“Nay, huwag mong sabihin kahit kanino… Naglalaro ng taguan si Tiyo sa bahay natin.”

Tinawanan ko na lang ito—hanggang sa may narinig akong kumakatok mula sa loob ng aparador.

At saka ko natuklasan ang isang katotohanan na nagpatakot sa akin para lumingon…

 

Akala ko, nag-iimbento lang ang bata.

 

Apat na taong gulang pa lang siya, at ang utak niya’y punô ng kung anu-anong kakaibang ideya—mas malala pa sa mga cartoon na napapanood sa YouTube.

Sa harap ng kindergarten sa Quezon City, biglang tumakbo si Niño papunta sa akin, niyakap ang leeg ko, at bumulong sa tenga ko:

 

—Ma… hindi umalis si Tito Mark papuntang Cebu.

 

Natigilan ako.

 

—Nasa bahay lang siya.

 

Napangiti ako, hinaplos ang ulo niya.

 

—Ano ba ‘yan, kung anu-ano sinasabi mo. Nasa Cebu si Tito Mark, dalawang buwan na siyang wala. Kahapon nga nag-video call pa siya sa’yo.

 

—Pero nakita ko siya…

 

Mahina ang boses niya, parang natatakot may makarinig.

 

—Nasa storage room siya.

 

—

 

Lumuhod ako para tumapat sa mata niya, hinanap kung may bakas ng kalokohan sa mukha niya.

 

Wala.

 

Seryoso siya. Sobrang seryoso.

 

—Gabi, nagising ako para uminom ng tubig… nakita ko si Tito Mark lumabas sa storage room.

 

—Pumunta siya sa ref, kumuha ng pagkain. Nang makita niya ako, sabi niya naglalaro lang daw siya ng taguan.

 

—Sabi niya, huwag ko raw sabihin kay Mama.

 

Binilang ni Niño ang mga daliri niya.

 

—Binilang ko… sabi niya, lihim daw ‘to… limampu’t siyam na araw na.

 

Limampu’t siyam na araw.

 

Eksaktong bilang ng araw mula nang umalis si Mark.

 

—

 

Habang nagmamaneho pauwi sa bahay namin sa Pasig, nanigas ang mga daliri ko sa manibela.

 

Si Niño, kumakanta lang sa likod.

 

Walang kamalay-malay.

 

Pero ang bawat salita niya… parang kutsilyong bumabaon sa isip ko.

 

Sinabi ko sa sarili ko—imahinasyon lang ‘to.

 

Pero “ref”.

 

“Taguan”.

 

“Limampu’t siyam na araw”.

 

Hindi ‘to gawa-gawa lang.

 

—

 

Pagdating sa bahay, pinaupo ko si Niño sa sala para manood.

 

At ako, dahan-dahang pumasok sa storage room.

 

Bahagyang nakabukas ang pinto.

 

Binuksan ko.

 

Madilim. Amoy luma at basa.

 

Binuksan ko ang ilaw.

 

Mga kahon. Lumang damit. Sirang appliances.

 

Walang tao.

 

Napangiti ako nang mapait.

 

Ano ba ‘to… nababaliw na ba ako?

 

Tatalikod na sana ako—

 

—

 

Tok.

 

Napahinto ako.

 

Mahina.

 

Parang may tumama sa loob ng isang aparador.

 

Dahan-dahan akong napalingon sa sulok ng kwarto.

 

Isang lumang aparador.

 

Halos dalawang taon ko nang hindi binubuksan.

 

Lumakas ang tibok ng puso ko.

 

Lumapit ako.

 

Isa.

 

Dalawang hakbang.

 

Tahimik ang paligid.

 

Naririnig ko ang sariling paghinga ko.

 

Hinawakan ko ang hawakan.

 

Malamig.

 

Sobrang lamig.

 

Huminga ako nang malalim.

 

At hinila.

 

—

 

Bumukas ang pinto.

 

Mga lumang damit.

 

Mga kahon sa ibaba.

 

Walang tao.

 

Tumayo ako roon, ilang segundo.

 

At napatawa.

 

Naiinis sa sarili.

 

Isinara ko.

 

Talikod.

 

—

 

Tok.

 

Mas malinaw na ngayon.

 

Mula sa loob ng aparador.

 

Bigla akong napalingon.

 

Nanigas ang dugo ko.

 

May tao.

 

May tao sa loob.

 

Mahina.

 

Pinipigil ang galaw.

 

Pinipigil ang paghinga.

 

Pero… hindi lubos.

 

—

 

Hindi ko na maalala kung paano ako lumabas ng kwarto.

 

Basta ang alam ko, nanginginig ang kamay ko habang isinasara ang pinto.

 

Hinila ko si Niño.

 

Ikinulong ko kami sa kwarto.

 

Hindi ako natulog buong gabi.

 

Bawat tunog… nagpapatalon sa puso ko.

 

Nag-vibrate ang phone ko.

 

Message ni Mark.

 

Isang litrato ng dagat sa Cebu.

 

“Katapos lang mag-overtime. Miss ko kayo.”

 

Tinitigan ko ang litrato.

 

Tapos ang pinto ng storage room.

 

—

 

Kinabukasan, dinala ko si Niño sa school.

 

—Ma… hindi lumabas si Tito kagabi.

 

—Galit ba siya sa’kin?

 

Pinilit kong ngumiti.

 

—Hindi.

 

—Bakit hindi na siya nakikipaglaro…

 

—

 

Pagkatapos ko siyang ihatid, dumiretso ako sa isang electronics shop.

 

—Kuya, pahingi ng maliit na camera… ‘yung may night vision.

 

—

 

Tanghali.

 

Nasa harap ako ng bahay.

 

May susi sa kamay.

 

Pero hindi ko mabuksan.

 

Kasi alam ko.

 

Hindi na lang ito basta bahay.

 

—

 

Sa wakas, binuksan ko.

 

Tahimik.

 

Normal.

 

Pumasok ako.

 

Kinabit ang camera sa tapat ng storage room.

 

Sinubukan.

 

Maayos.

 

Kita ang pinto sa screen ng phone ko.

 

—

 

Umupo ako.

 

Naghintay.

 

Isang minuto.

 

Lima.

 

Sampu.

 

—

 

At biglang—

 

Sa screen.

 

Bahagyang… gumalaw ang pinto.

 

Napakaliit.

 

Napakahina.

 

Parang may tao sa kabilang side.

 

Nakatayo.

 

Naghihintay.

 

At… hahawak na sa hawakan.

Sa screen.

Bahagyang gumalaw ang pinto.

Napakaliit.

Napakahina.

Parang may taong nasa kabilang side.

Nakatayo.

Naghihintay.

At… hahawak na sa hawakan.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi ako huminga.

Hindi ako gumalaw.

Tanging ang mga mata ko lang ang nakapako sa screen ng phone.

Unti-unti…

dahan-dahan…

umikot ang hawakan ng pinto.

Krrrk—

Isang mahinang tunog.

At bumukas ang pinto ng storage room.

—

Walang tao.

Walang anino.

Walang kahit ano.

Pero bukas ang pinto.

Dahan-dahan itong umusog hanggang sa tuluyang bumukas.

Parang may lumabas.

Parang may dumaan.

At ang camera… walang nahuling kahit sino.

Napaatras ako sa sofa.

Hindi ko na kinaya.

Kinuha ko ang phone ko, nanginginig ang kamay.

Tumawag ako.

Kay Mark.

—

Ringing.

Isang beses.

Dalawa.

Tatlo.

Sinagot niya.

—Hello? Babe?

Normal ang boses niya.

Mas lalong nanikip ang dibdib ko.

—Nasaan ka?

—Ha? Nasa Cebu pa rin ako. Bakit?

—Video call.

Sandaling katahimikan.

—Ngayon na?

—Ngayon na.

—

Ilang segundo.

Tumunog ang video call.

Sinagot ko agad.

Lumabas ang mukha niya sa screen.

Background—isang hotel room.

May kurtina.

May mesa.

May ilaw.

Mukhang totoo.

Mukhang normal.

—O, ano ‘yan? Miss mo lang ako?

Ngumiti siya.

Pero hindi ako ngumiti.

—Iikot mo ang camera.

—Ha?

—Ikot mo. Ngayon.

Bahagya siyang natahimik.

Pero ginawa niya.

Dahan-dahan niyang iniikot ang camera.

Kwarto.

Banyo.

Balkonahe.

Walang kahina-hinala.

—

Pero habang umiikot ang camera…

napansin ko.

May isang bagay na mali.

Napakaliit.

Pero hindi ko pinalampas.

—

Sa salamin.

Sa likod niya.

May anino.

Isang anino na hindi tugma sa galaw niya.

Nanigas ako.

—Mark… sino ‘yan sa likod mo?

Tumigil siya.

—Ano?

—Sa salamin.

Dahan-dahan siyang napalingon.

Wala.

Pagbalik niya sa camera—

nakangiti siya.

Pero iba na ang ngiti.

—Wala namang tao dito, babe.

—

Naputol ang tawag.

Bigla.

Walang paalam.

Walang dahilan.

Nawalan ng signal.

—

Napatingin ako ulit sa screen ng camera.

Ang pinto ng storage room…

nakabukas pa rin.

At ngayon—

may anino na sa loob.

Hindi malinaw.

Hindi buo.

Pero may gumagalaw.

—

Hindi ko na kinaya.

Tumayo ako.

Dahan-dahang naglakad papunta sa kusina.

Kumuha ako ng kutsilyo.

Hindi ko alam kung bakit.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko.

Pero kailangan kong harapin.

—

Lumapit ako sa storage room.

Bawat hakbang, parang may bumibigat sa paa ko.

—Sino ‘yan?

Mahina ang boses ko.

Halos hindi ko marinig.

Walang sagot.

—

Isang hakbang pa.

Dalawa.

Tatlo.

—

Tumayo ako sa harap ng pinto.

Madilim sa loob.

Pero may gumagalaw.

Sigurado ako.

—

Huminga ako nang malalim.

At pumasok.

—

Amoy luma.

Amoy basa.

Amoy…

parang may matagal nang nakatago.

—

—Sino ‘yan?!

Mas malakas na ang boses ko.

—

At biglang—

may sumagot.

Isang pamilyar na boses.

—

—Babe…

Tumigil ang mundo ko.

—Mark?

—

Mula sa likod ng aparador…

lumabas siya.

Payat.

Maputla.

May balbas.

Parang matagal nang hindi nakakita ng araw.

—

Nabitawan ko ang kutsilyo.

—Mark… ikaw ba ‘yan…?

Lumapit siya.

Dahan-dahan.

—Ako ‘to…

Napaatras ako.

—Hindi ka… nasa Cebu?

Umiling siya.

—Hindi.

—

—Paano… paano nangyari ‘to?

Napaupo siya sa sahig.

Parang pagod na pagod.

—Hindi ako umalis, babe.

—Pero… yung video call? Yung pictures?

Napatingin siya sa akin.

—May ibang gumagamit ng account ko.

—

Nanlamig ang dugo ko.

—Ano?

—May nag-hack. Noong araw na aalis ako, may tumawag sa akin. Sinabi nilang may problema sa company. Kailangan kong pumunta sa isang lugar.

—Anong lugar?

—Hindi ko alam. Pagdating ko… may nangyari.

Huminga siya nang mabigat.

—Pagkagising ko… nandito na ako sa bahay.

—Ano?!

—May nagkulong sa akin dito.

Napaatras ako.

—Sino?

Umiling siya.

—Hindi ko nakita. Laging gabi. Laging may nagdadala ng pagkain. Pero hindi ko makita kung sino.

—

Biglang may pumasok sa isip ko.

—Niño…

—Oo.

—Nakikita ka niya.

Tumango si Mark.

—Siya lang ang nakakausap ko.

—

Nanlaki ang mata ko.

—Kaya mo siya pinapasekreto?

—Oo. Kasi… sabi ng taong ‘yon… kapag nalaman mo…

tumigil siya.

—Anong mangyayari?

—

Tahimik siya sandali.

Tumingin sa akin.

—

—Papapatayin ka niya.

—

Nanginig ako.

—Sino ‘yon?!

—

At biglang—

isang boses mula sa likod namin.

—

—Ang tagal niyo naman mag-usap.

Nanigas kaming dalawa.

Dahan-dahan kaming napalingon.

—

Nakatayo sa pintuan.

Isang babae.

Pamilyar ang mukha.

—

Siya.

—

Ang best friend ko.

Si Lea.

—

Ngumiti siya.

Malamig.

—Akala mo hindi ko malalaman, ‘no?

Hindi ako makapagsalita.

—Lea… bakit…?

Tumawa siya.

—Dahil sa’yo.

—

Lumapit siya.

—Ikaw ang may perpektong buhay. Ikaw ang may perpektong pamilya. Ako?

Huminga siya nang malalim.

—Ako ang naiwan.

—

—Kaya… kinuha ko.

Tumuro siya kay Mark.

—Kinuha ko ang asawa mo.

—

Napaatras ako.

—Baliw ka na ba?!

Tumawa siya ulit.

—Hindi.

—Gusto ko lang maranasan kung ano ang meron ka.

—

Tumingin siya kay Mark.

—Pero… hindi pala siya gano’n ka-perpekto.

—

Biglang tumayo si Mark.

—Tama na ‘to, Lea.

Lumapit siya sa akin.

Hinawakan ang kamay ko.

—Hindi na matatapos ‘to kung hindi natin haharapin.

—

Tiningnan ko siya.

May takot.

Pero may determinasyon.

—

—Tama ka.

—

Tumayo ako.

Tiningnan si Lea.

—

—Tapos na ‘to.

—

Ngumiti siya.

—Sigurado ka?

—

Sa likod niya—

narinig ang sirena.

—

Police.

—

Nanlaki ang mata ni Lea.

—Ano ‘to?!

—

Ngumiti ako.

—Tinawagan ko sila… bago pa ako pumasok.

—

Nagkagulo.

Sinubukan niyang tumakas.

Pero huli na.

Pumasok ang mga pulis.

Hinawakan siya.

—

Sumigaw siya.

—Hindi pa tapos ‘to!

—

Pero wala nang nakinig.

—

Tahimik.

—

Pagkalipas ng ilang oras.

—

Nasa sala kami.

Ako.

Si Mark.

At si Niño.

—

Niyakap ako ng anak ko.

—Ma… wala na si Tito?

Ngumiti ako.

—Wala na, anak.

—Hindi na siya magtatago?

—Hindi na.

—

Lumapit si Mark.

Lumuhod sa harap namin.

—Patawad.

—

Tumingin ako sa kanya.

—Hindi na importante ‘yon.

—

Hinawakan ko ang kamay niya.

—Ang importante… nandito ka na.

—

Niyakap niya kami.

Mahigpit.

Parang ayaw na kaming pakawalan.

—

Sa wakas.

Natapos na ang bangungot.

—

At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang buwan…

nakatulog kami nang mahimbing.

Walang takot.

Walang lihim.

Walang nagtatago sa dilim.

—

Pero bago ako tuluyang makatulog…

napatingin ako sa storage room.

—

At isinara ko ang pinto.

Nang tuluyan.

—

Dahil may mga bagay…

na mas mabuting hindi na muling buksan.