habang inaagaw nila si mateo sa aking mga bisig, dumating ang taong akala ng lahat ay matagal nang patay
bahagi 3: habang inaagaw nila si mateo sa aking mga bisig, dumating ang taong akala ng lahat ay matagal nang patay
“Kunin si Mateo.”
Sa isang utos ni Doña Beatriz, sabay-sabay na gumalaw ang apat na lalaking nakaitim.
Parang apat na anino silang lumapit sa akin.
Niyakap ko si Mateo nang buong lakas.
Umiyak siya nang mas malakas, ang maliit niyang kamay ay kumakapit sa damit ko, na para bang alam niyang siya ang dahilan ng lahat ng kabaliwang ito.
Si Sofia naman ay tumayo mula sa sahig at humarang sa harap ko.
Maliit ang katawan niya.
Manipis ang braso.
Pero nakabuka ang dalawang kamay niya, nanginginig man, pilit niyang pinoprotektahan ako.
“Wag n’yo pong kunin ang kapatid ko!”
May isang lalaking humawak sa balikat niya.
“Tumabi ka, bata.”
“Wag!”
Tinulak siya nito palayo.
Muntik na siyang bumagsak muli.
Doon tuluyang napunit ang natitirang takot sa dibdib ko.
“Lorenzo!” sigaw ko. “Anak mo si Sofia! Nakikita mo ba ang ginagawa nila sa anak mo?”
Nakatayo siya sa paanan ng hagdan.
Maputla ang mukha.
Nakatitig siya sa akin, kay Mateo, kay Sofia, at sa teleponong hawak ni Doña Beatriz.
Parang hinahati siya ng dalawang mundo.
Pero sa huli, hindi siya gumalaw.
Hindi niya pinigilan ang mga tao ng kanyang ina.
Hindi niya inabot si Sofia.
Hindi niya pinrotektahan si Mateo.
Sa sandaling iyon, kahit hindi siya nagsalita, malinaw ang sagot niya.
Ang pamilyang Villareal ang pinili niya.
Hindi kami.
Lumapit ang pinakamalaking lalaki at hinablot ang braso ko.
“Bitawan mo ang bata, Ma’am.”
“Hindi!”
Kumapit ako sa rehas ng hagdan.
Ang diaper bag ay nakasabit pa rin sa balikat ko.
Nahulog mula roon ang ilang papel.
Birth certificate ni Sofia.
Birth certificate ni Mateo.
Passport namin.
Gumulong ang isang maliit na rosaryo sa marmol na sahig.
Rosaryo iyon ng nanay ko.
Ang rosaryong hinawakan niya habang ipinagdarasal na balang-araw, hindi na ako magugutom.
Tinapakan iyon ng isang lalaki.
Narinig ko ang mahinang pagkalas ng mga butil.
Parang may nabasag sa loob ko.
“Tumigil kayo!” sigaw ko.
Pero wala silang pakialam.
Hinawakan ng isa ang pulso ko.
Ang isa naman ay pilit inilalayo si Mateo sa dibdib ko.
Umiiyak ang anak ko.
Sumisigaw si Sofia.
Nakatayo si Lorenzo.
At si Doña Beatriz, tahimik lang na nanonood, na para bang isa itong eksenang matagal na niyang inensayo.
“Lorenzo…” sabi ko, halos pabulong na lang. “Kung may natira ka pang kahit kaunting awa, huwag mong hayaang gawin nila ito.”
Humakbang siya.
Akala ko lalapit siya para tulungan ako.
Pero ang kamay niya ay dumiretso kay Mateo.
“Amara,” sabi niya, nanginginig ang boses, “ibigay mo muna siya. Aayusin natin ito.”
Napatingin ako sa kanya nang hindi makapaniwala.
“Aayusin?”
Napatawa ako kahit basag ang dibdib ko.
“Ano ang aayusin mo? Ang katawan ng anak ko? Ang buhay ng kabit mo? Ang reputasyon ng pamilya ninyo?”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi ito tungkol sa reputasyon!”
“Kung gayon, tungkol saan?” sigaw ko. “Pagmamahal? Kung mahal mo ang anak mong may sakit, bakit kailangan mong sirain ang dalawang batang walang kasalanan?”
Hindi siya nakasagot.
Biglang tumunog muli ang cellphone niya.
Si Celestina pa rin.
Pero ngayon, may kasunod na mensahe.
Nakita iyon ni Doña Beatriz.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Lorenzo,” sabi niya. “May larawan.”
Ipinakita niya ang screen.
Hindi ko malinaw na nakita mula sa kinatatayuan ko.
Pero nakita ko ang pagbabago sa mukha ni Lorenzo.
Sindak.
Galit.
Pagkalito.
At pagkatapos, narinig ko ang kanyang boses na halos walang tunog.
“Camila…”
Kahit galit ako.
Kahit durog ako.
May parte pa rin ng puso ko ang nanlamig.
Dahil alam ko ang tunog ng isang magulang na natatakot para sa anak niya.
Doña Beatriz ang unang nakabawi.
Tumingin siya sa akin na parang ako mismo ang kumuha sa batang iyon.
“Ikaw.”
“Hindi ako,” mariin kong sabi.
“Sino pa ang makikinabang dito?”
“Hindi ko kilala ang kumuha sa kanya!”
Lumapit siya nang mabilis at sinampal ako.
Napalingon ang mukha ko.
Naramdaman ko ang hapdi sa pisngi.
Narinig kong sumigaw si Sofia.
“Mama!”
Pero hindi ako natumba.
Hindi ko binitawan si Mateo.
Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin kay Doña Beatriz.
Sa unang pagkakataon, nakita kong nanginginig ang kamay niya.
Hindi dahil sa konsensya.
Kundi dahil may nangahas na gambalain ang plano niya.
“Akala mo matalino ka?” bulong niya. “Akala mo kaya mong makipaglaro sa amin?”
“Hindi ako nakikipaglaro,” sagot ko. “Tinatry ko lang iligtas ang mga anak ko.”
“Mga anak mo?” ngumisi siya. “Si Mateo ay Villareal. Si Sofia, pwede naming hayaang sumama sa iyo kung mananahimik ka. Pero ang batang lalaki—”
“Hindi mo siya pag-aari.”
“Lahat ng nasa bahay na ito ay pag-aari ko.”
“Pati ba ang konsensya ng anak mo?”
Napatingin siya kay Lorenzo.
Si Lorenzo naman ay nakayuko, hawak ang cellphone, nakatitig sa larawan ng nawawalang anak niya kay Celestina.
Pagkatapos, bigla siyang tumingin sa akin.
May panibagong lamig sa mga mata niya.
“Amara, sabihin mo sa akin ang totoo. May kinalaman ka ba sa pagkawala ni Camila?”
Pakiramdam ko ay muli niya akong sinaksak.
“Sa tingin mo kaya kong kidnapin ang isang batang may sakit?”
“Hindi ko na alam kung ano ang kaya mong gawin.”
Ang sakit ng mga salitang iyon ay halos nagpahina sa tuhod ko.
Anim na taon.
Anim na taon ko siyang minahal.
Anim na taon kong pinaniwalaan ang bawat yakap, bawat halik, bawat “ikaw lang.”
At ngayon, sa unang oras na kailangan kong paniwalaan niya ako, mas pinili niyang pagdudahan ako.
Tumango ako nang mabagal.
“Salamat.”
Napakurap siya.
“Para saan?”
“Dahil sa wakas, malinaw na malinaw na.”
Hindi ko pa natatapos ang sasabihin nang biglang may malakas na kalabog mula sa labas ng villa.
Sunod-sunod na tahol ng aso.
Sigawan ng mga guwardiya.
May tunog ng sasakyang huminto nang madiin sa harap ng gate.
Lumingon ang lahat.
Nagsalubong ang kilay ni Doña Beatriz.
“Sino ’yan?”
Isa sa mga lalaking nakaitim ang nagmadaling lumapit sa pinto, pero bago pa niya mabuksan iyon, may kumatok.
Tatlong beses.
Mabagal.
Malakas.
Hindi katok ng bisita.
Katok ng taong hindi humihingi ng permiso.
Nanigas ang buong sala.
Tumulo ang pawis sa noo ng isang bodyguard.
“Ma’am,” sabi niya kay Doña Beatriz, “may mga pulis sa labas.”
Pulis.
Pakiramdam ko, may maliit na apoy na muling nagliyab sa dibdib ko.
Doña Beatriz’s face turned dark.
“Imposible. Sino ang tumawag?”
Tumingin siya agad sa akin.
Pero bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pinto.
Pumasok ang dalawang pulis, kasunod ang isang babaeng nakaabogado suit.
Matangkad siya.
Nakatali ang buhok.
May hawak na folder at cellphone.
Sa likod niya, may dalawa pang lalaking nakacivilian na halatang security.
Pagkakita ko sa kanya, napasinghap ako.
“Attorney Salazar…”
Siya ang abogadong pinadalhan ko ng files.
Hindi ko inakalang darating siya.
Hindi ganito kabilis.
Lumapit siya sa akin, pero hinarangan siya agad ng mga tauhan ni Doña Beatriz.
Hindi siya natinag.
“Mrs. Villareal,” sabi niya sa malinaw na tinig, “nandito kami matapos makatanggap ng emergency message, mga dokumentong may kinalaman sa illegal medical coercion, attempted unlawful confinement, at posibleng child custody manipulation.”
Namula ang mukha ni Doña Beatriz.
“Hindi ka puwedeng basta pumasok sa bahay ko.”
Ipinakita ng abogado ang cellphone niya.
“May kasamang pulis. At may probable cause. May report din na pinipigilan ninyong umalis ang isang ina kasama ang kanyang menor de edad na mga anak.”
Sumingit si Lorenzo.
“Attorney, may misunderstanding lang dito. May emergency sa pamilya namin.”
Tiningnan siya ni Attorney Salazar nang walang emosyon.
“Ang emergency ba ay dahilan para kunin ang passport ng asawa mo at pilitin ang medical procedure sa anak niya nang walang malinaw na pahintulot?”
Walang nakasagot.
Sa likod ng abogado, pumasok pa ang isang tao.
Isang matandang babae, nakasuot ng simpleng bestida, may manipis na shawl sa balikat.
Huminto ang hininga ko.
“Ma…”
Si Nanay Elena.
Ang nanay kong sinabi sa akin ng mga Villareal na masyadong mahina para bumiyahe.
Ang nanay kong halos hindi nila pinayagang makausap ako nang diretso.
Ang nanay kong akala ko ay nasa Tondo pa rin, walang kaalam-alam sa impyernong kinalalagyan ko.
Tumulo ang luha ko.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa unang pagkakataon sa gabing iyon, may mukha akong nakita na tunay na nagmamahal sa akin.
Lumapit siya nang nanginginig ang tuhod.
“Amara…”
“Ma, bakit ka nandito?”
Niyakap niya si Sofia, pagkatapos ay hinawakan ang pisngi kong sinampal ni Doña Beatriz.
Nang makita niya ang pulang marka, nanginginig ang boses niya nang sabihin:
“Anak, matagal ko nang alam na may mali.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
Huminga siya nang malalim.
“Buwan-buwan may taong pumupunta sa akin. Sinasabing galing sa asawa mo. May pinapapirma sa akin. Medical consent. Financial documents. Mga papel na hindi ko naiintindihan.”
Nanlamig ako.
Tumawa si Doña Beatriz nang maikli.
“Matandang babae, mag-ingat ka sa sinasabi mo.”
Pero hindi umatras si Nanay.
“Hindi ako marunong sa batas. Pero marunong akong makakilala ng takot. At tuwing tinatanong ko kung nasaan ang anak ko, lagi nilang sinasabi: masaya siya, tahimik siya, huwag mong guluhin.”
Tumingin siya kay Lorenzo.
“Pero walang masayang anak ang laging umiiyak pagkatapos ibaba ang tawag.”
Hindi ako makahinga.
Akala ko naitago ko iyon.
Akala ko walang nakapansin.
Hinawakan ni Attorney Salazar ang balikat ko.
“Amara, kailangan kitang tanungin. Gusto mo bang umalis dito ngayon kasama ang mga anak mo?”
“Oo,” sagot ko agad. “Oo.”
Tumango siya sa pulis.
Lumapit ang isa sa kanila.
“Mrs. Villareal, sumama po kayo sa amin.”
Pero bago pa kami makagalaw, biglang humarang si Lorenzo.
“Hindi puwedeng umalis si Mateo.”
Bumaling sa kanya ang pulis.
“Sir?”
“May medical emergency. Kailangan siya ng anak ko.”
Sumikip ang lalamunan ko.
Attorney Salazar stepped forward.
“Hindi maaaring gamiting medical property ang isang sanggol.”
“Hindi ninyo naiintindihan!” sigaw ni Lorenzo. “Mamamatay si Camila!”
At doon, sa unang pagkakataon, binitawan niya ang lahat ng pagkukunwari.
Hindi na siya mahinahon.
Hindi na siya perpektong asawa.
Isa na lang siyang lalaking handang durugin ang sinuman para iligtas ang anak na itinago niya sa akin.
Kahit ang kapalit ay anak ko.
“Camila is my daughter!” sigaw niya. “Anim na taon ko siyang pinanood na magdusa! Kung may pagkakataong mabuhay siya, kukunin ko iyon!”
“Gamit ang katawan ng anak natin?” tanong ko.
“Anak ko rin siya!”
“Pero niloko mo ako para ipanganak siya!”
Tahimik.
Mabigat.
Nakakabingi.
Lumingon ang dalawang pulis kay Lorenzo.
Attorney Salazar slowly opened her folder.
“Salamat sa pag-amin, Mr. Villareal.”
Namuti ang mukha niya.
Doña Beatriz snapped, “Lorenzo, tumigil ka!”
Pero huli na.
Sa puntong iyon, may tumunog na notification mula sa cellphone ng abogado.
Tiningnan niya iyon.
Biglang nagbago ang mukha niya.
Hindi takot.
Hindi gulat.
Kundi parang may inaasahan siyang dumating.
May ipinakita siya sa pulis.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Amara,” sabi niya, “may kailangan kang malaman.”
Kinabahan ako.
“Ano?”
“Ang taong kumuha kay Camila sa ospital… nagpadala ng live location.”
Nanlaki ang mga mata ni Lorenzo.
“Saan?”
Hindi agad sumagot ang abogado.
Tumingin muna siya kay Doña Beatriz.
Sa sandaling iyon, nakita kong may kakaibang takot na dumaan sa mukha ng biyenan ko.
Hindi iyon takot para kay Camila.
Iba iyon.
Mas malalim.
Parang isang lihim na inilibing niya nang matagal ay biglang bumangon.
“Attorney,” utos ng pulis, “saan nanggaling ang location?”
Tahimik si Attorney Salazar nang ilang segundo.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Sa dating Villareal estate sa Tagaytay.”
Napaatras si Lorenzo.
“Imposible. Sarado na iyon sampung taon na.”
Pero si Doña Beatriz…
Si Doña Beatriz ay biglang namutla na parang bangkay.
Nalaglag mula sa kamay niya ang cellphone ni Lorenzo.
Bumagsak iyon sa marmol na sahig at nabasag ang screen.
“Hindi,” bulong niya. “Hindi siya puwede…”
Napatingin ako sa kanya.
“Sino?”
Hindi siya sumagot.
Pero mula sa speaker ng nabasag na cellphone, biglang may pumasok na video call.
Basag ang screen, pero gumana pa rin.
Kumislap ang larawan.
Malabo noong una.
Pagkatapos, unti-unting luminaw.
Isang lumang silid.
Isang batang babae na nakahiga sa kama, buhay, umiiyak, pero hindi nakagapos.
Si Camila.
At sa tabi niya, may isang babaeng nakaupo sa silya.
Maputla.
Payat.
Mahaba ang buhok.
May peklat sa leeg.
Nang itaas niya ang mukha sa camera, napasigaw si Doña Beatriz.
Si Lorenzo naman ay parang nawalan ng kaluluwa.
“Hindi…” bulong niya. “Patay ka na…”
Ngumiti ang babae sa camera.
Malamig.
Duguan ang labi.
Pero buhay na buhay ang mga mata.
“Akala mo lang, Lorenzo.”
Huminto ang puso ko.
Dahil ang babaeng nasa video ay hindi si Celestina.
Hindi rin isang kidnaper.
Siya ang babaeng nasa lumang larawan na minsan kong nakita sa nakatagong album ni Lorenzo.
Ang babaeng sinabi nilang namatay sa aksidente maraming taon na ang nakalipas.
At nang magsalita siya, bumagsak ang buong mundo ng mga Villareal.
“Beatriz,” sabi niya, diretso sa biyenan ko, “ibalik mo kay Amara ang anak niya. Dahil kapag hindi, sasabihin ko sa lahat kung sino talaga ang tunay na ina ni Mateo.”