Tawag na Nagpabago sa Lahat
Bahagi 2: Ang Tawag na Nagpabago sa Lahat
“Ako.”
Isang salita lang iyon.
Pero sa loob ng silid-kainan, parang gumuho ang buong mansyon ng pamilyang Soriano.
Walang nagsalita.
Kahit ang mga tiyahin at pinsan ni Rafael na kanina ay nagbubulungan at tumatawa nang palihim, ngayon ay nanahimik na parang may malamig na kamay na humawak sa kanilang lalamunan.
Si Doña Carmen, na buong buhay ay sanay na sanay magdikta ng kapalaran ng ibang tao, ay napaupo nang dahan-dahan. Namumutla ang mukha niya. Ang kamay niyang puno ng mamahaling singsing ay nanginginig habang kumakapit sa gilid ng mesa.
“Imposible…” paulit-ulit niyang bulong. “Imposible iyan. May mali sa resulta.”
Si Rafael naman ay nakatayo sa gitna ng silid, hawak pa rin ang cellphone. Hindi niya naibaba ang kamay niya. Para siyang estatwa na biglang nawalan ng kaluluwa.
Tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, nakita ko sa mga mata niya ang takot.
Hindi galit.
Hindi pagkainip.
Hindi pagod.
Takot.
“Amara…” paos niyang tawag sa akin.
Hindi ako sumagot.
Hinawakan ko lang ang strap ng bag ko nang mas mahigpit. Pakiramdam ko, kung bibitawan ko iyon, bibigay ang tuhod ko. Kahit gaano ako nagpakatatag, buntis pa rin ako. May tatlong buhay sa loob ng katawan ko. Hindi ako puwedeng bumagsak sa harap ng mga taong ito.
Lumapit si Rafael ng isang hakbang.
“Ano ang ibig sabihin nito? Paano… paano nangyari ito?”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi ba dapat ikaw ang sumagot niyan?”
Huminto siya.
Si Bianca, na ilang minuto lang ang nakalipas ay nakasandal sa kanya na parang walang lakas, ay biglang umatras nang kaunti. Ang kamay niyang nakahawak sa kuwintas ng nanay ko ay nanigas.
Napansin iyon ni Rafael.
Dahan-dahan siyang lumingon sa kanya.
“Bianca.”
Nanginginig ang labi ni Bianca.
“Rafael, huwag kang maniwala agad. Baka nagkamali lang ang ospital. Alam mo naman, minsan may error sa lab…”
“Ang tumawag ay si Doctor Villanueva,” malamig na sabi ni Rafael. “Siya ang family doctor natin sa loob ng mahigit sampung taon.”
Napasinghap ang isa sa mga tiyahin.
Si Doña Carmen ay biglang napalingon sa butler.
“Tumawag ka ulit sa ospital. Ngayon din. Sabihin mong gusto ko ng written report. Gusto ko ng panibagong test.”
“M-Madam…” nauutal na sabi ng butler. “Sinabi rin po ng doktor na may ipinadala silang sealed medical record kay Sir Rafael. Personal daw po nilang ibinigay kanina sa opisina, pero hindi pa raw po nabubuksan.”
Biglang nanigas ang likod ni Rafael.
“Sa opisina?”
“Opo, sir.”
Tumalikod si Rafael at mabilis na kinuha ang briefcase niyang nasa gilid ng sofa. Binuksan niya iyon nang halos mapunit ang lock. Ilang dokumento ang nahulog sa sahig. Sa pinakaloob, may nakita siyang brown envelope na may selyo ng pribadong ospital.
Tahimik ang lahat habang binubuksan niya iyon.
Ako rin, nakatingin lang.
Hindi ko alam kung ano ang laman ng envelope na iyon. Ang alam ko lang, ilang linggo bago ang araw na iyon, may kakaiba na akong nararamdaman. May mga gabing nakikita kong lihim na nakikipagkita si Bianca kay Doña Carmen. May mga tawag na pinuputol kapag pumapasok ako sa silid. May mga resibo ng ospital na hindi nakapangalan sa akin, ngunit nasa drawer ni Rafael.
Akala ko noon, tungkol iyon sa sakit ni Bianca.
Ngayon, mukhang mas malalim pala.
Binasa ni Rafael ang unang pahina.
Pagkatapos ang pangalawa.
Pagkatapos ang pangatlo.
Habang tumatagal, lalo siyang namumutla.
“Rafael?” mahinang tawag ni Doña Carmen.
Hindi siya sumagot.
Hinawakan niya ang isang pahina at itinaas iyon sa harap ni Bianca.
“Bakit may medical history mo rito?”
Napalunok si Bianca.
“Hindi ko alam…”
“Huwag kang magsinungaling.”
Biglang tumigas ang boses ni Rafael.
Iyon ang unang beses na narinig ko siyang nagsalita sa babaeng iyon nang walang lambing, walang awa, walang pagtatanggol.
“Tatlong taon na pala akong may fertility issue. Pero sa lahat ng panahong iyon, ang alam ko, si Amara ang problema. Ang sabi ni Mama, mahina ang katawan niya. Ang sabi mo, dapat ko siyang intindihin dahil nahihirapan din siya.”
Napatingin siya kay Doña Carmen.
“Pero ayon dito, alam ninyo ang totoo.”
Namula ang mga mata ni Doña Carmen, pero hindi dahil sa pagsisisi. Dahil sa galit.
“Ginawa ko iyon para sa iyo!”
Napaatras ako sa tindi ng boses niya.
“Para sa akin?” tanong ni Rafael.
“Oo! Para sa iyo!” sigaw ni Doña Carmen. “Ikaw ang tagapagmana ng Soriano Group. Hindi puwedeng lumabas sa publiko na ikaw ang may problema. Hindi puwedeng malaman ng board, ng mga kamag-anak, ng mga kalaban natin sa negosyo na ang nag-iisang anak kong lalaki ay hindi kayang magbigay ng apo sa pamilyang ito!”
Parang may tumusok sa hangin.
Napakalinaw ng lahat.
Tatlong taon.
Tatlong taon akong sinisi.
Tatlong taon akong pinatingnan sa mga doktor, pinainom ng kung anu-anong gamot, pinilit sa mga ritwal, dasal, pahilot, check-up, habang ang totoo ay nasa harap lang nila.
Alam nila.
Alam nilang hindi ako ang may problema.
Pero mas madali akong gawing salarin.
Mas madali akong yurakan dahil wala na akong pamilyang makakapagtanggol sa akin.
Kinagat ko ang loob ng pisngi ko para hindi ako umiyak.
Hindi ngayon.
Hindi sa harap nila.
Si Rafael ay parang hindi makahinga.
“Alam mo…” bulong niya sa ina niya. “Alam mo lahat?”
Tumaas-baba ang dibdib ni Doña Carmen.
“Ginawa ko iyon dahil mahal kita.”
“Hindi,” sagot ni Rafael, malamig at mababa ang boses. “Ginawa mo iyon dahil mahal mo ang pangalan ng pamilya natin.”
Tahimik.
Pagkatapos, dahan-dahang humarap si Rafael kay Bianca.
“At ikaw?”
Umiiyak na si Bianca.
“Rafael, pakinggan mo muna ako…”
“Alam mo rin ba?”
Hindi sumagot si Bianca.
At sapat na iyon.
Natawa si Rafael, isang tuyong tawa na puno ng pagkawasak.
“Kaya pala lagi mong sinasabi sa akin na huwag kong masyadong saktan si Amara. Kaya pala lagi kang nagpapanggap na naaawa ka sa kanya. Alam mo ang totoo, pero hinayaan mong sisihin siya.”
“Minahal kita!” sigaw ni Bianca. “Ako ang nauna sa buhay mo! Ako ang kasama mo bago siya dumating! Kung hindi lang dahil sa kasal na inayos ng pamilya ninyo, ako dapat ang asawa mo!”
“Hindi iyan sagot sa tanong ko.”
Bigla siyang tumahimik.
Ako naman ay hindi na nakatiis.
“Pakibalik ang kuwintas.”
Lahat sila ay napatingin sa akin.
Para bang nakalimutan nilang nandoon pa ako.
Lumapit ako kay Bianca. Hindi na ako nanginginig. Hindi na ako natatakot.
“Ngayong tapos na ang palabas mo, ibalik mo ang gamit ng nanay ko.”
Hinawakan ni Bianca ang kuwintas.
“Ate Amara…”
“Hindi ako ate mo.”
Napakurap siya.
Dahan-dahan niyang tinanggal ang kuwintas sa leeg niya. Pero bago niya iyon maiabot sa akin, biglang hinawakan ni Doña Carmen ang kamay niya.
“Hindi. Walang aalis dito hangga’t hindi nalilinaw kung kanino ang mga batang iyan.”
Napatingin ako kay Doña Carmen.
“Ang kapal ng mukha ninyong tanungin iyan matapos ninyo akong ipahiya sa harap ng buong pamilya.”
“Dahil ayon sa test, hindi kay Rafael ang mga iyan!” sigaw niya.
Ngumiti ako nang malamig.
“Hindi ba ninyo narinig ang buong paliwanag? Ang blood type lang ang hindi tugma batay sa lumang record ni Rafael. Pero kung mali ang record niya, o kung may itinago kayong medical procedure, hindi pa rin tapos ang usapan.”
Natigilan siya.
Doon ko nakita ang takot sa mga mata ni Doña Carmen.
Hindi lang siya galit.
May itinatago pa siya.
Biglang tumunog muli ang cellphone ni Rafael.
Hindi na ospital ang tumatawag.
Isang abogado.
Sinagot niya iyon at inilagay sa loudspeaker, marahil dahil nanginginig na ang kamay niya.
“Sir Rafael,” sabi ng boses sa kabilang linya. “Nakuha na po namin ang dokumentong ipinahanap ninyo noong nakaraang buwan. Tungkol po ito sa medical trust na ginawa ng inyong ama bago siya pumanaw.”
Nag-iba ang mukha ni Doña Carmen.
“Patayin mo ang tawag,” utos niya.
Hindi gumalaw si Rafael.
Nagpatuloy ang abogado.
“May nakasaad po rito na noong bata pa kayo, sumailalim kayo sa isang procedure dahil sa isang congenital condition. May inimbak pong genetic material sa isang private facility, sa utos mismo ng inyong ama. Ayon sa record, ginamit po ito kamakailan sa isang fertility treatment.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Fertility treatment?
Wala akong alam na ganoon.
Napahawak ako sa tiyan ko.
Si Rafael ay napatingin sa akin, gulat na gulat.
Ako rin, ganoon ang nararamdaman.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya.
“Sir,” sabi ng abogado, mabagal at maingat, “batay po sa dokumento, posibleng biologically sa inyo pa rin ang mga bata. Pero may ibang taong nag-authorize ng procedure gamit ang lumang medical consent records.”
Ang tingin ni Rafael ay dahan-dahang bumalik kay Doña Carmen.
“Mama…”
Hindi na siya makapagsalita.
At sa katahimikang iyon, naintindihan naming lahat.
Si Doña Carmen ang may gawa.
Siya ang nagplano.
Siya ang nagdikta.
Siya ang nagpasimula ng lahat.
Nalaglag sa kamay ni Bianca ang kuwintas ng nanay ko.
Tumunog ito nang mahina sa sahig na marmol.
Yumuko ako at pinulot iyon.
Sa wakas, nasa kamay ko ulit ang bagay na iniwan ni Mama.
Pero habang nakahawak ako rito, alam kong hindi pa tapos ang laban.
Dahil ang tatlong batang nasa sinapupunan ko ay hindi lang bunga ng kasal.
Sila ang susi sa pinakamalaking lihim ng pamilyang Soriano.
At sa gabing iyon, nang tumingin sa akin si Rafael na puno ng pagsisisi, isang bagay lang ang malinaw sa puso ko.
Hindi sapat ang pagsisisi.
Hindi sapat ang luha.
Kung gusto nilang mabawi ang tiwala ko, kailangan nilang pagbayaran muna ang lahat.