Bahagi 3 — Habang naghahanda silang kunin ang bahay, natuklasan kong pati asawa ko ay niloloko rin
Bahagi 3 — Habang naghahanda silang kunin ang bahay, natuklasan kong pati asawa ko ay niloloko rin
May dalawang klase ng takot.
Iyong una, nagpapasigaw sa iyo.
Iyong pangalawa, nagpapalinaw ng isip mo.
Nang makita kong walang laman ang envelope ng titulo, biglang nawala ang galit ko.
Pinalitan iyon ng disiplina.
Hindi ako tumawag kay Nestor.
Hindi ko tinext si Vivian.
Hindi ko sinabi sa mga kapitbahay.
Kinuha ko ang telepono at tinawagan ko si Attorney Nina Bautista, anak ng dati kong kasamahan sa ospital.
Family at property matters ang hawak niya.
“May original title na nawawala?” unang tanong niya.
“Oo.”
“May CCTV ka?”
“Oo.”
“May ebidensiya kang may planong gamitin iyon nang walang malinaw mong pahintulot?”
“Meron.”
“Then huwag kang pipirma ng kahit ano. At huwag kang mag-confront nang mag-isa.”
Kinahapunan, nagkita kami.
Dinala ko ang recordings, larawan ng blue folder at screenshots ng mga dokumentong nasilip ko.
Hindi nagdrama si Nina.
Iyon ang nagustuhan ko sa kaniya.
Isa-isa niyang inayos ang problema.
Una, sinabi niyang kailangang ma-document agad ang pagkawala ng owner’s duplicate title at anumang posibleng unauthorized use nito.
Pangalawa, pinakuha niya sa akin ang certified records na kailangan upang matiyak na walang transaksiyong naisumite nang hindi ko alam.
Pangatlo, pinayuhan niya akong gumawa ng detalyadong inventory ng lahat ng mahahalagang gamit at dokumento sa bahay.
At panghuli, sinabi niya ang bagay na ayaw kong aminin sa sarili ko.
“Ma’am Celia, hindi na lang ito affair.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
“May financial element na.”
“Alam ko rin.”
Umuwi akong mas tahimik kaysa dati.
Sa sumunod na dalawang araw, nagkunwari akong walang alam.
Si Vivian naman, parami nang parami ang gamit.
Isang umaga, nakita kong pinalitan niya ang flower vase ng nanay ko.
Kinagabihan, inilipat niya ang family picture namin ni Nestor at ng dalawang anak namin mula ibabaw ng piano papunta sa isang drawer.
Nang makita ko, ibinalik ko iyon.
Kinabukasan, nasa drawer na naman.
Iyon ang unang pagkakataong nahuli ko siyang nakatingin sa akin na may totoong galit.
“Hindi mo ba naiintindihan ang sitwasyon?” tanong niya.
“Ano ang sitwasyon?”
“Hindi porke’t pangalan mo ang nasa titulo, sa iyo na lahat.”
Ngumiti ako.
“Kung gayon, bakit gustong-gusto ninyong makuha ang pirma ko?”
Natahimik siya.
Isang segundo lang.
Pagkatapos ay natawa.
“Ang hirap mong kausap.”
“Talaga.”
Dumaan ako sa tabi niya.
Mula noon, hindi na siya gaanong kampante.
Pero si Nestor, kabaligtaran.
Palapit nang palapit ang araw ng eye checkup ko, lalo siyang bumabait.
Ipinagluto niya ako ng champorado.
Nilinis niya ang garahe.
Tinatanong niya kung kailangan ko raw ng kasama sa ospital.
Ang lalaking sampung taon nang hindi matandaan kung kailan ang annual checkup ko ay biglang gustong hawakan ang folder ng medical documents ko.
“Hindi na,” sabi ko. “Kaya ko.”
“No, sasamahan kita.”
“May tindahan ka.”
“Isasara ko muna.”
Ngumiti ako.
“Aba. Mahal mo na pala ako ulit.”
Hindi siya nakasagot.
Nang gabing iyon, binuksan ko muli ang CCTV.
Nasa sala sina Vivian at Nestor.
May hawak na calculator si Vivian.
“Four point eight,” sabi niya.
“Hindi ba puwedeng five five?” tanong ni Nestor.
“Luma ang bahay.”
“Pero corner lot. Malaki ang lupa.”
“Hindi naman sa iyo ang bahay.”
Nanigas ang mukha ni Nestor.
“Magiging atin din.”
“Kapag pumirma siya.”
Sandaling tahimik.
Pagkatapos ay sinabi ni Nestor ang isang bagay na mas masakit kaysa mismong pagtataksil.
“Thirty-three years akong nagtiis. May karapatan naman siguro akong makakuha kahit kalahati.”
Napapikit ako.
Nagtiis?
Ako ang nagbayad nang maospital siya dahil sa dengue.
Ako ang gumastos sa operasyon ng gallbladder niya.
Ako ang bumili ng cart niya.
Ako ang nag-abono sa gamot niya.
Ako ang nagpautang sa kapatid niya nang ma-stroke.
At sa kuwento niya sa sarili niya, siya ang nagtiis.
Pero hindi pa iyon ang pinakamalaking sorpresa.
Kinabukasan, nagpunta ako sa bangko upang repasuhin ang emergency fund namin.
May joint account kaming ginawa maraming taon na ang nakalipas para sa ospital, repair at malalaking gastusin.
Akala ko may mahigit ₱700,000 pa roon.
Nang i-print ang transaction history, ilang minuto akong hindi nakapagsalita.
Sa loob ng labing-isang buwan, mahigit ₱500,000 ang nailabas.
Paunti-unti.
₱30,000.
₱50,000.
₱75,000.
May ilang transfer patungo sa account na may initials na V.M.
May iba sa isang pangalang hindi ko kilala.
Marco Mendoza.
Anak ni Vivian.
Nang umuwi ako, hindi ko pa rin sinabi kay Nestor.
Sa halip, tinawagan ko ang dalawang anak namin.
Si Paolo ay nagtatrabaho sa Laguna.
Si Mara naman ay nurse sa Antipolo.
Hindi ko sinabi agad ang affair.
Sinabi ko lang:
“Pumunta kayo sa Sunday. May kailangan tayong pag-usapan.”
Pareho silang nakahalata sa boses ko.
“Mama, okay ka lang?”
“Okay pa.”
Ang salitang “pa” ang nagpatahimik sa kanila.
Dumating ang Sunday.
Nagpakain si Nestor ng pancit canton at lechon kawali.
Si Vivian, hindi umalis.
Sa katunayan, nagsuot pa siya ng damit na parang siya ang hostess.
Nang makita ni Mara ang isang estrangherang babae sa kusina namin, napatingin siya sa akin.
Hindi ako umimik.
Si Paolo naman, diretso kay Nestor.
“Dad, sino siya?”
“Kaibigan.”
Sumagot si Vivian.
“Family friend.”
Napatingin ako sa kaniya.
Ang lakas talaga ng loob.
Habang kumakain, nagsimula si Nestor ng mahabang speech tungkol sa pagtanda.
Mahirap daw mag-maintain ng malaking bahay.
Mahal daw ang repair.
Mas practical daw kung mag-downsize kami.
“May interested buyer kasi,” sabi niya.
Ibinaba ni Mara ang tinidor.
“Buyer?”
Tumango si Nestor.
“Hindi pa final.”
Tumingin sa akin ang anak ko.
“Mama, gusto mong ibenta?”
“Hindi.”
Tumigil ang lahat.
Namula si Nestor.
“Hindi pa kasi niya naiintindihan—”
“Malinaw ang sinabi niya,” putol ni Paolo. “Ayaw niya.”
Doon nagsalita si Vivian.
“Minsan kasi habang tumatanda ang tao, kailangan tulungan sa desisyon.”
Napalingon sa kaniya si Mara.
“Excuse me?”
Ngumiti si Vivian.
“Wala naman akong ibig sabihin.”
“Then huwag kang magsalita tungkol sa nanay ko na parang wala siyang sariling isip.”
Tahimik ako.
Sa ilalim ng mesa, nanginginig ang kamay ko.
Hindi sa takot.
Sa galit na pinipigilan ko para hindi ko masira ang plano.
Matapos ang tanghalian, tinawag ko ang mga anak ko sa likod-bahay at sinabi ko ang lahat.
Ang hikaw.
Ang tawag sa balkonahe.
Ang SPA.
Ang CCTV.
Ang nawawalang titulo.
Ang kalahating milyong piso.
Namula si Paolo.
“Aalisin ko sila ngayon.”
Hinawakan ko ang braso niya.
“Hindi.”
“Mama—”
“May proseso.”
Si Mara ang unang nakaintindi.
“May lawyer ka na?”
Tumango ako.
Doon siya napaiyak.
Hindi dahil mahina ako.
Dahil alam niyang matagal ko nang dinadala nang mag-isa ang nangyayari.
Kinagabihan, umalis ang mga anak ko pero may kopya na sila ng ebidensiya.
At hindi nila alam na may isa pang ebidensiyang darating.
Bandang alas-onse, lumabas si Nestor para bumili raw ng yelo.
Nasa kusina ako nang marinig ko si Vivian sa sala.
Hindi siya tumatawag kay Nestor.
May kausap siyang ibang lalaki.
Naka-speakerphone.
Boses ng anak niyang si Marco.
“Ma, kailan makukuha iyong papel?”
“Soon.”
“Sigurado ka bang pipirma iyong matanda?”
“Kapag hindi, gagawa ng paraan si Nestor.”
“Paano si Nestor pagkatapos?”
Tumawa si Vivian.
Mahina.
Pero sapat para marinig ng camera.
“Ano bang akala niya? Kasama natin siya pagkatapos maibenta?”
Tumigil ako sa paghinga.
Nagpatuloy siya.
“Kapag nakuha na ang pera, kunin mo ang parte natin. Bahala na siyang maghanap sa akin. Matagal ko nang sinasabi sa iyong madaling paikutin ang lalaking iyan.”
Napahawak ako sa countertop.
Hindi ko inaasahan iyon.
Akala ko magkasabwat silang dalawa hanggang dulo.
Hindi pala.
Si Nestor, na handang lokohin ako, ay niloloko rin.
Ngunit hindi ako naawa.
Ang taong kusang sumakay sa sasakyang patungo sa krimen ay hindi nagiging inosente dahil plano rin siyang iwan ng kasabwat niya.
Kinabukasan, dumating ang pinakahihintay nilang araw.
May appointment daw kami sa isang opisina sa Ortigas upang “pag-usapan lang” ang alok sa bahay.
Hindi alam ni Nestor na kasama ko na si Attorney Nina sa plano.
Hindi rin alam ni Vivian na na-save ko ang tawag niya kay Marco.
Bago kami umalis, inayos ni Nestor ang kuwelyo niya.
Si Vivian naman ay naka-beige blazer at red lipstick.
Parang may celebration.
Sa kotse, inabot ni Nestor ang kamay ko.
Hindi ko hinawakan.
“Celia,” sabi niya, “pagkatapos nito, magiging mas magaan ang buhay natin.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Hindi niya alam kung gaano katotoo ang sagot niya.
Dahil pagkatapos ng araw na iyon, mawawala sa buhay ko ang pinakamabigat kong pasan.
Pagdating namin sa meeting room, may folder sa mesa.
May draft documents.
May photocopies ng IDs.
At may isang document na may pangalan ng kumpanyang gustong bumili.
Binasa ko nang dalawang beses.
M.S. Prime Home Ventures.
Sa ibaba, nakalagay ang authorized representative.
Marco S. Mendoza.
Anak ni Vivian.
Tumingin ako sa kaniya.
Bigla siyang umiwas.
Si Nestor naman ay nakangiti pa rin.
Hindi pa niya naiintindihan.
Akala niya ibebenta niya ang bahay ko kasama ang babaeng pinili niya.
Hindi niya alam na sa mismong sandaling iyon, ako lang sa aming tatlo ang nakakaalam na kapag nailabas ang pera—
balak din siyang iwan ni Vivian na walang bahay, walang ipon, at wala ring asawa.
