Tunay na Taksil
Bahagi 3: Ang Tunay na Taksil
Pagkatapos marinig ang balita tungkol sa kontratang nais ibenta sa kalabang kumpanya, nagbago ang hangin sa buong silid.
Kanina, ang lahat ay nakatingin sa head ng administration.
Ngayon, wala nang siguradong inosente.
Kahit ang mga executive na nakasuot ng mamahaling amerikana ay biglang hindi mapakali.
May nag-iwas ng tingin.
May nagkunwaring tumitingin sa cellphone.
May biglang nagpahid ng pawis sa noo.
Ako ay tahimik lamang.
Natutunan ko sa tatlong linggong pagiging receptionist na mas maraming sinasabi ang katahimikan ng tao kaysa sa ingay ng kanyang bibig.
“Isara ang lahat ng exit,” utos ng chairman.
“At huwag munang palabasin ang sinuman.”
Ngunit agad akong nagsalita.
“Huwag.”
Napatingin siya sa akin.
“Miss Mikaela?”
“Kung isasara natin ang exit, matatakot ang tunay na may sala.”
“Magkukunwari siyang inosente.”
“Mas mabuti kung iisipin niyang nakakalusot pa siya.”
Natahimik ang chairman.
Pagkatapos ay marahan siyang tumango.
“Ano ang nais ninyong gawin?”
Tumingin ako sa lumang kahong kahoy.
Sa ilalim ng unang sobre, may isa pang manipis na papel na hindi pa nailalabas.
Kinuha ko iyon.
May nakasulat na maikling liham mula kay Lolo Rafael.
Para kay Mikaela, kapag nabuksan ang kahon, huwag kang magmadaling magtiwala sa unang taong hihingi ng tawad. At huwag ka ring magmadaling parusahan ang unang taong mali ang itinuro. Ang tunay na mapanganib ay hindi ang taong malakas mang-insulto, kundi ang taong tahimik na nagtatago sa likod ng gulo.
Napapikit ako sandali.
Kahit wala na siya, para pa rin niya akong ginagabayan.
Tinawag ko ang matandang security guard.
“Kuya Ben, maaari po ba kayong lumapit?”
Nagulat ang lahat.
Isang guard?
Sa gitna ng board meeting?
Ngunit lumapit siya nang maingat.
“Ma’am?”
“May napansin po ba kayong kakaiba nitong mga nakaraang araw?”
Nag-alinlangan siya.
Tumingin siya sa mga manager, parang natatakot magsalita.
Kaya sinabi ko,
“Dito po, ang boses ninyo ay kasinghalaga ng boses ng kahit sinong director.”
Doon siya lumakas ang loob.
“May isang executive po na madalas bumabalik sa gabi.”
“Kahit wala na pong official meeting.”
“Akala ko normal lang, kasi mataas ang posisyon niya.”
“Pero minsan po, may dala siyang brown folder palabas.”
Naging tahimik ang lahat.
“Sino?” tanong ng chairman.
Dahan-dahang tumingin si Kuya Ben sa isang lalaking nakatayo sa likuran ng chairman.
Si Mr. Salvador.
Chief strategy officer.
Isa sa pinakapinagkakatiwalaang tao ng kumpanya.
Maayos ang postura.
Kalma ang mukha.
At siya lang ang hindi nagpapanic mula kanina.
Ngumiti siya nang manipis.
“Guard lang ang pinagmumulan ng impormasyon natin ngayon?”
May ilang executive na napayuko.
Ngunit hindi ako natinag.
“Sa lobby nagsisimula ang lahat, Mr. Salvador.”
“Kung may nakaaalam kung sino ang pumapasok at lumalabas, sila iyon.”
Hindi na siya ngumiti.
Tinawag ko ang janitress na panggabi.
“Ate Lorna, may nakita rin po ba kayo?”
Napakapit siya sa mop na hawak niya.
“Nakita ko po siyang lumabas sa records room noong isang gabi.”
“Sabi niya, may hinahanap lang siyang lumang file.”
“Tapos pinagbawalan niya akong sabihin kahit kanino kasi confidential daw.”
Biglang tumawa si Mr. Salvador.
“Napakaganda. Ngayon janitress naman?”
Lumapit ako sa kanya.
“Mas may tiwala ako sa taong naglilinis ng sahig kaysa sa taong marunong maglinis ng sariling pangalan.”
Napakurap siya.
Ramdam kong tumama iyon.
Ngunit kulang pa rin.
Walang matibay na ebidensya.
Hanggang sa nagsalita ang courier.
“Ma’am…”
Lumingon ako.
“Ako po ang nagdala ng package kahapon.”
“May ipinadala po siya sa labas.”
“Akala ko regular document dispatch.”
“Pero kakaiba po kasi walang company stamp.”
“At personal ang bayad.”
Nanlamig ang mukha ng chairman.
“May receipt?”
Tumango ang courier.
“Nasa logbook po sa dispatch desk.”
Agad itong kinuha ng legal department.
Habang sinusuri nila, unti-unting nagbago ang mukha ni Mr. Salvador.
Mula sa kalmado…
Naging matigas.
Mula sa matigas…
Naging maputla.
Ngunit bago pa siya tuluyang makorner, bigla siyang nagsalita.
“Fine.”
“Tama kayo.”
“Ako ang naglabas ng kopya.”
May napasinghap.
Ngunit nagpatuloy siya.
“Pero ginawa ko iyon dahil mahina na ang kumpanyang ito.”
“Matanda na ang sistema.”
“At ngayon, ipapasa ninyo sa isang batang receptionist?”
Tumingin siya sa akin nang may pang-aalipusta.
“Akala mo sapat ang kabaitan para magpatakbo ng kumpanya?”
Hindi ako sumagot agad.
Lumapit ako sa mesa.
Kinuha ko ang lumang susi mula sa kahon.
“Alam mo kung ano ito?”
Hindi siya kumibo.
“Susi ito ng unang opisina ng lolo ko.”
“Noong nagsisimula pa lang siya, wala siyang malaking gusali.”
“Wala siyang boardroom.”
“Wala siyang titulong pwedeng ipagyabang.”
“Ang mayroon lang siya ay mga taong naniwala sa kanya.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ikaw, maraming titulo.”
“Pero wala kang tiwala sa mga tao.”
“At iyon ang dahilan kung bakit hindi mo kailanman mauunawaan ang kumpanyang ito.”
Namula ang mukha niya.
“Sentimental nonsense.”
Bigla siyang humakbang paatras.
Doon ko napansin ang cellphone niya.
May tinatawagan siya.
Sumigaw ang legal officer.
“Stop him!”
Ngunit huli na.
Naipadala na niya ang isang file.
Tumunog ang notification sa kanyang screen.
Successful transfer.
Napasinghap ang lahat.
Nangibabaw ang takot sa silid.
Kung naipadala niya ang buong kontrata, maaaring bumagsak ang deal.
Maaaring mawalan ng trabaho ang daan-daang empleyado.
Maaaring tuluyang masira ang kumpanyang itinayo ng lolo ko.
Ngunit hindi ako gumalaw.
Sa halip, tahimik akong tumingin sa kanya.
“Akala mo ba iyon ang tunay na file?”
Natigilan siya.
“Ano?”
Lumapit ang chairman sa akin.
“Miss Mikaela?”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Ang kontratang hinayaan ninyong makita niya ay draft copy.”
“May watermark.”
“May tracking code.”
“At may legal trap.”
Lalong namutla si Mr. Salvador.
“Imposible.”
“Posible,” sabi ko.
“Dahil tatlong linggo akong receptionist.”
“At sa reception, naririnig ko kung sino ang nagmamadali.”
“Nakikita ko kung sino ang kinakabahan.”
“At napapansin ko kung sino ang laging dumadaan kapag akala niyang walang nakatingin.”
Lumapit ang legal officer.
“Kumpirmado po. Naka-track ang ipinadalang file.”
“Nasa kamay na rin po ng authorities ang receiving account.”
Nalaglag ang balikat ni Mr. Salvador.
Sa wakas, nawala ang kayabangan niya.
Ngunit bago siya mailabas ng security, tumingin siya sa akin.
“Hindi mo kaya ito.”
“Bata ka pa.”
“Malambot ka.”
“Papabagsakin ka rin ng kabaitan mo.”
Hindi ako nagalit.
Hindi ako natakot.
Tanging sinabi ko lamang,
“Hindi kabaitan ang magpapabagsak sa isang pinuno.”
“Kundi ang paniniwalang hindi na niya kailangang makinig.”
Nang mailabas siya ng silid, walang pumalakpak.
Walang nagsaya.
Dahil malinaw sa lahat…
Hindi ito simpleng pagkapanalo.
Ito ay paggising.
At habang hawak ko ang lumang susi ng unang opisina ni Lolo Rafael…
Alam kong ang susunod na laban ay mas mahirap.
Dahil mas madaling hulihin ang isang traydor…
Kaysa baguhin ang puso ng buong kumpanya.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)