabi niyang hindi niya ako sasaktan.

Mainit.

Totoo.

At puno ng pagmamahal.

— Kaya…

— Papayag ka bang maging tunay kong kasintahan?

Tumawa ako habang umiiyak.

At agad na tumango.

— Oo.

— Isang libong beses na oo.

Isinuot niya ang singsing sa aking daliri.

At sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Mahigpit niya akong niyakap.

Sa pagkakataong iyon.

Tuluyan kong naunawaan.

Minsan.

Ang taong akala nating pinakamahalaga sa buhay natin ay dumarating lamang para turuan tayong bumitaw.

At ang taong tunay na nakatadhana para sa atin.

Dumarating kapag handa na tayong magmahal muli.

Sa wakas.

Natapos din ang anim na taon kong paghabol sa maling tao.

At nagsimula ang habang-buhay kong paglalakbay kasama ang tamang tao.

Kasama si Ethan.