“ANG BIRTHMARK SA IYONG BALIKAT…”

“ANG BIRTHMARK SA IYONG BALIKAT…” — NAGULANTANG ANG CEO NANG MAKITA ANG PEKLAT NG JANITRESS, DAHIL ITO ANG TANDA NG KANYANG NAWAWALANG ATE!

Si Sir Lance ay kilala bilang “Monster CEO” ng Prime Towers. Bata pa, gwapo, pero ubod ng sungit. Walang gustong lumapit sa kanya dahil konting pagkakamali lang, sibak agad.

Pero sa likod ng kanyang kasungitan, may tinatago siyang lungkot. Labinlimang taon na ang nakakaraan, naaksidente ang pamilya nila. Namatay ang kanyang mga magulang, at ang kanyang Ate na si “Mara” ay nawala sa gulo at hindi na nakita kailanman.

Ang tanging palatandaan ni Mara? Isang birthmark sa kanang balikat na hugis butterfly (paru-paro).

Isang umaga, nagmamadali si Lance papunta sa elevator. May hawak siyang mainit na kape.

Sa pagmamadali, nabangga siya ng isang janitress na may tulak-tulak na cart.

SPLASH!

Natapon ang mainit na kape sa mamahaling suit ni Lance at sa uniporme ng janitress.

“Tanga! Bulag ka ba?!” sigaw ni Lance.

“S-Sorry po, Sir! Hindi ko po sinasadya!” nanginginig na sabi ng janitress na si Elena. Nakayuko ito, takot na takot.

“Get out of my sight! You’re fired!” bulyaw ni Lance.

Tumakbo si Elena papunta sa Janitor’s Closet habang umiiyak. Basang-basa ang likod ng uniporme niya dahil sa mainit na kape. Mahapdi ito sa balat.

Nakaramdam ng kaunting konsensya si Lance. “Masyado ata akong naging mainit,” bulong niya.

Sinundan niya ang janitress sa Janitor’s Closet para sana bigyan ng pera pambili ng gamot at paalisin na nang maayos.

Pagdating niya sa pinto, nakabukas ito nang kaunti.

Nakita niya si Elena na nakatalikod. Tinatanggal nito ang basang uniporme para palitan ng t-shirt.

Dahil nakahubad ang itaas na bahagi ng uniporme ni Elena, kitang-kita ang kanyang kanang balikat.

Nanlaki ang mga mata ni Lance. Nabitawan niya ang kanyang briefcase.

Sa kanang balikat ni Elena, may isang malinaw na birthmark. Hugis paru-paro. Kulay kape.

Eksaktong-eksakto sa birthmark ng Ate Mara niya.

“A-Ate Mara?” nanginginig na tawag ni Lance.

Nagulat si Elena. Mabilis niyang tinakpan ang katawan niya ng t-shirt. “S-Sir! Sorry po! Aalis na po ako!”

Pumasok si Lance sa kwarto at hinawakan ang braso ni Elena. “Huwag kang umalis. Patingin ng balikat mo.”

“Sir, huwag po! Bastos po kayo!” sigaw ni Elena, akala niya ay pinagsasamantalahan siya.

“Hindi! Please!” nagmamakaawang sabi ni Lance. Ang kanyang boses ay hindi na galit, kundi puno ng pag-asa. “May birthmark ka ba na hugis paru-paro? Sabihin mo!”

Natigilan si Elena. “O-Opo… meron po. Simula pagkabata.”

“Naaalala mo ba ang apelyido mo? Ang pamilya mo?” tanong ni Lance, tumutulo na ang luha.

Umiling si Elena. “Wala po akong maalala. Sabi ng umampon sa akin, nakita nila ako sa gilid ng kalsada, duguan ang ulo, pagkatapos ng isang malaking aksidente ng bus at kotse. ‘Amnesia’ daw po.”

Napaluhod si Lance at niyakap ang janitress.

“Diyos ko… Ate… Ikaw nga,” hagulgol ni Lance. “Ako ‘to… si Lance. Ang kapatid mong iyakin.”

Naguluhan si Elena. “L-Lance? ‘Yung… ‘yung batang mahilig sa chocolate?”

Biglang sumakit ang ulo ni Elena. Bumalik ang mga alaala. Ang mukha ng mga magulang nila. Ang batang kapatid niyang si Lance na laging nakakapit sa kanya. Ang aksidente.

“Lance…” bulong ni Elena. Niyakap niya pabalik ang CEO. “Buhay ka…”

Nagulat ang mga empleyado sa labas. Ang masungit nilang CEO, nakaluhod sa sahig ng Janitor’s Closet, yakap-yakap ang isang janitress habang umiiyak na parang bata.

Mula sa araw na iyon, hindi na muling humawak ng walis tambo si Elena.

Ipinakilala siya ni Lance sa buong kumpanya: “This is Elena Mara Valderama. My sister. And the owner of half of this company.”

Ang mga supervisor na nang-api kay Elena? Sibak lahat.

Bumawi si Lance sa lahat ng taong nawala. At si Elena, sa wakas, ay nakauwi na rin sa tunay niyang tahanan.

WAKAS.