Nitong Marso 2026, nasaksihan ng buong mundo ang isa sa pinakamalaki at pinakamabilis na operasyong militar sa kasaysayan ng makabagong pakikidigma. Sa ilalim ng kodigong “Operation Epic Fury,” inilunsad ng United States ang isang malawakang opensiba na naglalayong tuluyang alisin ang kakayahan ng Iran na mangharas sa Strait of Hormuz at kontrolin ang pandaigdigang daloy ng enerhiya.

Ang operasyong ito ay hindi lamang nagpakita ng teknolohikal na superyoridad ng Amerika, kundi muling nagguhit ng mapa ng kapangyarihan sa rehiyon ng Middle East.

Ang Mitsa ng Kaguluhan: Asymmetric Attacks at Krisis sa Langis

Bago sumiklab ang operasyon noong kalagitnaan ng Marso, nakaranas ang Persian Gulf ng serye ng mapaminsalang pag-atake mula sa Iranian Revolutionary Guard Corps (IRGC).

Gamit ang tinatawag na “swarm tactics,” dose-dosenang maliliit na fast attack boats ang nanggulo sa mga dambuhalang tankers. Hindi rin nagpaawat ang paggamit ng mga Shah-class kamikaze drones na tumama sa mahigit 20 commercial vessels, na nagdulot ng matinding takot sa maritime industry.

Dahil dito, tumalon ang presyo ng Brent Crude Oil sa mahigit $120 kada baril, isang sitwasyon na nagbanta sa ekonomiya ng buong mundo.

Sa harap ng tila mabagal na pagtugon ng mga kaalyado, nagdesisyon ang national security team ng Estados Unidos na kumilos nang mag-isa at baguhin ang Rules of Engagement (ROE) mula sa pagiging reactive patungo sa isang mapangwasak na offensive strategy.

Ang Pag-deploy ng Iron Fist ng Amerika

Hindi nag-atubili ang Pentagon na ipadala ang kanilang pinakamalalakas na naval assets. Ang USS Gerald R. Ford (CVN-78) at USS Abraham Lincoln (CVN-72) Carrier Strike Groups ay agad na pumasok sa North Arabian Sea. Lulan ng mga barkong ito ang mahigit 150 advanced aircraft, kabilang ang mga F-35C Lightning II at F/A-18E/F Super Hornets.

Kasabay nito, isang amphibious task force na pinamumunuan ng USS Tripoli (LH-7) ang pumasok sa rehiyon bitbit ang 31st Marine Expeditionary Unit (MEU).

Ang 2,500 Elite Marines na ito, kasama ang kanilang mga M1A2 Abrams tanks at amphibious combat vehicles, ay inihanda para sa isang misyong akala ng marami ay imposible: ang pagsakop sa mga strategic points ng Iran nang hindi winawasak ang mahalagang imprastraktura.

Ang Gabi ng Paghuhukom: Stealth Bombardment at Bunker Busters

Noong gabi ng Marso 13, nagsimula ang aktwal na bombardment. Apat na B-2 Spirit Stealth Bombers ang lumipad mula sa Whiteman Air Force Base sa Missouri para sa isang long-range mission na yayanig sa pundasyon ng Iran. Ang mga target? Ang mga hardened underground facilities sa Fordo, Talaghan, at Isfahan.

Sa operasyong ito, ginamit ng US ang GBU-57 Massive Ordinance Penetrator (MOP), isang 30,000-pound bunker buster bomb.

Ang bawat bagsak ng bombang ito ay nagdulot ng artificial seismic shock waves na sumira sa mga nuclear research at ballistic missile storage na nakabaon nang malalim sa ilalim ng mga bundok. Sa loob lamang ng ilang oras, nagkaroon ng total communication blackout sa buong Iran matapos gumuho ang kanilang Integrated Air Defense System (IADS).

Ang Pagpasok ng mga “Warthogs” at European Allies

Matapos ma-disable ang mga radar at command centers, pumasok ang mga A-10 Thunderbolt II (Warthog). Sa napakababang altitude, nirekta ng mga ito ang mga nakatagong drone launchpads at mga fleet ng Iranian fast attack boats sa mga cave inlets.

Gamit ang kanilang 30mm GAU-8 Avenger Rotary cannons, nilinis ng mga Warthogs ang coastline upang bigyang-daan ang mga paparating na Marines.

Hindi rin nagpaiwan ang mga European naval forces. Pinamunuan ng France, gamit ang kanilang aircraft carrier na Charles de Gaulle, kasama ang warships mula sa UK, Netherlands, Italy, at Greece, binuo nila ang isang dambuhalang blockade sa Eastern Mediterranean at Suez Canal. Ang koordinasyong ito ang tumiyak na walang anumang reinforcement na makakarating sa mga pro-Iranian forces.

Ang Pagbagsak ng Kharg Island at ang Pagkaubos ng Iranian Navy

Ang pinaka-kritikal na bahagi ng operasyon ay ang pagsakop sa Kharg Island, ang economic heart ng Iran kung saan dumadaan ang 90% ng kanilang crude oil exports. Sa pamamagitan ng surgical strikes mula sa mga F-35C, tinarget ang mga military installations sa isla habang maingat na iniiwasan ang anumang oil infrastructure.

Mabilis na nag-fast rope ang mga US Marines mula sa mga MV-22B Osprey at CH-53K King Stallion helicopters sa mga strategic entry points. Sa loob lamang ng ilang oras, ang buong pasilidad ay nasa ilalim na ng kontrol ng US military.

Sa kabilang banda, ang naval fleet ng Iran ay tuluyang naglaho. Ang mga flagship warships tulad ng IRIS Dena at ang dambuhalang IRIS Makran ay lumubog matapos tamaan ng mga torpedo at missiles.

Isang Bagong Realidad sa Geopolitics

Sa pagtatapos ng Operation Epic Fury, tinatayang 95% ng Iranian Naval Force ang idineklarang “combat ineligible.” Ang mabilis at mapangwasak na kilos ng Amerika ay nagsisilbing babala sa anumang bansa na nagbabalak manggulo sa pandaigdigang kalakalan.

Napatunayan sa operasyong ito na sa makabagong panahon, ang teknolohiya, bilis, at determinasyon ay kayang magpabagsak ng isang matikas na pwersa sa loob lamang ng isang kisap-mata.

Bagaman ang operasyong ito ay nagdulot ng pansamantalang shock sa mundo, ang mabilis na pag-secure sa Kharg Island ang naging susi upang hindi tuluyang gumuho ang global oil supply. Ang Marso 2026 ay mananatili sa mga aklat ng kasaysayan bilang ang buwan kung kailan ipinakita ng Amerika ang kanyang “Total Dominance” na nagpabago sa kapalaran ng isang bansa at ng buong mundo.