MATAPOS AKONG MUNTIK MALUNOD SA MANILA, NAGSIMULA AKONG MAKARINIG NG MGA HAYOP NA NAGSASALITA.

AT ANG ASO MISMO NG FIANCÉ KO ANG GUMABAY SA AKIN PARA ILANTAD ANG PINAKANAKAKATAKOT NA SEKRETO NG PAMILYA ZAMORA…

 

NOONG GABING MARINIG KO ANG ASO SA LABAS NG MANSYON NG MGA ZAMORA NA NAGSABING: “BALAK NG FIANCÉ MO NA GAWING TAGASALO NG UTANG ANG BUONG PAMILYA MO!”

 

Mula nang muntik akong malunod sa pier ng Manila, nagsimula na akong makarinig ng mga hayop na nagsasalita.

Malakas ang alon noon. Nabunggo ako ng isang tourist boat at nahulog sa malamig na tubig ng Ilog Pasig. Habang nagpupumiglas akong makahinga, narinig ko ang mga isda sa ilalim ng tubig na nag-uusap.

 

【Iangat n’yo siya nang kaunti, malas kapag may namatay rito.】

 

【Bilisan n’yo! Huwag n’yong hayaang lumubog siya!】

 

Pagkagising ko sa ospital sa Makati, akala ko may diperensya na utak ko.

 

Hanggang sa isang pusang gala sa bintana ang tumingin sa akin at nagsalita:

 

【Ano’ng tinitingin-tingin mo? Ngayon ka lang ba nakakita ng gwapong pusa?】

 

Doon ko lang na-realize…

 

Talagang naiintindihan ko na ang mga hayop.

 

Dalawang taon kong itinago ang sikreto.

 

Maliban sa ate ko, wala nang ibang nakakaalam.

 

Dahil sa kakaibang kakayahan kong iyon, maraming beses kong natulungan si Diego Zamora — ang fiancé ko — na makaiwas sa mga scam at problema sa negosyo.

 

Narinig ko ang mga kalapati sa balcony ng kumpanya na pinag-uusapan ang lihim na paglipat ng mga dokumento sa hatinggabi.

 

Narinig ko rin ang husky ng kalaban niyang kumpanya na umiiyak habang kinukwento kung paano nito aksidenteng nasira ang isang mahalagang kontrata.

 

Nalaman ko pa nga ang tungkol sa anak sa labas ng ama ni Diego na sampung taon nilang itinago, dahil sa isang matandang aso sa mansyon na nadulas sa pagkukwento.

 

Dahil doon, lalo akong pinagkatiwalaan ng pamilya Zamora.

 

At si Diego…

 

Mas lalo akong pinakitaang mahal sa harap ng ibang tao.

 

Minsan, niyakap pa niya ang baywang ko sa isang party sa Bonifacio Global City at nakangiting sinabi:

 

“Si Serena ang pinakamatalinong babae sa buong buhay ko.”

 

Pinaniwalaan ko siya.

 

Hanggang ngayong gabi.

 

Ang engagement party namin ay ginanap sa mansyon ng mga Zamora sa Taguig.

 

Punong-puno ng bisita.

 

Dilaw ang ilaw sa buong hardin.

 

Suot ko ang champagne-colored na gown habang inaayos ko ang hikaw ko sa harap ng salamin. Sobrang saya ko pa noon na pati mga kasambahay ay nakangiti sa akin.

 

Habang naglalakad ako malapit sa likurang gate ng mansyon, nakita ko ang isang malaking asong dilaw na nakahiga sa ilalim ng puno ng mangga.

 

Tumingin ito sa akin.

 

Pagkatapos ay bumuntong-hininga.

 

【Ngumingiti ka pa rin?】

 

【Yung lalaking pakakasalan mo, may kayakap na ibang babae sa third floor.】

 

Parang nanigas buong katawan ko.

 

Mahigpit kong napisil ang cellphone ko.

 

Tinitigan ko siya.

 

“Totoo ba ‘yan?”

 

Biglang tumayo ang tenga niya.

 

【Pinagdududahan mo ako?】

 

【Sumunod ka sa akin! Bilis!】

 

Tumayo siya at tumakbo paikot sa likod ng hardin.

 

Hinabol ko siya habang hawak ang laylayan ng gown ko sa makipot na daanan ng mansyon.

 

Doon ko lang nalaman na may lihim palang hallway ang bahay ng mga Zamora papunta sa isang private building sa likod ng swimming pool.

 

Sumuot ang aso sa maliit na siwang.

 

Habang nag-aalangan ako sa labas, biglang bumukas nang bahagya ang kahoy na pinto.

 

At narinig ko ang boses ni Diego.

 

“Ang tapang mo talaga, Mara.”

 

Humagikgik ang babae.

 

“Engagement party mo ngayon ah.”

 

“So what?” malamig na sagot ni Diego. “Pakakasalan ko lang si Serena dahil kailangan ko ang shipping ports ng pamilya Delacruz.”

 

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

 

Narinig ko ang pagtama ng wine glasses.

 

Nagpatuloy siya.

 

“Akala niya mahal ko talaga siya?”

 

“Hindi ko pa nga napapakinabangan nang todo ang kakayahan niyang makarinig ng hayop.”

 

“Kapag nakuha ko na ang partnership ng Delacruz Group, ipapasa ko sa pamilya niya lahat ng utang ko.”

 

Tumawa ang babae.

 

“At si Serena?”

 

“Tanga siya. Sobrang naniwala siya sa akin.”

 

Nanginginig ako sa galit.

 

Halos sugurin ko na ang pinto.

 

Pero biglang inapakan ng aso ang laylayan ng gown ko.

 

Tumingin siya sa cellphone ko.

 

Doon ko lang naalala…

 

Naka-record pala lahat.

 

Mahinang sabi ng aso:

 

【Kapag sinugod mo sila ngayon, simpleng away lang mangyayari.】

 

【Kung gusto mong sirain ang lalaking ‘yan… kailangan mong pabagsakin siya sa mismong araw na pinakamataas ang tingin niya sa sarili niya.】

 

Huminga ako nang malalim.

 

Parang pinipiga ang dibdib ko sa sakit.

 

Pero tumango pa rin ako.

 

Tumingin ako sa kanya.

 

“Bakit mo ako tinutulungan?”

 

Nagngitngit siya.

 

【Dahil ipinakapon ako ni Diego!】

 

【At galit ako sa lalaking babaero pero gustong magkaroon ng maraming anak!】

 

Napatawa ako kahit gusto ko nang umiyak.

 

Biglang may matabang orange na pusa na tumakbong parang bola sa hallway.

 

Habang tumatakbo, sumisigaw ito:

 

【Serena! Bumalik ka sa main hall!】

 

【May naglagay ng gamot sa champagne ng ate mo!】

 

Nanlaki ang mata ko.

 

Ang ate kong si Gabriela ay kakarating lang mula Cebu para sa engagement party.

 

Agad akong tumakbo pabalik sa main mansion.

 

Malakas ang music.

 

Maingay ang mga bisita.

 

Pero kahit saan ako tumingin, hindi ko makita si Gabriela.

 

Tumakbo ako paakyat sa second floor.

 

May berdeng loro sa balcony na walang gana habang binubunot ang balahibo nito.

 

Hinawakan ko ang kulungan.

 

“Rio! Nakita mo ba ate ko?”

 

Tiningnan niya ako nang may inis.

 

【Ang daming magaganda rito, paano ko malalaman kung sino?】

 

Napakagat ako sa labi.

 

“Yung naka-red dress! Mahaba buhok! Maputi!”

 

Nag-isip siya sandali saka nagsalita:

 

【Alam ko. Pero ano’ng kapalit?】

 

Tumingin ako sa mamahaling gintong kulungan niya.

 

Premium ang pagkain.

 

Malinis ang tubig.

 

Kompleto ang lahat.

 

Pero ang tingin niya…

 

Nasa kalangitan sa labas.

 

Wala akong sinabi.

 

Tahimik kong binuksan ang kulungan.

 

Natigilan siya.

 

Ilang segundo siyang nakatitig sa akin bago siya lumipad palabas.

 

Bago siya tuluyang mawala, nagsalita siya:

 

【Fourth floor. Huling kwarto sa kaliwa.】

 

Agad akong tumakbo paakyat.

 

Tahimik ang buong fourth floor.

 

Bahagyang bukas ang pinto ng kwarto.

 

Pagpasok ko…

 

Nakita kong walang malay si Gabriela sa sofa.

 

At may lalaking sinusubukang hubarin ang damit niya.

 

Nagyelo ang dugo ko.

 

Napalingon siya sa akin.

 

Si Adrian — pinsan ni Diego.

 

Bigla siyang tumayo.

 

“Serena, makinig ka muna—”

 

Hinablot ko ang lampshade at ibinato sa balikat niya.

 

“Ano’ng ipapaliwanag mo?!”

 

Napahandusay siya sa sakit.

 

Agad kong niyakap si Gabriela at chineck ang paghinga niya.

 

Mabuti na lang at nawalan lang siya ng malay dahil sa gamot.

 

Namumutla si Adrian habang hawak ang balikat niya.

 

“Hindi ko kagustuhan ‘to…”

 

Malamig ko siyang tiningnan.

 

Doon ko naintindihan ang lahat.

 

Gusto ni Diego na pakasalan ako para makuha ang kapangyarihan ng pamilya Delacruz.

 

At gusto naman ng pamilya Zamora na sirain ang buhay ng ate ko para mapilitan kaming manahimik.

 

Kung hindi dahil sa mga hayop na iyon…

 

Masisira kaming magkapatid habambuhay.

 

Kukunin ko sana ang cellphone ko nang biglang tumunog ito.

 

Tumatawag ang nanay ni Diego.

 

Nag-aalala ang boses niya.

 

“Serena, nandito na lahat ng bisita. Nasaan ka?”

 

Tiningnan ko si Gabriela na walang malay sa sofa.

 

Tiningnan ko si Adrian na nanginginig sa sahig.

 

Pagkatapos ay malamig akong ngumiti.

 

“Nasa fourth floor ako.”

 

Biglang natahimik ang kabilang linya.

 

Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalitang nanginginig ang boses.

 

“Y-you… kailan ka pa umakyat sa fourth floor?”

Natahimik ang kabilang linya.

Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita ang ina ni Diego.

“Serena… huwag kang magkamali ng iniisip.”

Mahina akong natawa.

Pagkatapos ay pinatay ko ang tawag.

Sa likod ko, narinig ko ang mahinang pag-ungol ni Gabriela.

Agad akong lumapit.

“Ate…”

Bahagyang gumalaw ang pilikmata niya. Namumutla ang mukha niya at nanginginig pa rin ang mga kamay niya.

“Serena…” mahina niyang bulong. “May… may nagbigay sa akin ng champagne…”

“Alam ko.”

Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.

Hindi ko napansin na umiiyak na pala ako.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil ngayon ko lang tuluyang na-realize kung gaano kami kalapit masira ngayong gabi.

Kung ilang minuto pa akong nahuli…

Hindi ko na kayang isipin pa.

Sa sahig, pilit tumatayo si Adrian habang hawak ang balikat niyang tinamaan ng lampshade.

“Hindi ko talaga gustong gawin ‘to…” nanginginig niyang sabi. “Si Tito Alejandro ang may plano…”

Tumaas ang tingin ko sa kanya.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Napaupo siya sa sahig at napahawak sa buhok niya.

“Baon sa utang ang pamilya Zamora.”

Parang may malamig na tubig na bumuhos sa likod ko.

“Hindi totoo ‘yan,” mariin kong sagot.

Ngunit si Adrian ay napatawa nang mapait.

“Akala mo ba kaya gustong-gusto ka nilang mapabilang sa pamilya nila dahil mahal ka ni Diego?”

“Tinatago nila ang pagkawala ng kumpanya sa loob ng dalawang taon.”

“Malapit nang kunin ng bangko ang kalahati ng negosyo nila.”

“Kapag naikasal si Diego sa’yo, makukuha nila ang koneksyon ng pamilya Delacruz sa shipping at logistics.”

Naramdaman kong unti-unting naninigas ang mga daliri ko.

Biglang may kumaluskos sa labas ng pinto.

Lumingon ako.

Naroon ang malaking asong dilaw.

Tahimik lang itong nakatingin sa akin.

Pagkatapos ay nagsalita.

【Sinasabi niya ang totoo.】

【Tatlong gabi nang hindi makatulog ang matandang Zamora.】

【Narinig ko siyang umiiyak habang lasing sa study room.】

Tumahimik ang buong kwarto.

Mabigat akong huminga.

Pagkatapos ay dahan-dahang tumayo.

“Ate,” mahinahon kong sabi kay Gabriela, “uuwi muna kayo.”

Tumingin siya sa akin, nag-aalala.

“At ikaw?”

Doon ako ngumiti.

Yung ngiting kahit ako, hindi ko na makilala.

“May engagement party pa ako.”

Pagdating ko sa grand hall, mas lalo pang lumakas ang tugtog.

Nagsasayawan ang mga bisita.

Nakangiti ang mga tao.

Parang walang nangyaring masama.

Pagkababa ko sa hagdan, agad akong nakita ni Diego.

Lumitaw ang relief sa mukha niya.

Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang bewang ko.

“Baby, saan ka napunta? Kanina ka pa namin hinahanap.”

Napatingin ako sa kanya.

Sa gwapo niyang mukha.

Sa maamong mga mata niyang minsan kong minahal.

At bigla kong naalala lahat ng sinabi niya sa likod ng pinto.

Tanga siya. Sobrang naniwala siya sa akin.

Parang may kung anong tuluyang namatay sa loob ko.

Ngumiti ako.

Yung eksaktong ngiti na gusto niyang makita.

“May inayos lang ako.”

Wala siyang napansing kakaiba.

Dinala niya ako sa gitna ng stage habang nagsisigawan ang mga bisita.

May fireworks pa sa labas ng mansyon.

Humawak siya ng mikropono.

“Ngayong gabi,” nakangiti niyang sabi, “gusto kong ipakilala ang babaeng pinakamamahal ko…”

Nagsimulang pumalakpak ang mga tao.

Ngunit bago pa siya makapagpatuloy—

Bigla kong kinuha ang mikropono mula sa kamay niya.

Natahimik ang buong hall.

Naramdaman kong kumapit si Diego sa braso ko.

“Serena?” pilit siyang tumatawa. “Anong ginagawa mo?”

Dahan-dahan ko siyang nilingon.

Pagkatapos ay ngumiti ako.

“May gusto lang akong iparinig sa lahat.”

At pinindot ko ang cellphone ko.

Sa loob ng ilang segundo, umalingawngaw sa buong hall ang boses niya.

“Pakakasalan ko lang si Serena dahil kailangan ko ang shipping ports ng pamilya Delacruz.”

Biglang nawala ang lahat ng ngiti sa mukha niya.

Natahimik ang buong party.

Kasunod noon ang boses niya ulit:

“Kapag nakuha ko na ang partnership ng Delacruz Group, ipapasa ko sa pamilya niya lahat ng utang ko.”

May napahiyaw.

May nabitawan ng wine glass.

At si Diego—

Parang nawalan ng dugo ang mukha.

“Serena—”

Hindi ako tumigil.

Pinatugtog ko lahat.

Pati ang tungkol kay Mara.

Pati ang pang-iinsulto niya sa akin.

Pati ang plano nila laban sa ate ko.

Unti-unting nagkagulo ang buong hall.

Tumayo ang ama ko mula sa mesa ng pamilya namin.

Namumula sa galit ang mukha niya.

Samantalang ang ama ni Diego ay biglang hinawakan ang dibdib niya.

“Hindi totoo ‘yan!” sigaw ng ina ni Diego. “Pineke niya ang recording!”

“Talaga ba?”

Isang malamig na boses ang biglang narinig mula sa entrance.

Lahat ng tao ay napalingon.

At doon…

Dahan-dahang naglakad papasok si Gabriela.

Kasama niya ang dalawang abogado ng pamilya Delacruz.

At kasunod nila—

Si Adrian.

Namumutla pa rin ito habang hawak ang balikat niya.

Diretso siyang tumuro kay Diego.

“Totoo lahat.”

Biglang sumabog sa ingay ang buong hall.

Tumakbo si Diego palapit sa pinsan niya.

“Adrian! Ano’ng ginagawa mo?!”

“Pagod na ako!” sigaw ni Adrian. “Pagod na akong takpan lahat ng kasinungalingan n’yo!”

Huminga siya nang malalim bago muling magsalita.

“Pati ang aksidente sa Pasig…”

Nanigas ako.

Biglang umingay ang tenga ko.

“A-anong ibig mong sabihin?”

Tumulo ang luha ni Adrian.

“Hindi aksidente ang pagkahulog mo sa ilog.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Mabigat siyang lumunok.

“May utos si Diego noon na takutin ka para mas lalo kang umasa sa kanya pagkatapos ka niyang iligtas…”

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

Naramdaman kong nanghina ang mga tuhod ko.

At sa unang pagkakataon buong gabi…

Natakot si Diego.

“Tumahimik ka!” sigaw niya.

Pero huli na.

Maging ang mga bisita ay nagsimulang umatras palayo sa pamilya Zamora.

May mga naglalabas na ng cellphone.

May nagvi-video.

May mga bulungan sa bawat sulok ng hall.

“Diyos ko…”

“Sinadya pala…”

“Grabe…”

Biglang sumugod si Diego papunta sa akin.

“Serena, makinig ka—”

Ngunit bago pa siya makalapit—

Malakas na tahol ang umalingawngaw sa buong hall.

Ang malaking asong dilaw ay biglang tumalon sa harap ko at kumagat sa pantalon ni Diego.

Napahiyaw siya.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay niya…

Mukha siyang tunay na desperado.

Natawa ang ilang bisita.

Samantalang ako…

Tahimik ko lang siyang tiningnan.

Pagkatapos ay dahan-dahang tinanggal ang engagement ring sa daliri ko.

At ibinagsak iyon sa harap niya.

“Diego Zamora,” malamig kong sabi, “mula ngayon, wala ka nang magagamit sa akin.”

Hindi siya makapagsalita.

Parang tuluyang gumuho ang buong mundo niya.

Tatlong buwan pagkatapos ng engagement scandal, tuluyang bumagsak ang kumpanya ng mga Zamora.

Sunod-sunod ang kaso laban sa kanila.

Iniwan sila ng mga investor.

At si Diego…

Nabalitaan kong umalis siya ng bansa matapos magsimulang imbestigahan ang pamilya nila.

Hindi ko na siya muling nakita.

Samantala, si Gabriela ay unti-unting bumalik sa dati.

Lumipat kami pansamantala sa Cebu para makapagpahinga siya.

At doon…

Mas lalo kong natutunang tanggapin ang kakaiba kong kakayahan.

Tuwing umaga, may mga ibong dumadapo sa terrace namin para makipagkwentuhan.

Yung pusang gala sa tabi ng café lagi pa rin akong inaasar.

At yung malaking asong dilaw…

Sinama ko siya sa bahay.

Bagay na bagay sa kanya ang buhay prinsipe.

Isang gabi habang nakaupo kami sa tabing dagat, nakahiga siya sa tabi ko habang pinapanood namin ang paglubog ng araw.

Tahimik ang hangin.

Tahimik ang alon.

Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya.

【Buti naman at hindi ka na tanga ngayon.】

Napatawa ako.

“At least loyal ka.”

Nagkibit-balikat siya.

【Siyempre naman. Gwapo na nga ako, loyal pa.】

Mas lalo akong natawa.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

Pakiramdam ko ligtas na talaga ako.