Sa Araw na Akala Nina Angela at Nico na Tuluyan Nang Nawala ang Kanilang Pangarap na Magkaroon ng Sariling Bahay, Dalawang Magulang ang Tahimik na Dumating na May Dalang Regalong Habambuhay Nilang Hindi Malilimutan
Bahagi 5 – Sa Araw na Akala Nina Angela at Nico na Tuluyan Nang Nawala ang Kanilang Pangarap na Magkaroon ng Sariling Bahay, Dalawang Magulang ang Tahimik na Dumating na May Dalang Regalong Habambuhay Nilang Hindi Malilimutan
Halos manginig ang kamay ni Angela habang hawak ang cellphone.
Sa kabilang upuan ng bangko, tahimik na nakayuko si Nico.
Nasa mesa pa rin ang mga dokumentong ilang buwan nilang pinag-ipunan.
May pulang marka sa unang pahina.
Loan Application – Not Approved.
Pakiramdam ni Angela ay biglang bumigat ang buong mundo.
Ilang taon silang nagtipid.
Halos wala silang bakasyon.
Hindi bumibili ng bagong gamit kung hindi kailangan.
Lahat ng bonus ay inilalagay sa ipon.
Akala nila, sapat na iyon para makapagsimula.
Ngunit kulang pa rin pala.
Marahan niyang hinawakan ang kamay ng asawa.
—Pasensya ka na.
Ngumiti si Nico kahit halatang masakit din sa kanya.
—Hindi tayo talo.
—Nauna lang ang pagsubok.
—Makakahanap din tayo ng ibang bahay.
Hindi na napigilan ni Angela ang pagluha.
Hindi dahil nawalan sila ng bahay.
Kundi dahil alam niyang aasa na naman sila sa maliit na inuupahang apartment.
Muli na namang magtitiis ang anak nila sa masikip na silid.
Habang tahimik silang nakaupo, bumukas ang pinto ng bangko.
Pumasok sina Mang Ernesto at Aling Lourdes.
Nagulat ang mag-asawa.
—Pa?
—Ma?
Lumapit ang dalawang matanda.
Hindi sila nagsalita agad.
Sa halip ay inilapag ni Mang Ernesto ang isang makapal na brown envelope sa mesa.
Napatingin ang loan officer.
—Sir, ano po ito?
Ngumiti si Mang Ernesto.
—Mga dokumentong kailangan ninyo.
Isa-isang inilabas ang mga papeles.
Hindi iyon panibagong loan application.
Hindi rin dagdag na collateral.
Nang makita ng loan officer ang unang pahina, agad itong napatingin sa apat.
—Sir…
—Nabayaran na po ang reservation.
Tahimik ang lahat.
Sumunod na dokumento.
—Paid in Full.
Hindi makapaniwala si Angela.
—Pa…
—Ano po ito?
Huminga nang malalim si Mang Ernesto.
—Hindi na kailangan ng loan.
Nanlaki ang mata ni Nico.
—Pa… ano pong ibig ninyong sabihin?
Marahang inilabas ni Arturo, na noon ay papasok din sa bangko, ang isang asul na folder.
—Congratulations.
—Tapos na ang lahat ng papeles.
Hindi makapagsalita ang mag-asawa.
Dahan-dahang iniabot ni Arturo ang isang susi.
May maliit na puting tag.
Nakasulat lamang ang address ng townhouse.
Napahawak sa bibig si Angela.
—Hindi…
—Hindi ito totoo.
Napaluha si Mang Ernesto.
—Totoo, anak.
—May sarili na kayong bahay.
Biglang yumakap si Angela sa ama.
Mahigpit.
Parang bata.
Halos hindi siya makahinga sa kakaiyak.
Samantala, nakatayo lamang si Nico.
Hindi siya makagalaw.
Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.
Lumapit siya kay Mang Ernesto.
—Pa…
—Hindi ko po ito matatanggap.
Umiling ang matanda.
—Bakit?
—Sobra na po ito.
—Hindi ko kayang tanggapin ang buong bahay.
Ngumiti si Mang Ernesto.
—Noong una…
—Tatlong daang libong piso lang ang balak kong ibigay.
Tahimik na nakinig ang lahat.
—Pero may narinig akong usapan.
Biglang napatingin si Nico.
Namula ang kanyang mukha.
Napayuko siya.
—Narinig ko ang sinabi mo sa nanay mo.
Mas lalo siyang nahiya.
—Pa… pasensya na po…
Ngunit marahang hinawakan ni Mang Ernesto ang kanyang balikat.
—Huwag kang humingi ng tawad.
—Dahil sa araw na iyon…
—Ikaw ang nagtanggal ng lahat ng pagdududa ko.
Tahimik ang buong opisina.
Maging ang mga empleyado ay napapatingin na rin sa kanila.
Nagpatuloy si Mang Ernesto.
—Akala ko noon, kailangan kong protektahan ang anak ko laban sa sarili niyang asawa.
—Pero mali pala ako.
Napangiti siya.
—Maswerte pala siyang ikaw ang napangasawa niya.
Napaluha si Nico.
Hindi niya napigilan ang sarili.
Yumakap siya sa biyenan.
—Salamat po…
—Pangako…
—Hindi masasayang ang tiwalang ibinigay ninyo.
Lumapit naman si Aling Lourdes.
Ngumiti siya sa anak.
—At may aaminin din ako.
Napatingin si Nico.
—Noong una…
—Tutol ako sa plano mong ipapangalan kay Angela ang bahay.
Napangiti siya.
—Alam ko po.
Tumango si Lourdes.
—Pero ikaw rin ang nagturo sa akin na ang pamilya ay hindi sinusukat sa pangalan sa titulo.
—Kundi sa taong handang tumayong katabi mo habang buhay.
Tahimik na tumulo ang luha ni Angela.
Pakiramdam niya ay mas lumawak ang pamilya nila sa araw na iyon.
Makalipas ang isang buwan, tuluyan nang nakalipat ang mag-asawa sa bago nilang tahanan.
Hindi ito mansiyon.
Hindi rin marangya.
Ngunit bawat sulok nito ay puno ng pagmamahal.
Sa unang umaga sa bagong bahay, masayang tumakbo si Liam sa maliit na bakuran.
—Mama!
—Papa!
—May space na ako para maglaro!
Nagkatinginan sina Angela at Nico.
Pareho silang napangiti.
Sa loob ng bahay, nakaupo sina Mang Ernesto at Aling Lourdes.
Magkatabi.
Nagkakape.
Parang matagal nang magkaibigan.
Biglang lumapit si Nico.
May dala siyang dalawang envelope.
Iniabot niya ang una kay Mang Ernesto.
—Pa.
—Ano ito?
—Unang hulog.
Napakunot-noo ang matanda.
—Anong hulog?
Ngumiti si Nico.
—Sabi ko noon, unti-unti kong ibabalik ang anumang ilalabas ninyo para sa amin.
Ibinalik ni Mang Ernesto ang sobre.
—Hindi na kailangan.
Ngunit muling iniabot iyon ni Nico.
—Hindi ito pagbabayad.
—Pasasalamat ito.
—At gusto kong makita ni Liam balang araw na ang utang na loob ay hindi kinakalimutan.
Napangiti si Mang Ernesto.
Tinanggap niya ang sobre.
Ngunit pagkauwi niya nang gabing iyon, tahimik niyang binuksan ang bank account ni Liam.
Lahat ng perang ibinigay ni Nico ay doon niya idineposito.
Hindi niya sinabi kahit kanino.
Sa isip niya, darating ang panahon na ang batang minsang natulog sa maliit na apartment ay mangangarap naman para sa sarili niyang pamilya.
Lumipas ang ilang taon.
Nagtapos si Liam ng elementarya na may mataas na karangalan.
Sa simpleng salu-salo sa bahay, lumapit siya sa kanyang lolo.
—Lolo.
—Salamat po.
Napangiti si Mang Ernesto.
—Para saan?
Masayang itinuro ng bata ang kanilang bahay.
—Kasi kung wala po kayo…
—Wala akong lugar na tatawaging tahanan.
Napayakap si Mang Ernesto sa apo.
Tahimik siyang napatingala sa langit.
Hindi niya pinagsisihang ginamit ang halos lahat ng kanyang ipon.
Dahil napatunayan niyang ang tunay na yaman ay hindi ang perang naitatago sa bangko.
Kundi ang pamilyang marunong magtiwala, rumespeto, magsuklian ng kabutihan, at magmahal nang walang hinihintay na kapalit.
At mula noon, tuwing may nagtatanong kay Mang Ernesto kung ano ang pinakamagandang investment na nagawa niya sa buong buhay, iisa lang ang lagi niyang isinagot.
—Hindi lupa.
—Hindi negosyo.
—Kundi ang pagtitiwalang ibinigay ko sa taong napatunayang tunay na nagmamahal sa anak ko.