LIHIM NA KINUHA NG ASAWA KO ANG ISA KONG MATA PARA ILIGTAS ANG DATI NIYANG MINAHAL
Akala niya mamahalin ko siya nang sapat para patawarin ang lahat
Hanggang sa araw na tinawagan ko ang pinakamalaking kaaway niya…

Ang malamlam na dilaw na ilaw sa penthouse sa BGC, Taguig ay tumatama sa mamahaling hapag-kainan, kumikislap sa tasa ng mainit na tsokolate na inilapag ni Celina sa harap ng asawa ko.

—Inumin mo na, ako mismo ang gumawa niyan.

Bahagyang ngumiti ang lalaking nasa harapan ko. Napakalambing ng tingin niya kaya iisipin ng kahit sino na isa siyang perpektong asawa.

Si Gabriel Del Rosario.

Ang lalaking minahal ko sa loob ng siyam na taon.

Pagod akong naupo sa upuan. Katatapos ko lang ng labindalawang oras na duty sa St. Luke’s Hospital. Parang sasabog ang ulo ko sa sakit habang nananakit din ang tiyan ko dahil tatlong buwan na akong buntis.

Hindi ko gusto si Celina.

Hindi kailanman.

Pero palaging sinasabi ni Gabriel na masyado lang akong nag-iisip.

—Parang kapatid ko lang si Celina.

—Mahina ang puso niya simula pagkabata. Sensitibo siya.

—Huwag mo akong pahirapan.

Kaya tiniis ko.

Tatlong taon kong tiniis ang lahat pagkatapos naming ikasal.

Pati ang bawat pagkakataong dumarating si Celina at biglang nagbabago ang tingin ni Gabriel.

Parang siya lang ang nakikita nito sa buong mundo.

—Hindi ka iinom?

Inilapit ni Gabriel ang tasa sa akin.

Ang pamilyar niyang malalim na boses ay agad nagpahina sa puso ko.

At sa huli… ininom ko ang tsokolate.

Hindi ko alam na iyon na pala ang inuming sisira sa buong buhay ko.

…

Unti-unting lumabo ang isip ko habang mabilis na humahagibis ang sasakyan sa gitna ng malakas na ulan sa Maynila.

Pililit kong iminulat ang mga mata ko pero sobrang bigat ng katawan ko.

May narinig akong sigawan ng dalawang lalaki.

—Gabriel, nababaliw ka na ba?!

Si Marcus iyon.

Pinakamatalik na kaibigan ni Gabriel.

—Talaga bang kukunin mo ang mata ni Daniela para kay Celina?!

Nanigas ang buong katawan ko.

Mata…?

—Siya lang ang compatible.

Napakalamig ng boses ni Gabriel.

—Hindi na kayang maghintay ni Celina.

Halos sumigaw si Marcus.

—Pero buntis si Daniela sa anak mo!

—So what?

Diretsong sagot ni Gabriel.

—Mas mahalaga ang buhay ni Celina kaysa sa batang hindi pa ipinapanganak.

Parang tumigil ang tibok ng puso ko.

Bumaon ang mga kuko ko sa palad ko.

Gusto kong dumilat.

Gusto kong sumigaw.

Gusto kong itanong sa kanya…

Ano bang kasalanan ko?

Pero parang hinihila ako ng gamot papunta sa ilalim ng dagat.

Malakas na may ibinagsak si Marcus.

—Hindi ko maintindihan kung bakit ka nagkakaganyan! Noong wala kang-wala sa Cebu, si Daniela ang nagtrabaho ng tatlong trabaho para buhayin ka! Ibinenta niya pa ang singsing ng nanay niya para mapagamot ka!

—At si Celina?!

—Iniwan ka niya para sumama sa mayamang lalaki sa Singapore!

—Ngayon na bilyonaryo ka na, bumalik lang siya at umiyak nang kaunti, handa ka nang kunin ang mata ng sarili mong asawa para sa kanya?!

—Tama na!

Malakas na sigaw ni Gabriel.

—Hindi mo kailangang pakialaman ang buhay ko!

Mapait na natawa si Marcus.

—Kung gano’n… ano si Daniela para sa’yo?

Tahimik.

Mahabang katahimikan.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita si Gabriel.

—Dapat lang siyang magpasalamat dahil pinili kong manatili siya sa tabi ko.

Sa sandaling iyon…

Tuluyan nang nadurog ang puso ko.

…

Hindi ko alam kung gaano katagal lumipas nang maramdaman ko ang napakasakit na paghiwa sa kaliwa kong mata.

Nagkamali ang doktor sa anesthesia.

Naririnig ko ang lahat.

Nararamdaman ko ang lahat.

Ang malamig na talim.

Ang amoy ng dugo.

Ang tunog ng bakal na gamit sa operasyon.

At ang boses ni Gabriel sa labas ng operating room.

—Siguraduhin ninyong walang peklat sa mukha niya.

—Takot si Daniela pumangit.

Pumatak ang luha ko sa gilid ng mukha ko.

Napakatawa.

Naalala niyang takot akong masaktan.

Takot akong pumangit.

Pero kaya niya pa ring nakawin ang liwanag ng buhay ko.

…

Pagmulat ko ulit, puro dilim na ang nakikita ng kaliwa kong mata.

Masangsang ang amoy ng disinfectant sa buong kwarto.

—Gising ka na?

Boses ni Gabriel.

Marahan niyang hinaplos ang buhok ko.

—Successful ang operasyon mo.

Nanginginig akong nagsalita.

—Anong operasyon…?

Saglit siyang natahimik bago ngumiti nang banayad.

—Maliit na tumor lang sa mata. Hindi naman delikado sabi ng doktor.

Tumor?

Napatawa ako.

Paos at nakakatakot ang tunog ng tawa ko.

Hindi man lang siya gumawa ng matinong kasinungalingan.

Nang makita niyang umiiyak ako, niyakap niya ako.

—Huwag ka nang umiyak.

—Nasasaktan din ako.

Nasasaktan?

Halos matawa ako nang malakas.

Kung nasasaktan siya…

Bakit si Celina ang nasa VIP room sa kabilang hallway?

Bakit tatlong gabi siyang hindi natulog para alagaan ito?

Bakit ang lalaking nangakong poprotektahan ako habambuhay…

Siya pa mismo ang sumira sa akin?

Tatlong araw ang lumipas nang marinig ko ang dalawang nurse na nag-uusap sa labas.

—Napakaswerte talaga ni Miss Celina.

—Obsessed na obsessed sa kanya si Vice Chairman Gabriel.

—Narinig ko mismong mata raw ng asawa niya ang ginamit sa transplant…

—Shh! Baka marinig ka!

Tahimik kong hinila ang kumot para takpan ang mukha ko.

Basang-basa ng luha ang unan ko.

Pala…

Sa mata ng lahat…

Isa lang akong sakripisyo para sa pagmamahalan nila.

Kinagabihan, habang umalis si Gabriel para bumili ng arroz caldo para kay Celina sa gitna ng bagyo, dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko.

Nanginginig ang daliri kong huminto sa isang pangalan.

Leon Castillo.

Pinakamalaking kaaway ni Gabriel Del Rosario.

At ang lalaking minsang tumingin sa akin sa paraang hindi ko makalimutan.

Isang ring lang ay agad niyang sinagot ang tawag.

—Sa wakas… tumawag ka rin.

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.

—Pakakasalan mo ba ako?

Natahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay marahang natawa.

—Alam mo ba talaga ang sinasabi mo?

—Oo.

—Ayoko nang manatili kay Gabriel.

Mabagal siyang nagsalita.

—Kung gano’n… bakit ako?

Pumikit ako.

Mahina kong sagot habang humahalo ang boses ko sa tunog ng ulan.

—Dahil ang tanging taong kayang manakit kay Gabriel…

—Ikaw lang iyon.

Muling bumalot ang nakakatakot na katahimikan.

Matagal bago siya muling nagsalita.

—Kapag lumapit ka sa akin…

—Daniela, hindi na kita ibabalik pa sa kanya.

Ngumiti ako nang mahina.

Unang beses sa napakahabang panahon.

—Okay.

Pagkababa ko ng tawag, agad akong nag-book ng flight papuntang Cebu makalipas ang pitong araw.

At eksaktong sandaling iyon…

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

Nakatayo roon si Gabriel.

Basang-basa ng ulan ang buong katawan niya.

May dala siyang mainit na lugaw.

Pero ang nagpahinto ng paghinga ko…

Ay ang malamig na tingin niya nang makita ang screen ng cellphone ko.

Nandoon pa rin ang pangalan:

“Leon Castillo.”

Nanigas si Gabriel habang nakatitig sa screen ng cellphone ko.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang ibinaba ang dala niyang lugaw sa mesa sa tabi ng kama.

—Bakit mo kausap si Leon Castillo?

Malamig ang boses niya.

Sobrang lamig na para bang ibang tao ang nasa harapan ko.

Tahimik kong pinatay ang screen ng cellphone.

—May kailangan lang pag-usapan.

Mahigpit na kumuyom ang kamao niya.

—Anong kailangan n’yo pag-usapan ng lalaking iyon?

Hindi ako sumagot.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, wala na akong lakas para magpaliwanag sa kanya.

At marahil…

Ayoko na rin.

Lumapit si Gabriel at bigla niyang hinablot ang cellphone ko.

—Gabriel!

Huli na nang maagaw niya iyon.

Mabilis niyang binuksan ang call history.

At nang makita niyang halos isang oras akong kausap ni Leon…

Biglang nag-iba ang ekspresyon niya.

—Ano’ng ibig sabihin nito?

Mabigat ang bawat salitang lumabas sa bibig niya.

Tahimik akong tumingin sa kanya.

—Makikipaghiwalay na ako sa’yo.

Parang may sumabog sa buong kwarto.

Hindi agad nakapagsalita si Gabriel.

Para bang hindi niya narinig nang tama ang sinabi ko.

Pagkatapos ay natawa siya nang mahina.

Pero walang kahit katiting na saya sa tawang iyon.

—Dahil lang sa operasyon?

Dahil lang?

Halos matawa ako.

Dahil lang daw.

Kinuha niya ang isa kong mata.

Pinatay niya ang anak namin.

Sinira niya ang buong buhay ko.

At para sa kanya… “dahil lang” iyon?

—Daniela…

Lumambot ang boses niya habang pilit hinahawakan ang kamay ko.

—Ginawa ko lang iyon para mailigtas si Celina.

—Hindi ko ginustong saktan ka.

Dahan-dahan kong hinila ang kamay ko palayo.

—Pero sinaktan mo pa rin ako.

Tahimik.

Napakabigat ng katahimikan sa pagitan namin.

Hanggang sa muli siyang magsalita.

—Hindi kita hihiwalayan.

Diretso ang tingin niya sa akin.

—Kahit kailan.

At sa sandaling iyon…

Bigla kong naunawaan.

Hindi ako mahal ni Gabriel.

Hindi kailanman.

Pagmamay-ari niya lang ako.

…

Tatlong araw matapos akong ma-discharge, tahimik akong bumalik sa penthouse namin sa BGC.

Wala si Gabriel.

Ayon sa kasambahay, nasa hospital daw ito kasama si Celina.

Siyempre.

Kahit kailan, ako ang laging pangalawa.

Dahan-dahan kong binuksan ang walk-in closet.

Tahimik kong inilabas ang maleta.

Hindi marami ang kinuha ko.

Kaunting damit.

Passport.

At ang ultrasound picture ng anak naming hindi man lang pinayagang mabuhay.

Habang nag-iimpake ako, biglang may nahulog mula sa isang drawer.

Isang maliit na kahon.

Nang buksan ko iyon, nanigas ako.

Sa loob ay dose-dosenang lumang litrato.

Lahat… ako.

Mga larawang kuha nang hindi ko alam.

Habang natutulog ako sa sofa.

Habang nagluluto.

Habang nagbabasa sa balcony.

Pero ang nagpahinto sa paghinga ko…

Ay ang pangalan sa likod ng bawat larawan.

“Leon.”

Biglang bumukas ang pinto sa likod ko.

—Nakahanap ka na pala.

Napalingon ako.

Nakatayo roon si Gabriel.

Pagod ang mukha niya ngunit nanlalamig ang mga mata.

Dahan-dahan niyang tiningnan ang mga litrato sa kamay ko.

Pagkatapos ay ngumiti siya nang mapait.

—Obsessed sa’yo ang lalaking iyon simula pa noon.

—Noong college pa lang tayo.

Hindi ako makapaniwala.

—Ano?

Mabagal siyang lumapit.

—Alam mo bang muntik na kayong magkita noon sa Cebu?

—Pero pinigilan ko.

Bigla akong nakaramdam ng kakaibang lamig.

—Anong ibig mong sabihin?

Tumawa siya nang mahina.

—Dahil ikaw ang pinili ko.

—At kapag may gusto ako… akin lang iyon.

Unti-unting nanlaki ang mga mata ko.

Sa unang pagkakataon…

Natakot talaga ako kay Gabriel.

…

Kinabukasan, madaling-araw akong umalis habang wala siya.

Diretso akong nagtungo sa airport.

Malakas ang tibok ng puso ko habang hinihila ko ang maleta sa terminal.

Pakiramdam ko hahabulin niya ako anumang oras.

At tama nga ako.

Eksakto bago ako makapasok sa boarding gate…

May humawak sa braso ko.

—Daniela.

Nanigas ako.

Si Gabriel.

Hingal na hingal siya, basa ng pawis ang polo niya, halatang nagmamadaling sumugod sa airport.

—Uuwi tayo.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa akin.

—Hindi ka aalis.

Tahimik akong tumingin sa kamay niyang nakapulupot sa braso ko.

Dati…

Kahit simpleng hawak niya lang ay sapat nang magpakalma sa akin.

Pero ngayon…

Pakiramdam ko nasasakal ako.

—Bitawan mo ako.

—Hindi.

Mas lalo niya akong hinigpitan.

—Hindi kita kayang mawala.

At doon ako natawa.

Hindi dahil masaya ako.

Kundi dahil sa wakas…

Nakita ko na kung gaano kabaliw ang lahat.

—Hindi mo ako kayang mawala?

Unti-unting namuo ang luha ko.

—Pero kinaya mong kunin ang mata ko.

—Kinaya mong patayin ang anak natin.

—Kinaya mong sirain ako para sa ibang babae.

Namutla si Gabriel.

—Daniela…

—Ano ba talaga ako para sa’yo?

Nanginginig ang boses ko.

—Backup plan?

—Asawang puwedeng isakripisyo anumang oras?

—O aso na kahit saktan mo, babalik pa rin sa’yo?

Parang nawalan siya ng lakas para magsalita.

At sa unang pagkakataon…

Nakakita ako ng takot sa mga mata niya.

Pero huli na ang lahat.

Dahil may isa pang boses ang biglang sumingit.

—Bitawan mo siya.

Sabay kaming napalingon.

Nakatayo ilang metro ang layo si Leon Castillo.

Naka-itim siyang polo, malamig ang ekspresyon habang diretso kaming tinitingnan.

At sa likod niya…

May dalawang bodyguard.

Natawa nang mapait si Gabriel.

—Siyempre.

—Ikaw talaga.

Mabagal na lumapit si Leon.

Pagkatapos ay tahimik niyang hinila ako palapit sa kanya.

At sa unang pagkakataon sa napakahabang panahon…

May taong humawak sa akin na parang mahalaga ako.

Hindi parang pag-aari.

Hindi parang laruan.

Kundi parang taong dapat ingatan.

Diretso ang tingin ni Leon kay Gabriel.

—Tapos na.

Nanigas ang panga ni Gabriel.

—Asawa ko siya.

—Hindi na.

Mahina pero malinaw ang sagot ko.

Parang tuluyang gumuho ang buong mundo ni Gabriel sa harapan namin.

…

Lumipad kami papuntang Cebu nang araw ding iyon.

Hindi ako tinanong ni Leon tungkol sa nakaraan.

Hindi niya ako pinilit magsalita.

Tahimik lang niya akong sinamahan.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Naramdaman kong ligtas ako.

…

Makalipas ang dalawang buwan, tuluyan nang bumagsak ang Del Rosario Holdings.

Lumabas sa media ang illegal organ transplant scandal ni Gabriel.

May mga nurse at doktor na nagsalita.

May CCTV footage.

May records.

At ang pinakamalaking naglabas ng ebidensya…

Ay si Marcus.

Buong Pilipinas ang nag-usap tungkol sa kaso.

At sa wakas…

Nakita rin ng mundo ang totoong mukha ni Gabriel Del Rosario.

Samantala, iniwan din siya ni Celina nang maubos ang pera at impluwensya niya.

Narinig ko na lang balang araw na tumakas ito papuntang Thailand kasama ang bagong mayamang boyfriend.

Eksaktong tulad ng ginawa niya noon.

Karma.

…

Anim na buwan matapos akong umalis ng Maynila, nakatanggap ako ng isang sulat.

Mula kay Gabriel.

Isang maikling liham lang.

“Daniela,

Ngayon ko lang naintindihan.

Ikaw lang pala talaga ang nagmahal sa akin nang totoo.

At huli ko nang nalaman.”

Tahimik kong tiniklop ang liham.

Pagkatapos ay itinapon iyon sa fireplace.

Wala na akong naramdamang sakit.

Wala nang galit.

Wala na ring pagmamahal.

Wala na.

…

—Malamig?

Napalingon ako kay Leon.

Nakatayo siya sa terrace ng beach house namin sa Cebu habang marahang ibinabalot ang kumot sa balikat ko.

Ngumiti ako nang mahina.

—Hindi na.

Tahimik niya akong tinitigan gamit ang tinging matagal ko nang hindi naramdaman.

Pagmamahal.

Pag-iingat.

Paggalang.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

—Daniela…

—Hindi ko kayang ibalik ang mata mo.

—Hindi ko rin mabubura ang sakit na pinagdaanan mo.

—Pero habang buhay kong sisiguraduhin na hindi mo na kailanman mararamdamang mag-isa ka ulit.

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko.

Hindi dahil nasasaktan ako.

Kundi dahil sa wakas…

May taong minahal ako nang tama.

At habang pinapanood ko ang paglubog ng araw sa dagat ng Cebu, unti-unti kong naunawaan ang isang bagay.

Minsan…

Kailangan munang wasakin ka ng maling tao…

Para tuluyan kang matagpuan ng tamang pagmamahal.