Noong unang araw pa lang ng relasyon namin, sinabi ko na kay Eliana ang isang bagay na hindi ko kailanman sinabi sa iba.

“Sanay ako sa mga taong umaalis,” sabi ko noon, nakangiti pa pero mabigat ang dibdib. “Ang nanay ko, madalas nawawala sa bahay nang walang paliwanag. Kaya kung dumating ang araw na ayaw mo na sa akin, huwag mo nang piliting magsalita. Huwag ka na lang umuwi. Maiintindihan ko na.”

Tiningnan lang niya ako noon. Tahimik. Katulad ng lagi niyang ginagawa kapag hindi niya alam kung paano sasagot sa bagay na masyadong totoo.

Tatlong taon kaming kasal.

Sa loob ng tatlong taon, gaano man siya kaabala sa law firm nila sa Makati, umuuwi pa rin siya. Minsan gabi na. Minsan pagod na pagod. Minsan halos hindi na kami nag-uusap. Pero umuuwi siya.

Kaya naniwala ako.

Naniwala akong kahit hindi niya ako mahal gaya ng pagmamahal ko sa kanya, kahit paano, pinili niya pa rin akong manatili.

Hanggang sa bumalik si Adrian.

Ang lalaking minsan niyang minahal. Ang lalaking hindi niya naging kanya. Ang lalaking matagal na niyang inilibing sa katahimikan pero halatang buhay pa rin sa likod ng malamig niyang mga mata.

Noong araw na bumalik siya mula abroad, si Eliana ay hindi umuwi.

Hindi lang iyon.

Ang babaeng ni hindi dumidikit sa alak, lasing na lasing nang gabing iyon.

At sa unang pagkakataon sa buong tatlong taon ng pagsasama namin, mas malinaw pa sa kahit anong ebidensya ang isang katotohanan—hindi ako ang pinili ng puso niya. Ako lang ang pinili niyang pakasalan.

Kinabukasan, inabot ko sa kanya ang mga papeles.

“Transfer documents ng ilang assets,” sabi ko.

Abogada siya. Dapat binasa niyang mabuti.

Pero tumunog ang phone niya. Pangalan ni Adrian ang lumitaw sa screen. Isang tingin lang niya roon, saka mabilis na lumagda, kinuha ang bag, at umalis.

Hindi niya man lang tiningnan ang pinirmahan niya.

Nakatayo lang ako roon, hawak ang kopya ng divorce agreement, at napangiti ako sa paraang mas masakit pa kaysa pag-iyak.

Bilang abogado, sanay siyang mag-ingat sa mga salita, sa dokumento, sa bawat lagda.

Pero sa akin?

Isang tawag lang ng lalaking mahal niya, sapat nang makalimutan niya ang lahat.

May one-month cooling-off period bago tuluyang maging epektibo ang divorce. Ginamit ko ang huling isang buwang iyon para burahin ang buong bakas ng kasal namin.

Unti-unti kong inilabas ang mga gamit ko sa condo.

Ang mga polo ko sa cabinet.

Ang mug na gamit ko tuwing umaga.

Ang maliit na unan na lagi kong niyayakap sa sofa kapag hinihintay ko siyang umuwi.

Pati ang framed wedding photo naming dalawa, tahimik kong ibinaba mula sa dingding, dinala sa balcony, at sinunog.

Pinanood ko kung paanong nilamon ng apoy ang mga ngiti naming minsang pinilit naming gawing totoo.

Sa huli, bumili ako ng one-way ticket palabas ng bansa.

Ang araw na magiging final ang divorce namin ay siya ring ikatlong wedding anniversary namin.

Noong araw na iyon, umuwi si Eliana nang maaga.

Marahil gusto niyang bawiin ang mga panahong hindi siya naging present. Marahil guilty siya. Marahil wala lang siyang ibang magawa.

“Aalis tayo,” sabi niya. “Mag-travel tayo. Kahit saan gusto mo.”

Ngumiti ako nang bahagya.

May sarili na akong biyahe.

Kaya sinabi ko, “Samahan mo na lang akong bumisita sa dati nating university.”

Doon ko siya unang minahal.

Freshman orientation pa lang noon sa UP Diliman, nakita ko na siya sa gitna ng crowd—nakasuot ng simpleng puting blouse, mahaba ang buhok, at mukhang hindi interesado sa kahit sino. Mula noon, apat na taon ko siyang sinundan. Hindi literal na parang baliw, pero sapat para mapansin ng buong college na si Matteo Reyes ay baliw na baliw kay Eliana Villanueva.

Hindi niya ako sinagot kahit kailan.

Pero hindi rin naman siya sumagot sa iba.

Akala ko noon, hindi lang talaga siya marunong magmahal.

Nagkahiwalay kami pagkatapos ng graduation. Naging abogada siya. Nag-master’s ako. Ilang taon kaming walang balita sa isa’t isa.

Hanggang sa muling pinagtagpo sa isang arranged blind date.

Pagkakita pa lang sa akin, diretsahan niyang tinanong, “May balak ka bang magpakasal?”

Parang binigay ng langit ang matagal ko nang ipinagdarasal.

Agad akong pumayag.

Hindi ko alam na ang babaeng pinapangarap kong pakasalan ay hindi nagpapakasal dahil mahal niya ako—kundi dahil sinusubukan niyang ilibing ang pagmamahal niya sa iba.

Kay Adrian.

Kaibigan niya ang ate ni Adrian. Mas bata sa kanya si Adrian ng limang taon, at sa mahabang panahon, “Ate Eli” lang ang tingin nito sa kanya. Wala itong alam sa nararamdaman niyang piniling itago.

Pagka-graduate ni Adrian, pinakasalan nito ang girlfriend nitong tatlong taon na niyang kasama.

At si Eliana?

Nabasag.

Iyon ang panahong pinilit siya ng pamilya niyang mag-settle down, at ako ang pinili niyang sagot sa tanong na hindi ko naman alam na mali pala.

Nang malaman ko ang totoo pagkatapos naming ikasal, parang gumuho ang buong mundo ko.

Pero minahal ko siya nang sampung taon. Hindi sapat ang isang katotohanan para burahin ang ganoong klase ng pag-ibig.

Kaya pinilit kong bumawi.

Pinilit kong maging mabuting asawa.

Pinilit kong punan ang espasyong iniwan ng lalaking hindi niya nakuha.

Tatlong taon akong nagluto ng paborito niyang pagkain kahit madalas hindi niya kinakain.

Tatlong taon akong natutong hulaan ang mood niya base sa tunog ng yabag niya pagpasok sa bahay.

Tatlong taon akong nagtimpi sa malamig niyang mga titig, sa maikling sagot niya, sa mga gabing katabi ko siya pero parang milya-milya ang layo niya.

At pagkatapos ng lahat ng iyon, ang natanggap ko lang ay isang album.

Isang lumang album na aksidente kong nakita habang nag-aayos ako ng mga kahon sa storage room.

Punong-puno iyon ng litrato ni Adrian.

Mula anim na taong gulang ito hanggang sa maging bente-singko.

May solo pictures. Group pictures. Mga candid. Mga stolen shots. Mga print na halatang paulit-ulit tinitingnan.

At ang pinakamasakit?

May mga bagong nadagdag kahit kasal na kami.

Hindi ko man gusto, pero paano ko babalewalain ang isang bagay na malinaw na patunay na ang puso ng asawa ko ay nasa iba pa rin?

Lalo na nang mabalitaan kong kagagaling lang sa divorce ni Adrian.

Lalo na nang sa mismong ikatlong anniversary namin, habang nasa parking lot kami ng university, nakita kong napatitig si Eliana sa message nito:

Ate Eli, nilalagnat ako. Pwede mo ba akong samahan sa ospital?

Nanigas ang mga kamay niya sa manibela.

“May problema?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin. Ilang segundo siyang tahimik.

Pagkatapos, pinili niya.

“May urgent na kailangan sa office,” sabi niya, hindi man lang ako matingnan nang diretso. “Kailangan kong pumunta.”

Ngumiti ako.

“Pwede bang mamaya na lang? Isang oras lang. Anniversary natin ngayon.”

Mas lalong tumigas ang mukha niya.

“Mahalaga ito.”

Mahalaga.

Mas mahalaga kaysa sampung taon kong pagmamahal.

Mas mahalaga kaysa huling araw naming magkasama bilang mag-asawa.

Kaya tumango ako.

“Sige.”

Umalis siya.

At naiwan akong mag-isa sa campus na minsang saksi sa pinakabata at pinakabusilak kong pag-ibig.

Nilakad ko ang mga lugar na may alaala namin—ang lagoon, ang library, ang kalsadang lagi niyang dinadaanan pauwi. Kumuha ako ng mga litrato. Gumawa ako ng maliliit na video. At sa huli, umuwi akong mag-isa.

Makalipas ang ilang oras, nakita ko sa social media ang post ni Adrian.

Nasa ospital siya.

At nandoon si Eliana.

Ngumiti ako habang nakatingin sa screen, pero nanginginig ang daliri ko.

Kaya pala.

Ni kalahating oras, hindi niya maibigay sa akin.

Pag-uwi ko, tinapos ko ang huling parte ng plano ko.

Inedit ko ang lahat ng kuha ko sa university para gawing isang video. Nag-record din ako ng mensahe para sa kanya. Inilagay ko ang SD card sa camera. Iniwan ko iyon sa bedside table, katabi ng divorce papers.

Pagkatapos, kinuha ko ang huli kong maleta.

Lumabas ako ng condo.

Lumabas ako ng lungsod.

At umalis ako nang hindi lumilingon.

Pagbalik ni Eliana nang gabing iyon, wala na ako.

Sinubukan niya akong tawagan nang paulit-ulit.

Hindi ko sinagot.

Nag-text siya.

Hindi ko rin binuksan.

Doon lang siya kinabahan.

Bumalik siya sa dati naming tirahan. Wala na ang mga gamit ko. Wala na ang amoy ko. Wala na ang presensya ko. Para bang may marahas na nagbura sa buong tatlong taon na pagsasama namin.

Hanggang sa nakita niya ang camera at ang mga papel sa mesa.

Binuksan niya ang video.

At doon niya narinig ang boses ko.

“Eli… ngayong pinapanood mo ito, malamang final na ang divorce natin.”

part2…

Napabitaw si Eliana sa camera.

Bumagsak iyon sa sahig, tumama sa gilid ng mesa, pero hindi niya alintana. Nanginginig ang mga kamay niyang pinulot ang mga dokumentong katabi nito.

Hindi siya nagkamali.

Nandoon ang pirma ko.

At katabi noon, ang sarili niyang pirma.

Sa loob ng ilang segundo, para siyang nawalan ng pandinig. Hindi niya marinig ang sarili niyang paghinga. Hindi niya maramdaman ang sakit sa palad niyang napisil ng sobrang higpit sa papel.

Unti-unting nagbalik sa isip niya ang lahat ng detalye na hindi niya pinansin.

Ang araw na sinabi kong may kailangang pirmahan.

Ang pagkataranta ko nang makita ko siyang biglang lumabas sa law office.

Ang mga gamit kong paisa-isang nawawala sa bahay habang iniisip niyang naglilipat lang ako para maging mas maayos ang bagong condo.

Hindi aksidente ang lahat.

Pinlano ko iyon.

Tahimik. Maingat. Buo.

At sa unang pagkakataon sa buhay niyang sanay kontrolin ang lahat, si Eliana ang naiwan sa gitna ng isang sitwasyong hindi niya napigilan.

Kinabukasan, sinugod niya si Attorney Gonzales—ang abogado kong naging tulay sa lahat.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?!” halos sigaw niya habang inihahampas ang papeles sa mesa.

Nagulat ang matandang abogado. “Dahil hindi ko alam na ikaw ang asawa niya.”

Parang binuhusan si Eliana ng malamig na tubig.

Hindi niya kailanman ipinakilala ang sarili niya bilang asawa ko. Kahit sa opisina. Kahit sa mga kasamahan. Kahit sa mga kaibigan.

Sa loob ng tatlong taon, itinago niya ang kasal namin na parang isang detalyeng hindi mahalaga.

Nang humingi siya ng contact information ko, tumanggi si Attorney Gonzales. Batas ang nasa panig nito.

At doon niya unang naranasan ang mabingi sa kawalan.

Hindi niya alam kung saan ako pupunta.

Wala siyang number ng mga magulang ko.

Hindi niya kilala ang mga kaibigan kong malalapit.

Ni hindi niya alam kung saan talaga ang probinsyang kinalakihan ko.

Tatlong taong asawa ko siya, pero pagdating sa totoong ako, wala pala siyang nahawakan.

Wala.

Sa desperasyon, nagsulat siya ng liham. Mahaba. Walong libong salita. Ipinadaan niya sa abogado.

Nang matanggap ko iyon habang kumakain ng beef pares sa isang maliit na karinderya sa Lucena, natawa pa ako.

Walong libong salita?
Sa tatlong taon ng kasal namin, hindi niya ako kinausap nang ganyan kahaba.
Ngayon lang, pagkatapos akong mawala?

Hindi ko binasa.

Nag-reply lang ako ng maikli:

Masyadong mahaba. Ayoko nang basahin. Tapos na tayo. Huwag mo na akong abalahin.

Sa kabilang banda, para iyong kutsilyong bumaon muli sa dibdib ni Eliana.

Doon niya tuluyang naintindihan na hindi na ito simpleng tampo. Hindi na ito galit na madadaan sa paliwanag.

Nawala na ako sa mundong dati’y tiyak niyang babalikan ko.

Lumipas ang mga araw. Lalong tumindi ang paghahanap niya. Tinanggihan niya ang lahat ng tawag at message ni Adrian. Hanggang isang araw, si Adrian na mismo ang pumunta sa kanya.

Namumutla si Eliana noon, halatang ilang gabi nang hindi maayos ang tulog.

“Ate Eli, anong nangyari?” tanong ni Adrian.

Tumagal muna bago siya nakasagot.

“Na-divorce ako,” sabi niya, paos ang boses.

Napatigil si Adrian.

“Kanino?”

Doon lang niya inamin ang buong katotohanan.

Na tatlong taon na pala kaming kasal. Na ako ang lalaking tinatawag niyang “asawa” sa mga dokumento pero hindi niya maipakilalang ganoon sa totoong buhay. Na ako ang lalaking nasaktan dahil sa mga bagay na akala niya ay kaya niyang itago.

Hindi agad nakapagsalita si Adrian.

Pagkatapos, marahan nitong sinabi, “Ate… mali ito.”

Natawa si Eliana, pero basag ang tunog.

“Alam ko.”

“Hindi dahil mahal kita kaya ako nandito nitong mga nakaraan. Kundi dahil akala ko kapatid ang turing mo sa akin ngayon. Pero kung ang buong pagsuporta mo sa akin ang dahilan kung bakit nasira ang kasal mo, hindi ko matatanggap iyon.”

Napapikit si Eliana.

At sa unang pagkakataon, narinig niya mula sa ibang tao ang bagay na ayaw tanggapin ng puso niya—

na may hangganan ang lahat, kahit ang kabaitan.

Na ang mga kilos niyang akala niya inosente, sa mata ng asawa niyang sampung taon siyang minahal, ay puro sugat.

Mula noon, tuluyan nang umatras si Adrian.

At doon nagsimulang bumagsak ang lahat kay Eliana.

Hindi dahil may iba na siyang pinili.

Kundi dahil ngayong wala na akong presensya sa bahay, saka lang niya naramdaman kung gaano kalawak ang puwang na iniwan ko.

Kung paano wala nang naghihintay ng ilaw sa sala tuwing gabi.

Kung paano wala nang tahimik na nagtitimpla ng kape niya tuwing umaga.

Kung paano wala nang mensaheng “Kumain ka na ba?” sa gitna ng pinakamahabang hearing.

Kung paano wala nang taong kayang basahin ang bawat tiklop ng noo niya kahit hindi siya nagsasalita.

Hindi iyon biglang pag-ibig.

Pero iyon ang unang totoong pagkawala.

At minsan, doon nagsisimula ang pinakamapait na pagkilala sa halaga ng isang tao.

Pagkaraan ng ilang linggo, naisip ni Eliana ang isang bagay.

Hindi pa kumpleto ang proseso hangga’t hindi ko personal na kukunin ang final divorce certificate.

Ibig sabihin, kailangan kong bumalik.

Kaya kinausap niya si Attorney Gonzales at nagpanggap na handa na siyang tapusin nang maayos ang lahat.

Ang hindi niya sinabi—gusto niya lang akong makita.

At bumalik nga ako.

Mas maitim ang balat ko. Mas magaan ang aura ko. Mas tahimik, pero mas buo.

Nang magkita kami sa harap ng civil registrar sa Quezon City, wala siyang dalang kahit anong requirements.

Alam kong sinadya niya.

“Gusto mo ba talagang tapusin ito?” tanong niya.

“Matagal ko nang gusto,” sagot ko.

Sa huli, napilitan akong samahan siyang bumalik sa condo para kunin ang mga dokumento.

Pagbukas pa lang ng pinto, natigilan ako.

Ang buong condo—mula sa kurtina, sofa, coffee table, kitchen magnets, hanggang sa tsinelas na pambahay ko—ginaya niya mula sa dati naming tirahan.

Parang may taong sinubukang buhayin ang isang bangkay gamit ang eksaktong itsura ng nakaraan.

“Totoo ba ito?” tanong ko.

“Akala ko kasi…” huminto siya. “Akala ko lilipat tayong dalawa rito. Kaya nang umalis ka, hindi ko kinayang ibang itsura ang makita.”

Dati, baka naaantig pa ako.

Pero sa puntong iyon, pagod na pagod na ang puso ko.

“Mabuti,” sabi ko. “Mas madali kong mahahanap ang mga papel.”

Mabilis kong kinuha ang kailangan. Hindi ko binigyan ng espasyo ang kahit anong nostalgia.

Sa daan pabalik sa registrar, sinabi niya ang mga bagay na matagal na niyang gustong sabihin.

Na matagal na raw niyang binitiwan si Adrian.

Na ang pakialam niya rito ngayon ay hindi na pag-ibig kundi awa, pagkakaibigan, at dating attachment na hindi niya natutuhang pangalanan nang maaga.

Na noong nagpakasal kami, hindi raw iyon bugso ng damdamin—iyon daw ang unang pagkakataong pinili niyang subukang mabuhay nang hindi lumilingon sa nakaraan.

“Pero nasaktan pa rin kita,” sabi niya habang mahigpit ang hawak sa manibela. “At kasalanan ko iyon.”

Tahimik akong nakatingin sa bintana.

“Late mo nang sinabi.”

“Alam ko.”

“Mas gusto kong naging tapat ka noon pa lang.”

“Alam ko rin.”

“Hindi ko na alam kung kaya pa kitang paniwalaan.”

Napaluha siya, pero hindi niya pinilit ang sagot.

Pagdating namin sa registrar, ginawa namin ang huling proseso.

Pumirma.

Nagpasa.

Naghintay.

At matapos ang ilang minuto, hawak na namin ang pulang booklet ng legal na katapusan.

Tapos na.

Huminga ako nang malalim.

“Salamat,” sabi ko. “Sa wakas, malaya na rin tayo.”

Akala ko doon na matatapos.

Pero habang paalis ako, hinawakan niya ang pulsuhan ko.

“Hindi pa.”

Napabaling ako.

“Hindi na tayo mag-asawa,” sabi niya. “Pero hindi ibig sabihin no’n wala na akong karapatang mahalin ka.”

Napatitig ako sa kanya.

Hindi iyon ang Eliana na kilala ko—ang babaeng laging malamig, laging reserved, laging isang hakbang ang layo sa tunay na damdamin.

Ngayon, nakatingin siya sa akin na parang wala nang natitirang pride na poprotekta sa sarili niya.

“Hindi ko hinihinging bumalik ka agad,” sabi niya. “Hindi ko hinihinging patawarin mo ako ngayon. Isa lang ang hinihingi ko—isang pagkakataon na ako naman ang manligaw. Ako naman ang maghintay. Ako naman ang masaktan kung kailangan.”

Natawa ako nang mapait.

“Sampung taon akong naghihintay sa’yo, Eli.”

“Alam ko.”

“At tatlong taon mo akong pinabayaan.”

“Alam ko.”

“Bakit ngayon?”

Dahan-dahan siyang huminga.

“Dahil ngayon lang kita tunay na nawala.”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil iyon ang klase ng sagot na hindi mo madaling pabulaanan, pero hindi rin sapat para burahin ang sakit.

Hindi ako bumalik sa kanya.

Hindi rin ako nangakong susubok ulit.

Ang sinabi ko lang, “Huwag mo akong habulin na parang obligasyon kita.”

“Hindi,” sagot niya agad. “Hahabulin kita dahil gusto kita. Sa unang pagkakataon, malinaw iyon sa akin.”

Pagkatapos noon, nagpatuloy ako sa biyahe ko.

Lumipad ako pa-Cebu.

Pagbaba ko ng eroplano, akala ko tapos na ang lahat.

Pero pag-angat ko ng tingin, nandoon siya sa likod ko, may dalang maleta, kalmado ang mukha.

Napapikit ako nang madiin.

“Huwag mong sabihing coincidence na naman ito.”

“Hindi,” sabi niya. “Sinasadya ko na.”

Muntik na akong matawa sa inis.

“Bakit hindi mo na lang ako tantanan?”

Dahil hindi ako tinantanan ng puso ko noon,” sagot niya. “Ngayon, ako naman ang hindi titigil.”

At doon nagsimula ang panibagong kuwento namin.

Hindi bilang mag-asawa.

Hindi bilang dating magkasintahan.

Kundi bilang dalawang taong parehong sugatan, parehong may kasalanan, parehong may pinanghahawakang alaala—pero sa unang pagkakataon, pareho nang tapat.

Hindi madali ang sumunod na mga buwan.

Hindi ko agad siya pinatawad.

Hindi ko agad siya pinagbigyan.

May mga araw na hindi ko siya nirereplyan. May mga araw na umiiwas ako. May mga araw na tinatanong ko ang sarili ko kung may saysay pa bang buksan ulit ang pusong minsan nang tuluyang naubos.

Pero sa bawat araw na iyon, nandoon siya.

Hindi na bilang babaeng naghihintay na intindihin ko siya.

Kundi bilang babaeng handang unawain ang sakit na siya mismo ang gumawa.

Tinandaan niya ang kape ko.

Inalala niya ang mga petsang importante sa akin.

Tahimik siyang sumasama sa mga lugar na gusto kong puntahan, pero hindi na niya ako pinipilit magsalita.

Kapag umuulan, siya na ang nagdadala ng payong.

Kapag tahimik ako, hindi na siya natataranta. Umuupo lang siya sa tabi ko, handang maghintay.

Unti-unti, sa paraang hindi ko inasahan, may mga pader sa loob ko na nagsimulang lumuwag.

Hindi dahil nakalimutan ko ang sakit.

Kundi dahil nakita kong sa wakas, may isang taong hindi na tumatakbo palayo sa katotohanan.

Makalipas ang halos isang taon, bumalik kami sa UP Diliman.

Parehong lugar.

Parehong daan.

Parehong ilaw sa hapon.

Huminto siya sa tapat ng lumang library, saka ako hinarap.

“Matteo,” sabi niya, nanginginig nang bahagya ang boses, “noong sinabi mong huwag akong magmadaling magsabi ng imposible, dapat nakinig ako.”

Hindi ako nagsalita.

Lumapit siya nang kaunti.

“Hindi ko alam kung may karapatan pa akong humiling. Pero kung may natira pang puwang sa puso mo, kahit maliit lang, gusto kong punan iyon nang tama sa pagkakataong ito.”

Tiningnan ko siya nang matagal.

Pagkatapos ay huminga ako nang malalim at inabot ang kamay niya.

Hindi bilang sagot sa lahat.

Hindi bilang garantiya.

Kundi bilang unang hakbang.

At sa unang pagkakataon sa buong kuwento naming dalawa, ako naman ang nagsabi ng mga salitang minsan niyang hindi pinaniwalaan—

“Ang future… hindi pa rin tiyak.”

Napaluha siya. Pero ngumiti.

At sa ilalim ng parehong ilaw na minsang naging saksi sa isang one-sided confession, nagsimula kaming muli.

Mas mabagal.

Mas tapat.

Mas totoo.

Dahil may mga pag-ibig na hindi namamatay sa hiwalayan.

Kailangan lang nilang masira nang tuluyan bago matutong tumayo sa tamang anyo.

Mensahe para sa mga mambabasa:
Minsan, hindi tayo nawawalan ng mahal sa buhay dahil kulang ang pagmamahal—kundi dahil huli na natin naipakitang totoo iyon. Kaya habang may oras pa, piliin ang katapatan, pagpansin, at pag-aalaga. Dahil ang pusong laging naghihintay ay napapagod din, at hindi lahat ng umaalis ay binibigyan pa ng pangalawang pagkakataon.