Mahinang Katok sa Ilalim ng Lupa
Bahagi 2: Ang Mahinang Katok sa Ilalim ng Lupa
Nang marinig ni Aling Rosa ang ikatlong katok mula sa ilalim ng lupa, para bang tumigil ang buong mundo sa paligid niya.
Hindi na siya nag-isip pa.
Lumuhod siya sa tabi ng bagong tabon na lupa, hinukay iyon gamit ang dalawang kamay kahit masakit sa kuko, kahit nanginginig ang kanyang mga daliri. Bawat dakot ng lupa ay tila isang panalangin.
— Miguel… anak… kung naririnig mo ako, kumatok ka ulit.
Ilang segundo ang lumipas.
Walang tunog.
Nanlamig ang buong katawan ni Aling Rosa.
Pagkatapos…
Tok.
Mahina.
Ngunit sapat para mabuhay ang pag-asa sa dibdib niya.
— Diyos ko… buhay siya.
Agad siyang tumayo at tumakbo pabalik sa mansiyon. Ngunit bago pa siya makapasok sa likurang pinto, nakita niya si Bianca sa dulo ng pasilyo.
Nakatayo ito roon.
Tahimik.
Nakatingin sa kanya.
Ang kaninang mapagkunwaring luha sa mukha nito ay wala na. Sa halip, malamig na ngiti ang nakapinta sa labi.
— Aling Rosa, bakit parang nagmamadali ka?
Pinilit ni Aling Rosa na pakalmahin ang sarili.
— May kukunin lang po ako sa kusina.
— Sa kusina? — dahan-dahang lumapit si Bianca. — O may nakita ka sa hardin?
Hindi sumagot si Aling Rosa.
Doon niya naintindihan.
Alam ni Bianca.
Hindi aksidente na naroon ito.
Binabantayan siya nito mula pa kanina.
— Matanda ka na, Aling Rosa — bulong ni Bianca. — Huwag mong isugal ang buhay mo sa batang hindi mo naman kadugo.
Ramdam ni Aling Rosa ang takot na gumapang sa kanyang likod. Ngunit mas malakas ang alaala ni Miguel habang nakaupo sa kusina, hawak ang mainit na pandesal, nakangiting nagtatanong kung bakit mabait ang mga lola kahit hindi nila apo ang isang bata.
Huminga siya nang malalim.
— Hindi kailangang kadugo para mahalin.
Kumislap ang galit sa mga mata ni Bianca.
— Kung sisigaw ka, walang maniniwala sa’yo. Ako ang magiging asawa ng amo. Ikaw? Isa ka lang katulong.
Tumango si Aling Rosa na parang sumasang-ayon.
— Tama ka.
Pagkatapos, mabilis niyang hinila ang malaking tray sa mesa sa tabi niya. Bumagsak iyon sa sahig na may malakas na kalabog.
Nagulat si Bianca.
Mula sa kusina, sumilip ang dalawang kasambahay.
— Aling Rosa? Anong nangyari?
Sumigaw si Aling Rosa.
— Nasa hardin si Miguel! Tawagin ninyo ang punong katiwala! Dalhin ninyo ang pala! Bilisan ninyo!
Namula sa galit ang mukha ni Bianca.
— Sinungaling ka!
Ngunit huli na ang lahat.
Nagdatingan ang mga kasambahay. Napatakbo rin ang ilang tauhan sa labas. Kahit wala ang pangunahing guwardiya, may natirang dalawang bantay sa gate. Narinig nila ang kaguluhan at mabilis na sumunod.
Tinuro ni Aling Rosa ang bahagi ng lupa.
— Dito! Dito ko narinig!
Nagsimula silang maghukay.
Si Bianca ay nakatayo sa gilid, putlang-putla na, ngunit pilit pa ring umaarte.
— Baka aso lang iyan. Baka mali lang ang narinig niya.
Walang nakinig.
Bawat hukay ay nagpapabilis sa tibok ng puso ng lahat.
Ilang sandali pa, tumama ang pala sa matigas na kahoy.
Natigilan ang lahat.
Kahit ang punong katiwala ay hindi nakapagsalita.
— Buksan ninyo! — sigaw ni Aling Rosa.
Maingat nilang inalis ang lupa sa ibabaw. Nang lumitaw ang kahong kahoy, halos bumigay ang tuhod ni Aling Rosa.
Binuksan nila iyon.
Nandoon si Miguel.
Maputla.
Mahina.
Ngunit buhay.
Binuhat siya ni Aling Rosa na parang pinakamahalagang kayamanan sa mundo.
— Anak… anak ko…
Dahan-dahang iminulat ni Miguel ang mga mata.
— Aling Rosa…
Ang isang salitang iyon ay sapat para mapaiyak ang lahat.
Mabilis siyang dinala sa loob. Tinawag ang doktor ng pamilya. Pinainom siya ng tubig, pinahiga, at binantayan. Hindi na nagawang tumakas ni Bianca dahil sinarhan na ng mga tauhan ang lahat ng pinto.
Nang makabawi nang kaunti si Miguel, nanginginig niyang itinuro si Bianca.
— Siya po… siya ang nagdala sa akin sa hardin.
Kumalat ang katahimikan sa silid.
Ang mukha ni Bianca ay naging tila bato.
— Bata siya. Natakot lang siya. Hindi niya alam ang sinasabi niya.
Ngunit mula sa maliit na bulsa ng damit ni Miguel, may nalaglag na bagay.
Isang piraso ng hikaw.
Hikaw ni Bianca.
Nahulog iyon habang pinipilit niyang isara ang kahon.
Napaatras si Bianca.
At sa sandaling iyon…
Tumunog ang telepono ng punong katiwala.
Ang pangalan ng amo ang lumabas sa screen.
Nanginginig niyang sinagot.
— Sir… kailangan po ninyong umuwi ngayon.
Mula sa kabilang linya, malamig ang boses ng ama ni Miguel.
— Ano ang nangyari sa anak ko?
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)