Habang naglalagay ako ng college applications, aksidente kong nadiskubre na sinisira pala ng boyfriend ko ang kinabukasan ko
At ang bakasyon namin sa Siargao… isa palang planadong bitag para hindi ko na mabago ang sarili kong kapalaran…

Habang nagfi-fill out ako ng college application sa computer room ng school namin sa Quezon City, biglang nag-flicker ang screen ng laptop ko bago kusa itong nagbukas sa isang kakaibang website.

Sa itim na background, iisang pulang linya lang ang nakasulat:

“SCRIPT NG BUHAY.”

Napatawa ako.

Siguro kalokohan na naman ito ng mga IT students.

Pero nang ilagay ko ang pangalan ko dahil sa curiosity, agad nanigas ang ngiti ko.

Pangalan: Angela Reyes.

18 taong gulang: Makakapasa sa Ateneo University, kursong Data Science.

19 taong gulang: Mapapalitan ang college application at mapupunta sa vocational school sa Pasay, kursong baking.

24 taong gulang: Magpapakasal kay Ethan Villanueva.

26 taong gulang: Mamamatay habang nanganganak sa isang ospital sa Manila.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko na nanginginig pati mga daliri ko.

Dahil lahat ng impormasyon bago ako mag-eighteen… tama.

Mula sa paghihiwalay ng parents ko noong Grade 7.

Hanggang sa paglipat ko ng school noong Grade 10.

Pati ang aksidente ko sa jeepney last year at ang peklat sa tuhod ko… eksaktong lumabas sa screen.

Mabilis kong isinara ang website.

“Kalokohan.”

Mahina kong bulong habang pilit pinapakalma ang sarili ko.

Kanina lang, kinumpirma ko ang application ko sa Ateneo.

Sobra pa nga ang grades ko para makapasok.

Paanong magiging baking student ako sa vocational school?

Sakto namang nag-vibrate ang cellphone ko.

“Successful ang pag-save ng application.”

Bigla akong natigilan.

Parang may malamig na tubig na dumaloy sa likod ko.

Agad kong binuksan ulit ang application portal.

Pagkatapos ng sampung segundo, namutla ako.

Napalitan talaga ang first choice ko.

Hindi na Ateneo Data Science.

Kundi:

“Pasay Vocational Institute — Baking and Pastry.”

Hindi pa ako nakakabawi nang biglang umilaw ang Messenger.

Message mula sa boyfriend kong si Ethan.

“Umiyak siya buong gabi. Napalitan ko na ang application ni Angela.”

“Mas bagay namang mag-baking si Angela habang si Chloe ang papasok sa magandang university.”

“Tutal, mas bagay naman siyang maging housewife.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Chloe.

Ang transferee na dumating sa klase namin noong simula ng taon.

Anak ng fiancée ng tatay ni Ethan.

Pagkalipas ng tatlong segundo, binawi niya ang message.

Kasunod noon, tumawag agad siya.

Tinitigan ko ang pangalang “Ethan ❤️” sa screen.

Nanlalamig ang mga kamay ko.

Dalawang linggo pa lang ang nakalipas nang paulit-ulit kaming paalalahanan ng adviser namin:

“Huwag na huwag ninyong ibibigay kahit kanino ang application account ninyo.”

Noong araw na iyon, katabi ko si Ethan sa library.

Ngumiti pa siya habang ginugulo ang buhok ko.

“Relax ka lang. Kapag nasa Ateneo ka na at nasa UP Diliman ako, madali pa rin tayong magkikita.”

Pinaniwalaan ko siya.

Sa loob ng tatlong taon naming relasyon.

Huminga ako nang malalim bago sinagot ang tawag.

“Baby?”

Pareho pa rin ang lambing ng boses niya.

“Ano’ng ginagawa mo?”

“Naliligo.”

Pinilit kong gawing normal ang tono ko.

Mahina siyang tumawa.

“Talaga? Akala ko chine-check mo ang application mo.”

Biglang kumabog ang dibdib ko.

Pero kalmado pa rin siya.

“Nakapag-empake ka na ba? Susunduin ka na namin maya-maya.”

Bigla kong naalala.

Oo nga pala.

Ngayong araw ang alis namin papuntang Siargao pagkatapos mag-submit ng applications.

Mahina ang signal doon.

Halos walang internet buong linggo.

At pagbalik namin…

Sarado na ang application editing period.

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone ko.

Planado pala lahat.

Hindi lang niya ninakaw ang future ko.

Sinigurado rin niyang wala akong paraan para bawiin iyon.

Tumunog ang busina sa labas.

“Angela! Bilisan mo!”

Lumabas ako sa balcony.

Nasa ibaba ang itim na SUV ni Ethan.

Kasama niya si Chloe.

Naka-puting dress ito at napakatamis ng ngiti.

Parang wala siyang inagaw na boyfriend.

Simula nang dumating si Chloe, unti-unting nagbago si Ethan.

Noong una, simpleng sabay lang papasok.

Pagkatapos, araw-araw na siyang bumibili ng dalawang kape.

“Stress si Chloe sa stepmom niya.”

Hanggang sa araw-araw na rin niya itong tinuturuan mag-drawing.

“Pangarap niyang makapasok sa Ateneo pero kulang grades niya.”

Nagselos ako noon.

Pero niyakap lang ako ni Ethan at tumawa.

“Kung anu-ano naiisip mo. Ikaw ang mahal ko.”

Hanggang isang linggo bago ang college entrance exams.

Nilagnat ako nang matindi.

39 degrees.

Mag-isa ako sa clinic sa Makati.

Mahigit sampung beses ko siyang tinawagan.

Hindi siya sumagot.

Nang gabing iyon, nag-scroll ako sa Instagram.

Unang lumabas ang story ni Chloe.

Magkatabi sila ni Ethan sa isang café habang nagre-review.

Iisa lang ang caption:

“Buti na lang may taong pinipiling manatili sa tabi ko.”

Magdamag kong tinitigan ang screen.

Pero pinilit ko pa ring paniwalaan na nag-o-overthink lang ako.

Hanggang ngayong araw.

Lahat naging malinaw.

Tumunog ang doorbell.

“Angela! Hinihintay ka na namin!”

Binuksan ko ang pinto.

Unang pumasok si Ethan.

Natural niyang kinuha ang maleta ko gaya ng dati.

“Let’s go.”

Bigla kong hinawakan ang tiyan ko.

“Masakit tiyan ko… ten minutes lang.”

Hindi ko na hinintay ang sagot niya at agad akong pumasok sa banyo sabay lock ng pinto.

Binuksan ko ang laptop.

Nag-login ako sa application portal.

Sobrang nanginginig ang kamay ko na tatlong beses akong nagkamali ng password.

First choice.

Ateneo University.

Data Science.

Save.

Bagong password.

Confirm.

Successful.

Kakahinga ko pa lang nang maluwag nang marinig ko ang boses ni Ethan sa labas.

“Angela?”

Napatalon ako sa gulat.

“Bakit ang tagal mo diyan?”

Pinilit kong maging kalmado.

“Masakit talaga tiyan ko.”

Tahimik siya ng ilang segundo.

Pagkatapos ay mabagal siyang nagsalita.

“Ang weird naman.”

“Parang may narinig akong tunog ng keyboard.”

Nanlamig ang likod ko.

Kinagat ko ang labi ko.

“Mali lang narinig mo.”

Walang sumagot sa labas.

Tumingin ako sa ilalim ng pinto.

Nandoon pa rin ang anino ng mga paa niya.

Hindi gumagalaw.

Sakto namang sumigaw si Chloe mula sa labas:

“Ethan! Parang hindi kasya ang mga maleta!”

Sumagot siya, pero bago siya tuluyang umalis, ang huli niyang sinabi ang nagpahinto ng paghinga ko.

“Angela.”

“Kung nakita mo na ang hindi mo dapat nakita…”

“Mabuti pang huwag ka nang magpanggap.”

Nanigas ang buong katawan ko.

Ilang segundo akong nakatitig lang sa ilalim ng pinto habang dahan-dahang nawawala ang anino ng mga paa ni Ethan.

Pagkatapos noon, tuluyan nang natahimik ang labas.

Pero mas lalo akong kinabahan.

Dahil alam kong hindi iyon simpleng pagbabanta.

Kilalang-kilala ako ni Ethan.

At kilalang-kilala ko rin siya.

Kapag ganun siya magsalita, ibig sabihin… naghihinala na siya.

Mabilis kong isinara ang laptop at pinunasan ang pawis sa mga kamay ko.

Kailangan kong umalis.

Ngayon na.

Hindi ako puwedeng sumama sa Siargao.

Hindi na matapos malaman ang lahat.

Paglabas ko ng banyo, normal ang ekspresyon ni Ethan.

Parang walang nangyari.

Nakaupo lang siya sa sofa habang may hawak na cellphone.

Ngumiti pa siya nang makita ako.

“Okay ka na?”

Tumango ako.

“Medyo.”

Lumapit siya at hinawakan ang noo ko.

Dati, sa tuwing ginagawa niya iyon, pakiramdam ko ligtas ako.

Pero ngayon, gusto kong umatras.

“Maputla ka.” Mahina niyang sabi. “Sigurado ka bang kaya mong bumiyahe?”

Bago pa ako makasagot, sumingit si Chloe mula sa pintuan.

“Baka nai-stress lang si Angela.”

Napangiti siya nang matamis.

Pero kitang-kita ko ang saya sa mga mata niya.

Parang matagal na niyang hinihintay ang araw na ito.

“Hindi ako sasama.”

Biglang natahimik ang buong sala.

Napatingin agad sa akin si Ethan.

“Ano?”

“Hindi ako sasama.” Mas malinaw kong ulit. “Masama pakiramdam ko.”

Ilang segundo niya akong tinitigan.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

“Okay. Maiintindihan naman nila.”

Pero lalo akong kinabahan.

Dahil masyadong madali siyang pumayag.

Hindi iyon ugali ni Ethan.

“Sayang.” Sabi ni Chloe habang inaayos ang buhok niya. “Excited pa naman kami.”

Tumango lang ako.

Ilang minuto pa, umalis na rin sila.

Mula sa bintana, pinanood kong paalis ang SUV.

At nang mawala iyon sa kanto…

Agad kong kinuha ang cellphone ko.

Tinawagan ko ang school registrar.

“Hello po, gusto ko lang pong i-confirm kung ano ang nakarecord na course ko.”

Ilang segundo akong naghihintay habang nanginginig ang kamay ko.

Pagkatapos ay sumagot ang babae sa kabilang linya.

“Angela Reyes? Ateneo University endorsement… Data Science.”

Napapikit ako sa sobrang ginhawa.

Hindi na niya nabago ulit.

Pero hindi pa rin ako kampante.

Dahil may isang bagay na hindi mawala sa isip ko.

Ang website.

“Kamatayan habang nanganganak.”

Paulit-ulit iyong umiikot sa utak ko.

At mas nakakatakot…

Totoo lahat ng detalye bago iyon.

Kinagabihan, hindi ako nakatulog.

Bandang alas-dose, biglang may pumasok na notification sa laptop ko.

Hindi ko naman binubuksan ang kahit anong website.

Pero kusa iyong lumitaw.

“KITCHEN TRAJECTORY UPDATED.”

Nanlamig ako.

Dahan-dahan kong binuksan ang screen.

At muling lumabas ang website.

SCRIPT NG BUHAY.

Mabilis kong hinanap ang pangalan ko.

Angela Reyes.

18 years old: Matagumpay na makakapasok sa Ateneo University.

24 years old: Hiwalay kay Ethan Villanueva.

26 years old: Founder ng AI medical startup sa BGC.

30 years old: …

Biglang nag-freeze ang screen.

Pagkatapos ay kusang nagbukas ang bagong pangalan.

Ethan Villanueva.

19 years old: Hindi makakapasok sa UP Diliman.

20 years old: Mapapatalsik dahil sa plagiarism scandal.

24 years old: Mababaon sa utang.

26 years old: Iiwan ni Chloe matapos malugi.

Hindi ako nakagalaw.

Biglang bumukas ang chatbox sa gilid ng screen.

At dahan-dahang may lumabas na mensahe.

“Ang kapalaran ay hindi fixed.”

“Pero may kapalit ang bawat pagtatangkang magnakaw ng buhay ng iba.”

Biglang namatay ang laptop.

Tuluyan nang naging itim ang screen.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatulala roon.

Pero kinaumagahan, may desisyon na ako.

Hindi ko hahayaang sirain ni Ethan ang buhay ko.

At hindi rin ako magtatago.

Kinabukasan, pumunta ako sa school registrar kasama ang mama ko.

Nag-request ako ng security change at official print ng application records.

Doon ko nalaman na madaling-araw pa lang, may tatlong failed attempts nang baguhin ulit ang application ko.

Gamit ang account ni Ethan.

Nanlamig ang dugo ko.

Kung sumama ako sa Siargao…

Hindi ko na sana nalaman iyon.

“Do you want to file a report?” tanong ng registrar.

Tumingin ako sa printed logs.

Tatlong taon kong minahal si Ethan.

Tatlong taon kong inisip na kakampi ko siya.

Pero muntik niya akong gawing kapalit ng pangarap ng ibang babae.

“Yes.” Mahina kong sagot.

“Gusto kong mag-report.”

Mabilis kumalat ang balita sa school.

Lalo na nang lumabas ang screenshots ng messages niya kay Chloe.

Hindi naitago ni Ethan.

May ilang students na nakakita rin pala kung paano niya ginagamit ang school computer account ko dati.

Tatlong araw matapos iyon, bumalik siya mula Siargao.

Diretso siyang pumunta sa bahay namin.

Galit na galit.

“Angela!”

Binuksan ko ang gate pero hindi ako lumabas.

Sa labas lang siya nakatayo.

Mukha siyang hindi natulog.

“Sinira mo buhay ko!” sigaw niya.

Napatawa ako nang mapait.

“Ako?” tanong ko. “Talaga bang ako?”

“Isang application lang iyon!” sigaw niya ulit. “Kaya mo namang magsimula ulit!”

“Pero si Chloe—”

“Si Chloe?” putol ko. “Kaya mo akong sirain para lang sa kanya?”

Bigla siyang natahimik.

At sa unang pagkakataon…

Nakakita ako ng guilt sa mukha niya.

“Hindi ko gustong saktan ka.” Mahina niyang sabi.

“Hindi mo gustong saktan ako?”

Lumapit ako nang kaunti.

“Ethan, pinlano mong ilayo ako sa internet para hindi ko maayos ang future ko.”

“Alam mo ba kung gaano iyon kasama?”

Hindi siya makasagot.

Sa likod niya, may isang sasakyang huminto.

Bumaba si Chloe.

Mukhang pagod at magulo ang itsura.

“Ano pa bang pinupuntahan mo rito?” malamig niyang tanong kay Ethan.

Napakunot-noo ako.

Galit din siya.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Ethan.

Tumawa si Chloe.

Mapait.

“Akala mo ba gusto talaga kita?”

Nanigas si Ethan.

“Ginamit lang kita para makapasok sa magandang school.”

“Ngayon na may scandal ka na, tapos ka na.”

Parang binagsakan ng langit si Ethan.

Habang ako naman… tahimik lang na nakatingin.

Ito pala ang kapalit ng lahat.

Unti-unting nawawala sa kanya ang lahat ng ipinagpalit niya sa akin.

Pagkaalis ni Chloe, matagal na nakatayo si Ethan sa labas ng gate.

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

“Angela… sorry.”

Dati, isang sorry lang niya, napapatawad ko agad siya.

Pero ngayon…

Wala na akong naramdaman.

“Late ka na, Ethan.”

At isinara ko ang gate.

Lumipas ang apat na taon.

Nakatayo ako sa stage ng isang malaking technology conference sa Bonifacio Global City.

Palakpakan ang buong hall habang ipinapakita sa screen ang AI medical system na ginawa ng kumpanya ko.

Sistema itong kayang makatulong sa maagang pag-detect ng komplikasyon sa pagbubuntis sa mga probinsya.

Bigla kong naalala ang linyang nakita ko noon.

“26 years old: Mamamatay habang nanganganak.”

Napangiti ako nang mahina.

Hindi ko lang nabago ang future ko.

Nakagawa pa ako ng bagay na makakatulong para mailigtas ang buhay ng ibang babae.

Pagkatapos ng presentation, may lumapit na matandang babae sa akin.

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

“Dahil sa system ninyo, naagapan ang anak ko.”

“Salamat.”

Biglang nangilid ang luha ko.

At sa sandaling iyon…

Saka ko tuluyang naintindihan.

Siguro kaya ipinakita sa akin ng “Script ng Buhay” ang hinaharap ko…

Hindi para takutin ako.

Kundi para bigyan ako ng pagkakataong piliin kung sino talaga ang gusto kong maging.