Bahagi 3 — Akala nila pera lang ang tinanggihan ko, hanggang lumitaw ang mga resibo
Bahagi 3 — Akala nila pera lang ang tinanggihan ko, hanggang lumitaw ang mga resibo
Hindi ako umiyak habang nagmamaneho papuntang Bulacan.
Doon nakatira ang mga magulang ko.
Si Mama ang nagbukas ng gate nang halos alas-nuwebe na ng gabi.
Nang makita niya ang maleta ko, hindi siya nagtanong agad.
Yumakap lang siya.
Doon ako unang napaiyak.
Hindi dahil gusto kong bumalik kay Rafael.
Kundi dahil napagtanto kong ilang taon akong nagsikap maging “mabuting asawa” hanggang hindi ko na napansing ako lang pala ang taong inaasahang laging umunawa.
Si Papa naman ay nakaupo sa sala.
Maputla siya dahil sa gamot at madaling hingalin nitong mga nakaraang linggo.
Nang makita niyang namamaga ang mga mata ko, pilit pa niyang ngumiti.
“Nag-away kayo?”
“Kaunti lang, Pa.”
Hindi ko sinabi ang tungkol sa pera niya.
Ayokong sisihin niya ang sarili niya.
Pero kinaumagahan, bago pa ako makapagkape, tumawag ang computer supplier.
Si Mark, sales manager ng shop.
“Ma’am Camille, kailangan po naming makausap kayo tungkol sa order.”
“Nasa akin po lahat ng information kahapon.”
“May dagdag po kasi.”
May kaba akong naramdaman.
Ipinadala niya sa email ko ang screenshots ng conversation nila ni Jessa.
Doon ko nakita kung paano ginamit ang pangalan ko.
“Accountant ang ate ko. Siya magbabayad pagdating.”
“Nasa meeting lang siya.”
“Same address pa rin.”
“Kapag hindi siya sumagot, tawagan ninyo ako.”
Mas masahol pa roon, sinabi ni Jessa sa seller na dati na raw akong bumili sa kanila at “approved” ko ang transaction.
May lumang digital copy rin siya ng isang ID ko.
Hindi ko maalala kung paano niya nakuha.
Hanggang maalala kong isang taon bago iyon, ako mismo ang nag-photocopy ng ID ko para maging guarantor sa apartment na inuupahan niya.
Doon marahil niya itinago ang kopya.
“Ma’am, hindi po namin alam na wala kayong consent,” sabi ni Mark. “Hindi namin iniwan ang units. Bumalik na po sa shop ang truck.”
“Salamat.”
“May mga customers din po siyang pumunta. Sabi nila bayad na sila.”
“Puwede ninyo bang ibigay sa akin ang formal statement ninyo tungkol sa order?”
“Opo.”
Doon nagsimula ang pagbagsak ng kuwento ni Jessa.
Hindi ko kailangang habulin siya.
Sapat nang humingi ako ng dokumento.
Pagsapit ng tanghali, may dalawang babaeng nag-message sa Facebook account ko.
Pareho silang customer ni Jessa.
Nakahanap daw sila ng pangalan ko dahil sinabi ni Jessa na ako raw ang “silent partner” ng ByteBabe PH.
Silent partner?
Hindi ko nga alam na may ganoong kuwento.
Isang customer, si Mae, ang nagbayad ng ₱72,000 para sa gaming setup ng anak niya.
Si Carlo naman ay nagbigay ng ₱58,500.
May isa pang buyer na nagbayad ng ₱39,000 deposit.
Lahat ay may GCash receipts.
Lahat diretso sa account ni Jessa.
At lahat ay pinadalhan niya ng parehong mensahe:
“Ready na ang unit. Release this Friday.”
Walang unit.
Walang stock.
At mas lalong walang puhunan.
Tinanong ko sila kung ano ang gusto nilang gawin.
Hindi ko sila hinikayat na kasuhan siya.
Hindi ko rin sila pinigilan.
Sinabi ko lamang ang totoo:
“Hindi ako partner. Wala akong natanggap ni isang piso. Ginamit din ang pangalan ko nang walang pahintulot.”
Kinahapunan, pumunta ako sa abogado ng opisina namin na nirekomenda ng HR manager ko.
Dinala ko ang supplier statement.
Screenshots.
Bank records.
Spreadsheet.
Hospital schedule ni Papa.
At ang mga mensahe ni Rafael noong gabing iyon.
Halos isang oras niyang binasa ang lahat.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Unang gawin mo, ihiwalay mo ang anumang account na personal mong pag-aari. Palitan mo ang passwords. I-document mo lahat. Huwag kang pumirma ng kahit anong loan, settlement o authorization para sa kanila.”
Ginawa ko agad.
Hindi ko ginalaw ang bahagi ni Rafael sa joint account.
Kinuha ko lamang ang malinaw na personal savings ko at ang medical fund ni Papa na nasa hiwalay kong account.
Binayaran ko rin nang diretso sa ospital ang required deposit.
Nang makumpirma ang payment, saka lamang ako nakahinga nang maluwag.
Akala ko roon matatapos ang araw.
Hindi pala.
Bandang alas-sais, dumating sa bahay ng mga magulang ko ang sasakyan ni Rafael.
Kasama niya si Aling Lorna.
At si Jessa.
Si Jessa ang unang bumaba.
Namamaga ang mga mata.
Pero bago pa man siya makapasok sa gate, sumigaw na siya.
“Ate Camille! Masaya ka na?!”
Lumabas si Mama.
Sumunod ako.
“Jessa, huwag kang sisigaw dito.”
“Tatlong tao na ang nagsampa ng reklamo! Iyong ibang buyers hinihingi ang refund! Pati supplier ayaw akong kausapin!”
“Bakit ako ang sinisigawan mo?”
“Kung binayaran mo lang kahapon ang computers, walang ganito!”
Hindi ako makapaniwala.
“Hanggang ngayon, ako pa rin?”
“May pera ka naman!”
Doon lumapit si Aling Lorna.
“Camille, tama na. Nagkamali ang bata. Pero hindi naman kailangang sirain ang buhay niya.”
“Sinong sumisira sa buhay niya?”
“Ikaw ang nagbigay ng screenshots sa customers!”
“Humingi sila ng totoo. Ibinigay ko.”
“Ano’ng mapapala mo kapag nakulong ang hipag mo?”
“Wala.”
“E bakit hindi mo tulungan?”
“Dahil hindi ko trabaho burahin ang resulta ng ginawa niya.”
Lumapit si Rafael.
Pagod ang mukha.
“Camille, puwede ba tayong mag-usap nang tayong dalawa?”
“Sabihin mo rito.”
“Please.”
Tumayo si Papa mula sa sala.
Nakita kong hinihingal siya kaya agad ko siyang pinaupo.
Doon ako tuluyang nainis.
“Raf, kunin mo sila at umalis kayo. Hindi dapat nai-stress si Papa.”
“Five minutes lang.”
“Hindi.”
Si Jessa ang muling sumigaw.
“Dahil sa tatay mo kaya ayaw mo akong tulungan?”
Parang tumigil ang paligid.
Pati si Rafael, napalingon sa kaniya.
“Jessa, tumigil ka,” sabi niya.
Pero huli na.
“Kung hindi naman niya kailangan agad iyong pera—”
“Tumigil ka!”
Sa unang pagkakataon, si Rafael mismo ang sumigaw sa kapatid niya.
Tahimik kaming lahat.
Iyon yata ang unang pagkakataon sa buong buhay ni Jessa na narinig niya ang kuya niyang taasan siya ng boses.
Pero hindi ako naantig.
Masyado nang huli.
Lumabas si Mama at tumayo sa tabi ko.
Mahina ang boses niya, pero malinaw.
“Anak, umalis muna kayo. May sakit ang asawa ko.”
Nagdabog si Aling Lorna.
“Napakalaki naman ng tingin ninyo sa sarili ninyo! Para bang hindi kayo kailanman nangailangan ng tulong!”
Hindi sumagot si Mama.
Isinara lamang niya ang gate.
Bago umalis si Rafael, tinawag niya ako.
“Camille.”
Hindi ako lumapit.
“I’ll call you.”
“Huwag muna.”
Kinabukasan, matagumpay ang procedure ni Papa.
Hindi instant miracle.
Hindi rin parang pelikula.
May ilang oras kaming naghihintay sa labas.
Paulit-ulit akong tumitingin sa pintuan.
Nang lumabas ang doktor at sabihin na maayos ang naging procedure at kailangan lang bantayan si Papa, doon lamang ako tuluyang humagulgol.
Hawak ako ni Mama.
At sa gitna ng pag-iyak ko, isang bagay lang ang naiisip ko.
Kung pumayag ako kay Rafael—
kung ibinigay ko kay Jessa ang ₱340,000—
ano kaya ang ginagawa namin ngayon?
Naghahanap ng uutangan?
Humihingi ng extension?
Naghihintay habang lumalala ang kondisyon ni Papa?
Doon ko nalaman na tama ang desisyon ko.
Kinagabihan, may ipinadala sa akin si Rafael.
Screenshot ng notice mula sa bangko.
Dalawang personal loan.
Kabuuang mahigit ₱210,000.
Parehong pangalan niya.
Parehong may kopya ng ID at payslip niya.
“Hindi ako nag-apply nito,” sabi niya sa tawag.
Tahimik ako.
“Sino ang may kopya ng documents mo?”
Hindi siya sumagot.
Alam naming pareho.
Jessa.
Binigyan niya si Jessa ng payslip at government ID ilang buwan bago iyon para raw sa apartment application.
Pareho kaming ginamit.
Ako sa computer order.
Siya sa loan application.
Pero may isang malaking pagkakaiba.
Nang ako ang ginamit, gusto niya akong piliting magbayad.
Ngayong siya ang ginamit, bigla niyang naintindihan kung gaano kabigat ang pakiramdam.
“Camille… tama ka.”
Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nalungkot sa pangungusap na iyon.
“Hindi ko kailangang maging biktima ka muna bago mo ako paniwalaan.”
“Alam ko.”
“Hindi, Raf. Ngayon mo lang alam.”
Ilang araw siyang hindi tumawag.
Samantala, nagsimulang mabuo ang kaso ng mga customers laban kay Jessa.
May walong tao nang nagbigay ng statements.
Umabot sa mahigit ₱365,000 ang perang hindi niya maipaliwanag kung saan napunta.
May mga refund siyang ginawa gamit ang perang natanggap mula sa bagong buyers.
May binayaran siyang credit card.
May rent.
May utang sa kaibigan.
May dalawang bagong cellphone.
At may weekend trip sa Batangas na ilang linggo lang ang nakalipas.
Hindi pala nalugi ang negosyo niya sa isang masamang araw.
Matagal na pala itong butas.
Tinatakpan lang niya ang bawat butas ng panibagong pera.
Pagkaraan ng isang linggo, may nagpadala sa akin ng anonymous message.
Dating boyfriend ni Jessa.
May screenshots daw siya ng family group chat.
Ayaw ko sanang buksan.
Pero nang makita ko ang unang larawan, nanlamig ang mga kamay ko.
Tatlong araw bago ang delivery.
Jessa:
“Ma, paano kung hindi magbayad si Ate Camille?”
Aling Lorna:
“Kapag nasa pinto na ang delivery, mahihiya iyan. Hindi niyan kayang magpaalis ng rider nang walang bayad.”
Jessa:
“Paano kung tanungin niya si Kuya?”
Aling Lorna:
“Sabihin mo kay Raf na huwag munang magsabi.”
At pagkatapos—
isang mensahe mula kay Rafael.
“Bahala kayo. Basta huwag sobrang laki. Ayokong magalit si Camille.”
Napako ang tingin ko sa screen.
Hindi pala siya walang alam.
Hindi pala siya nagulat lang noong gabing iyon.
May alam siya.
Maaaring hindi niya alam na ₱287,400 ang halaga.
Maaaring akala niya maliit lang.
Pero alam niyang gagamitin ang pangalan ko.
At pinili niyang manahimik.
May kasunod pang mensahe si Jessa.
“Kuya, promise, kapag dumating na, mapipilitan lang naman siyang magbayad.”
Nag-react si Rafael ng thumbs-up.
Ilang segundo akong nakaupo sa gilid ng kama.
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako nagalit.
Parang may pinto lang sa loob ko na tuluyang nagsara.
Kinuhanan ko ng kopya ang lahat.
Ipinadala ko sa abogado ko.
Pagkatapos ay nag-message ako kay Rafael.
“Magkita tayo bukas. Dalhin mo ang sarili mong abogado kung gusto mo.”
Mabilis siyang sumagot.
“Camille, tungkol saan?”
Ipinadala ko ang screenshot ng thumbs-up niya.
Tatlong minuto siyang walang reply.
Pagkatapos ay isang linya lang ang dumating.
“Hayaan mong ipaliwanag ko.”
Tinitigan ko iyon nang matagal.
Saka ko isinara ang cellphone.
Dahil sa wakas, wala na akong tanong.
Alam ko na ang sagot.
