Katotohanang Limang Taong Itinago
Bahagi 3: Ang Katotohanang Limang Taong Itinago
Nanigas kaming dalawa habang nakatitig sa babaeng nakahawak sa kamay ni Miguel.
Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.
Si Bianca.
Ang babaeng inakala kong dahilan ng lahat ng nangyari sa amin noon.
Maputla ang kanyang mukha.
Halatang kagagaling lamang sa mahabang pagkakasakit.
Nakasuot siya ng simpleng puting damit na parang ibinigay lamang ng ospital.
Magulo ang mahaba niyang buhok.
Ngunit ang mas nakagulat…
Mahigpit niyang hawak ang kamay ni Miguel na para bang natatakot siyang maagaw ito.
Mabilis na lumapit si Adrian.
— Bianca!
Nagulat si Bianca at napaatras ng isang hakbang.
Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak kay Miguel.
Nagsimulang umiyak ang bata.
— Papa…
Masakit po ang kamay ko…
Agad lumambot ang ekspresyon ni Adrian.
Hindi siya lumapit pa.
Bagkus ay dahan-dahan niyang itinaas ang dalawang kamay bilang pagsenyas na wala siyang masamang balak.
— Bianca…
Ako ito.
Si Adrian.
Ligtas ka na.
Naglibot ang tingin ni Bianca sa paligid.
Halatang nalilito siya.
Maya-maya ay tumigil ang kanyang tingin sa akin.
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
Takot.
Pagkalito.
At pagkatapos…
Matinding pagkagulat.
Mahina siyang nagsalita.
— Ikaw…
Ikaw ba si Sofia?
Parang tumigil ang mundo.
Hindi ko akalaing naaalala pa niya ako.
Tumango ako.
— Oo…
Ako nga.
Biglang pumatak ang kanyang mga luha.
Unti-unti niyang binitiwan ang kamay ni Miguel.
Lumuhod siya sa harapan ko.
— Patawarin mo ako…
Napaatras ako.
— Anong ibig mong sabihin?
Humagulgol siya.
— Kasalanan ko ang lahat.
Napakunot ang noo ni Adrian.
— Bianca…
Huwag mong pilitin ang sarili mo.
Ngunit patuloy lamang siyang umiiyak.
— Hindi ko na kayang itago pa…
Tahimik ang buong paligid.
Maging si Miguel ay tumigil sa pag-iyak at nagtatakang tumingin sa aming tatlo.
Huminga nang malalim si Bianca.
— Limang taon na ang nakalipas…
— Hindi ako naging nobya ni Adrian.
Parang may sumabog sa isip ko.
Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman.
Patuloy siyang nagsalita.
— Pinsan niya ako.
Nanlaki ang mga mata ko.
— Ano?
Tumango siya.
— Lumaki kaming parang magkapatid.
— Ngunit walang ibang nakakakilala sa akin noon.
Napatingin ako kay Adrian.
Tahimik lamang siyang nakayuko.
— Noong gabing naaksidente ako…
— Nasa sasakyan tayo ni Adrian.
Unti-unti niyang ikinuwento ang nangyari.
Noong gabing iyon ay galing pala sila sa ospital.
Sinamahan siya ni Adrian matapos niyang sumailalim sa ilang pagsusuri.
Matagal na pala siyang may malubhang sakit sa puso.
Habang pauwi…
May lasing na driver ang bumangga sa kanilang sasakyan.
Si Adrian ang unang lumabas upang humingi ng tulong.
Ngunit bago dumating ang ambulansya…
May kumuha ng litrato nilang dalawa habang yakap niya ang duguang si Bianca.
Kinabukasan…
Kumalat ang larawan.
At iyon ang larawang nakita ko noon.
Ang larawang naging dahilan ng maling akala.
Hindi ko namalayang tumutulo na ang mga luha ko.
Lahat pala…
Lahat ng pinaniwalaan ko ay mali.
Mahina akong tumingin kay Adrian.
— Bakit…
Bakit hindi mo ipinaliwanag?
Mapait siyang ngumiti.
— Sinubukan ko.
— Pero nang puntahan kita…
Umalis ka na.
Napayuko ako.
Tama siya.
Noong panahong iyon, hindi ko man lamang siya binigyan ng pagkakataong magsalita.
Patuloy na nagsalita si Bianca.
— Habang nasa ospital ako…
— Nalaman ng pamilya na kailangan kong sumailalim sa napakamahal na operasyon.
— Halos maubos ang ipon ng buong pamilya.
Tahimik na nakinig si Doña Elena na kararating lamang sa hardin.
Unti-unti na ring pumapatak ang kanyang mga luha.
— Kaya ipinagbili namin ang ilang lupain…
— At si Adrian naman…
Huminto si Bianca.
Tumingin siya sa lalaki.
— Tumigil siya sa pag-aaral ng espesyalista sa ibang bansa.
— Para lang manatili rito at alagaan kaming lahat.
Nabigla ako.
Hindi ko iyon alam.
Akala ko noon ay kusa niyang pinili ang mas magandang buhay.
Hindi pala.
Siya ang unang nagsakripisyo.
Biglang nagsalita si Miguel.
— Papa…
Bakit umiiyak kayong lahat?
Lumuhod si Adrian at niyakap ang anak.
— Wala iyon.
— Masaya lang si Papa.
Napatingin ako kay Miguel.
May isang tanong na matagal ko nang gustong itanong.
Ngunit natatakot akong marinig ang sagot.
Mahina akong nagsalita.
— Adrian…
Kung hindi si Bianca ang asawa mo…
Sino ang nanay ni Miguel?
Biglang natahimik ang lahat.
Nawala ang bahagyang ngiti sa mukha ni Adrian.
Tumingin siya kay Doña Elena.
Pagkatapos ay bumuntong-hininga.
— Panahon na siguro para malaman mo.
Tumayo siya at marahang hinaplos ang ulo ni Miguel.
— Anak…
Pwede bang pumasok ka muna kasama si Lola?
Masunurin namang tumango ang bata.
Pagkaalis nilang dalawa, kami na lamang nina Adrian at Bianca ang naiwan.
Inilabas ni Adrian ang isang maliit na kahong bakal mula sa loob ng sasakyan.
Mukhang luma na iyon.
May bakas ng kalawang sa gilid.
Maingat niya itong inilapag sa mesa.
— Limang taon ko itong itinago.
Dahan-dahan niyang binuksan ang takip.
Sa loob ay may isang makapal na brown envelope.
May birth certificate.
May ilang litrato.
May hospital records.
At isang DNA test.
Hindi ko pa man nahahawakan ang mga iyon…
Ay naramdaman ko nang may mas malaking lihim na naghihintay sa akin.
Tahimik na tumingin sa akin si Adrian.
Namamaos ang kanyang boses.
— Sofia…
— Ang katotohanan…
— Hindi ko tunay na anak si Miguel.
Parang tumigil ang paghinga ko.
Ngunit bago pa niya maipaliwanag ang lahat…
Biglang huminto ang isang itim na van sa tapat ng bahay.
Tatlong lalaking nakaitim ang mabilis na bumaba.
Kasunod nila ang isang elegante ngunit malamig ang tinging babae.
Nang makita niya si Bianca…
Malamig siyang ngumiti.
— Sa wakas…
— Nahanap din kita.
Biglang namutla si Bianca.
Nanginginig ang kanyang buong katawan.
Mahina niyang sinabi ang pangalang matagal na niyang kinatatakutan.
— Ate…
Ikaw pala…
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)