AKALA NIYA HAHANAPIN NI GABRIEL ANG BABAENG NAKASAMA NIYA NOONG GABING NAWALA ANG KANYANG ALAALA—HINDI NIYA ALAM, NASA TABI LANG NIYA ITO AT BUNTIS NG KAMBAL
“Paano kung… ako pala ang babaeng nakasama mo noong gabing iyon?”
Mahina ko lang iyong naitanong kay Gabriel Montemayor.
Ngunit sa isang iglap, nabasag sa mahigpit niyang pagkakahawak ang manipis na basong hawak niya.
Dumilim ang mukha niya.
“Kung ganoon,” malamig niyang sagot, “mas lalong hindi ko hahayaang manatiling lihim ang nangyari.”
Napalunok ako.
“Bakit?”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Dahil may naglagay ng kung ano sa inumin ko. Gusto kong malaman kung sino ang may pakana. Kahit baliktarin ko ang buong Maynila, hahanapin ko ang taong responsable.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi niya alam.
Hindi niya alam na ang babaeng dalawang buwan na niyang hinahanap ay nakaupo lamang sa tapat niya.
At lalong hindi niya alam na sa loob ng tiyan ko ay may dalawang munting pusong nagsisimula nang tumibok.
Doon ako nagpasya.
Pagkatapos ng susunod kong prenatal checkup, aalis ako ng Maynila.
Kahit saan.
Basta malayo kay Gabriel.
Pero hindi ko inakalang sa mismong araw na iyon, paglabas ko ng ospital sa BGC, mababangga ko siya.
Nalalaglag sa sahig ang hawak kong ultrasound report.
Si Gabriel mismo ang yumuko para pulutin iyon.
At nang mabasa niya ang nakasulat, biglang nagbago ang mukha niya.
“Twin pregnancy… eight weeks?”
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
At halos pabulong niyang sinabi—
“Clara… ikaw pala?”
01
Dalawang buwan bago ang araw na iyon, halos gabi-gabi nang galit si Gabriel.
“Wala pa rin?”
Bumagsak ang folder sa ibabaw ng mesa niya.
Nakatayo sa harap niya ang tatlong tauhan ng private security team ng Montemayor Holdings. Walang makatingin nang diretso sa kanya.
“Sir, nakuha na namin ang listahan ng mga bisita sa charity gala. Pero burado ang ilang bahagi ng CCTV sa second floor.”
“Then recover it.”
“Sir—”
“Hanapin ninyo kung sino ang nagdala sa akin sa corridor. Hanapin ninyo kung sino ang nakapasok sa suite. Hanapin ninyo kung sino ang naglagay ng kung ano sa baso ko.”
Nanatili akong tahimik sa sofa sa sulok ng opisina.
Ako si Clara Reyes.
At ako lamang sa kwartong iyon ang nakakaalam kung sino ang babaeng kasama niya nang gabing iyon.
Pagkaalis ng mga tauhan niya, napabuntong-hininga ako.
“Gabriel, dalawang buwan na. Baka puwede mo nang tigilan.”
Napalingon siya.
“Hindi.”
“Wala ka namang maalala nang malinaw.”
“Iyon nga ang problema.”
Tumayo siya at lumapit sa bintana ng opisina niyang nasa mataas na palapag sa Makati.
“Clara, hindi ako basta nakikisama sa kung sinu-sino. May nagplano noon. Kailangan kong malaman kung bakit.”
Napayuko ako.
Kung alam ko lang na magiging ganito siya kapursigido, sana noong gabing iyon ay hindi ko na siya hinanap.
02
Magkaibigan ang mga magulang namin noon.
Sabay kaming lumaki ni Gabriel.
Pero nang sampung taong gulang ako, namatay ang mga magulang ko sa isang aksidente sa South Luzon Expressway.
Sa loob lang ng ilang buwan, nag-away-away ang mga kamag-anak ko sa naiwan nilang negosyo at ari-arian.
Ako ang pinakahuling inalala ng lahat.
Si Don Emilio Montemayor, ang lolo ni Gabriel, ang kumuha sa akin.
“Walang batang dapat maramdamang wala siyang tahanan,” sabi niya noon.
Mula noon, lumaki ako sa bahay ng mga Montemayor sa Alabang.
Si Gabriel ang kasama kong pumasok sa eskuwela.
Siya ang nagturo sa akin magbisikleta.
Siya rin ang unang sumugod nang may batang nang-api sa akin noong high school.
Pero habang tumatanda kami, unti-unting lumayo ang mundong ginagalawan namin.
Si Gabriel ang naging tagapagmana ng Montemayor Holdings.
Pagdating niya sa edad na tatlumpu, pangalan niya na ang nasa business magazines.
Ako naman ay nagtatrabaho sa foundation ng pamilya.
Tahimik.
Simple.
Laging nasa likuran.
At may isang lihim na matagal ko nang itinago.
Mahal ko si Gabriel.
Hindi pagmamahal ng isang kapatid.
Hindi pagmamahal ng isang kaibigan.
Kaya lang, hindi ko kailanman sinabi.
Hanggang dumating ang gabing iyon.
Charity gala iyon sa isang luxury hotel sa Makati.
Bago matapos ang programa, napansin kong nawawala si Gabriel.
Tinawagan ko siya.
Walang sagot.
Nang makita ko siya sa service corridor malapit sa hagdan, nakasandal siya sa pader.
Namumula ang mukha.
Mabigat ang paghinga.
“Gabriel?”
Tumingin siya sa akin na parang hirap mag-focus.
“Clara…”
Lumapit ako agad.
“Anong nangyari sa’yo?”
“Hindi ko alam.”
Dinala ko siya sa isang tahimik na suite na ginagamit ng organizers para makapagpahinga.
Habang tinutulungan ko siyang makaupo, bigla niyang hinawakan ang kamay ko.
“Clara, huwag kang umalis.”
Iyon lang ang malinaw kong natatandaan bago ako mismo nagsimulang makaramdam ng hilo.
Isang baso lang ng champagne ang nainom ko mula sa tray na dumaan sa corridor.
Ngunit kalaunan, napagtanto kong hindi lamang pala si Gabriel ang nabigyan ng inuming may halo.
Pareho kaming hindi maayos ang kondisyon noong gabing iyon.
Pareho kaming may putol-putol na alaala kinabukasan.
At may nangyaring hindi na namin mababawi.
Nagising ako bago sumikat ang araw.
Takot ang unang naramdaman ko.
Alam kong hindi maayos ang nangyari. Alam kong hindi namin iyon dapat hayaan na maging pundasyon ng anumang desisyon.
Kaya inayos ko ang sarili ko at tahimik na umalis.
Nang magising si Gabriel makalipas ang ilang oras, hindi niya alam kung sino ang kasama niya.
Ang alam lamang niya, may taong naglagay ng kung ano sa kanyang inumin.
At mula noon, nagsimula siyang maghanap.
Habang ako naman ay nagsimulang magtago.
03
Anim na linggo pagkatapos ng gala, nahimatay ako sa opisina.
Akala ko pagod lamang.
Hanggang makita ko ang dalawang guhit sa pregnancy test.
Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot.
Nang makumpirmang buntis ako, ilang gabi akong hindi nakatulog.
At nang sabihin ng doktor na posibleng kambal, halos hindi ako makahinga.
Gusto kong sabihin kay Gabriel.
Ilang beses akong tumayo sa harap ng pinto ng opisina niya.
Pero sa bawat pagkakataon, naririnig ko siyang galit na nagtatanong tungkol sa babaeng iyon.
Kaya umatras ako.
Hanggang sa araw na pabiro kong itanong:
“Paano kung ako pala iyon?”
At nakita ko ang tindi ng galit sa kanyang mukha.
Doon tuluyang nawala ang tapang ko.
Nagplano akong lumipat muna sa Cebu pagkatapos ng susunod kong checkup.
May kaibigan akong nag-alok ng trabaho.
May maliit akong ipon.
Kakayanin ko.
Hindi ko ipagkakait kay Gabriel ang mga anak niya habambuhay.
Kailangan ko lang muna ng distansya para makapag-isip.
Ngunit tila ayaw pumayag ng tadhana.
Paglabas ko sa St. Catherine Medical Center sa BGC, nagmamadali akong ilagay sa bag ang ultrasound images nang may mabangga akong matangkad na lalaki.
“Sorry—”
Natigil ako.
Gabriel.
“Clara?”
Nalaglag ang envelope ko.
Nauna siyang yumuko.
At bago ko pa maagaw iyon, nabasa niya ang report.
“Twin pregnancy.”
Namutla siya.
Muling tumingin sa petsa.
Pagkatapos ay sa nakasulat na gestational age.
Eight weeks.
Eksaktong walong linggo mula noong charity gala.
Parang biglang nawala ang ingay ng buong paligid.
Dahan-dahan siyang tumingala.
Ang mukha niyang kanina’y nagtataka lamang ay unti-unting napuno ng pagkabigla.
“Clara…”
Nanigas ako.
Naramdaman kong wala na akong matatakbuhan.
“Ang babaeng hinahanap ko nang dalawang buwan…”
Humigpit ang pagkakahawak niya sa ultrasound report.
“Ikaw pala?”
PARTE2
Hindi ako agad nakasagot.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko si Gabriel, nakita kong tila siya mismo ang hindi alam kung ano ang gagawin.
Nakatingin lamang siya sa report.
Pagkatapos ay sa tiyan kong halos hindi pa halata.
“Sabihin mong mali ang iniisip ko.”
Mahina ang boses niya.
Hindi galit.
Mas nakakatakot iyon.
“Gabriel…”
“Clara, walong linggo.”
Pumikit ako.
Wala nang saysay magsinungaling.
“Oo.”
Isang salita lamang iyon.
Pero parang iyon ang pinakamabigat na salitang nasabi ko sa buong buhay ko.
Napatitig siya sa akin.
“Ikaw ang kasama ko noong gabing iyon?”
“Oo.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
Biglang nabasag ang boses niya.
Hindi ko napigilang tumawa nang mapait.
“Dahil dalawang buwan kitang narinig na nagbabanta kung ano ang gagawin mo kapag nakita mo ang taong kasama mo.”
“Hindi ikaw ang gusto kong hanapin!”
“Pero paano ko malalaman iyon?”
Napatingin sa amin ang ilang taong dumadaan.
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Sumama ka sa akin. Hindi tayo mag-uusap dito.”
“Hindi.”
Natigilan siya.
Ito marahil ang unang beses na direkta akong tumanggi sa kanya.
“May plano akong umalis ng Maynila.”
Parang may tumama sa kanya.
“Saan?”
“Hindi mahalaga.”
“Kasama ang mga anak ko?”
“Mga anak natin.”
Mariin kong diin.
“At hindi ko sila inilalayo sa’yo habambuhay. Kailangan ko lang ng panahon.”
Napahawak siya sa noo.
“Clara, dalawang buwan kitang hinahanap habang araw-araw kitang nakikita.”
“Ako rin ang araw-araw na nakikinig sa galit mo.”
Doon siya natahimik.
04
Nauwi kami sa isang tahimik na café sa loob ng ospital.
Hindi niya ako pinilit.
Hindi rin niya tinangkang hawakan ako.
Umupo lamang siya sa tapat ko na parang ibang tao kaysa sa lalaking kinatatakutan kong makaalam ng katotohanan.
“Sabihin mo sa akin ang lahat ng naaalala mo.”
Ikinuwento ko.
Kung paano ko siya nakita sa corridor.
Kung paano ko siya tinulungan.
Kung paano ako nakainom mula sa tray.
Kung paano rin ako nagsimulang mahilo.
At kung paano pareho kaming nagising na may mga puwang sa alaala.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi, “May naaalala akong boses.”
Napatingin ako.
“Boses mo.”
Napatigil ako.
“Hindi ko lang mailagay kung panaginip iyon.”
“Gabriel—”
“Clara, pakinggan mo ako. Hindi ako galit sa babaeng kasama ko. Galit ako sa taong naglagay sa atin sa sitwasyong iyon.”
Napapikit ako.
“Pareho tayong walang malinaw na pag-iisip noon. Hindi dapat nangyari iyon sa ganoong paraan.”
Tumango siya.
“At hindi ko gagamitin ang nangyari para pilitin kang maging asawa ko, girlfriend ko, o kahit ano.”
Nagulat ako.
“Ang mga bata,” patuloy niya, “responsibilidad ko dahil ama nila ako. Pero kung magkakaroon man ng tayo… gusto kong mangyari iyon dahil pinili natin habang malinaw ang isip natin.”
Doon unang nanginig ang labi ko.
Dalawang buwan kong inisip na kapag nalaman niya, masisira ang lahat.
Hindi ko inakalang sa mismong araw ng pagkabunyag ng sikreto ko, saka ako unang makakahinga nang maluwag.
05
Ngunit hindi pa tapos ang gulo.
Kinabukasan, ipinatawag ni Gabriel ang security chief.
Ngayong alam na niyang pareho kaming naapektuhan noong gabing iyon, may bago silang detalye: ang tray na pinagkunan ko ng champagne ay parehong tray na dinaanan bago nakarating kay Gabriel.
Tatlong araw silang naghalungkat ng records.
At sa ikaapat na araw, may natagpuan sila.
Isang banquet waiter ang biglang nag-resign kinaumagahan pagkatapos ng gala.
Nakita sa parking records na sinundo siya ng sasakyang nakarehistro sa isang subsidiary ng kumpanya.
At ang gumagamit ng sasakyang iyon?
Si Marco Montemayor.
Pinsan ni Gabriel.
Matagal nang may alitan si Marco at Gabriel tungkol sa pamumuno sa kumpanya.
Isang linggo matapos ang gala sana ang boto ng board para gawing permanent CEO si Gabriel.
Nang makaharap ng investigators ang dating waiter, bumigay ito.
Inutusan daw siyang maglagay ng pampahilo sa isang partikular na baso at tiyaking iyon ang mapunta kay Gabriel.
May nakaabang sanang babaeng bayaran sa isang suite.
Kapag naipasok doon si Gabriel, kukunan sila ng litrato.
Ilalabas ang eskandalo bago ang board vote.
Ngunit nasira ang plano nang matagpuan ko si Gabriel bago pa siya maihatid ng kasabwat.
Sa pagmamadali, naiwan sa corridor ang tray.
At ako naman ang nakakuha ng isa pang kontaminadong baso.
Nang marinig ko ang buong katotohanan, para akong nawalan ng lakas.
Hindi pala ako ang sumira sa buhay ni Gabriel.
Pareho kaming naging biktima ng isang planong hindi naman para sa akin.
Nang komprontahin ni Gabriel si Marco sa boardroom, naroon ako sa labas.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya nanakit.
Mas malamig siya kaysa roon.
“Hindi kita sisirain gamit ang sariling kamay ko,” sabi niya. “May batas para diyan.”
Isinumite niya ang ebidensya sa mga abogado at awtoridad.
Tinanggal si Marco sa lahat ng posisyon sa kumpanya habang iniimbestigahan ang kaso.
Walang pagtatakip.
Walang lihim na kasunduan para lamang protektahan ang apelyido.
Doon ko nakita ang isang Gabriel na hindi ko pa lubos na nakilala.
06
Akala ko matapos lumabas ang katotohanan ay magiging madali na ang lahat.
Hindi pala.
Kinagabihan, dumating ako sa bahay ng mga Montemayor sa Alabang para kausapin si Don Emilio.
Nasa hardin siya nang sabihin ko ang tungkol sa pagbubuntis.
Matagal niyang tinitigan ang mukha ko.
Akala ko magagalit siya.
Sa halip, kinuha niya ang kamay ko.
“Takot ka ba?”
Bigla akong napaiyak.
“Opo.”
“Kay Gabriel?”
“Mas takot po akong isipin niyang kailangan niya akong panagutan.”
Ngumiti nang mahina ang matanda.
“Kung ganoon, huwag mong tanggapin kung pananagutan lang ang ialok niya.”
Napatingin ako.
“Ang pamilya ay hindi utang na kailangang bayaran, Clara.”
Iyon ang sinabi niyang tumatak sa akin.
Kinabukasan, ako mismo ang humarap kay Gabriel.
“Hindi ako magpapakasal dahil buntis ako.”
Bahagyang umangat ang kilay niya.
“Wala naman akong proposal.”
Napakurap ako.
At ngumiti siya.
Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang buwan.
“Kasi kapag nag-propose ako, gusto kong sigurado akong oo ang sagot mo dahil mahal mo ako. Hindi dahil natatakot kang mawalan ng ama ang mga bata.”
“Napakayabang mo pa rin.”
“Hindi na bago iyon.”
Hindi ko napigilang matawa.
Pagkatapos ay naging seryoso siya.
“Pero may gusto akong hingin.”
“Ano?”
“Pagkakataon.”
Tumigil ang puso ko.
“Hayaan mo akong ligawan ka.”
Napatitig ako.
“Gabriel…”
“Hindi dahil buntis ka.”
Isang hakbang ang inilapit niya.
“Dahil bago pa ang gabing iyon, matagal na kitang gusto.”
Halos mawalan ako ng boses.
“Ano?”
Napailing siya.
“Akala mo ba bakit wala akong naging seryosong relasyon?”
“Dahil masama ugali mo?”
Napatawa siya.
“Posible rin.”
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang huminga.
“Pero ang totoo, palagi kitang ikinukumpara sa lahat.”
Parang bumalik ako sa pagiging labingwalong taong gulang.
Sa mga gabing hinihintay kong umuwi siya.
Sa mga birthday wish na pangalan niya ang laman.
Sa lahat ng beses na pinili kong manahimik dahil pakiramdam ko napakalayo niya sa akin.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Pareho tayo.”
Tahimik kaming natawa.
Napaluha ako sa gitna noon.
07
Hindi kami agad naging magkasintahan.
Sinadya namin iyon.
Sumasama si Gabriel sa prenatal checkups.
Pero kapag gusto kong mag-isa, umuurong siya.
Nagpadala siya ng driver nang sumama ang pakiramdam ko, pero hindi niya pinilit na lumipat ako sa bahay niya.
Nang sabihin kong gusto kong magpatuloy sa trabaho, hindi niya ako kinontra.
Unti-unti kong nakita na hindi lang pala siya ang lalaking minahal ko mula pagkabata.
Maaari rin siyang maging lalaking marunong rumespeto sa mga hangganan ko.
Sa ikaapat na buwan ng pagbubuntis ko, may isa pang sorpresa.
Ipinatawag ako ni Don Emilio sa opisina ng abogado ng pamilya.
Doon ko nalaman na bago pa mamatay ang mga magulang ko, may bahagi ng kanilang assets na nailagay sa isang trust na hindi kayang galawin ng mga kamag-anak kong nag-agawan noon sa negosyo.
Matagal iyong naipit sa legal dispute.
Palihim na tinutulungan ni Don Emilio ang mga abogado na ayusin iyon.
Ngayon, nasa pangalan ko na muli ang natitirang shares at dalawang property ng mga magulang ko.
Hindi iyon kasinglaki ng kayamanan ng mga Montemayor.
Pero sapat para ipaalala sa akin ang isang bagay.
Hindi ako kawawang batang kinuha lamang ng isang mayamang pamilya.
May sarili akong pangalan.
May sarili akong kinabukasan.
At may karapatan akong pumili.
08
Pagsapit ng ikapitong buwan, sa Tagaytay kami nagpunta para makapagpahinga.
Habang nakaupo ako sa veranda at pinapanood ang hamog sa paligid ng Taal, inilapag ni Gabriel ang isang maliit na kahon sa mesa.
Tiningnan ko siya.
“Akala ko ba walang proposal hangga’t hindi ka sigurado?”
“Sigurado na ako sa sarili ko.”
“Sa akin?”
“Hindi.”
Napangiti siya.
“Ikaw ang kailangang maging sigurado.”
Binuksan niya ang kahon.
Isang simpleng singsing.
Hindi napakalaki.
Walang eksaheradong diyamante.
“Clara Reyes,” sabi niya, “hindi kita hinihinging pakasalan ako dahil sa kambal.”
Namasa ang mga mata ko.
“Hindi rin dahil may utang akong pananagutan sa’yo.”
Lumuhod siya.
“Hinihingi kong piliin mo ako dahil gusto kong piliin ka araw-araw, kahit dumating ang panahong pareho na tayong puti ang buhok at pinag-aawayan pa rin natin kung sino ang nakalimot magpatay ng ilaw.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Ang baduy.”
“Pinagpraktisan ko pa naman.”
“Halata.”
“Pero sasagutin mo ba?”
Tiningnan ko ang lalaking minahal ko nang halos kalahati ng buhay ko.
Sa wakas, hindi na siya ang batang kasama kong lumaki.
Hindi na rin siya ang makapangyarihang CEO na kinatatakutan ng lahat.
Si Gabriel lang siya.
Isang lalaking nasaktan.
Nagkamali.
Natakot.
Pero natutong makinig.
At pinili akong mahalin nang hindi ako kinukulong.
“Oo.”
09
Dalawang buwan ang lumipas, isinilang ang kambal naming sina Mateo at Maya.
Maayos ang panganganak.
At nang unang buhatin ni Gabriel ang anak naming babae, umiyak siya nang mas malakas pa sa sanggol.
“Gabriel.”
“May pumasok lang sa mata ko.”
“Dalawang minuto ka nang umiiyak.”
“Mahalikabok dito.”
Nagtawanan maging ang mga nurse.
Hindi kami nagpakasal agad.
Naghintay kami hanggang makalipas ang halos isang taon.
Maliit lang ang seremonya sa isang hardin sa Tagaytay.
Naroon si Don Emilio.
Naroon ang mga taong totoong naging pamilya namin.
At habang naglalakad ako papunta kay Gabriel, naisip ko kung gaano kalaki ang ipinagbago ng buhay namin mula sa gabing pareho naming gustong kalimutan.
Hindi naging maganda ang pinagmulan ng kuwento namin.
May takot.
May panlilinlang.
May mga bagay na sana ay hindi nangyari.
Pero hindi namin hinayaang iyon ang magdikta ng buong buhay namin.
Ang tunay na simula namin ay hindi ang gabing iyon.
Nagsimula kami noong umupo kami sa isang café, malinaw ang isip, at pinili naming sabihin ang totoo sa isa’t isa.
At minsan, iyon pala ang pinakamahalagang uri ng pagmamahal.
Hindi ang pagmamahal na ipinipilit ng pagkakataon.
Kundi ang pagmamahal na pinipili nang malaya.
Mensahe sa mambabasa: Hindi lahat ng masakit na pangyayari ay kailangang maging huling kabanata ng buhay natin. Ang katotohanan, respeto, at malayang pagpili ang tunay na pundasyon ng pagmamahal. Kapag may taong totoong nagmamahal sa iyo, hindi ka niya ikukulong sa takot o obligasyon—bibigyan ka niya ng lakas at kalayaang piliin siya nang buong puso.
