ANG PAGPASOK NG ISANG ARMADONG LALAKI SA LOOB NG PAARALAN UPANG MAGHASIK NG TAKOT NA NAUWI SA MADAMDAMIN AT HINDI INAASAHANG TAGPO SA IKALAWANG PALAPAG

Alas-tres ng hapon sa Mataas na Paaralan ng San Isidro. Ang init ng araw ay tila nakikipagkumpitensya sa ingay ng mga estudyanteng naghahanda nang umuwi. May mga nagtatawanan sa corridor, may mga nagpapalitan ng kwento tungkol sa crush nila, at may mga guro na nagmamadaling tapusin ang kanilang mga lesson plan.

Isang normal na hapon, isang tipikal na eksena sa pampublikong paaralan sa Pilipinas. Walang sinuman ang nag-akalang sa isang iglap, ang payapang hapon ay mapapalitan ng nakabibinging tili at matinding takot.

Biglang bumukas nang padabog ang main gate. Pumasok ang isang lalaki—gusgusin ang suot, magulo ang buhok, at ang mga mata ay tila nagniningas sa galit at desperasyon. Sa kanyang kanang kamay, mahigpit niyang hawak ang isang mahabang kutsilyo. Kasing-talim ng kanyang tingin ang talim ng patalim.

“Walang aalis! Lahat kayo makinig sa akin!” sigaw niya, ang boses ay garalgal na parang galing sa ilalim ng lupa.

Nagkagulo ang lahat. Ang mga tawa ay napalitan ng hiyawan. Ang mga estudyanteng kanina’y naglalakad nang mabagal ay nagkandarapa sa pagtakbo. Ang iba ay pumasok sa mga classroom at nag-lock ng pinto, habang ang karamihan ay tumakbo paakyat sa second floor dahil hinarangan na ng lalaki ang daanan palabas.

Parang mga dagang natataranta ang mga estudyante, nagtutulakan, umiiyak, tinatawag ang kanilang mga magulang.

Hinabol sila ng lalaki. Ang bawat hakbang nito sa hagdan ay parang tibok ng orasan na bumibilang sa huling sandali. Nasa hallway na siya ng second floor, at ang mga estudyante ay na-corner sa dulo. Itinaas niya ang kutsilyo, handa nang manakit, handa nang maghasik ng dugo.

Ngunit bago pa man siya makalapit sa mga nanginginig na bata, isang pigura ang humarang. Si Sir Aris. Ang guro sa Araling Panlipunan na kilala sa pagiging istrikto pero laging may baong payo. Hindi siya tumakbo. Nakatayo siya nang tuwid, ang kanyang puting polo ay basang-basa na ng pawis, pero ang kanyang mukha ay kalmado.

“Itigil mo ’yan!” sigaw ni Sir Aris.

Hindi nakinig ang lalaki. Sumugod ito. “Tumabi ka! Wala akong pakialam sa inyo!”

Inundayan niya ng saksak si Sir Aris. Napasinghap ang mga estudyante sa likod. Pero mabilis na kumilos ang guro. Sinalag niya ang braso ng lalaki gamit ang kanyang kaliwang kamay. Nagpangbuno sila.

Ramdam ni Sir Aris ang lakas ng lalaki—lakas na nanggagaling sa matinding poot. Sa gitna ng agawan, dumaplis ang talim sa braso ni Sir Aris. Pumulandit ang dugo at tumulo sa sahig. Napadaing siya sa sakit, pero hindi niya binitiwan ang braso ng lalaki.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Gamit ang natitirang lakas, pinihit ni Sir Aris ang pulso ng lalaki hanggang sa bumitaw ito sa kutsilyo. Mabilis itong pinulot ng guro at buong lakas na inihagis mula sa railings ng second floor pababa sa ground floor. Kalansing ng metal sa semento ang tanging narinig matapos ang hiyawan.

Tapos na. Wala na ang sandata. Pero hindi sinuntok ni Sir Aris ang lalaki. Hindi niya ito itinulak o pinadapa para arestuhin. Sa halip, sa harap ng daan-daang matang nakatingin, niyakap niya ito. Niyakap niya nang mahigpit ang lalaking nagtangkang pumatay sa kanya.

Natigilan ang lahat. Ang lalaking kanina ay parang demonyo sa galit ay biglang nanlambot. Ang kanyang mga balikat ay yumanig. At doon, sa dibdib ng sugatang guro, humagulgol siya nang malakas. Iyak ng isang batang paslit na nawawala.

“Sir… Sir, ang hirap… ang hirap-hirap,” hagulgol ng lalaki.

Dahan-dahang hinagod ni Sir Aris ang likod nito, hindi iniinda ang dugong tumutulo mula sa kanyang sariling braso. “Alam ko, Dante. Alam ko.”

Laking gulat ng mga estudyante at kapwa guro nang makilala nila ang boses. Si Dante. Ang batch valedictorian limang taon na ang nakakaraan. Ang estudyanteng laging pambato ng paaralan sa quiz bee. Ang estudyanteng laging sinasabi ni Sir Aris na “pag-asa ng bayan.”

“Sir, ginawa ko naman lahat,” sumbong ni Dante sa pagitan ng mga hikbi. “Nag-aral ako nang mabuti. Sumunod ako sa lahat ng utos. Cum Laude ako, Sir. Pero bakit ganito? Limang taon na… kahit janitor, hindi ako matanggap. Wala akong backer. Wala akong pera pampadulas. Sir, nagugutom na ang pamilya ko. Nahihiya na ako sa magulang ko.”

Bumuhos ang luha ni Sir Aris habang yakap ang dati niyang estudyante. Ang kutsilyong dala nito ay hindi para pumatay ng iba, kundi para patayin ang imahe ng pag-asang matagal na niyang pinanghahawakan na ngayo’y unti-unti nang namamatay sa kanya.

Bumalik siya sa paaralan hindi para manakit ng pisikal, kundi para ipagsigawan sa institusyong nagturo sa kanya mangarap na ang mundo sa labas ay hindi patas.

Dumating ang mga pulis. Binitawan ni Sir Aris si Dante pero hawak pa rin niya ang kamay nito. Walang pumalag. Kusang sumama si Dante, nakayuko, wasak, at tila namatayan ng kaluluwa.

Habang isinasakay siya sa patrol car, tumingin siya kay Sir Aris na ngayo’y ginagamot ng school nurse. Nagkatitigan sila. Walang salitang namutawi, pero naintindihan ng lahat ng nakakita ang mensahe. Ang edukasyon ay susi sa tagumpay, iyan ang sabi nila. Pero paano kung ang pinto ay pinalitan na ng pader at tanging mga may kapit lang ang nakakalusot?

Naiwan ang mga estudyante sa second floor na tahimik. Hindi na takot ang nararamdaman nila, kundi isang mabigat na katanungan na tila walang sagot sa anumang textbook na hawak nila. Ang dugo sa sahig ay lilinisin din bukas, pero ang katotohanang ibinunyag ng pag-iyak ni Dante ay mananatiling mantsa sa kanilang isipan habambuhay.

Anim na buwan matapos ang insidente, hindi nagtuloy sa kulungan si Dante. Sa halip na idiin, si Sir Aris pa mismo ang nakiusap sa korte. “Hindi siya kriminal, Your Honor. Siya ay biktima ng pagkakataon na nangangailangan ng gabay, hindi rehas,” ang mariing depensa ng guro.

Dahil sa testimonya niya at sa tulong ng isang abogado na dating estudyante rin ni Sir Aris, nasentensyahan si Dante ng probation at mandatory counseling sa halip na habambuhay na pagkakakulong.

Lumipas ang tatlong taon. Tahimik na ang buhay ni Sir Aris nang makatanggap siya ng isang espesyal na imbitasyon para sa grand opening ng isang kumpanya sa sentro ng lungsod: ang “Phoenix Rises Solutions.”

Pagpasok niya sa building, namangha siya. Ang mga empleyado ay hindi mga tipikal na corporate workers. Ang receptionist ay may tattoo sa leeg pero magalang. Ang IT head ay isang PWD. Ang mga staff ay mga dating out-of-school youth at mga single parents.

Sa gitna ng stage, tumayo ang CEO. Naka-barong, malinis, at puno ng kumpiyansa. Si Dante.

Nang makita niya si Sir Aris, bumaba siya agad at sinalubong ang guro ng isang mahigpit na yakap—mas mahigpit pa kaysa noong nasa school sila, pero ngayon ay wala nang halong luha ng galit, kundi luha ng tagumpay.

“Sir, para sa inyo ’to,” bulong ni Dante. “Ang kumpanyang ito ay para sa mga tulad ko—mga rejected, mga walang backer, mga walang diploma pero may galing. Dahil sa inyo, natutunan kong ang tunay na second chance ay hindi hinihintay, kundi ginagawa.”

Napangiti si Sir Aris habang tinitignan ang peklat sa kanyang braso. Dati, simbolo ito ng takot. Ngayon, ito na ang naging pundasyon ng isang kumpanyang nagbibigay ng trabaho sa daan-daang tao na akala ng mundo ay wala nang pag-asa. Ang dating estudyanteng may hawak na patalim, ngayon ay siya nang nag-aabot ng lubid para hilahin pataas ang iba.