Nilagnat Lang Ako, Pero Dinala ng Fiancé Ko ang Babaeng Nagturo sa Kanyang “Disiplinahin” Ako—Hanggang Dumating si Papa at Biglang Namutla si Marco
Dalawang araw lang akong nilagnat.
Pero nang pakiusapan ko ang fiancé kong si Marco Villanueva na abutan ako ng isang basong tubig, malakas niyang ibinagsak ang baso sa mesa at sinabi:
“Alam mo, Lia? Ang tuso talaga ng mga babaeng kagaya mo.”
Napatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala.
Mainit ang noo ko, nanginginig ang tuhod ko, at halos hindi ako makalunok dahil sa sakit ng lalamunan.
Pero mas masakit ang sumunod niyang sinabi.
“Ginagamit n’yo ang pagkakasakit para subukan kung gaano ka-‘sunod’ ang lalaki. Gusto n’yo ng pera, gusto n’yo ng katulong, gusto n’yo ng lalaking umiikot ang buhay sa inyo.”
Tumawa siya nang mapait.
“Buti na lang may nagmulat sa akin.”
Alam ko agad kung sino.
Si Trina Santos, ang bago niyang katrabaho.
Nitóng mga nakaraang linggo, puro kakaibang posts ang sini-share ni Marco.
“Babaeng totoong nagmamahal, hindi humihingi ng malaking bride gift.”
“Huwag magpakontrol sa babaeng gumagamit ng luha at sakit para utusan ka.”
“Ang mabuting asawa, inuuna ang lalaki dahil lalaki ang haligi ng tahanan.”
Noong una, tinawanan ko lang.
Tatlong taon kaming magkasintahan.
Akala ko kilala ko siya.
Mali pala ako.
“Makipaghiwalay na tayo,” mahina kong sabi.
Napangisi siya.
“Ayan na naman. Breakup threat? Akala mo hindi ko alam ang style na ’yan?”
Lumapit siya sa water dispenser.
“Sige na nga. Hindi na tayo maghihiwalay. Iinom ka, ’di ba?”
Naglagay siya ng tubig sa baso at itinulak iyon sa akin.
Iniabot ko ang kamay ko.
Biglang kumiling ang pulso niya.
Bumuhos ang malamig na tubig sa mukha at dibdib ko.
Napasinghap ako.
Dahil sa gulat at sakit ng lalamunan, sunod-sunod akong inubo hanggang halos mawalan ako ng hininga.
Saglit siyang natigilan.
Pagkatapos ay bumalik ang malamig niyang mukha.
“OA ka naman. Sipon at lagnat lang ’yan. Akala mo mamamatay ka.”
“Lumabas ka,” sabi ko.
“Ano?”
“Lumabas ka sa bahay ko.”
Lalong tumigas ang mukha niya.
“Lia, simula nang ma-engage tayo, lumalaki na ang ulo mo.”
Napatawa siya nang walang saya.
“Alam mong ₱300,000 lang ang naipon ng pamilya namin. Tapos sakto pang ₱300,000 ang hinihingi ninyong engagement gift.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Siya mismo ang nagsabi noon:
Lia, lahat ng meron ako, gusto kong ibigay sa ’yo.
Tatlong taon ko siyang sinuportahan.
Ang condominium na tinitirhan namin sa Quezon City ay binili ng mga magulang ko para sa akin bago pa kami magkakilala.
Kalahati kami sa groceries at bills.
Kapag gipit siya, ako ang tumutulong.
Ako ang bumili ng laptop na ginagamit niya sa trabaho.
Ako rin ang sumagot sa kalahati ng hospital bill ng nanay niya noong nakaraang taon.
Kung bibilangin ko lahat, higit pa sa ₱300,000 ang nagastos ko sa relasyon namin.
Pero ngayon, ako pa raw ang naghangad sa pera niya.
“Tatlong taon akong parang katulong dito,” patuloy niya. “Ako nagluluto. Ako naghuhugas. Ako gumagawa ng gawaing bahay.”
“Marco, pareho tayong nagtatrabaho.”
“Hindi iyon ang punto!”
Huminga siya nang malalim.
“Sabi ni Trina, kung totoong mahal ng babae ang lalaki, hindi siya kukuha ng engagement gift. Siya pa nga dapat ang magdala ng resources mula sa pamilya niya para umangat ang magiging asawa.”
Tinitigan ko siya.
“Kung ganoon kagaling si Trina, siya ang pakasalan mo.”
Umismid siya.
“Ayan na naman. Selos. Manipulation.”
Napapikit ako.
Wala na akong lakas.
“Lumabas ka.”
Sa pagkakataong iyon, umalis siya.
Nang sumara ang pinto, saka ko lang pinayagang tumulo ang mga luha ko.
Tatlong taon.
Tatlong taon akong nagtiwala sa maling tao.
Kinuha ko ang cellphone ko at nag-message kay Mama.
Ma, Pa, pwede ba kayong pumunta? Makikipaghiwalay na ako kay Marco. Tulungan n’yo akong kunin ang mga gamit niya sa condo.
Halos wala pang isang minuto, sumagot si Mama.
Papunta na kami. Mga dalawampung minuto. Huwag kang mag-isa sa kanya.
Sinubukan kong bumangon para kumuha ng tubig.
Pero pagkakatayo ko, biglang umikot ang sikmura ko.
Napahawak ako sa dingding at napaduwal.
Napatigil ako.
Dalawang buwan.
Dalawang buwan na pala akong walang regla.
Biglang lumamig ang mga kamay ko.
Hindi kaya…
Buntis ako?
Bago ko pa maayos ang isip ko, bumukas nang malakas ang pinto.
Bumalik si Marco.
At hindi siya nag-iisa.
Kasama niya si Trina.
Magkahawak-kamay silang pumasok sa condo ko.
Hindi simpleng hawak.
Magkakawing ang mga daliri nila.
Nang mapansin ni Marco ang titig ko, mabilis niyang binitawan si Trina.
“Nasa area lang siya,” paliwanag niya. “Dinala ko rito para may matutunan ka kung paano tratuhin nang tama ang isang lalaki.”
Hindi ako sumagot.
Lumapit ako sa mesa para kumuha ng tubig.
Pero bago ko mahawakan ang baso, may kamay na humawak nang mahigpit sa pulsuhan ko.
Si Trina.
“Kinakausap ka ni Marco,” sabi niya. “Bakit hindi ka sumasagot?”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Siguro sanay kang inaalagaan niya, ’no?”
Hindi ako makapaniwala.
Nagpatuloy siya.
“Babae tayo. Tayo ang gumagawa ng tahanan. Kahit may sakit ka, kapag may bisita, dapat asikasuhin mo muna.”
Itinuro niya ang kusina.
“Magkape ka para sa amin.”
Napatingin ako kay Marco.
Sa halip na pigilan siya, napangiti pa siya.
“Tama si Trina.”
Lumapit siya at inilagay ang kamay sa balikat ng babae.
“Narinig mo? Gumawa ka ng kape.”
Huminga ako nang mabagal.
“May lagnat ako.”
“Lagnat lang,” sagot ni Trina. “Hindi ka naman naghihingalo.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa dining table.
“At gutom kami. Magluto ka na rin.”
Napaubo ako.
Bigla na namang umikot ang sikmura ko.
Napayuko ako at napaduwal.
Nakasimangot si Trina.
“Grabe. Nagpapapansin ka talaga.”
At bago ko pa maintindihan ang gagawin niya—
sinampal niya ako.
Napatagilid ang mukha ko.
Parang tumigil ang buong mundo.
Hindi ako kailanman sinaktan ng mga magulang ko.
Pero isang babaeng halos hindi ko kilala ang katatapos lang manampal sa akin sa sarili kong bahay.
“Trina!” sabi ni Marco.
Akala ko sa wakas ay pipigilan niya.
Pero lumingon sa kanya si Trina.
“Bakit? Takot ka?”
Ngumiti siya.
“Kaya ka niya minamanipula dahil masyado kang malambot.”
Tumingin siya sa akin.
“Mga babaeng ganyan, kailangang maramdaman na hindi sila ang masusunod.”
Natahimik si Marco.
At doon ako mas natakot.
Dahil nakita kong hindi galit ang mukha niya.
Nag-iisip siya.
Pagkatapos ay nagsalita si Trina.
“Baka buntis pa ’yan kaya akala niya pwede na siyang mag-inarte.”
Napalingon si Marco sa akin.
“Buntis ka?”
Sa loob lamang ng isang segundo, napalitan ng tuwa ang mukha niya.
Lumapit siya.
“Lia, kung buntis ka, ayusin natin.”
Napaatras ako.
Pero ngumiti siya na para bang siya ang nagbibigay ng pabor.
“Ibalik mo lang ang ₱300,000 engagement gift.”
“At simula ngayon, matuto kang maging maayos na asawa. Ako ang masusunod sa bahay.”
“Kapag ginawa mo ’yan, pakakasalan pa rin kita.”
Hindi ako makapaniwala.
At pagkatapos ay sinabi niya ang pinakamasakit:
“Kung makipaghiwalay ka habang buntis, sino pa ang gugustong kumuha sa ’yo?”
Doon ako napuno.
Ginamit ko ang natitira kong lakas.
Sinampal ko siya.
Napatigil ang lahat.
Napahawak si Marco sa pisngi niya.
Si Trina ang unang nakabawi.
“Sinampal mo siya?”
Hinawakan niya ang braso ni Marco.
“Marco, ito na ang pagkakataon mong ipakita kung sino ang lalaki sa relasyon.”
“Kung hahayaan mong bastusin ka niya ngayon, habang buhay ka na niyang aapakan.”
Tahimik si Marco.
“Sigurado ka?” tanong niya.
Ngumiti si Trina.
“Subukan mo.”
Unti-unting ibinaba ni Marco ang kamay mula sa pisngi niya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
Iba na ang mga mata niya.
Lumapit siya nang isang hakbang.
Isa pa.
At nang iangat niya ang kanyang kamay—
biglang bumukas ang pinto sa likuran niya.
May malamig na boses na nagsalita mula sa hallway.
“Subukan mong ituloy ’yan, iho.”
Namutla si Marco.
Dahil ang lalaking nakatayo sa pintuan ay hindi lang ang tatay ko.
Siya rin ang taong hindi inaasahan ni Marco na makakaharap niya kailanman.
PARTE2
“Subukan mong ituloy ’yan, iho.”
Napatigil ang nakataas na kamay ni Marco.
Nakatayo sa pintuan ang tatay kong si Ramon Castillo, kasama si Mama at dalawang security personnel ng condominium.
Tahimik si Papa.
Iyon ang pinakanakakatakot sa kanya.
Hindi siya sumisigaw kapag galit.
“Sir…” namutla si Marco. “Hindi po ganito ang iniisip ninyo.”
Pumasok si Mama at dumiretso sa akin.
Nang makita niya ang marka sa pisngi ko at ang basang damit ko, nanginginig ang mga kamay niya.
“Sino ang gumawa nito?”
Itinuro ko si Trina.
“Ako,” mabilis na sagot ni Trina. “Pero kailangan niya talaga ng disiplina. Hindi n’yo po alam kung paano niya kontrolin si Marco.”
Napatingin sa kanya si Mama na para bang hindi niya maintindihan kung anong klaseng tao ang kaharap niya.
Si Papa naman ay tumingin kay Marco.
“Lumapit ka ba sa anak ko para saktan siya?”
“Hindi po!”
“May kamay ka bang nakataas bago kami pumasok?”
Hindi sumagot si Marco.
Lumapit ang isang security officer.
“Sir Ramon, naka-save po sa CCTV ang pagpasok nila at may audio recording din sa hallway dahil bukas ang pinto nitong huling ilang minuto.”
Napalingon si Marco sa kanya.
“Audio?”
Tahimik kong inilabas ang cellphone ko.
“Hindi lang hallway.”
Pinindot ko ang screen.
Bago pa ako nag-message kina Mama, sinimulan ko nang mag-record.
Mahina man ako dahil sa lagnat, natutunan kong huwag makipagtalo kapag hindi ko kontrolado ang sitwasyon.
Kaya mula nang bumalik si Marco kasama si Trina, nakarekord ang lahat.
Ang pang-iinsulto.
Ang pag-uutos.
Ang pagsampal sa akin.
At ang paghikayat ni Trina kay Marco na saktan ako.
Biglang nawala ang tapang sa mukha ni Trina.
“Hindi mo puwedeng gamitin ’yan nang walang consent ko!”
“Sabihin mo sa abogado namin,” sagot ni Papa.
“Abogado?” bulalas ni Marco.
Tumawa si Papa nang walang saya.
“Akala mo ba pupunta lang kami rito para maghakot ng damit?”
Tumahimik ang sala.
Saka ko naalala kung bakit kinabahan si Marco nang makita niya si Papa.
Hindi kailanman ipinagyabang ng pamilya ko ang negosyo namin.
Alam ni Marco na may kaya kami, pero ang alam lang niya, retired executive ang tatay ko.
Hindi niya alam ang buong detalye.
Hindi niya alam na si Papa ang isa sa founding shareholders ng Northbridge Logistics Group.
At hindi rin niya alam na dalawang buwan nang nag-a-apply ang kompanyang pinagtatrabahuhan niya para maging regional vendor ng Northbridge.
Isang kontratang paulit-ulit niyang ipinagmamalaki sa akin.
Isang kontratang sinasabi niyang magiging dahilan kaya mapo-promote siya.
Napatingin si Marco kay Papa.
“Sir… Castillo?”
Parang ngayon lang niya naalala ang apelyido ko.
Ang buong pangalan ko.
At ang kumpanyang matagal na niyang gustong pasukin.
“Northbridge…”
“Hindi mahalaga ang kumpanya,” malamig na sabi ni Papa. “Mas mahalaga ang ginawa mo sa anak ko.”
Mabilis na lumapit si Marco sa akin.
“Lia, baby, makinig ka muna—”
“Lumayo ka.”
Tumigil siya.
“Galit lang ako kanina. Na-pressure ako.”
Napatingin siya kay Trina.
“At maraming sinabi sa akin si Trina.”
Napataas ang kilay ng babae.
“Ako na naman?”
“Hindi ba ikaw ang nagsabi na ginagamit lang ako ni Lia?”
“At pinaniwalaan mo!” sigaw ni Trina. “Hindi kita pinilit!”
Nagsimula silang magsisihan.
Kaninang-kaniina lang, magkahawak-kamay silang pumasok.
Ngayon, pareho nilang gustong itulak ang isa sa ilalim ng bus.
Napaupo ako.
Biglang sumama ang pakiramdam ko.
“Lia?” sabi ni Mama.
Muli akong napaduwal.
Doon ko naalala ang posibilidad na pilit kong hindi isipin.
“Ma…”
Nanginginig ang boses ko.
“Dalawang buwan na akong delayed.”
Namutla si Mama.
Maging si Papa ay napatigil.
Si Marco naman, biglang nabuhay ang mukha.
“Kita n’yo? Anak ko ’yan!”
Sinubukan niyang lumapit.
“Lia, hindi na tayo dapat maghiwalay. Ayusin natin para sa baby.”
Napatingin ako sa kanya.
Nakakatawa.
Kanina, ginamit niya ang posibilidad ng pagbubuntis para takutin ako.
Ngayon, ginagamit naman niya iyon para itali ako.
“Tawagin natin ang ambulance,” sabi ni Papa.
Sa ospital, nakumpirma ang hinala ko.
Walong linggo akong buntis.
Dahil mataas ang lagnat ko, dehydration, at stress, pinayuhan akong magpahinga at sumailalim sa ilang pagsusuri.
Nang marinig ni Mama ang tibok ng puso ng sanggol sa ultrasound, tahimik siyang umiyak.
Ako rin.
Hindi dahil gusto kong bumalik kay Marco.
Kundi dahil sa unang pagkakataon sa magulong araw na iyon, may narinig akong tunog na hindi paninisi, sigawan, o pang-iinsulto.
Isang maliit na tibok.
Isang buhay.
Kinabukasan, dose-dosenang missed calls ang nasa cellphone ko.
Marco.
Ang nanay niya.
Ang kapatid niya.
Pati si Trina.
Iisa ang tema.
Huwag mong sirain ang buhay ni Marco dahil lang sa isang pagkakamali.
Pero hindi isang pagkakamali ang nangyari.
Maraming desisyon iyon.
Desisyon niyang maniwala sa mga post na nagpapababa sa babae.
Desisyon niyang maliitin ang karamdaman ko.
Desisyon niyang buhusan ako ng tubig.
Desisyon niyang dalhin ang babaeng pinagseselosan ko sa bahay ko habang mahina ako.
Desisyon niyang panoorin akong sampalin.
At higit sa lahat, desisyon niyang itaas ang kamay niya sa akin.
Hindi aksidente ang karakter.
Nakikita iyon sa sunod-sunod na pagpili.
Makalipas ang dalawang araw, nakipagkita ako kay Marco sa presensya ng abogado namin at ng kapatid kong si Adrian.
Maputla siya.
“Lia, sisante ako.”
Hindi ako kumibo.
“Suspended muna raw habang iniimbestigahan ang nangyari. Kumalat kasi sa office na kasama ko si Trina.”
“Hindi ko problema iyon.”
“Pati vendor project namin sa Northbridge, na-hold.”
Napatingin ako kay Papa, na nakaupo sa kabilang dulo ng conference room.
Agad siyang nagsalita.
“Nililinaw ko: walang kinanselang kontrata dahil boyfriend ka ng anak ko.”
Napahinga nang maluwag si Marco.
“Pero,” dagdag ni Papa, “may hiwalay na compliance review ang kumpanya ninyo matapos malaman ng HR na ginagamit ninyo ang internal messaging system para magpalitan ng discriminatory at inappropriate content.”
Namutla ulit si Marco.
Hindi ko alam iyon.
Si Adrian ang nag-abot sa akin ng printed screenshots.
Lumabas na ilang linggo nang nagpapadala si Trina kay Marco ng messages.
Hindi lang tungkol sa akin.
Pinagtatawanan nila ang mga babaeng katrabaho nilang humihingi ng maternity leave.
Tinatawag nilang “gold digger” ang isang officemate na naghahati ng household expenses sa fiancé niya.
At sa pinakamasakit na screenshot, nagtanong si Marco kay Trina:
Kapag hindi pumayag si Lia na ibalik ang ₱300K, paano ko siya mapapaikot?
Sumagot si Trina:
Kapag buntis na ’yan, wala na ’yang choice.
Nanlamig ang mga kamay ko.
Hindi pala nangyari ang lahat dahil lang sa araw na nagkasakit ako.
Matagal na niya akong tinitingnan bilang kalaban.
Isang taong kailangang “mapaamo.”
Hindi partner.
Hindi minamahal.
Problema.
Tahimik akong nagtanggal ng engagement ring.
Inilapag ko iyon sa mesa sa harap niya.
“Marco, tapos na tayo.”
“Lia—”
“Hindi dahil sa ₱300,000.”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Hindi rin dahil kay Trina.”
“Natapos tayo noong pinili mong paniwalaan na ang pagmamahal ay pagsunod.”
Humigpit ang panga niya.
“Pero anak ko ang dinadala mo.”
“Oo.”
“Hindi mo ako puwedeng tanggalan ng karapatan!”
“Hindi kita tinatanggalan ng legal rights mo. Ang abogado ang bahala sa tamang proseso.”
Huminga ako.
“Pero hindi kita pakakasalan.”
Sa unang pagkakataon, tuluyan siyang nawalan ng sagot.
Si Trina naman ay nagsampa raw ng reklamo sa kumpanya, sinasabing si Marco ang nag-manipulate sa kanya.
Si Marco naman ay nagpakita ng messages na nagpapatunay na si Trina ang aktibong nagtutulak ng mga ideya sa kanya.
Sa huli, pareho silang isinailalim sa disciplinary proceedings.
Hindi ko na sinubaybayan ang eksaktong parusa.
Hindi ko kailangan.
Ang hustisya ko ay hindi nakadepende sa pagkawasak nila.
Ang kailangan ko ay makaalis.
Makalipas ang anim na buwan, nagsilang ako ng isang malusog na batang babae.
Pinangalanan ko siyang Amara.
Naroon sina Mama, Papa, at Adrian.
Nang unang ibigay siya sa akin ng nurse, napaiyak ako.
Napakaliit niya.
Napakagaan.
At habang hawak ko siya, naisip ko ang araw na halos naniwala akong dahil buntis ako, baka wala nang ibang buhay na naghihintay sa akin.
Napakalaking kasinungalingan pala noon.
May buhay pagkatapos ng maling relasyon.
May tahanan pagkatapos ng takot.
May pagmamahal na hindi nangangailangan ng pagsunod.
Pagkatapos manganak, dahan-dahan kong inayos ang custody at support arrangements sa legal na paraan.
Hindi ko ipinagkait kay Marco ang responsibilidad niya bilang ama.
Pero malinaw ang hangganan.
Hindi na siya kailanman magiging dahilan para isuko ko ang respeto ko sa sarili.
Ilang buwan ang lumipas bago kami muling nagkita.
Nang dalawin niya si Amara sa supervised arrangement noong una, tahimik siya.
Bago siya umalis, sinabi niya:
“Lia… mali ako.”
Hindi ako sumagot agad.
“Sobrang mali ko.”
Tumingin siya sa anak namin.
“Akala ko kapag masunod sa akin ang babae, ibig sabihin nirerespeto niya ako.”
“Hindi respeto ang takot,” sabi ko.
Tumango siya.
“Alam ko na.”
Hindi ko alam kung tunay siyang nagbago.
At hindi ko na kailangang malaman.
Dahil ang pagbabago niya ay responsibilidad niya.
Ang paggaling ko ay responsibilidad ko.
Noong unang birthday ni Amara, simpleng salu-salo lang ang ginawa namin sa bahay nina Mama.
May cake, spaghetti, pancit, at halos mas maraming balloons kaysa bisita.
Habang kinakantahan siya ng lahat, nasa tabi ko si Papa.
“Masaya ka?” tanong niya.
Tumingin ako sa anak kong tumatawa habang sinusubukang dakmain ang kandila.
Ngumiti ako.
“Oo.”
At sa pagkakataong iyon, alam kong totoo.
Hindi perpekto ang buhay ko.
Hindi iyon ang ending na minsang inisip kong magkakaroon ako.
Walang malaking kasal.
Walang groom na naghihintay sa altar.
Walang litrato naming mag-asawa sa dingding.
Pero mayroon akong tahimik na tahanan.
May pamilya akong hindi ginawang kondisyon ang pagmamahal.
At mayroon akong anak na balang araw ay tuturuan kong huwag kailanman ipagkamali ang pagkontrol sa pag-aalaga, ang selos sa pagmamahal, o ang pagsunod sa respeto.
Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi kailangang paliitin ka para maramdaman niyang malaki siya.
At walang babae—may sakit man, buntis, asawa, nobya, o ina—ang ipinanganak para maging alipin ng sinuman.
Minsan, ang pinakamasakit na paghihiwalay ang siyang nagliligtas sa atin mula sa isang buhay na puno ng takot. Ang tunay na pagmamahal ay hindi sinusukat sa kung gaano karami ang kaya mong tiisin. Nasusukat ito sa respeto, malasakit, at kalayaang maging tao nang hindi kinakailangang matakot.
