INIWAN AKO NG BOYFRIEND KO NA MAY 39-DEGREE FEVER PARA MAKIPAGLIBANG SA KANYANG KATRABAHO

Sabi niya, napakahalaga ng oras niya.

Hanggang sa nalaman kong kaya niyang kanselahin ang lahat ng plano niya dahil lamang sa isang tawag mula sa ibang babae.

Noong araw na mataas ang lagnat ko at naka-confine sa ospital, nasa isang fireworks festival naman ang boyfriend ko kasama ang isa niyang katrabaho.

Labintatlong beses akong tumawag.

Hindi niya sinagot kahit isa.

Sa ikalabing-apat na tawag, saka lang siya sumagot.

Malakas ang tugtog sa kabilang linya.

May halong tawanan.

“Busy ako.”

Iyon ang unang sinabi niya.

Nakasandal ako sa kama ng ospital habang nakakabit pa rin ang dextrose sa kamay ko.

“Nasa ospital ako.”

Tumahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Hindi ba simpleng trangkaso lang iyan?”

Napangiti ako.

Sa unang pagkakataon sa apat na taon naming relasyon, napagtanto kong mas mahalaga pa sa kanya ang isang simpleng lakad kaysa sa kalagayan ko.

Pinatay ko ang tawag.

Binura ko ang numero niya.

At doon ko rin napagdesisyunan na tapusin na ang lahat.

…

Apat na taon ang nakalipas.

Katatapos ko pa lamang ng kolehiyo nang makilala ko si Marco Villanueva.

Sa paningin ng lahat, siya ang perpektong lalaki.

Kalma.

Disiplinado.

Masipag.

Hindi naninigarilyo.

Hindi umiinom.

Hindi mahilig sa walang saysay na kasiyahan.

Sinasabi ng lahat na napakaswerte ko raw dahil naging boyfriend ko siya.

Pero ako lang ang nakakaalam ng totoo.

Ang pagmamahal kay Marco ay parang pamumuhay sa loob ng isang napakahabang listahan ng mga patakaran.

Lahat may oras.

Lahat may limitasyon.

Kailangan gumising nang alas-sais ng umaga.

Labinlimang minuto lang para sa almusal.

Bawal ang mamantikang pagkain.

Bawal magpuyat.

Bawal gumastos sa mga bagay na sa tingin niya ay walang halaga.

Kahit ang panonood ko ng romantikong pelikula ay kailangan munang maisama sa iskedyul niya.

Noong una, inisip kong ginagawa niya iyon dahil nagmamalasakit siya.

Hanggang sa dumating si Bianca Santos.

Bagong empleyado siya sa kumpanya ni Marco.

Mas bata sa akin ng dalawang taon.

Masayahin.

Madaldal.

At laging may kung anu-anong problema.

Kabuuang kabaligtaran siya ng mga pamantayang ipinapataw ni Marco sa akin.

Ngunit nakapagtataka.

Ang lahat ng mahigpit na patakaran niya para sa akin ay hindi niya kailanman ipinataw kay Bianca.

Maaaring tawagan ni Bianca si Marco sa kalagitnaan ng gabi.

At agad niya itong sasagutin.

Maaaring utusan siya ni Bianca na bumiyahe nang mahigit isang oras para lamang bumili ng pagkain.

At gagawin niya iyon.

Maaaring kanselahin ni Bianca ang mga plano niya anumang oras.

At handa siyang baguhin ang lahat.

Pero ako?

Kung gusto kong samahan niya ako sa isang art exhibit na matagal ko nang gustong puntahan…

Kailangan kong magpaalam nang isang buwan nang mas maaga.

…

Pagkatapos kong maospital, nagsimula akong mag-empake.

Ako ang bumili ng condominium na tinitirhan namin.

Ako rin ang nagbabayad ng hulog buwan-buwan.

Ngunit sa loob ng apat na taon…

Pakiramdam ko ay isa lamang akong bisita sa sarili kong bahay.

Tinanggal ko ang lahat ng litrato naming dalawa.

Ang mga regalo niya.

Ang mga pares na tasa.

Ang mga pares na tsinelas.

Lahat ay isinilid ko sa mga kahon.

Sa ikatlong araw.

Napansin din ni Marco na may kakaiba.

Tumayo siya sa sala.

Pinagmasdan ang mga bakanteng pader.

“Nasaan na ang mga larawan?”

“Itinago ko.”

“Bakit?”

Tumingin ako sa kanya.

“Dahil hindi ko na sila kailangan.”

Bahagya siyang napakunot-noo.

Parang may problemang sinusubukan niyang lutasin.

Pero hindi niya pa rin naintindihan ang ibig kong sabihin.

Eksaktong sandaling iyon.

Tumunog ang doorbell.

Dumating si Bianca.

May dala siyang dalawang baso ng kape.

Pagpasok pa lang niya ay parang siya na ang may-ari ng bahay.

“Marco, binilhan kita ng paborito mong kape.”

Pagkatapos ay napansin niya ang mga kahong nakasalansan sa sala.

“Lilipat ka na ba, Ate Sofia?”

Ngumiti ako.

“Siguro.”

Agad na lumingon si Marco.

“Saan ka lilipat?”

“Hindi ko sinabing lilipat ako.”

“Naglilinis lang ako ng mga bagay na hindi ko na kailangan.”

Tumawa si Bianca.

“Huwag ka nang magtampo.”

“Busy lang talaga si Marco.”

“Hindi niya sinasadya.”

Sa sandaling iyon.

Bigla akong natawa sa loob ko.

Apat na taon.

Mas parang naiintindihan pa ng ibang babae ang relasyon namin kaysa sa akin.

Hindi ako sumagot.

Nagpatuloy lang ako sa pag-iimpake.

Maya-maya.

Lumapit si Bianca sa bookshelf.

May maliit na kahong kahoy doon.

Sa loob niyon ay ang lahat ng sulat na iniwan ng nanay ko bago siya pumanaw.

Iyon ang pinakamahalagang bagay na mayroon ako.

“Ang ganda naman nito.”

Inabot niya ang kahon.

Agad akong tumayo.

“Huwag mong galawin.”

Pero huli na ang lahat.

Nadulas ang kahon mula sa kanyang kamay.

Bagsak!

Nagkalat ang mga liham sa buong sahig.

Biglang tumahimik ang buong sala.

Napatakbo ako.

Isa-isang pinulot ang mga liham.

May isang sulok na nabuhusan ng kape.

Unti-unting kumalat ang tinta.

Parang may pumisil sa puso ko.

Iyon ang huling sulat-kamay ng nanay ko.

Ang alaalang iningatan ko sa loob ng maraming taon.

Namutla si Bianca.

“Pasensya na…”

“Hindi ko sinasadya…”

Lumapit si Marco.

Ngunit ang una niyang ginawa ay hindi ang tulungan akong pulutin ang mga sulat.

Sa halip.

Hinila niya si Bianca palayo sa akin.

“Hindi niya sinasadya.”

Natigilan ako.

Dahan-dahan akong tumingala sa kanya.

“Ano’ng sinabi mo?”

“Hindi niya sinasadya.”

“Mga papel lang naman iyan.”

…

“Mga papel lang naman iyan.”

Parang tumigil ang oras sa mismong sandaling iyon.

Nakatingin lang ako kay Marco.

Sa lalaking minahal ko sa loob ng apat na taon.

Sa lalaking pinili kong unahin kaysa sa sarili ko nang napakaraming beses.

At ngayon, para sa kanya, ang huling alaala ng nanay ko ay “mga papel lang.”

Dahan-dahan akong tumayo.

Mahigpit kong niyakap ang kahong kahoy sa dibdib ko.

“Kung ganoon ang tingin mo rito, wala na tayong dapat pag-usapan pa.”

Napakunot-noo si Marco.

“Sofia, huwag mo nang palakihin ang bagay na ito.”

Napangiti ako.

Ngunit sa pagkakataong iyon, wala nang sakit sa ngiti ko.

Pagod na lang.

“Hindi ko ito pinalalaki.”

“Ngayon ko lang nakikita kung gaano ito kaliit para sa’yo.”

Tumunog ang telepono ko.

Muling tumawag ang abogado.

Lumabas ako ng sala upang sagutin iyon.

Pagkatapos ng ilang minutong usapan, tuluyan nang nagbago ang direksyon ng buhay ko.

Kinabukasan.

Opisyal akong ipinakilala bilang pinakamalaking shareholder ng kumpanya.

Naging usap-usapan iyon sa buong gusali.

Lalo na nang malaman ng lahat na ako pala ang anak ng isa sa mga dating nagtatag ng kompanya.

Tahimik akong pumasok sa conference hall.

Nang makita ako ng mga empleyado, agad silang tumayo.

Kasama na roon sina Marco at Bianca.

Namumutla si Bianca.

Samantalang si Marco ay tila hindi pa rin makapaniwala.

Nagsimula ang pulong.

Isa-isang inilatag ng audit team ang mga dokumentong natuklasan nila.

May nawawalang pondo.

May mga kahina-hinalang transaksyon.

May mga pekeng reimbursement.

At habang tumatagal ang presentasyon, lalo akong nakakita ng kaba sa mukha ni Marco.

Sa wakas.

Lumabas sa screen ang pangalan niya.

Bumuntong-hininga ang buong silid.

Hindi lamang siya sangkot.

Isa pala siya sa pangunahing responsable sa pagtakip sa katiwalian ng dati niyang departamento.

“Hindi totoo iyan!”

Bigla siyang tumayo.

“May mali sa report!”

Tahimik na tumingin sa kanya ang auditor.

Pagkatapos ay inilabas ang mga email.

Mga pirma.

Mga approval records.

Pati CCTV logs.

Unti-unting nawalan ng kulay ang mukha ni Marco.

Hindi na siya makapagsalita.

Samantala.

Tahimik namang umiiyak si Bianca sa isang sulok.

Kalaunan ay nalaman ko ring matagal na pala siyang niloloko ni Marco.

Pinangakuan siya ng posisyon.

Pinangakuan ng kinabukasan.

Pinangakuan ng pagmamahal.

Ngunit lahat pala ay kasinungalingan.

Pagkatapos ng pulong.

Tuluyan nang sinuspinde si Marco.

Nagsimula ang opisyal na imbestigasyon.

At sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon…

Hindi ako nakaramdam ng lungkot.

Kundi ng kalayaan.

…

Makalipas ang dalawang buwan.

Tuluyan na akong lumipat sa bagong bahay.

Mas maliit.

Mas simple.

Pero mas payapa.

Isang umaga.

Habang nagdidilig ako ng mga halaman sa balkonahe, may tumunog sa doorbell.

Pagbukas ko.

Nakita ko si Bianca.

May dala siyang maliit na kahon.

Nagulat ako.

“Bianca?”

Namumugto ang mga mata niya.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Tahimik kaming naupo sa sala.

Ilang segundo siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos ay yumuko.

“Ateng Sofia… humihingi ako ng tawad.”

Hindi ako sumagot.

Nagpatuloy siya.

“Alam kong nasaktan kita.”

“Alam kong marami akong pagkakamali.”

“Pero gusto kong malaman mo na hindi ko alam ang lahat ng ginagawa ni Marco.”

Lumabas ang luha niya.

“Ginamit lang niya rin ako.”

Tahimik akong nakinig.

Sa unang pagkakataon.

Hindi ko nakita si Bianca bilang kaagaw.

Isa rin pala siyang biktima.

Inabot niya ang kahon.

“Nahanap ko ito sa apartment ni Marco.”

Dahan-dahan kong binuksan.

Napahinto ako.

Sa loob nito ay mga liham ng nanay ko.

Yung mga nawawala matapos mabasa ng kape.

Maingat pala itong pinulot ni Bianca at pinatuyo.

Pinarestore pa niya sa isang espesyalista.

Parang may yumakap sa puso ko.

“Bakit mo ginawa ito?”

Humagulhol siya.

“Dahil iyon ang pinakamaliit na bagay na magagawa ko para humingi ng tawad.”

Hindi ko napigilan ang sarili ko.

Lumapit ako.

At niyakap siya.

Pareho kaming umiyak.

Ngunit sa pagkakataong iyon.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil sa paghilom.

…

Lumipas ang isang taon.

Lumago nang husto ang kumpanya.

Marami kaming binagong sistema.

Marami ring empleyadong nabigyan ng mas magandang oportunidad.

At isang araw.

Habang dumadalo ako sa isang charity event para sa scholarship foundation ng nanay ko…

May isang lalaking lumapit.

Matangkad.

Maayos manamit.

May tahimik na ngiti.

Nahulog ang ilang dokumento ko.

Agad niya itong pinulot.

“Sa tingin ko nahulog ito.”

Napangiti ako.

“Salamat.”

“Ako nga pala si Daniel Reyes.”

“Bagong partner ng foundation.”

Nagkamayan kami.

At hindi ko alam kung bakit.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Wala akong naramdamang pagod.

Wala akong naramdamang pangamba.

Parang payapa lang.

…

Anim na buwan pa ang lumipas.

Mas nakilala ko si Daniel.

Hindi niya ako kinokontrol.

Hindi niya sinusukat ang bawat minuto ng buhay ko.

Hindi niya ako pinapili sa pagitan ng sarili ko at ng pagmamahal.

Kapag may gusto akong puntahan.

Sinasamahan niya ako.

Kapag may gusto akong kainin.

Masaya siyang naghihintay sa pila kasama ko.

Kapag may masamang araw ako.

Tahimik lang siyang nakikinig.

Isang gabi.

Nasa art exhibit kami.

Ang parehong uri ng exhibit na minsan ay ipinagkait sa akin ni Marco.

Nakaupo kami sa harap ng isang painting.

Bigla akong napangiti.

“Ano’ng nakakatawa?”

tanong ni Daniel.

Napailing ako.

“Wala.”

“Naalala ko lang kung gaano ako kalungkot noon.”

Tumingin siya sa akin.

“At masaya ka na ba ngayon?”

Hindi agad ako sumagot.

Pinagmasdan ko ang paligid.

Ang mga tao.

Ang mga ilaw.

Ang mga obra.

Ang lalaking nakaupo sa tabi ko.

Pagkatapos ay ngumiti ako.

“Hindi lang masaya.”

“Malaya na rin.”

Mahinang hinawakan ni Daniel ang kamay ko.

At sa pagkakataong iyon.

Hindi ko naisip ang nakaraan.

Hindi ko naisip si Marco.

Hindi ko naisip ang mga sakit na pinagdaanan ko.

Dahil sa wakas.

Natutunan kong may mga taong darating para sirain ang puso mo.

Pero mayroon ding darating para ipaalala sa’yo na karapat-dapat kang mahalin.

Hindi bilang opsyon.

Hindi bilang plano B.

Hindi bilang taong kailangang maghintay.

Kundi bilang pinakamahalagang tao sa kanilang buhay.

At sa wakas.

Natagpuan ko rin ang taong iyon.