Akala ko, tutulungan lang namin ang isang mahirap pero matalinong estudyante.

Hindi ko inakalang sa araw na iyon, malalaman kong isa pala akong kontrabida sa kuwentong hindi ko naman isinulat.

At ang lalaking akala ng lahat na dapat kong mahalin—

siya pala ang taong papatay sa akin balang-araw.

Nakatayo ako sa loob ng guidance office ng San Gabriel Academy, katabi sina Mama at Papa. Sa harap namin ay si Adrian Villamor, top student ng batch namin, tahimik, guwapo, at galing sa pamilyang kapos sa buhay.

Matagal ko na siyang napansin. Hindi dahil gusto ko siya, kundi dahil lagi siyang nakangiti kahit halatang kulang sa tulog, kulang sa baon, kulang sa pahinga.

Kaya nang sabihin ni Papa na may balak kaming magbigay ng scholarship sa isang deserving student, siya ang una kong naisip.

Pero bago pa ako makapagsalita, bigla siyang humakbang pasulong.

Tumaas ang baba niya. Lumamig ang boses.

“Kung gusto n’yo akong i-sponsor, isama n’yo rin si Bianca. Kung hindi, huwag na lang.”

Nanahimik ang buong silid.

Si Bianca Salazar, ang babaeng laging nakadikit sa kanya, ay napaluha agad. Napahawak siya sa manggas ni Adrian na para bang bida siya sa teleseryeng siya mismo ang nagsulat.

“A-Adrian, huwag mo silang pilitin…”

Pero ang tono niya, hindi pagtanggi.

Parang gusto niyang marinig ng lahat kung gaano siya ipinaglalaban.

At doon ko nakita ang kakaibang bagay.

Sa hangin, sa harap mismo ng mukha ko, may mga linyang lumutang na parang comments sa livestream.

[Grabe, finally nagising na ang male lead! Hindi na siya magpapagamit sa mayamang kontrabida.]

[Tingnan mo naman ang babaeng ‘yan, mukhang spoiled brat. Akala niya mabibili niya si Adrian.]

[Sa original story, pinondohan niya si Adrian, pinakasalan, tapos ginawang tauhan ng pamilya nila. Buti nagising na siya.]

Nanlamig ang batok ko.

Male lead?

Kontrabida?

Original story?

Habang nakatingin ako sa mga lumulutang na salita, unti-unting pumasok sa isip ko ang isang kuwentong hindi ko nabasa pero bigla kong naalala.

Ako pala si Sofia Alcantara, unica hija ng isang pamilyang may negosyo sa real estate at logistics. Sa kuwentong iyon, pinili ko raw si Adrian bilang scholar, binigyan ng pera, koneksyon, kotse, bahay, at kalaunan… pinakasalan siya.

Pero sa puso niya, si Bianca pa rin ang mahal niya.

Ilang taon siyang tahimik sa tabi ko, habang sa loob-loob niya, ako ang halimaw na sumira sa buhay nila.

Pagdating ng panahon, kukunin niya ang kumpanya namin, sisirain ang pamilya ko, at ako—ako raw ay mamamatay na mag-isa, gutom at walang tahanan sa ilalim ng tulay.

Pagkatapos, magsasama sila ni Bianca gamit ang lahat ng iniwan ng pamilya ko.

Napalunok ako.

Sandali lang.

Wala pa akong ginagawa.

Ni hindi ko pa nga siya tinatanong kung gusto niya ng scholarship.

May mahal pala siya? Edi sana sinabi niya. Bakit kailangang ako ang maging kontrabida sa love story nilang kulang sa budget?

Tumingin ako kay Adrian.

Sa mukha niya, kitang-kita ang yabang ng taong akala niya hawak niya ang mundo.

“Bibigyan ko kayo ng tatlong minuto,” sabi niya. “Kung hindi kasali si Bianca, hindi ako tatanggap.”

May bahagyang pagkagulat sa mukha ni Mama. Si Papa naman, nanatiling tahimik.

Ang comments sa hangin, nagwala.

[Ang astig! Pinaglalaban niya ang mahal niya!]

[For sure magmamakaawa ang kontrabida. Hindi niya kayang mawala si Adrian.]

[Three minutes lang, girl. Lumuhod ka na.]

Napatawa ako nang mahina.

Hindi dahil masaya ako.

Kundi dahil ngayon ko lang naintindihan kung gaano kababa ang tingin ng kuwentong ito sa akin.

Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay kong nakaturo sana kay Adrian.

Pagkatapos, inilipat ko iyon sa lalaking tahimik na nakatayo sa likod niya.

Si Rafael Mendoza.

Class president namin.

Hindi kasing-ingay ni Adrian. Hindi kasing-drama. Pero siya ang laging unang dumarating sa klase, huling umaalis, at tumutulong sa mga kaklaseng nahihirapan kahit siya mismo ay nagtatrabaho sa gabi sa maliit na printing shop ng tito niya.

“Papa, Mama,” sabi ko, malinaw at kalmado ang boses. “Siya po ang gusto kong tulungan.”

Natigilan si Adrian.

Natigilan si Bianca.

Pati ang mga comments, dalawang segundo ring nanahimik.

Pagkatapos, parang sumabog ang buong mundo.

[Ha?! Ano’ng sinabi niya?!]

[Baliw ba siya? Pinili niya ang class president kaysa sa male lead?]

[Nagpapapansin lang ‘yan. Gusto lang niyang magselos si Adrian.]

Hindi ko sila pinansin.

Ngumiti ako kay Rafael, na tila hindi makapaniwala sa narinig.

“Rafael,” sabi ko, “simula ngayon, sagot namin ang tuition mo, books, allowance, laptop, review center, lahat. Basta mag-aral ka nang mabuti.”

Namula ang mga mata niya.

“Sofia… hindi ko alam kung paano—”

“Alam mo,” putol ko. “Magtagumpay ka. Iyon lang.”

Sa gilid ng paningin ko, nakita kong naninigas ang mukha ni Adrian. Hindi niya inaasahan na may daan pala na hindi dadaan sa kanya.

Akala niya, siya ang kapalaran ko.

Hindi niya alam—

mayaman ako, hindi tanga.

part2

Pagkatapos ng meeting, hindi agad umalis si Adrian.

Sumunod siya sa amin hanggang hallway, mabilis ang hakbang, halatang pinipigilan ang galit.

“Sofia.”

Hindi ako lumingon.

“Sofia Alcantara.”

Doon ako huminto.

Nakahawak si Bianca sa braso niya, pero ang mga mata ni Adrian ay nakatutok sa akin. May halong inis, gulat, at isang bagay na mas nakakatawa pa—pagmamay-ari.

“Hindi ka seryoso,” sabi niya.

“Kailan ako nagbiro?”

“Pinili mo siya dahil sa sinabi ko.”

Napatingin ako kay Rafael, na tahimik lang sa tabi ko. Halatang naiilang siya, pero hindi siya umatras.

Ngumiti ako kay Adrian.

“Hindi. Pinili ko siya dahil marunong siyang magpasalamat bago mag-demand.”

Kumunot ang noo ni Adrian. Para siyang sinampal sa harap ng buong school.

“Sisiguraduhin mong pagsisisihan mo ito.”

Napatingin si Papa sa kanya sa unang pagkakataon. Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagbanta. Pero sapat na ang lamig ng tingin niya para mapaatras kahit ang pinakamayabang na tao.

“Anak,” sabi ni Papa sa akin, “tapos na ba tayo rito?”

“Opo.”

Lumakad kami paalis.

At sa bawat hakbang ko, mas lumalakas ang comments.

[Hindi puwedeng ganito! Dapat kay Adrian mapunta lahat!]

[Wait lang… bakit parang mas gentleman si Rafael?]

[Hindi. Hindi. Male lead pa rin si Adrian!]

Ilang araw lang ang lumipas, kumalat sa school ang balita.

Scholar na si Rafael Mendoza ng Alcantara Foundation.

Binigyan siya ng bagong laptop, allowance, school supplies, at access sa private tutors. Hindi ko iyon ipinagyabang. Pero siyempre, sa isang school na kahit kulay ng bag mo ay pinag-uusapan, imposible itong hindi kumalat.

Si Rafael, sa halip na lumaki ang ulo, lalo pang naging tahimik.

Tuwing lunch, tinuturuan niya ako sa Math.

Tuwing dismissal, inihahatid niya ako hanggang gate—hindi dahil utos ko, kundi dahil sabi niya, “Kung ikaw ang tumulong sa pangarap ko, least I can do is make sure safe kang makauwi.”

Nakakatawa.

Sa original story, ako raw ang desperadang habol nang habol.

Pero sa buhay na pinili ko, unang beses kong naramdaman kung ano ang respeto.

Isang Sabado, dinala ko si Rafael sa isang electronics store sa BGC. Kailangan niya ng maayos na phone, tablet, at noise-canceling headphones para sa online classes at review sessions.

“Miss, lahat po ng kailangan ng student setup,” sabi ko sa staff. “Phone, tablet, laptop accessories, printer, external drive. Pakigawa na rin pong complete.”

Nataranta ang mga sales staff.

At doon ko sila nakita.

Si Adrian at Bianca.

Nakatayo sila malapit sa display ng bagong foldable phone. Hinahaplos ni Bianca ang screen na parang singsing sa kasal.

Napansin kami ni Adrian. Kumislap ang mukha niya sa hiya at inis.

“Gusto mo?” malakas niyang tanong kay Bianca. “Bibilhin ko.”

Nanlaki ang mata ni Bianca, pero agad siyang nagpanggap na mahinhin.

“Huwag na, Adrian. Mahal masyado…”

Pero hindi niya binitiwan ang phone.

Ngumisi ako.

Ang comments, biglang nabuhay.

[Ang sweet! Bibilhan niya si Bianca!]

[Pero… may pera ba siya?]

[Si Sofia magbabayad niyan. For sure.]

Tumayo ako sa counter, hawak ang card ko.

Nakita kong ipina-package na ng staff ang phone ni Bianca.

Pagdating sa bayaran, inilabas ni Adrian ang wallet niya.

Lumipas ang limang segundo.

Sampu.

Labinlima.

Namula ang leeg niya.

“Sir,” mahinang sabi ng cashier, “declined po.”

Tumigas ang ngiti ni Bianca.

“Try n’yo ulit,” utos ni Adrian.

Declined pa rin.

Lumingon siya sa akin.

At sa tinging iyon, malinaw ang hinihingi niya.

Ako dapat ang sasalo.

Ako dapat ang magliligtas sa pride niya.

Ako dapat ang kontrabidang magbabayad para sa love story nila.

Inangat ko ang kilay.

“Miss,” sabi ko sa cashier namin, “pakisama na rin ang dashcam, car charger, at tablet stand.”

Pagkatapos, hinarap ko si Rafael at inabot ang susi ng kotse.

“Marunong kang mag-drive, di ba?”

Nanigas siya.

“Sofia…”

“Regalo. Para hindi ka na mag-jeep pauwi galing review center sa gabi.”

Ang susi ay may maliit na silver logo ng Porsche.

Nawala ang kulay sa mukha ni Adrian.

Bigla siyang lumapit at iniabot ang palad.

“Ibigay mo.”

Natahimik ang buong tindahan.

“Teka,” sabi ko, kunwari naguguluhan. “Ano?”

“Ang susi.”

“Ng kotse mo?”

Hindi siya nakasagot.

Doon niya naintindihan.

Wala siyang kotse.

Wala siyang scholarship.

Wala siyang karapatang kunin ang bagay na akala niya ay nakalaan sa kanya.

Ang meron lang siya ay alaala ng isang future na hindi na mangyayari dahil hindi ako pumayag maging tanga.

Namula siya hanggang tenga.

Si Bianca, nanginginig ang labi, bumulong, “Adrian… akala ko ba…”

Hindi niya natapos ang pangungusap.

Dahil minsan, mas masakit ang hindi matanong kaysa sa marinig ang sagot.

Lumipas ang mga buwan.

Si Rafael ang naging number one sa buong batch. Ako, mula sa pagiging “mayamang tamad,” nakapasok sa top fifty dahil araw-araw niya akong tinuruan nang walang reklamo.

Si Adrian, unti-unting nawalan ng kinang.

Hindi dahil pinabagsak ko siya.

Kundi dahil nang mawala ang kuwentong nakaabang para sumalo sa kanya, lumabas kung sino talaga siya: matalino, oo, pero puno ng inggit. May pangarap, pero ayaw magsimula sa ilalim. Mahal daw si Bianca, pero kapag walang perang maipakita, siya ang unang nanisi.

Isang hapon bago ang graduation, nakita ko si Bianca sa school chapel.

Wala si Adrian.

Tahimik siyang umiiyak.

“Sofia,” sabi niya, “alam mo ba… lagi niyang sinasabi na ninakaw mo ang buhay na dapat sa kanya.”

Umupo ako sa kabilang dulo ng pew.

“Hindi ko ninakaw,” sagot ko. “Hindi lang ako pumayag ibigay.”

Matagal siyang tahimik.

“Akala ko kasi, kapag may lalaking ipinaglaban ako, ibig sabihin mahal niya ako.”

Tumingin ako sa kanya.

“Hindi lahat ng ipinaglalaban ka, mahal ka. Minsan, ginagamit ka lang para magmukha siyang bayani.”

Umiyak siya nang mas malakas.

Hindi ko siya niyakap.

Pero iniwan ko sa tabi niya ang tissue ko.

Hindi lahat ng nasaktan, kailangan kong iligtas.

Pero puwede akong hindi maging malupit.

Sa graduation, si Rafael ang valedictorian.

Sa speech niya, hindi niya binanggit ang pangalan ko nang bongga. Hindi niya ako ginawang prinsesang nagligtas sa kanya.

Sabi lang niya:

“May mga taong tutulungan ka para itali ka sa utang na loob. Pero may mga taong tutulungan ka para maalala mong kaya mong tumayo. Sana balang-araw, maging ganoon din tayong tao sa iba.”

Sa likod ng auditorium, nakita ko si Adrian.

Walang palakpak.

Walang ngiti.

Wala na ring lumulutang na comments sa paligid ko.

Siguro tapos na ang kuwento.

O baka nagsimula lang ang tunay na buhay.

Pagkalabas ko, sinalubong ako ni Mama at Papa. Si Rafael, nasa tabi namin, hawak ang diploma at susi ng kotseng hindi na niya kinatatakutang tanggapin.

“Saan tayo?” tanong niya.

Ngumiti ako.

“Kahit saan. Basta hindi sa kuwentong sila ang nagsulat.”

At sa unang pagkakataon, pakiramdam ko hindi ako kontrabida, hindi ako extra, hindi ako babaeng kailangang magbayad para mahalin.

Ako si Sofia Alcantara.

At ang buhay ko, hindi premyo para sa lalaking marunong lang maghintay ng biyaya.

Minsan, ang pinakamalaking paglaya ay ang araw na tumigil kang patunayan ang halaga mo sa taong ang tingin sa’yo ay daanan lang papunta sa pangarap niya. Piliin ang taong marunong magpasalamat, marunong magsikap, at higit sa lahat—marunong rumespeto sa puso at tulong na ibinibigay sa kanya.