Anim na taon kong lihim na minahal ang boss ko. Hindi ako kailanman umamin dahil takot akong mawalan ng trabaho—hanggang sa gabing lasing siyang hinila ako pabagsak sa sofa at tinanong kung bakit ko raw siya minahal, saka biglang nawala…
Anim na taon kong lihim na minahal ang boss ko. Hindi ako kailanman umamin dahil takot akong mawalan ng trabaho—hanggang sa gabing lasing siyang hinila ako pabagsak sa sofa at tinanong kung bakit ko raw siya minahal, saka biglang nawala… Pero nang umilaw ang cellphone niya, isang mensahe ang nagpanginig sa buong katawan ko.
Bahagi 1
Anim na taon ko nang lihim na minamahal ang boss ko.
At sa loob ng anim na taong iyon, hindi ko na mabilang kung ilang babae ang personal kong nakitang tinanggihan niya.
Walang paligoy-ligoy.
Walang negosasyon.
At higit sa lahat, hindi siya nagbibigay ng kahit katiting na pag-asa.
Minsan, ang anak na babae ng isa sa pinakamalalaking business partner ng kumpanya ay naghintay sa lobby nang halos tatlong oras para lamang ibigay sa kanya ang birthday gift nito.
Isang segundo lang niyang tiningnan ang kahon bago malamig na sinabi:
“Pakibalik na lang. Hindi ako tumatanggap ng regalo mula sa taong walang kinalaman sa akin.”
Nakatayo ako sa likuran niya noon.
At nang marinig ko iyon, parang biglang nanlamig ang buong likod ko.
Mula sa araw na iyon, ang plano kong umamin sa kanya ay parang opisyal nang inilibing tatlong metro sa ilalim ng lupa.
Hindi ako takot mabasted.
Ang kinatatakutan ko…
ay mawalan ng trabaho.
Bilang executive secretary, sapat ang sahod ko para bayaran ang inuupahan kong apartment, magpadala ng pera sa mga magulang ko, at paminsan-minsan ay makabili pa ng mamahaling kape habang nakatanaw sa dagat.
Puwedeng walang love life.
Pero hindi puwedeng walang sweldo.
Kaya nagpasiya akong maging isang disenteng taong may lihim na pag-ibig.
Titingin lang.
Hindi aamin.
Hindi manggugulo.
Ang pinakamatindi ko na sigurong ginagawa ay…
gawing wallpaper ng cellphone ko ang litrato niya habang nagsasalita sa isang company event.
Para walang maghinala, nilagyan ko pa iyon ng malaking caption:
“TINGNAN ANG BOSS PARA GANAHANG KUMITA.”
Sa tuwing nakikita iyon ng mga katrabaho ko, tinatawanan nila ako.
Sabi nila, baliw raw ako sa trabaho.
Ako lang ang nakakaalam ng totoo.
Hindi trabaho ang kinababaliwan ko.
Kundi ang lalaking nagbibigay sa akin ng trabaho.
Ang boss ko, si Adrian Reyes, ay isang lalaking napakahirap lapitan.
Tatlumpu’t dalawang taong gulang.
Matangkad.
Guapo.
Mayaman.
At may mukha na sapat para kusang hinaan ng lahat ang boses nila kapag dumadaan siya.
Sa kumpanya, lihim siyang tinatawag ng mga empleyado na…
“walking biometrics.”
Dahil sa sandaling makita siyang papasok sa opisina, kahit ang pinakatamad na empleyado ay biglang nagiging masipag.
At ako?
Ako ang pinakamalapit niyang secretary.
Romantiko pakinggan, hindi ba?
Pero ang realidad…
sa loob ng anim na taon, mahigit isang daang flight na ang nai-book ko para sa kanya.
Nagbago na rin ako ng meeting schedules niya nang madaling-araw.
Ako ang nagdadala ng gamot kapag masakit ang ulo niya.
Ako ang naghahanda ng kape niya.
Ako ang sumasagot sa emergency calls.
At tatlong beses ko na rin siyang hinanap at sinundo pagkatapos ng mga gabing naparami ang inom niya kasama ang mga kliyente.
Napakalapit ko sa kanya.
Alam kong ayaw niya ng hilaw na sibuyas.
Alam kong hindi siya umiinom ng matamis na kape.
Alam kong kapag tahimik siyang pinipisil ang pagitan ng kanyang mga kilay, ibig sabihin ay sumasakit na naman ang ulo niya.
Pero kahit ganoon ako kalapit…
hindi ko alam kung may babae na bang nakapagpatibok sa puso niya.
Hanggang sa mga dalawang buwan na ang nakalipas.
Biglang naging kakaiba si Adrian.
Palagi niyang nakataob ang cellphone sa mesa.
Kahit nasa meeting, paminsan-minsan ay sinusulyapan niya ang screen.
May mga pagkakataon ding seryoso siyang nagbabasa ng dokumento, pero sa sandaling mag-vibrate ang cellphone niya…
nagbabago ang ekspresyon ng mukha niya.
Hindi naman masaya.
Hindi rin galit.
Parang…
walang magawa.
Anim na taon ko na siyang pinaglilingkuran.
Hindi ko pa kailanman nakita ang isang taong nakapagbigay sa kanya ng ganoong ekspresyon.
Kaya isang masakit na konklusyon lamang ang pumasok sa isip ko.
May girlfriend ang boss ko.
At mas masakit pa roon…
mula nang lumitaw ang misteryosong babaeng iyon, mas lalo siyang naging mahirap intindihin.
Isang araw habang pumipirma siya ng mga dokumento, bigla siyang nagtanong:
“Mara.”
“Opo?”
“Kapag sineen ka ng isang tao pero hindi ka nirereplyan, ano ang ibig sabihin?”
Muntik kong mabitawan ang hawak kong folder.
Pero bilang isang propesyonal na secretary, kalmado akong sumagot.
“Baka busy lang po.”
Malamig niya akong tiningnan.
“Tatlong araw?”
Natahimik ako.
Tatlong araw?
Boss…
malamang gusto ka na niyang hiwalayan.
Siyempre, hindi ko iyon sinabi.
Makalipas ang ilang segundo, muli siyang nagtanong:
“Paano naman kung kagabi sinabi niyang miss niya ako, tapos kinabukasan bigla siyang nawala?”
Tinitigan ko ang madilim niyang ekspresyon.
Masakit.
Pero kasabay noon, naiinis din ako.
Sino ba ang babaeng iyon?
Mayroon na siyang lalaking anim na taon kong gustong-gusto, tapos nilalaro-laro pa niya?
Pero nang mapag-isip-isip ko…
ano bang pakialam ko?
Secretary lang naman ako.
Isang secretary na alas-diyes na ng gabi ay nagtatrabaho pa rin.
Tiningnan ko ang ilaw sa opisina ni Adrian.
Bukas pa rin.
Hindi na ako nakatiis.
Kinuha ko ang laptop ko at pumasok sa loob.
“Sir, mauuna na po ako.”
Tumingala siya.
“May meeting bukas ng alas-otso.”
“Alam ko po.”
“Hindi pa tapos ang revisions ng report.”
“Bukas ko na tatapusin.”
Tahimik niya akong tinitigan nang ilang segundo.
Akala ko papagalitan niya ako.
Pero sa hindi inaasahan, isinara niya ang dokumentong hawak niya.
“Umuwi ka na.”
Napakurap ako.
Iyon lang?
Hindi ako pinagalitan?
Hindi rin ako binigyan ng dagdag na trabaho?
Noong gabing iyon, masaya akong umuwi.
Bumili pa ako ng takeout sa isang maliit na kainan sa gilid ng kalsada para ipagdiwang ang napakahalagang araw na iyon.
Sa wakas…
marunong palang maawa sa empleyado ang isang kapitalista.
Pero pagsapit ng alas-tres ng madaling-araw…
tumunog ang cellphone ko.
Nang makita ko ang pangalan ng tumatawag, gusto kong mawalan ng malay.
“BOSS NA MASUNGIT.”
Pagkasagot ko, isang hindi pamilyar na boses ng lalaki ang narinig ko.
“Ma’am, kayo po ba ang emergency contact ni Sir? Sobra po siyang nakainom. Number ninyo ang nakalagay sa priority contacts niya.”
Agad akong napabangon.
Makalipas ang dalawampung minuto, naroon na ako sa isang high-end karaoke lounge malapit sa business district.
Pagbukas ko ng private room…
isa lang ang tao sa loob.
Si Adrian.
Mag-isa siyang nakaupo sa sofa.
Maluwag na ang necktie niya.
Nakahubad ang isang butones sa kuwelyo.
At sa mesa sa harapan niya, ilang bote ng mamahaling alak ang nakabukas.
Hindi ko pa siya kailanman nakitang ganoon.
Pagod.
Tahimik.
Mag-isa.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan…
parang napakalungkot niyang tingnan.
Sumakit ang dibdib ko.
“Sir?”
Walang sagot.
Lumapit ako.
“Sir Adrian? Gising pa po ba kayo?”
Doon lang niya dahan-dahang iminulat ang mga mata.
Malabo ang tingin niya.
Pero nang makita niya ako…
ngumiti siya.
Napatigil ako.
Anim na taon.
Sa loob ng anim na taon, iyon ang unang pagkakataong ngumiti siya sa akin nang ganoon.
Hindi iyong tipong magalang na ngiti sa business meeting.
Hindi rin iyong bahagyang pag-angat ng labi kapag maganda ang report.
Ibang klase.
Malambing.
Mainit.
At nakakatakot sa isang paraang gusto kong umatras.
“Sa wakas…”
paos niyang sabi.
“Dumating ka rin.”
Napakunot ang noo ko.
“Sinundo lang po kita. Ihahatid kita pauwi.”
Agad siyang sumimangot.
“Nagpapanggap ka na naman?”
“Ano?”
Hindi ko pa nauunawaan ang sinasabi niya nang bigla niyang hawakan ang pulso ko.
Hinila niya ako.
Nawalan ako ng balanse.
At sa isang iglap…
bumagsak ako sa sofa.
Napatukod ang isang kamay niya sa tabi ng ulo ko.
Napakalapit ng mukha namin.
Sobrang lapit na ramdam ko ang mainit niyang hininga.
Ang puso ko…
parang gusto nang tumalon palabas ng dibdib ko.
“Sir…”
mahinang sabi ko.
“Lasing ka.”
“Alam ko.”
“Kung ganoon, pakawalan mo ako.”
“Hindi.”
Nanigas ako.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay biglang naging mababa at paos ang boses niya.
“Hanggang kailan ka mawawala?”
Hindi ako nakaimik.
“Ano pong ibig mong sabihin?”
Biglang nanlamig ang mga mata niya.
“Mga message ko.”
“…”
“Hindi mo sinasagot.”
Lalong gumulo ang isip ko.
Maliban sa trabaho, halos hindi naman kami nag-uusap sa chat.
“Baka ibang tao ang tine-text mo.”
Pagkasabi ko noon…
biglang tumahimik ang buong silid.
Isang segundo.
Dalawa.
Pagkatapos, inilabas niya ang cellphone niya.
Binuksan niya ang isang conversation.
At inilagay iyon sa harapan ko.
Tatlong linya pa lang ang nababasa ko…
parang tumigil na ang paghinga ko.
“Miss mo ako?”
“Sobra. Mamamatay na yata ako sa pagka-miss sa’yo.”
“Kailan ka magiging girlfriend ko?”
At ang sagot sa ibaba:
“Kapag nakilala mo na kung sino talaga ako.”
Nanigas ako.
Ang profile picture ng account…
ay litrato ng pusang inalagaan ko noong college.
At ang username…
ay dating palayaw ko.
Pero sigurado ako.
Hindi ako ang nagpadala ng mga mensaheng iyon.
Nanginginig ang kamay kong nag-scroll pababa.
Habang lalo kong binabasa…
lalo ring umiinit ang mukha ko.
Hindi lang basta nakikipaglandian ang kausap niya.
Napakatapang ng mga mensahe nito.
Sobrang tapang na gusto kong ibaon ang sarili ko sa lupa.
“Kapag nagkita tayo, kaya mo ba akong halikan?”
Sagot ni Adrian:
“Oo.”
“Gaano katagal?”
“Hangga’t kaya mong tiisin.”
Agad kong ibinaligtad ang cellphone sa sofa.
Hindi ko na kayang basahin!
Ano ba ito?!
Prank?
Panaginip?
O may taong gustong sirain ang buhay ko?
Eksaktong sandaling iyon…
nag-vibrate ang sarili kong cellphone.
May mensahe mula sa best friend kong si Bea Santos.
Binuksan ko iyon.
Isang pangungusap lang ang laman.
“Mara, huwag kang magagalit ha. Iyong pinatulong mo sa akin na i-chat ang crush mo… parang napa-fall ko yata talaga siya.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Pinatulong?
Kailan?
At biglang…
may isang alaala ang bumalik.
Tatlong buwan na ang nakalipas.
Birthday ko.
Sobra akong nakainom.
Habang umiiyak, ikinuwento ko kay Bea na anim na taon ko nang gusto ang isang lalaki pero hindi ako naglalakas-loob umamin.
Kinuha niya ang cellphone ko noon at nakangising sinabi:
“Hayaan mong eksperto ang gumawa.”
Kinabukasan, halos wala akong maalala.
Akala ko nagbibiro lang siya.
Pero ngayon…
parang biglang nanlamig ang dugo sa katawan ko.
Dahan-dahan akong tumingala.
Nakatingin sa akin si Adrian.
Wala na ang malabong tingin ng isang lasing.
Wala na rin ang malambing na ngiti.
Masyado nang malinaw ang mga mata niya.
At masyado nang malamig.
Sa katunayan…
mukhang matagal na siyang nahimasmasan.
Dahan-dahan siyang nagsalita.
“Kung ganoon…”
“Sa loob ng tatlong buwan…”
“Ang babaeng nagsasabing mahal niya ako gabi-gabi…”
“Hindi ikaw?”
Napanganga ako.
Hindi ko alam kung ano ang isasagot.
Pero bago pa ako makapagsalita…
biglang umilaw ang cellphone ni Adrian.
May bagong mensaheng pumasok.
Mula mismo sa account na gumagamit ng dati kong palayaw.
“Love, tandaan mo. Anuman ang sabihin sa’yo ni Mara ngayong gabi… huwag kang maniwala sa kanya.”
Parang huminto ang mundo.
Dahan-dahan kong ibinaling ang tingin sa mesa.
At doon…
nawala ang lahat ng kulay sa mukha ko.
Dahil ang cellphone ni Bea…
ay nakapatong mismo sa mesa sa harapan ni Adrian.
BAHAGI 2
Nakatitig ako sa cellphone ni Bea na nakapatong sa mesa.
Hindi ako makahinga.
Kung narito ang cellphone niya…
sino ang nagpapadala ng mensahe ngayon?
Dahan-dahang kinuha ni Adrian ang cellphone ni Bea.
Patay ang screen.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mara.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, natakot akong marinig ang pangalan ko mula sa bibig niya.
“Hindi ko talaga alam kung ano’ng nangyayari.”
Mahina ang boses ko.
“Alam kong mahirap paniwalaan, pero hindi ako ang nagpadala ng mga mensaheng iyon.”
Nanatili siyang tahimik.
Mas masakit iyon kaysa kung sumigaw siya.
Tumayo ako.
“Sige. Naiintindihan ko kung galit ka.”
Kinuha ko ang bag ko.
“Bukas, magsusumite ako ng resignation letter.”
Biglang gumalaw ang mga mata niya.
“Resignation?”
“Ano pa bang gusto mong gawin ko?”
Napatawa ako nang mapait.
“Tatlong buwan kang niloko gamit ang pangalan ko. Kung ako ang nasa lugar mo, hindi ko rin pagkakatiwalaan ang sarili ko.”
Lumakad ako patungo sa pinto.
Pero bago ko mahawakan ang doorknob, narinig ko siyang magsalita.
“Hindi kita pinayagang umalis.”
Napatigil ako.
“Sir, wala na tayo sa office.”
“Exactly.”
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo na siya.
Hindi siya mukhang lasing ngayon.
Sa katunayan, masyado siyang kalmado.
Nakakatakot.
Lumapit siya at inilapag ang isang maliit na device sa mesa.
Isa iyong second phone.
Hindi ko pa iyon nakikita dati.
“Dalawang linggo ko nang alam na may mali.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
“May mga message na hindi tugma.”
Binuksan niya ang second phone.
“May mga pagkakataong kausap ko siya online, pero nasa tabi kita sa meeting. Minsan nag-message siyang nasa bahay siya, pero nakita kitang pumasok sa elevator ng kumpanya.”
Parang may kung anong bumagsak sa sikmura ko.
“Kung ganoon… alam mong hindi ako iyon?”
“Hindi ko alam.”
Saglit siyang tumingin sa akin.
“Pero naghinala ako.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
Doon siya ngumiti nang walang saya.
“Dahil gusto kong malaman kung alin ang totoo.”
“Alin?”
“Kung sino ang kausap ko…”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“…at kung bakit bawat detalye tungkol sa babaeng iyon ay palaging bumabalik sa’yo.”
Hindi ako nakapagsalita.
Binuksan niya ang chat history.
“Paboritong pagkain.”
Scroll.
“Paboritong pelikula.”
Scroll.
“Takot sa kulog noong bata.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Sinabi ko iyon kay Bea…”
“Alam ko.”
“Paano?”
“Hindi ako tanga, Mara.”
Lumapit pa siya.
“Tatlong buwan kong kausap ang isang tao na ginagamit ang mga alaala mo, litrato mo, kuwento mo, pati ang paraan mo ng pagrereklamo tungkol sa overtime.”
Namula ako.
“Pati iyon?”
“Lalo na iyon.”
Gusto kong magpalamon sa sahig.
Pero bago ako makasagot, biglang tumunog ang second phone niya.
Isang tawag.
Unknown number.
Tinanggap ni Adrian.
“Hello?”
Sa kabilang linya, narinig namin ang hingal ni Bea.
“Mara! Nandiyan ka ba?!”
Agad kong inagaw ang phone.
“Bea! Nasaan ka?”
“Nakauwi na ako! Naiwan ko cellphone ko kanina. Gumagamit ako ng phone ng kapatid ko.”
“Kung ganoon, sino ang nagme-message gamit ang account ko?”
Tumahimik siya.
“Anong message?”
Sinabi ko sa kanya.
Lalong tumahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos…
“Patay.”
“Ano?”
“Mara… pinalitan ko ang password ng account kahapon.”
Nanlamig ako.
“Bakit?”
“Dahil may ibang nagla-login.”
Nagkatinginan kami ni Adrian.
“Sinong iba?”
“Hindi ko alam. Akala ko ikaw.”
Bago pa ako makapagtanong, naputol ang tawag.
Kasabay noon, muling umilaw ang cellphone ni Adrian.
Isang bagong mensahe.
“Kung gusto mong malaman kung sino talaga ang niloloko ka…”
May sumunod na larawan.
Larawan ko.
Kuha ngayong gabi.
Habang pumapasok ako sa karaoke lounge.
At sa ibaba, isang linya lamang:
“Huwag mong hayaang makaalis si Mara.”
Nanginginig kong ibinaba ang cellphone.
May taong sumusunod sa akin.
Pero bago pa ako tuluyang mataranta, hinawakan ni Adrian ang kamay ko.
Mahigpit.
Mainit.
“Hindi ka uuwi mag-isa.”
Sa unang pagkakataon…
hindi boss ang narinig ko sa boses niya.
Kundi isang lalaking takot na baka may mangyari sa akin.
BAHAGI 3
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Hindi dahil sa misteryosong account.
Hindi dahil may kumuha ng litrato ko nang hindi ko nalalaman.
Kundi dahil nakaupo ako sa passenger seat ng kotse ni Adrian habang siya mismo ang nagmamaneho papunta sa apartment ko.
Sa anim na taon, ilang daang beses na akong sumakay sa kotse niya.
Pero palaging driver ang nasa harapan.
Palaging trabaho ang pinag-uusapan.
Palaging may malinaw na guhit sa pagitan naming dalawa.
Boss.
Secretary.
Pero ngayong gabi…
parang nabura ang guhit na iyon.
Pagdating sa gusali ko, bumaba rin siya.
“Hindi mo kailangang samahan ako.”
“May taong sumusunod sa’yo.”
“May security guard sa baba.”
“Hindi sapat.”
“Adrian…”
Napatigil ako.
Ako rin.
Iyon ang unang pagkakataong tinawag ko siya sa pangalan niya nang walang “Sir.”
Tumingin siya sa akin.
May kung anong nagbago sa mga mata niya.
Pero hindi niya iyon binanggit.
Sumunod siya hanggang sa pintuan ng apartment.
Pagbukas ko, nakita kong walang kakaiba.
Tahimik.
Maayos.
Katulad ng iniwan ko.
Huminga ako nang maluwag.
“Okay na. Makakauwi ka na.”
Hindi siya gumalaw.
“Magla-lock ka.”
“Oo.”
“Walang pagbubukas ng pinto kahit kanino.”
“Opo, boss.”
Nakita kong sumikip ang panga niya.
“Ano?”
“Bumalik ka na naman sa ‘boss.’”
Napakurap ako.
“Ano naman ang gusto mong itawag ko sa’yo?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit siya.
Isang hakbang lang.
Pero sapat para bumilis na naman ang tibok ng puso ko.
“Pag-isipan mo.”
Pagkatapos, tumalikod siya at umalis.
Ako naman…
halos isara ko ang pinto sa mukha ko sa sobrang pagkalito.
Kinabukasan, wala pang alas-siyete, nasa opisina na ako.
Hindi para magtrabaho.
Kundi para mag-resign.
Kahit sinabi niyang naghinala siyang hindi ako ang kausap niya, alam kong bahagi pa rin ako ng gulong ito.
At higit sa lahat…
hindi ko kayang magkunwaring normal matapos malaman na ang boss kong anim na taon kong minamahal ay tatlong buwan palang umiibig sa isang bersyon ko na hindi naman talaga ako.
Inilapag ko ang resignation letter sa mesa niya.
Pagpasok ni Adrian, iyon agad ang nakita niya.
Hindi niya binuksan.
“What’s this?”
“Resignation.”
“Rejected.”
“Hindi mo pa nga binabasa.”
“Hindi kailangan.”
“Sir—”
“Mara.”
Malamig ang tono niya.
“Umupo ka.”
“Ayoko.”
Tumaas ang isang kilay niya.
Sa ibang araw, sapat na iyon para sumunod ako.
Pero hindi ngayon.
“Hindi mo puwedeng kontrolin lahat.”
“Tama.”
“Hindi mo rin puwedeng pigilan akong mag-resign.”
“Tama.”
“Kung ganoon—”
“Pero puwede kitang bigyan ng dahilan para huwag umalis.”
Natahimik ako.
Inilagay niya sa harapan ko ang isang folder.
Sa loob ay mga printed screenshots.
Login records.
Email addresses.
At isang pangalan na pamilyar sa akin.
Napasinghap ako.
Dating assistant manager ng executive office.
Isang babae na natanggal sa trabaho halos apat na buwan na ang nakalipas dahil sa pag-leak ng confidential documents.
Naalala ko siya.
Bago siya umalis, minsan niya akong sinisi.
Akala niya ako ang nagsumbong sa management.
Hindi ko ginawa iyon.
Pero hindi siya naniwala.
“Siya?”
Tumango si Adrian.
“Nakuha niya ang lumang backup ng phone ni Bea mula sa shared tablet na dati nilang ginagamit sa events team.”
Unti-unti kong naunawaan.
Kaya alam niya ang account.
Kaya mayroon siyang mga lumang litrato.
Kaya alam niya ang ilang detalye tungkol sa akin.
“Pero bakit?”
“Revenge.”
Sumandal si Adrian.
“Una, gusto niyang gamitin ang account para mapahiya ka. Pero nang mapansin niyang sumasagot ako…”
Namula ako.
“…nagbago ang plano niya.”
“Si Bea?”
“Si Bea ang unang nag-message sa akin sa account mo. Siya ang nag-umpisa ng kalokohan.”
Gusto kong sakalin ang best friend ko.
“Pero pagkatapos ng ilang linggo, napansin ni Bea na may mga conversation na hindi niya maalala. Akala niya ikaw ang nagpatuloy.”
“Kaya walang nagsabi sa akin?”
“Pareho kayong mahusay pumili ng kaibigan.”
Napairap ako.
Muntik na siyang ngumiti.
Pero agad ding naging seryoso ang mukha niya.
“Ang dating empleyado ang nagpadala ng mensahe kagabi. May CCTV footage din kami sa labas ng lounge. Nahuli siya ng security kaninang madaling-araw.”
Napahawak ako sa dibdib.
Tapos na?
Ganun lang?
Pero may tanong pa ring mas mabigat sa lahat.
“Kung ganoon…”
Tumingin ako sa kanya.
“Ang mga mensahe noong unang mga linggo… si Bea talaga?”
“Oo.”
“At pagkatapos, halo-halo na?”
“Oo.”
Tumawa ako nang mahina.
Masakit.
“Ang gulo.”
Tumayo ako.
“Kaya mas mabuting umalis na ako.”
Bigla siyang tumayo rin.
“Mara.”
“Hindi mo naiintindihan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anim na taon kitang minahal.”
Tumigil ang mundo ko.
Hindi ko dapat sinabi iyon.
Pero huli na.
“Anim na taon akong natatakot magsalita dahil alam kong ayaw mo sa mga babaeng lumalapit sa’yo.”
Nanginginig ang boses ko.
“Pagkatapos malalaman kong tatlong buwan kang may kausap na akala mo ako. Paano ako mananatili rito na parang walang nangyari?”
Hindi siya nagsalita.
Kaya nagpatuloy ako.
“Ang babaeng minahal mo sa chat… baka hindi naman ako.”
“Mali.”
Napahinto ako.
Lumapit siya.
“Alam kong hindi ikaw ang nag-type ng lahat.”
“Pero—”
“Sa loob ng anim na taon, sino ang laging nag-iiwan ng gamot sa mesa ko bago pa ako humingi?”
Natahimik ako.
“Sino ang nakakaalam na ayaw kong kumain kapag stressed ako, kaya kunwari sobra ang order niya para mapilitan akong kumain?”
Nanlaki ang mga mata ko.
Akala ko hindi niya napapansin iyon.
“Sino ang nagpapalit ng schedule ko tuwing birthday ng nanay ko para makauwi ako nang maaga?”
“Trabaho ko iyon.”
“Hindi.”
Umiling siya.
“Trabaho mong ayusin ang schedule ko. Hindi trabaho mong tandaan kung bakit mahalaga ang araw na iyon sa akin.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Mara, hindi ako na-fall dahil sa mga mensahe.”
Halos hindi ako makahinga.
“Kung ganoon, bakit mo sinagot?”
Sandali siyang tumahimik.
Pagkatapos ay may inilabas siyang bagay mula sa drawer.
Isang lumang sticky note.
Kupas na ang kulay.
Nakasulat ang sulat-kamay ko.
“Kumain ka muna bago ka magalit sa buong mundo.”
Naaalala ko iyon.
Apat na taon na ang nakalipas.
Nilagay ko iyon sa lunchbox niya bilang biro.
“Tinago mo?”
“Four years.”
Hindi ako nakapagsalita.
May isa pa siyang inilabas.
Isang maliit na keychain.
Regalo ko noong company anniversary.
“Akala ko itinapon mo.”
“Hindi.”
At isa pa.
Isang lumang boarding pass.
Sa likod, nakasulat:
“Huwag kang matakot sa turbulence. Hindi naman puwedeng bumagsak ang eroplano habang may report pa akong hindi natatapos.”
Napahawak ako sa bibig.
“Bakit nasa’yo lahat ng iyan?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa halip, lumapit siya hanggang isang hakbang na lang ang pagitan namin.
“Dahil matagal ko na ring sinusubukang malaman kung bakit ang isang babaeng nakakainis, madaldal kapag pagod, mahilig magreklamo tungkol sa overtime…”
“Hoy.”
“…at laging naglalagay ng sobrang asukal sa sarili niyang kape…”
Napanganga ako.
“…ay biglang nagiging pinakamahalagang bahagi ng araw ko.”
Parang tumigil ang tibok ng puso ko.
“Adrian…”
“Ang online account ang nagbigay lang sa akin ng lakas ng loob.”
Napatawa ako sa gulat.
“Ikaw? Walang lakas ng loob?”
“Sa negosyo, meron.”
Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko.
“Sa’yo, wala.”
Iyon ang pinakahindi ko inaasahang marinig mula sa isang lalaking kayang tanggalin ang tatlong managers sa isang meeting nang hindi kumukurap.
“Bakit?”
Dahan-dahan siyang huminga.
“Dahil alam kong kailangan mo ang trabaho.”
Nanigas ako.
“Akala mo…?”
“Akala ko kapag sinabi kong gusto kita, baka mapilitan kang sumagot dahil boss mo ako.”
Biglang uminit ang mga mata ko.
Anim na taon.
Anim na taon kaming parehong tahimik…
dahil pareho kaming natatakot sa magkaibang dahilan.
Ako, takot mawalan ng trabaho.
Siya, takot gamitin ang posisyon niya laban sa akin.
Napatawa ako habang may luha na sa mata.
“Ang tanga natin.”
“Mas ikaw.”
“Excuse me?”
“Anim na taon?”
“Eh ikaw?”
“Mas maaga kitang nagustuhan.”
Napasinghap ako.
“Kailan?”
“Second year mo sa kumpanya.”
“Apat na taon?!”
Tumango siya.
Napatakip ako sa mukha.
“Sayang.”
“Ano ang sayang?”
“Kung umamin ka noon, baka apat na taon na tayong magkasama.”
Biglang tumahimik.
Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko.
Nakatingin siya sa akin.
Iba na ang tingin.
Mas mainit.
Mas malalim.
“Ulitin mo.”
“Ano?”
“’Tayong magkasama.’”
Namula ako.
“Hindi.”
“Mara.”
“Hindi nga.”
Lumapit siya.
Napaatras ako.
Hanggang sa tumama ang likod ko sa gilid ng mesa.
Nasa harapan ko na siya.
Pero hindi niya ako hinawakan.
Hindi siya lumapit nang higit sa kailangan.
Tinitigan lang niya ako.
“Last chance.”
“Ano?”
“Gusto kitang ligawan.”
Napakurap ako.
“Ligawan?”
“Oo.”
“Hindi mo ako agad gagawing girlfriend?”
Umangat ang kilay niya.
“Gusto mo ba?”
“Hindi ko sinabi iyon!”
Sa wakas, ngumiti siya.
Totoong ngiti.
At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot.
“Then I’ll court you properly.”
“Paano ang trabaho?”
“Magiging professional tayo sa office.”
“Paano kung mag-away tayo?”
“Hindi kita tatanggalin.”
“Paano kung ako ang makipag-break?”
Biglang nanlamig ang mukha niya.
“Hindi magandang hypothetical question.”
Napatawa ako.
Ilang linggo ang lumipas.
Nanatili akong secretary niya.
Walang nakakaalam sa kumpanya sa simula.
Si Bea lang.
At oo…
pinagalitan ko siya nang tatlong oras.
Umiyak siya.
Humingi ng tawad.
Bumili ng pagkain.
Pinatawad ko rin.
Dahil kung hindi dahil sa kalokohan niya, baka anim pang taon akong nanatiling tahimik.
Si Adrian naman ay naging nakakainis na manliligaw.
May kape tuwing umaga.
May pagkain tuwing overtime.
May bulaklak tuwing Biyernes.
Pero dahil ayaw niyang pag-usapan ng buong opisina, walang card.
Kaya ang mga empleyado ay nagsimulang magtsismisan kung sino raw ang misteryosong admirer ko.
Isang araw, sinabi ng isang kasamahan ko:
“Mara, baka may boyfriend ka na?”
Bago ako makasagot, dumaan si Adrian.
Huminto.
Tumingin sa kanya.
Pagkatapos ay malamig na sinabi:
“Wala pa.”
Napatitig sa kanya ang lahat.
Idinagdag niya:
“Nanliligaw pa lang.”
Nalaglag ang ballpen ng katrabaho ko.
Ako naman…
gusto kong tumalon sa bintana.
Pagkalipas ng tatlong buwan, sa parehong seaside café kung saan madalas akong bumili ng mamahaling kape tuwing gusto kong gantimpalaan ang sarili ko, inilapag niya sa mesa ang isang maliit na kahon.
Nanlaki ang mga mata ko.
“Hoy. Tatlong buwan pa lang tayo.”
“Hindi engagement ring.”
“Ah.”
Hindi ko alam kung bakit parang medyo nadismaya ako.
Binuksan ko ang kahon.
Isang susi.
“Para saan ito?”
“Condo ko.”
Napatitig ako sa kanya.
“Adrian Reyes!”
“Emergency key.”
“Talaga?”
“Mostly.”
Pinandilatan ko siya.
Tumawa siya.
Pagkatapos ay inilabas niya ang cellphone niya.
Pinalitan niya ang pangalan ko sa contacts.
Mula sa:
MARA – EXECUTIVE SECRETARY
ginawa niyang:
MARA ❤️
Tinitigan ko iyon.
“Corny.”
“Mas gusto mo ba ‘Boss’s Girlfriend’?”
“Mas corny.”
“Future Mrs. Reyes?”
“ADRIAN!”
Nagtawanan kami.
At habang papalubog ang araw sa dagat, bigla kong naalala ang anim na taon na ginugol kong nakatayo sa likuran niya.
Laging malapit.
Pero hindi kailanman sapat ang tapang para lumapit pa.
Akala ko noon, ang pinakamasakit na bagay sa mundo ay ang mahalin ang isang taong hindi kailanman magiging sa’yo.
Mali pala ako.
Minsan…
ang mas masakit ay ang malaman na mahal ka rin niya—
pero pareho kayong natakot magsalita.
Hinawakan ni Adrian ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.
“Anong iniisip mo?”
Ngumiti ako.
“Iniisip ko lang kung ilang taon ang sinayang natin.”
Pinisil niya ang kamay ko.
“Hindi sayang.”
“Bakit?”
“Dahil nandito ka pa rin.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Tama.”
Anim na taon akong natakot mawalan ng trabaho.
Anim na taon siyang natakot na baka mali ang paggamit niya sa kapangyarihan niya bilang boss.
At isang pekeng online romance pa ang kinailangan para malaman naming pareho lang pala kaming naghihintayan.
Pero sa pagkakataong ito…
wala nang fake account.
Wala nang ibang taong nagsasalita para sa akin.
Ako mismo ang lumapit sa kanya.
At bumulong:
“Adrian.”
“Hmm?”
“Mahal kita.”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay ngumiti ang lalaking kilala ng buong kumpanya bilang pinakamalamig na boss.
At sa harap ng dagat, habang kulay ginto ang langit…
marahan niyang hinalikan ang noo ko.
“I know.”
Sumimangot ako.
“Iyan lang?”
Tumawa siya.
At sa pagkakataong ito, hinalikan niya ako sa labi.
Paghiwalay namin, nakangiti pa rin siya.
“Mahal din kita, Mara.”
At doon ko naisip…
buti na lang pala hindi ako nag-resign.
