Babaeng Nagising Matapos ang Limang Taon
Bahagi 2: Ang Babaeng Nagising Matapos ang Limang Taon
Hindi ako halos nakagalaw matapos magsara ang pintuan.
Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang narinig ko.
“Nagkamalay na siya…”
Kung tama ang hinala ko…
Ang babaeng tinutukoy ni Adrian ay si Bianca.
Ang babaeng minsang naging dahilan ng tuluyan naming paghihiwalay.
Limang taon na ang lumipas.
Akala ko noon ay nakalimutan ko na ang lahat.
Ngunit sa isang iglap, bumalik ang bawat alaala na para bang kahapon lamang nangyari ang lahat.
Tahimik akong napaupo sa sofa.
Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko.
Makalipas ang ilang minuto, bumaba si Doña Elena mula sa ikalawang palapag.
Napansin niyang maputla ang mukha ko.
— Hija, ayos ka lang ba?
Mabilis akong ngumiti.
— Opo… medyo napagod lang po.
Lumapit siya at marahang hinawakan ang balikat ko.
— Alam kong malaking pagbabago ang bagong trabaho.
— Pero huwag kang mag-alala.
— Mabait si Adrian.
Bahagya akong napapikit.
Kung alam lang niya…
Hindi na iyon ang lalaking minsang nakilala ko.
O baka ako ang nagbago.
Tahimik akong tumango.
— Opo.
Ngunit bago pa siya makaalis, muli siyang nagsalita.
— May favor sana ako sa’yo.
Napatingin ako.
— Bukas kailangan kong bumiyahe nang maaga.
— Kaya ikaw muna ang bahala kay Miguel.
Napangiti ako nang maalala ang masayahing bata.
— Opo.
— Walang problema.
Ngumiti rin siya.
— Mabuti naman.
— Mabilis kang napalapit sa kanya.
Hindi ko napigilang mapangiti.
Sa maikling oras naming magkasama, para bang matagal ko na siyang kilala.
Masayahin.
Magalang.
At napakalambing.
Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam akong nararamdaman tuwing nakikita ko siya.
Parang may bahagi ng puso kong matagal nang walang laman ang unti-unting napupuno.
Kinagabihan, hindi ako makatulog.
Bandang alas-onse ng gabi, nakarinig ako ng tunog ng sasakyan sa garahe.
Dumating na si Adrian.
Mabilis akong tumayo.
Nag-aalinlangan akong lumabas ng kwarto.
Ngunit bago pa ako makapagpasya, may kumatok sa pinto.
Tatlong mahinang katok.
Huminga ako nang malalim.
Pagbukas ko ng pinto…
Si Adrian ang nasa harapan ko.
Pareho kaming natahimik.
Pagod ang kanyang mukha.
Halatang kagagaling lamang sa ospital.
Mababa ang kanyang boses.
— Pwede ba tayong mag-usap?
Tahimik akong tumango.
Naglakad kami papunta sa maliit na hardin sa likod ng bahay.
Tahimik ang paligid.
Tanging huni lamang ng kuliglig ang maririnig.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Ako rin.
Hanggang sa siya ang unang bumasag sa katahimikan.
— Gusto mo bang malaman kung sino ang nagising?
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
— Si Bianca ba?
Bahagya siyang nagulat.
— Alam mo?
Mapait akong ngumiti.
— Siya lang naman ang dahilan kung bakit tayo nagkahiwalay.
Napayuko siya.
— Mali ka.
Parang may bumara sa lalamunan ko.
— Ano?
Huminga siya nang malalim.
— Hindi si Bianca ang dahilan.
Napakunot ang noo ko.
— Pero…
— Hindi ba siya ang babaeng pinili mo?
Napailing siya.
— Hindi.
Pakiramdam ko ay tumigil ang oras.
Hindi ko alam kung ano ang paniniwalaan.
Tahimik niyang inilabas ang isang makapal na sobre mula sa kanyang bag.
Iniabot niya iyon sa akin.
— Basahin mo.
Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.
Sa loob ay mga lumang resibo.
Mga kontrata.
Mga medical record.
At isang liham.
Kilalang-kilala ko ang sulat-kamay.
Kay Lola iyon.
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi maaari…
Mabilis kong binasa ang liham.
“Anak…”
“Kung nababasa mo ito, ibig sabihin natupad na ang ipinakiusap ko kay Adrian.”
“Huwag mo siyang sisihin.”
“Ako ang lumapit sa kanya.”
“Ako ang nakiusap na lumayo siya sa’yo.”
Parang nawalan ako ng lakas.
Nanginig ang mga kamay ko.
Hindi…
Hindi ito maaaring mangyari.
Patuloy kong binasa ang liham.
“Noong panahong iyon, lumalala ang sakit ko.”
“Wala tayong pambayad sa operasyon.”
“Nangutang ako kung kani-kanino pero walang gustong tumulong.”
“Si Adrian lang ang lumapit.”
“Siya ang nagbayad ng lahat ng gastusin ko.”
Unti-unting lumabo ang paningin ko dahil sa mga luha.
Hindi ko na halos mabasa ang kasunod.
“Pero may kapalit.”
“Hiniling kong layuan ka niya.”
“Ayokong itali mo ang kinabukasan mo sa isang lalaking nagsisimula pa lamang.”
“Ayokong maranasan mo ang hirap na dinanas ko.”
Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko.
Hindi ko na kayang magpatuloy.
Mahigpit kong niyakap ang liham.
Napatingin ako kay Adrian.
Halos hindi ako makahinga.
— Totoo ba ito?
Tahimik siyang tumango.
— Ilang beses akong sumubok na hanapin ka.
— Pero bawat pagkakataon…
— Iniiwas mo na ako.
Napailing ako.
— Hindi…
— Akala ko…
— Pinili mo siya.
Mapait siyang ngumiti.
— Akala mo rin bang madali para sa’kin ang mawala?
Unti-unti niyang ikinuwento ang lahat.
Matapos akong iwan noon, araw-araw pala siyang pumupunta sa ospital.
Siya ang nagbabayad ng lahat.
Ngunit ang kondisyon ni Lola…
Hindi na rin tuluyang gumaling.
Bago ito pumanaw, iniwan pala sa kanya ang liham na hawak ko ngayon.
At sinabi…
Kapag handa na raw akong malaman ang katotohanan, saka lamang niya ito ibibigay.
Tahimik akong napahagulgol.
Lahat ng galit na itinanim ko sa loob ng limang taon…
Biglang naglaho.
Napalitan iyon ng matinding pagsisisi.
Mahina akong nagsalita.
— Bakit hindi mo sinabi agad?
Napatingin siya sa malayo.
— Dahil iyon ang ipinangako ko sa Lola mo.
— At dahil…
— Ayokong isipin mong ginagamit ko ang kabutihan ko para pilitin kang bumalik.
Hindi ako nakapagsalita.
Ngunit bago pa man ako makalapit sa kanya…
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Mabilis niyang sinagot ang tawag.
Ilang segundo lamang ang lumipas.
Biglang nagbago ang kulay ng kanyang mukha.
— Ano’ng sabi mo?
— Nawawala si Miguel?
Nanigas ako.
Narinig kong umiiyak ang boses sa kabilang linya.
— Sir…
— Hindi namin siya makita…
Biglang nahulog ang cellphone mula sa kamay ni Adrian.
Nanlaki ang mga mata naming dalawa.
Dahil sa mismong sandaling iyon…
May narinig kaming mahinang boses ng isang bata mula sa labas ng gate.
— Ate…
— Tulungan mo ako…
Sabay kaming napalingon.
At sa ilalim ng ilaw ng poste…
Nakita namin si Miguel.
Ngunit hindi siya nag-iisa.
May isang babaeng nakasuot ng puting damit na mahigpit na nakahawak sa kanyang kamay.
At nang dahan-dahan niyang iangat ang kanyang mukha…
Tuluyan akong nanlamig.
Dahil ang babaeng iyon…
Ay eksaktong kamukha ng babaeng nasa lumang litrato ni Adrian.
Si Bianca.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)