Bahagi 3 — Nang Dumating ang Abogado at Bangko, Isa-Isang Bumagsak ang Kanilang Kuwento
Bahagi 3 — Nang Dumating ang Abogado at Bangko, Isa-Isang Bumagsak ang Kanilang Kuwento
“Bianca.”
Isang pangalan lang ang sinabi ko.
Pero para bang sampal iyon.
Napaatras siya nang bahagya.
“Ano?”
“Tumingin ka sa akin.”
Hindi niya ginawa.
Si Nico naman ay agad pumagitna.
“Hindi niya alam kung ano iyang email na sinasabi nila.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ko naman siya tinatanong.”
“Eh sinasabi ko nga—”
“Bakit ikaw ang sumasagot?”
Hindi siya nakapagsalita.
Ang sales officer na si Joyce ay halatang hindi na komportable sa nangyayari.
Humingi siya ng paumanhin bago tumawag sa supervisor.
Makalipas ang ilang minuto, isang lalaking naka-gray na polo ang dumating kasama ang isa pang empleyado.
Nagpakilala siyang si Mr. Valdez mula sa legal and documentation team ng developer.
“Ma’am Mara, bago po tayo magpatuloy, gusto ko lang linawin na wala pang turnover at wala ring access card na inilabas sa ibang tao.”
Tumango ako.
“Gusto kong makita ang email.”
Nagkatinginan sila.
“Kailangan po naming sundin ang privacy at internal procedure—”
“Ako ang diumano’y nagpadala.”
Tumango siya.
“Fair point.”
Naglabas siya ng tablet.
Hindi niya ibinigay sa akin.
Siya mismo ang humawak habang ipinakita ang screenshot.
Isang email account na halos kapareho ng personal email ko ang ginamit.
May dagdag lamang na isang titik.
Kung hindi titingnang mabuti, madaling mapagkamalang akin.
Nakalagay sa mensahe na dahil sa “frequent business travel,” pinapahintulutan ko raw sina Nico Santos at Bianca Santos na tumanggap ng susi, access cards, parking endorsement at turnover documents para sa unit.
May attachment pa.
Isang scanned letter.
Nasa ibaba ang pangalan ko.
At isang pirma na kahawig ng pirma ko.
Kahawig.
Pero hindi akin.
“Tingnan mo,” bulong ko kay Nico.
Hindi siya gumalaw.
“Tumingin ka.”
“Sinasabi ko nang hindi ko alam iyan.”
Napalingon ako kay Bianca.
“Ate mo?”
“Hindi ako iyan.”
“Hindi kita tinatanong kung ikaw ang email address. Tinatanong ko kung alam mo.”
“Bakit ako gagawa niyan?”
“Magandang tanong.”
Kinuha ko ang cellphone ko.
“Siguro mas magandang itanong iyan kapag kasama na ang abogado ko.”
Mabilis na umasim ang mukha ni Nico.
“Mara, kailangan ba talagang umabot tayo sa ganito?”
Hindi ako makapaniwala.
Tatlong minuto matapos niya akong iwan pagkatapos gamitin ang pangalan ko sa multimillion-peso transaction, ako pa ang tinatanong kung kailangan bang umabot sa ganito?
“Hindi.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi sana.”
“Kung nakipaghiwalay ka sa akin tatlong buwan na ang nakaraan, hindi.”
“Kung sinabi mong ayaw mo na bago ninyo ako dalhin dito, hindi.”
“Kung hindi ninyo ginamit ang credit record ko, hindi.”
“Kung hindi kayo gumawa ng authorization gamit ang pangalan ko, lalong hindi.”
Wala siyang maisagot.
Sa halip, lumabas siya ng sales lounge.
Sinundan siya ni Bianca.
Sa pamamagitan ng salamin, nakita kong nag-uusap silang dalawa sa hallway.
Mabilis ang galaw ng kamay ni Bianca.
Galit.
Takot.
Samantalang si Nico ay paulit-ulit na tumitingin sa loob.
Parang ngayon lang nila napagtantong may posibilidad palang hindi ako basta iiyak, uuwi at babayaran ang obligasyong iniwan nila.
“Ma’am Mara?”
Napalingon ako kay Mr. Valdez.
“May isa pa po kaming kailangang sabihin.”
“Ano?”
“Dalawang beses pong tumawag si Ms. Bianca sa turnover desk.”
Nanigas ang mukha ko.
“Kailan?”
“Noong nakaraang linggo at kahapon.”
“Ano ang tanong?”
Nag-scroll siya sa tablet.
“Kung maaaring maagang masukat ang unit para sa curtains at built-in cabinets.”
Napatawa ako nang walang saya.
Hindi pa na-release ang loan.
Hindi pa kumpleto ang purchase.
Pero nagpaplano na sila ng kurtina.
Nagpaplano na sila ng cabinet.
Nagpaplano na sila ng buhay sa property na ako ang uutang para mabili.
“May record kayo ng tawag?”
“Opo.”
“Paki-preserve.”
Tumango siya.
“Gagawin namin.”
Paglabas ko ng sales lounge, hinihintay ako ni Nico sa hallway.
Wala si Bianca.
“Nasaan ang ate mo?”
“Umuwi.”
“Ang bilis.”
“Mara.”
Lumapit siya.
Hindi ako umatras.
Pero hindi ko rin siya hinayaang hawakan ako.
“Pakinggan mo muna ako.”
“Tatlong taon kitang pinakinggan.”
“Mali iyong timing ko.”
Napataas ang kilay ko.
“Timing?”
“Dapat hindi ngayon.”
“Ah.”
Tumango ako.
“Iyon lang ang mali?”
“Alam kong galit ka.”
“Hindi mo alam.”
“Pwede nating ayusin ang property.”
“Paano?”
“Hayaan nating ma-release ang loan.”
Doon ako natawa.
Talaga palang makapal.
“Mara, sayang naman kasi.”
“Kanino?”
“Sa ating lahat.”
“Wala nang ‘atin.’ Ikaw ang nagsabi.”
Napapikit siya.
“Hindi naman ibig sabihin na kailangan nating sirain ang investment.”
“Investment ko raw, sabi ng ate mo.”
“Fine. Investment mo.”
“Kung akin, bakit kailangan mong kontrolin kung itutuloy ko?”
Natahimik siya.
Ipinakita ko ang cellphone ko.
“Naka-hold na ang application.”
“Hindi ganoon kadaling i-hold iyan.”
“Hindi rin ganoon kadaling gumamit ng pekeng authorization.”
Bigla siyang tumingin sa akin.
“Mara, huwag kang gagamit ng salitang ‘peke’ kung wala kang pruweba.”
“May document na hindi ko pinirmahan.”
“Hindi ibig sabihin na ginawa namin.”
“Hindi ko rin sinabing kayo.”
Ngumiti ako nang manipis.
“Bakit ka kinakabahan?”
Namula siya.
Lumapit siya nang kaunti.
“Tatlong taon tayo.”
“Eksakto.”
“May pinagsamahan tayo.”
“Eksakto.”
“Kaya huwag mo akong sirain.”
Doon ako tuluyang nawalan ng natitirang awa.
“Ako ang sisirain ninyo.”
Bahagya siyang napaatras.
“Kung naging tahimik ako ngayon, ano’ng mangyayari?”
Itinaas ko ang isang daliri.
“Ma-release ang milyon-milyong loan sa pangalan ko.”
Ikalawa.
“Magkakaroon kayo ng access sa unit.”
Ikatlo.
“Maghihiwalay tayo.”
Ikaapat.
“Ako ang sisingilin ng bangko.”
Ikalima.
“At kapag hindi ako nakabayad, credit ko ang masisira.”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Sabihin mong mali ako.”
Tahimik.
“Sabihin mong wala kayong balak tumira roon.”
Tahimik.
“Sabihin mong hindi ninyo pinagplanuhan.”
“Mara…”
“Sabihin mo.”
Hindi niya sinabi.
Sa halip, mahina niyang bulong:
“Huwag mo na lang idamay ang nanay ko.”
At doon ako halos natawa.
Hindi ko pa nga nababanggit ang nanay niya.
Pero siya mismo ang nagdala rito.
Ibig sabihin, alam din ni Tita Lorna.
Kinagabihan, tumawag siya.
Hindi ko sinagot ang unang tatlong tawag.
Sa ikaapat, pinindot ko ang record function bago ko sagutin.
“Mara?”
“Po.”
“Anak, anong ginagawa ninyo?”
“Naghiwalay na kami ni Nico.”
“Alam ko.”
Masyadong mabilis ang sagot.
Napapikit ako.
“Alam ninyo?”
“Sinabi niya sa akin.”
“Kailan?”
Tahimik siya.
“Tita?”
“Matagal na niyang sinasabi na nahihirapan siya sa relasyon.”
“Gaano katagal?”
“Mara, hindi na importante iyon.”
“Importanteng-importante iyon.”
Bumuntong-hininga siya.
“Siguro mga dalawang buwan.”
Dalawang buwan.
Eksaktong panahon kung kailan naging agresibo silang lahat sa condo.
“Sige.”
“Pero anak, huwag mong ipahinto ang loan.”
Napadilat ako.
“Bakit?”
“Sayang ang equity.”
“Bakit kayo nag-aalala?”
“Pera namin iyon!”
“Lahat?”
“Oo.”
“Sigurado kayo?”
“Oo!”
Kinuha ko ang folder sa mesa.
“Tita, noong Marso, nanghiram si Nico sa akin ng ₱280,000.”
Tahimik.
“Noong Mayo, ₱190,000.”
Tahimik.
“Noong Hulyo, humingi si Bianca ng ₱160,000 dahil nasa ospital daw kayo.”
“Mara—”
“Naospital ba kayo?”
Mahabang katahimikan.
“Minor checkup lang iyon.”
“Magkano ang bill?”
“Hindi ko na matandaan.”
“May resibo?”
“Hindi ko alam kung nasaan.”
“Pero siyam na araw pagkatapos kong magpadala ng ₱160,000, may ₱150,000 na condo payment mula sa account ni Bianca.”
“Hindi mo puwedeng pagbintangan ang pamilya namin—”
“Hindi ako nagbibintang.”
“Binabasa ko lang ang bank records.”
Pinutol niya ang tawag.
Kinabukasan, alas-nuwebe ng umaga, nasa opisina ako ng abogado kong si Atty. Rafael De Leon.
Hindi ko siya bagong kinuha.
Dalawang buwan ko na siyang kinokonsulta.
Iyon ang bagay na hindi alam nina Nico.
Nagsimula ang duda ko noong isang gabi na naiwan ni Bianca ang kanyang tablet sa dining table habang nasa banyo siya.
Hindi ko binuksan ang messages niya.
Hindi ko kailangang gawin iyon.
Nakabukas na sa screen ang isang spreadsheet.
Nakita ko lamang ang tatlong salitang hindi ko nakalimutan:
MARA LOAN CAPACITY.
Sa ilalim, may gross salary ko.
Estimated bank loan.
Monthly amortization.
At isang column:
After breakup.
Hindi ko nahawakan ang tablet.
Hindi ako kumuha ng larawan.
Hindi ko gustong lumabag sa privacy at bigyan sila ng pagkakataong baliktarin ang usapan.
Pero mula noong gabing iyon, nagsimula akong protektahan ang sarili ko.
Kaya ko ipinagawa ang notarized undertaking.
Kaya ako nagtabi ng transfer records.
Kaya ko inilipat sa sariling cloud folder ang mga chat kung saan malinaw na “utang” ang tawag ni Nico sa pera.
Kaya ko kinausap ang bank relationship manager bago ang araw ng pirmahan.
At kaya alam kong may maliit na window bago aktuwal na mailabas ang loan proceeds.
“Mabuti at mabilis kang tumawag sa bangko,” sabi ni Atty. Rafael matapos tingnan ang records.
“Pero huwag nating isipin na automatic nang tapos ito.”
Tumango ako.
“Ano ang kailangan?”
“Una, formal written notice sa bank.”
“Pangalawa, preservation request sa developer para sa emails, call logs at document submission.”
“Pangatlo, demand letter para sa documented loans.”
“Itong forged authorization?”
“Hiwalay.”
Tinapik niya ang kopya.
“Kailangan nating makuha ang metadata at origin kung posible. Hindi tayo magpaparatang nang walang sapat na ebidensiya.”
“Okay.”
“At Mara…”
Tumingin siya sa akin.
“Handa ka bang malaman kung gaano karami ang may alam?”
Hindi ako agad nakasagot.
Dahil iyon din ang tanong ko sa sarili ko.
Dalawang araw makalipas, dumating ang sagot.
Nagpadala ang developer ng preserved copy ng email records sa aming abogado sa ilalim ng kanilang proseso.
Hindi lang iisang mensahe.
May tatlo.
Una, turnover authorization.
Ikalawa, inquiry tungkol sa parking sticker.
Ikatlo…
Isang request na baguhin ang emergency contact ko.
Mula sa kapatid kong si Luis…
papunta kay Bianca Santos.
At sa ikatlong email, may contact number.
Hindi kay Bianca.
Kay Tita Lorna.
Napaupo ako.
Ibig sabihin, hindi lang silang magkapatid.
Kasama ang nanay.
At hindi lang property access ang inaayos nila.
Unti-unti nilang pinapalitan ang mga taong nakapaligid sa transaction para kapag dumating ang oras ng turnover, sila ang unang tatawagan.
Kinaumagahan, ipinadala ni Atty. Rafael ang formal demand letter kay Nico.
Kabuuang documented personal loans:
₱885,000.
Kasama ang acknowledgement document at ibang reimbursable transaction expenses, lumampas sa ₱1 milyon ang potential claim, depende sa magiging resulta ng developer at bank review.
Bandang alas-dos ng hapon, dumating si Nico sa lobby ng opisina ko.
Hindi ko siya pinapasok.
Tumawag siya.
“Mara, kakausapin kita.”
“Sa abogado ko.”
“Hindi ako makikipag-usap sa abogado mo!”
“Edi huwag.”
“Binabantaang idemanda ako!”
“Demand letter iyon.”
“Pareho lang!”
“Hindi.”
Sumigaw siya sa telepono.
“Ano ba talaga ang gusto mo?”
Tahimik akong tumingin sa bintana.
Sa loob ng tatlong taon, ilang beses kong inuna ang pangangailangan niya bago ang akin.
Noong wala siyang pambayad sa supplier, ako.
Noong nasira ang van niya, ako.
Noong kailangang maglabas ng pera para sa “ospital,” ako.
Noong kailangan ng magandang credit record para sa condo, ako.
At pagkatapos ng lahat…
ang tanong niya:
Ano ang gusto ko?
“Gusto kong ibalik mo ang pera ko.”
“Wala akong ganoong halaga!”
“Problema mo iyon.”
“Pamilya mo naman sana ako!”
“Hindi na.”
Naputol ang linya.
Akala ko iyon na ang pinakamasamang mangyayari sa araw na iyon.
Mali ako.
Alas-singko y medya, tumawag si Atty. Rafael.
“Mara, may development.”
“Ano?”
“May tumawag sa opisina ko mula sa developer.”
“May nakakuha ba ng access?”
“Hindi.”
“Then ano?”
Sandali siyang natahimik.
“May taong pumunta kanina at nagtangkang mag-withdraw ng cancellation request sa pangalan mo.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Sino?”
“Hindi nila sinabi sa phone.”
“Pero?”
“May dala raw siyang photocopy ng dalawang valid ID mo.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Nasa akin ang mga original ID ko.
Hindi nawawala.
Pero may mga photocopy akong ibinigay dati kay Nico para sa isang insurance application.
“Atty…”
“May CCTV sila.”
“Makikita kung sino?”
“Oo.”
“Pwede ba nating makuha?”
“Kailangan nating dumaan sa tamang proseso.”
Tumango ako kahit hindi niya ako nakikita.
“Pero sinabi ba nila kung lalaki o babae?”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Babae.”
At sa sandaling iyon, alam ko na kung sino ang gusto kong makita sa CCTV.
