Nagpadala ng litrato ng tanghalian ang online boyfriend ko, pero nanlamig ako nang makita ko ang logo ng kumpanya namin sa lalagyan ng pagkain
Nagpadala ng litrato ng tanghalian ang online boyfriend ko, pero nanlamig ako nang makita ko ang logo ng kumpanya namin sa lalagyan ng pagkain; sinundan ko ang isang pamilyar na palatandaan hanggang mapunta ang lahat ng hinala sa malamig kong boss—hanggang kinaumagahan, may isang babaeng dumating at nagsabi ng bagay na nagpangilabot sa buong katawan ko…
Bahagi 1
Sobrang init ng tanghali sa Manila. Ilang minuto ka lang lumabas ng office building, gugustuhin mo nang bumalik agad at yakapin ang aircon.
Nasa pantry ako sa ika-labing anim na palapag, kakabukas lang ng binili kong chicken adobo mula sa company cafeteria, nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko.
May message ang online boyfriend ko.
【Mahal, kumain na ako ng lunch. Mabait ba ako today? Bilis, purihin mo naman ako.】
May kasamang litrato.
Isang serving ng kanin, chicken adobo, nilagang itlog, at malamig na calamansi juice.
Napangiti ako at aktong magre-reply na sana ng:
【Good boy. Ang bait ng baby ko.】
Pero biglang huminto ang daliri ko.
Sa gilid ng paper food box sa litrato, may dark blue na logo.
SOLARA DIGITAL HUB.
Limang segundo akong nakatitig doon.
Pagkatapos, dahan-dahan akong yumuko at tiningnan ang sarili kong food box.
Parehong-pareho ang logo.
Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko.
Imposible.
Sa Solara Digital Hub ako nagtatrabaho.
At ang ganitong food box na may company logo ay ginagamit lang sa internal cafeteria namin.
Ibig sabihin—
Ang lalaking mahigit isang taon nang tumatawag sa akin ng “mahal,” “baby,” at “future wife”…
Nasa parehong building lang pala.
Posibleng ilang palapag lang ang pagitan namin.
…
Nagkakilala kami sa isang online game.
Nagsimula bilang teammates.
Naging magkaibigan.
At hindi ko namalayan kung kailan kami naging magkasintahan.
May kakaiba kaming kasunduan.
Hindi nagtatanong ng tunay na pangalan.
Walang pagpapadala ng selfie.
Hindi rin nagtatanong ng eksaktong address.
Sabi niya, gusto niyang hintayin na pareho kaming handa bago kami magkita nang personal.
Pumayag ako.
Marami na rin kasi akong narinig na online love story na sa profile picture ay mukhang Korean oppa, pero pag nagkita na, parang Tito sa kabilang barangay.
Mas mabuti nang maingat.
Pero habang tumatagal, lalo akong nagtitiwala sa kanya.
Naaalala niya noong sumakit ang tiyan ko dahil uminom ako ng kape nang walang laman ang sikmura.
Alam niyang ayaw ko ng raisins.
At noong araw na kailangan kong mag-present sa board of directors, alas-sais pa lang ng umaga, may message na siya.
【Mahal, huwag kang kabahan. Kapag may nang-bully sa’yo, sabihin mo lang sa akin. Pupuntahan ko at kakagatin ko sila.】
Ang lalaking iyon…
Nasa Solara lang pala?
Agad akong tumingin sa paligid ng pantry.
May isang engineer na kumakain ng pancit.
Dalawang taga-finance na nag-aagawan sa huling piraso ng lechon.
Sa malayong mesa, may matandang security guard na umiinom ng kape.
Wala ni isa ang tumutugma sa imaheng nasa isip ko.
Nag-vibrate ulit ang cellphone ko.
【Bakit hindi mo ako pinupuri?】
【Inubos ko pati gulay ko.】
【Mahal?】
【May kausap ka bang ibang lalaki???】
Napapikit ako.
Oo nga pala.
Pareho pa rin ang walang kuwentang selos niya.
Mabilis akong nag-reply.
【Kumakain lang ako. Good boy.】
Agad siyang nagpadala ng sticker ng golden retriever na gumugulong sa tuwa.
【Alam ko namang mahal na mahal mo ako.】
Tinitigan ko ang sticker.
Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiiyak.
Buong hapon, wala akong nagawang maayos.
Binasa ko ulit ang lumang chat history namin, naghahanap ng kahit anong clue.
Sa wakas, may nakita ako.
Dalawang linggo ang nakalipas, ipinakita niya sa akin ang limited-edition na Jeepney keychain na binili niya sa BGC.
【Isinabit ko sa laptop bag ko. Maganda ba?】
Tandang-tanda ko iyon.
Pulang jeepney.
May maliit na silver na letrang L sa gilid.
Napabangon ako.
Mahigit apatnaraan ang empleyado ng Solara.
Pero hindi naman kakaunti ang gumagamit ng laptop bag.
Buong hapon, kung anu-anong dahilan ang ginawa ko para makadaan sa tatlong department.
Kunwari may problema ang printer.
Kukuha raw ako ng papel.
May itatanong tungkol sa report.
May ibabalik na dokumento.
Pero ang totoo—
Laptop bag ng mga lalaki lang ang tinitingnan ko.
Wala.
Wala.
Wala pa rin.
Nang malapit na akong sumuko, may lumabas na message sa internal Slack.
Miguel Santos – Director of Strategy
【Lia, punta ka sa office ko. May ilang kailangang baguhin sa Cebu project pitch.】
Muntik kong mabitawan ang cellphone ko.
Si Miguel Santos ang direct boss ko.
Tatlumpu’t dalawang taong gulang.
Sikat sa pagiging sobrang istrikto.
Gwapo siya hanggang sa madalas magtanong ang mga bagong empleyado kung model ba siyang naligaw lang ng floor.
Pero malamig ang personalidad niya na parang kayang pababain nang tatlong degree ang temperatura ng conference room.
Bitbit ang laptop ko, pumasok ako sa office niya.
“Sir Miguel.”
Hindi siya tumingin.
Itinaas lang niya ang kamay para sabihing maghintay ako.
May kausap siya sa telepono.
At ibang-iba ang boses niya sa karaniwang tono niya.
“Oo, sweetheart.”
Agad akong napalingon sa kabilang direksiyon.
Sweetheart?
Si Miguel Santos?
Iyong lalaking kaninang umaga ay muntik nang magpaiyak ng dalawang intern dahil lang sa maling comma?
“Punta ka bukas ng hapon.”
“Hindi, hindi ko nakalimutan.”
“Pinapasundo na kita sa driver.”
“Sige na. Miss na rin kita.”
Pagkatapos ay tumawa siya.
Napakalambing ng ngiti niya kaya kinilabutan ako.
Pagkababa niya ng tawag, iniabot niya sa akin ang dokumento.
“Ayusin mo ang budget section. Gusto ng Cebu client na bawasan ng twelve percent ang cost.”
Tinanggap ko iyon.
“Yes, Sir.”
Paikot na sana ako para umalis nang biglang mapako ang mata ko sa laptop bag sa tabi ng sofa.
May nakasabit sa zipper.
Isang pulang Jeepney keychain.
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Dahan-dahan akong lumapit.
Hindi.
Hindi puwedeng ganito karami ang coincidence.
Pinilit kong maging normal ang boses ko.
“Sir Miguel, ang ganda ng keychain ninyo. Saan ninyo nabili?”
Tumingin siya sa akin.
“Sa BGC.”
Parang namanhid ang anit ko.
Dinagdagan pa niya:
“Limited edition.”
Napalunok ako.
“May letter L din?”
Tiningnan ni Miguel ang keychain.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
Biglang naging kakaiba ang tingin niya.
“Oo.”
“Bakit? May problema ba?”
Agad akong umiling.
“Wala!”
Niyakap ko ang laptop ko at halos tumakbo palabas.
Pagkasara ko ng pinto ng office niya, kinailangan kong sumandal sa pader.
Miguel.
May food box mula sa Solara.
May parehong keychain.
Kung siya talaga ang online boyfriend ko…
Sino naman ang babaeng tinawag niyang sweetheart kanina?
Nang gabing iyon, hindi ako nag-message sa boyfriend ko.
Sunod-sunod naman ang messages niya.
【Mahal, ang weird mo today.】
【May nang-inis ba sa’yo?】
【Sabihin mo sa akin kung sino.】
【Ako ang bahala.】
Napatawa ako sa inis habang nakatitig sa screen.
Kung si Miguel nga siya, baka siya mismo ang kailangang “bahalaan.”
Nagdesisyon akong gumawa ng isang huling test.
【Pwede bang ako ang pumili ng susuotin mo bukas?】
Agad siyang sumagot.
【Siyempre.】
Nagpadala siya ng tatlong outfit.
Sinadya kong piliin ang olive-green na polo shirt na may puting stitching sa collar.
Napakadaling makilala.
【Ito ang isuot mo.】
【Yes, mahal. Susunod ako.】
Hindi ako nakatulog nang maayos buong gabi.
Kinaumagahan, pumasok ako sa office nang kalahating oras na mas maaga.
Wala pa si Miguel.
Alas-otso kinse.
Bumukas ang elevator.
Halos tumigil ang paghinga ko.
Unang lumabas ang isang pares ng leather shoes.
Black trousers.
Maayos na nakatiklop pataas ang manggas.
At suot ni Miguel—
Ang eksaktong olive-green na polo na pinili ko noong nakaraang gabi.
Parang sumabog ang utak ko.
Siya nga.
Siya talaga ang online boyfriend ko.
Hindi ko pa man napoproseso ang katotohanan, bumukas ulit ang elevator sa likuran niya.
May isang batang babae na naka-puting dress ang mabilis na lumabas.
“Miguel!”
Sa harap ng buong office, tumakbo siya diretso kay Miguel at niyakap ito.
Hindi umiwas si Miguel.
Sa halip, inilagay pa niya ang kamay niya sa baywang ng babae para alalayan ito.
Nanigas ako.
Nakangingiting tumingala ang babae sa kanya.
“Sinabi mo na ba sa kanila?”
Kumunot ang noo ni Miguel.
“Ang alin?”
Agad siyang kumapit sa braso ni Miguel at nagtatampong sumagot:
“Ang tungkol sa nalalapit nating engagement, ano pa ba?”
Biglang natahimik ang buong office.
Sa mismong sandaling iyon, nag-vibrate ang cellphone sa kamay ko.
May bagong message.
【Mahal, nasa office na ako.】
【Na-miss mo ba ako today?】
Bahagi 2
Nanigas ako habang hawak ang cellphone.
【Mahal, nasa office na ako.】
【Na-miss mo ba ako today?】
Sa harap ko, nakayakap pa rin ang babaeng naka-puting dress kay Miguel.
At ang pinakamasakit—
Hindi siya itinulak ni Miguel palayo.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Mahigit isang taon.
Mahigit isang taon akong naniniwala sa bawat “mahal kita,” bawat “future wife,” bawat gabing hinihintay niya akong makatulog bago siya mag-offline.
Tapos engaged na pala siya?
Napatawa ako nang mahina.
Ang tanga ko.
Napansin yata ni Miguel ang mukha ko dahil bigla siyang tumingin sa direksiyon ko.
Nagtagpo ang mga mata namin.
At sa mismong sandaling iyon, nag-vibrate ulit ang cellphone niya.
Kusang bumaba ang tingin ko sa kamay niya.
Kinuha niya ang phone mula sa bulsa.
Binuksan.
Kasabay noon, pumasok ang reply sa cellphone ko.
【Mahal? Bakit seen lang?】
Nanginig ang mga daliri ko.
Wala nang duda.
Si Miguel talaga siya.
Biglang umangat ang tingin niya mula sa phone papunta sa akin.
Parang may naisip siya.
Ako naman ay mabilis na tumalikod.
Hindi ko kayang manatili roon kahit isang segundo.
“Lia.”
Narinig ko ang boses niya.
Hindi ako huminto.
“Lia, sandali.”
Mas bumilis ang lakad ko.
Pumasok ako sa fire exit at isinara ang pinto.
Doon lang ako nakahinga.
Pero ilang segundo lang, bumukas din iyon.
Si Miguel.
“Bakit ka tumatakbo?”
“May trabaho ako.”
“Hindi ganoon ang mukha ng taong may trabaho.”
Sinubukan kong lampasan siya.
Hinarangan niya ako.
“Lia.”
“Sir Miguel, office hours po. Kung tungkol sa trabaho—”
“Mahal.”
Napatigil ako.
Isang salita lang.
Pero parang pinindot niya ang pinaka-lihim kong sugat.
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Talaga ngang ikaw…”
Napaatras ako.
“Ano?”
Biglang inilabas ni Miguel ang cellphone niya.
Sa screen, naroon ang chat naming dalawa.
Parehong profile picture.
Parehong conversation.
Parehong mga mensaheng ipinadala ko kagabi.
【Ito ang isuot mo.】
Nanikip ang lalamunan ko.
“Lia…”
Hindi ako nagsalita.
Mukhang gusto niyang matawa sa gulat, pero nang makita niyang namumula ang mga mata ko, agad na nagbago ang ekspresyon niya.
“Bakit parang iiyak ka?”
Napatingin ako sa pinto.
Sa labas, naroon pa rin ang babaeng nagsabing engaged sila.
“Seryoso ka bang nagtatanong?”
Sumunod siya sa tingin ko.
At saka parang may naunawaan.
“Wait.”
“Congratulations, Sir Miguel.”
“Hindi—”
“Sana masaya kayo ng fiancée ninyo.”
“Fiancée?”
Napatawa siya.
Napatingin ako sa kanya nang masama.
“Funny?”
“Hindi! Hindi ako tumatawa sa’yo.”
Hinawakan niya ang sentido niya.
“Diyos ko, kaya pala…”
“Kaya pala ano?”
Bago siya makasagot, bumukas ang fire exit door.
Sumilip ang babaeng naka-puting dress.
“Ayan ka pala, Kuya!”
Kuya?
Napatitig ako.
Lumapit ang babae at saka tumingin sa akin.
“Uy, ikaw ba si Lia?”
Mas lalo akong nalito.
“Kilala mo ako?”
Ngumiti siya nang napakalawak.
“Ako si Camille Santos. Younger sister niya.”
Tumuro siya kay Miguel.
Parang tumigil ang mundo.
“Sister?”
“Oo.”
Pagkatapos ay tinaas niya ang kaliwang kamay.
May malaking singsing sa ring finger niya.
“Ako ang ikakasal. Hindi si Kuya.”
Gusto kong maglaho.
Ngayon na.
Agad-agad.
Pero hindi pa tapos ang kahihiyan ko.
Dumungaw si Camille sa phone ni Miguel, saka sa akin.
At biglang napasigaw.
“Oh my God!”
“Camille,” babala ni Miguel.
Pero huli na.
Tinakpan niya ang bibig at halos tumalon sa kilig.
“Kuya! Siya ba iyong online girlfriend mo?!”
Napapikit ako.
Patay.
Patay na talaga ako.
Ngunit nang dahan-dahan kong imulat ang mga mata ko, hindi si Camille ang tinitingnan ko.
Si Miguel.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko ang malamig at nakakatakot kong boss—
Namumula ang mga tainga niya.
“Lia,” mahina niyang sabi.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Hindi ko alam kung bakit.
Pero sa halip na tumakbo ulit…
Tumango ako.
Bahagi 3
Dinala ako ni Miguel sa maliit na meeting room sa pinakadulong bahagi ng floor.
Pagkasara ng pinto, biglang naging napakatahimik ng paligid.
Umupo ako sa pinakadulong upuan.
Umupo naman siya sa tapat ko.
Ilang segundo kaming walang nagsalita.
Ito yata ang pinaka-awkward na meeting sa buong career ko.
Sa wakas, ako ang unang nagsalita.
“So…”
“So…”
Sabay kaming tumigil.
Napabuntong-hininga ako.
“Mauna ka.”
Tumango siya.
“Una sa lahat, wala akong fiancée.”
“Alam ko na.”
“Wala rin akong ibang girlfriend.”
Tahimik ako.
“Si Camille talaga ang kausap ko kahapon. Pupunta rito ang fiancé niya mula Singapore. May family dinner kami tungkol sa wedding.”
Biglang bumalik sa isip ko ang tawag niya.
Sweetheart.
Miss na kita.
Driver.
Napaangat ang kilay ko.
“Tinatawag mong sweetheart ang kapatid mo?”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay napailing.
“Hindi si Camille ang kausap ko noon.”
Nanigas ako ulit.
“Ha?”
“Si Mama.”
Napatitig ako sa kanya.
“Mama mo?”
“Mahilig siyang magpa-sweet. Kapag hindi ko siya tinawag na sweetheart o love, sasabihin niyang hindi ko na siya mahal mula nang lumaki ako.”
Hindi ko napigilang matawa.
Napakaseryoso ng mukha niya habang sinasabi iyon na lalo lang naging nakakatawa.
Nakita kong lumuwag ang ekspresyon ni Miguel.
“Finally.”
“Ano?”
“Ngumiti ka rin.”
Agad kong pinigilan ang ngiti.
“Huwag mong isipin na okay na lahat.”
“Hindi ko iniisip.”
“Marami pa akong tanong.”
“Tanungin mo lahat.”
Huminga ako nang malalim.
“Bakit hindi mo sinabi na nagtatrabaho ka sa Solara?”
Napatingin siya sa mesa.
“Same reason kung bakit hindi mo rin sinabi.”
Natigilan ako.
May punto.
Kasunduan naming pareho iyon.
“Pangalawa. Bakit hindi mo sinabi ang pangalan mo?”
“Hindi rin kita tinanong sa tunay mong pangalan.”
Isa na namang punto.
Nainis ako.
“Pangatlo. Paano mo hindi nalaman na ako si Lia?”
Doon siya natawa nang mahina.
“Hindi ko talaga in-expect.”
“Pero alam mong nagtatrabaho ako sa corporate.”
“Sa Metro Manila. Alam mo ba kung ilang kumpanya ang nandito?”
“Okay.”
“At sinabi mo sa akin noon na ayaw mo sa boss mo.”
Nanlaki ang mata ko.
Nakangiti na siya ngayon.
“Exact words mo: ‘May boss akong parang may personal vendetta laban sa happiness ng lahat.’”
Tinakpan ko ang mukha ko.
Diyos ko.
Sinabi ko nga iyon.
“May isa pa.”
“Please, huwag na.”
“‘Kapag ngumiti siya, baka may employee na namang mawawalan ng weekend.’”
“Stop!”
Humalakhak siya.
Hindi iyong mahinang office laugh.
Totoong tawa.
At bigla kong naalala ang online boyfriend ko.
Ang lalaking laging tumatawa kapag naiirita ako.
Ang lalaking mahilig magpadala ng dog stickers.
Ang lalaking nagpapanggap na kawawa kapag hindi ko siya pinupuri.
Unti-unting nagtugma ang dalawang Miguel sa isip ko.
Nakakatakot na boss sa umaga.
Clingy na boyfriend sa gabi.
Napailing ako.
“Hindi ako makapaniwala.”
“Ako rin.”
“Kung alam kong ikaw iyon…”
“Ano?”
“Matagal na kitang bina-block.”
Biglang nawala ang ngiti niya.
“Grabe.”
Napatawa ako.
At pagkatapos noon, parang may nabasag na invisible wall sa pagitan namin.
Pero may isa pang bagay na gusto kong malaman.
“May tanong ako.”
“Sige.”
“Bakit ayaw mong makipagkita sa akin?”
Tahimik siya.
Hindi agad sumagot.
Doon ako unang kinabahan.
“Miguel?”
Huminga siya nang malalim.
“Noong una, laro lang talaga iyong anonymity.”
Tumango ako.
“Pero habang tumatagal, naging importante ka.”
Naglaro ang daliri niya sa gilid ng phone.
“Siguro natakot ako.”
“Sa ano?”
“Na baka magustuhan mo lang iyong version ko online.”
Hindi ako nagsalita.
“Doon kasi, hindi ako Director of Strategy. Hindi ako Sir Miguel. Hindi ako iyong taong kailangang laging tama, laging kalmado, laging may sagot.”
Tumingin siya sa akin.
“Sa’yo, pwede akong maging makulit.”
Bahagya akong ngumiti.
“Makapal din ang mukha.”
“Kasama iyon.”
“Seloso.”
“Okay, medyo.”
“Medyo?”
“Sige, sobra.”
Napatawa ako.
Pagkatapos ay seryoso siyang tumingin sa akin.
“At natakot ako na kapag nagkita tayo, mawala iyon.”
Biglang naging mabigat ang dibdib ko.
“Pero araw-araw mo na pala akong nakikita.”
“Hindi ko alam na ikaw iyon.”
“Ngayon alam mo na.”
“Oo.”
“So?”
Hindi agad siya sumagot.
Tumayo siya.
Lumapit sa akin.
Huminto sa sapat na distansiya para hindi ako ma-pressure.
“Ngayon, mas natatakot ako.”
“Bakit?”
“Dahil mas gusto pala kita kaysa sa ini-expect ko.”
Napatigil ang paghinga ko.
“Online, gusto ko iyong babaeng matapang magsalita pero umiiyak sa dog videos.”
“Hoy.”
“Gusto ko iyong babaeng mahilig sa adobo pero ayaw sa raisins.”
“Stop exposing me.”
“At sa office…”
Saglit siyang tumahimik.
“Gusto ko rin iyong employee na palaging handang makipagtalo sa akin kapag tingin niyang mali ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Akala ko naiirita ka sa akin.”
“Madalas.”
Napasinghal ako.
“Pero gusto ko iyon.”
“Ang labo mo.”
“Sinabi ko bang normal ako?”
Doon ako natawa nang tuluyan.
Nakita kong lumambot ang mga mata niya.
“Lia.”
“Hmm?”
“Hindi kita pipilitin.”
Biglang naging seryoso ang tono niya.
“Kung uncomfortable kang ipagpatuloy ito dahil magkasama tayo sa trabaho, maiintindihan ko.”
Hindi ko inaasahan iyon.
“Pwede rin tayong mag-request ng reporting adjustment para hindi direktang ako ang boss mo.”
Napatitig ako sa kanya.
“Gagawin mo iyon?”
“Kung iyon ang mas tama.”
Sa unang pagkakataon mula nang matuklasan ko ang lahat, tuluyang nawala ang kaba ko.
Hindi niya ginagamit ang posisyon niya.
Hindi niya rin ako pinipilit magdesisyon.
Pareho pa rin siya.
Iyong lalaking isang taon kong minahal nang hindi ko alam ang mukha.
Tumayo ako.
“May condition ako.”
“Ano?”
“Walang pet name sa office.”
Tumango agad siya.
“Deal.”
“Walang ‘mahal.’”
“Okay.”
“Walang dog stickers sa Slack.”
“Masakit, pero okay.”
“Walang pagseselos kapag may male coworker akong kausap.”
Natigilan siya.
“Miguel.”
“Fine.”
Napangiti ako.
“At…”
Lumapit ako nang kaunti.
“Hindi tayo maghihiwalay.”
Parang hindi siya nakahinga.
“Ano?”
“Inulit ko pa?”
“Please.”
“Hindi.”
Biglang ngumiti si Miguel.
Iyong ngiting hindi ko kailanman nakita sa conference room.
Mainit.
Masaya.
Halos parang batang nakakuha ng regalo.
“Okay.”
“Pero may probation.”
“Gaano katagal?”
“Three months.”
“Ang tagal.”
“Six months.”
“Three is fine.”
Natawa ako.
Paglabas namin ng meeting room, akala ko tapos na ang lahat.
Hindi pala.
Nasa labas si Camille.
Kasama ang halos kalahati ng strategy team.
Pagkabukas ng pinto, sabay-sabay silang umiwas ng tingin.
Masyadong halata.
Napapikit ako.
“Camille.”
“What?”
“Sinabi mo?”
“Konti lang.”
Mula sa likod, may bumulong.
“Buong department.”
Gusto kong sumubsob sa sahig.
Pero mas malala ang sumunod.
Isang junior analyst ang biglang nagsabi:
“Sir Miguel, kayo po ba iyong nagpapadala ng golden retriever sticker kay Ma’am Lia?”
Tumahimik ang paligid.
Dahan-dahang tumingin ako kay Miguel.
Namula ulit ang tainga niya.
“Balik sa trabaho.”
Nagkagulo sa tawanan ang buong floor.
Lumipas ang tatlong buwan.
Inilipat ang direct reporting ko sa ibang senior manager para malinaw ang boundaries sa trabaho.
Hindi namin itinago ang relasyon, pero hindi rin namin ginawang office entertainment.
Sa trabaho, “Sir Miguel” siya kapag formal meeting.
“Miguel” kapag normal.
At kapag nasa bahay o labas kami—
Minsan bumabalik pa rin ang nakakainis na “mahal.”
Nagkaroon din kami ng unang totoong date.
Hindi fancy restaurant.
Hindi rooftop bar sa Makati.
Dinala niya ako sa maliit na kainan malapit sa Quiapo dahil minsan kong sinabi online na gusto kong kumain ng tunay na kare-kare na hindi overpriced.
Habang naghihintay kami ng order, ilang minuto lang niya akong tinitigan.
“Ano?”
“Wala.”
“Bakit nakatitig ka?”
“Pinoproseso ko lang.”
“Ano?”
“Na ikaw pala talaga iyong mahal ko.”
Biglang uminit ang mukha ko.
“Corny.”
“Pero kinilig ka.”
“Hindi.”
“Namumula ka.”
“Mainit lang.”
“May aircon.”
“Tumahimik ka.”
Tumawa siya.
At sa ilalim ng mesa, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
Walang screen.
Walang username.
Walang anonymous profile.
Sa unang pagkakataon, tunay kaming magkatabi.
Isang taon pagkatapos noon, bumalik kami sa parehong cafeteria ng Solara.
Pareho kaming may chicken adobo sa tray.
Kinuha ni Miguel ang cellphone niya at kinuhanan iyon ng litrato.
Napatingin ako sa kanya.
“Ano ginagawa mo?”
“Tradition.”
“Anong tradition?”
Ipinakita niya sa akin ang screen.
May message siyang tina-type.
【Mahal, kumain na ako. Good boy ba ako?】
Natawa ako.
“Katabi mo lang ako.”
“Hindi excuse iyon.”
Bago pa ako makasagot, may inilapag siyang maliit na kahon sa tabi ng tray ko.
Nawala ang ngiti ko.
“Miguel…”
“Relax. Hindi kita ipo-propose sa gitna ng cafeteria.”
Napahinga ako.
“Good.”
“Sa rooftop mamaya.”
“Miguel!”
Humalakhak siya.
Binuksan ko ang kahon.
Hindi singsing ang laman.
Isang pulang Jeepney keychain.
Kapareho ng dati niyang keychain.
Pero sa pagkakataong ito, may dalawang maliit na silver letters.
M + L.
Napangiti ako.
“Corny talaga.”
“Pero gusto mo.”
“Oo.”
“Gusto mo rin ako?”
“Pag-iisipan ko.”
Bigla siyang nagkunwaring nasaktan.
“Mahal!”
Nagtawanan ang mga kasamahan namin sa kalapit na mesa.
Napailing ako, pero hindi ko maitago ang ngiti.
Kung hindi dahil sa litrato ng simpleng lunch box isang taon at ilang buwan ang nakalipas, baka hanggang ngayon, magkausap pa rin kami sa dalawang magkaibang screen.
Baka patuloy kong reklamo sa online boyfriend ko ang tungkol sa terror kong boss.
At baka patuloy naman niyang pagseselosan ang sarili niya nang hindi niya alam.
Minsan, ang tadhana pala ay hindi dumarating na may fireworks.
Minsan, nasa isang ordinaryong litrato lang ito.
Sa isang plato ng chicken adobo.
Sa isang maliit na company logo.
At sa isang mensaheng halos hindi ko sana pinansin.
Nag-vibrate ang phone ko.
Message mula kay Miguel kahit literal na kaharap ko siya.
【Mahal, one year na tayong official.】
Sumulyap ako sa kanya.
Ngumisi siya habang hinihintay ang sagot ko.
Nag-type ako.
【Good boy.】
Agad siyang ngumiti.
Pagkatapos ay may sumunod siyang message.
【So… kapag nag-propose ako mamaya, pwede bang “yes” ang reward ko?】
Nanlaki ang mata ko.
Tumingin ako sa kanya.
Tumayo na siya, hawak ang tray, kunwari walang nangyari.
“Miguel!”
Lumingon siya.
“Ano?”
“May sinabi kang rooftop!”
Ngumiti siya.
“At sinabi mong ayaw mong ma-propose-an sa cafeteria.”
“Hindi ibig sabihin noon—”
“Seven p.m., mahal.”
At naglakad siya palayo habang tumatawa.
Tiningnan ko ang maliit na Jeepney keychain sa kamay ko.
Sa pagkakataong ito, hindi na nanlamig ang katawan ko.
Sa halip, napangiti ako hanggang sumakit ang pisngi ko.
Dahil pagkatapos ng lahat ng maling akala, pagtatago, at halos pagkasira ng relasyon bago pa man kami magkakilala nang tunay…
Alam kong sa rooftop mamayang gabi—
Hindi na online boyfriend ang naghihintay sa akin.
Hindi rin ang istrikto kong boss.
Kundi ang lalaking minahal ko nang hindi ko alam ang pangalan, at pinili kong mahalin muli matapos kong malaman kung sino talaga siya.
At oo.
Alam ko na rin kung ano ang isasagot ko.
